* * *
Befasisht atë çast flatrat i hapi
Si për të më thënë se ishte gati të merrte fluturimin
Në të magjishmen anën tjetër të Universit
Ku asnjë vdekëtar nuk ka hedhur dot vështrimin
Ku askush që ec nuk ka hedhur dot hapin.
Ku gjithshka është kaq e ndryshme nga e jona botë,
Ku nuk ka as këngë as lëndina,
Ku nuk ka as të qeshura as lotë.
Dhe aq më pak ka harpa dhe violina,
Ku gjithshka që ke parë këtij Globi të duket e kotë.
Atje ku s’ka Art dhe as rrëfim të shkruar
Ku nuk mund të ketë as të rëndesës tërheqje,
Që e mban gjithshka që njohim pezull
Që bën trupave të na rrijë e jona veshje
Dhe ato me të cilat rilindim të rrinë mbuluar.
Ku nuk do na duhet të rrekemi për një puthje,
Që të gjithë qënien na mrekullon
Që bën të mos i trembemi të nesërmes
Dallgëve që në çast mund të na rrëmbejnë tutje
Mos i frigemi ditës që kurrë nuk agon.
Se nuk ka atje asgjë njerëzore
Nuk ka as dhe një nga Ligjet e Natyrës,
Eshtë veçse Bota mrekulluese e ideve
Grimca të së cilës kanë zbritur kësaj bote prore
T’lum na bëjn’ kur pellgut shohim shëmbëllim’n e fytyrës.
* * *
No comments:
Post a Comment