A mund të jetë manipulues një njeri i hapur?

Nuk më kishte shkuar ndërmend më parë kjo pyetje dhe ndoshat ja vlen ta “zhbiriloj” pak se duket si një lojë interesante psikologjike. Për të thënë se kur jam njohur me krenarinë e dikujt që theshte “e manipulova djalin” apo “them ta manipuloj pak burrin” duhet të rikthehem diku tek viti 2014 ose 2015. Më bëri përshtypje se ishte e para herë, që dikush të mburrej se ishte manipulues. Ishte një grua jo shumë e shkolluar dhe ndoshta e kishte mësuar foljen në Amerikën e Veriut, ku konjotacioni nuk është aq i rëndë sa në Shqipëri.

Atë kohë nuk më shkoi ndërmend se dashje pa dashje të gjithë përdorim nga pak manipulim. Vetë kam menduar se nuk kam patur kurrë nevojë të manipuloj dikë, sepse nuk e kam ndjerë kurrë se më duhej dhe madje më është dukur e ulët. Por më duhet të pranoj, se në mënyrë të pandërgjegjshme edhe mund ta kem bërë ndonjëherë. Ndoshta më shumë si “përdorim” i dikujt tjetër.

Për shembull kur ishim adoleshentë dhe kisha për të shkuar diku për të bërë një punë që ma kishin ngarkuar të shtëpisë dhe takohesha me një shok të ngushtë, që e dija se po t’i thoja :“Hajde shkojmë bashkë deri në filan vend”, nga dembelizmi dhe shpirti i kudërshtimit do më theshte: “Oh përtoj nuk vij!” Ndaj i thoja hajde dalim një xhirro dhe duke u kënaqur me muhabet dhe të qeshura arrinim edhe në vendi ku kisha porosinë dhe e mbaroja. Ishte një lloj “manipulimi i detyruar” se me shokë të tjerë të ngushtë nuk kisha pse e bëja se më theshin “hajde shkojmë bashkë“. Po njëlloj isha dhe unë i gatshëm se kisha kënaqësi të isha me ta dhe jo se e quaja se ju bëja ndonjë favor.

E kujtojmë me shokët edhe sot këtë “manipulim”, që ndoshta është nga të vetmit që kam përdorur në jetë. Kam qënë gjithnjë i hapur dhe jam munduar mos veproj me paramendim, për të arritur diçka që është në interesin tim.

Avokati im mund të hidhet e të thotë: “E e hidhjau patave këto, se mua që mi ke rrëfyer të gjitha hyneret, të di edhe plot raste të tjera”!. Po të tjera nuk kujtoj veç një plani me një shok për të thirrur mbledhjen e organizatës së rinisë, me qëllimin që të shkarkonim sekretaren e klasës se “na çante kokën’ dhe të vinim dikë më të butë. Nuk di nëse edhe kjo hyn në manipulim. Ishim në vitin e parë të gjimnazit dhe për këtë mora edhe cilësimin: “O është Mara, një biçim maçok, që bashkë me disa shokë të tij do t’i kundërvihet pjesës së shëndoshë të organizatës së rinisë!” Ishte sekretari i partisë së shkollës, por unë nuk e kam përdorur këtë kurrë për të fituar statusin e “disidentit” se e dija që do më theshin, që ky është“manipulim” dhe jo “disidencë“, pasi nuk ka elementë të kundërvënies ndaj ideologjisë marksiste -leniniste.

Ndaj ju drejtova google me pyetjen “Could an open person be manipulative too?” (mund të jetë manipulues dikush që është i hapur?)

Bobo! Përgjigja më tmerroi! Po e ve të përkthyer saktësisht:

-Disa manipulues përdorin ndershmëri të thellë ose sinqeritet të tepërt si taktikë. Ata tregojnë disa të meta dhe sekrete të rëndësishme të tyre për të fituar besim të menjëhershëm dhe për shmangur mbrojtjen e tjetrit.

- Të qënit të hapur e përdorin si mbulesë. Kur i ve përabllë fakteve mund të të thonë: “Unë jam totalisht i ndershëm!” për t justifikuar kontrollin që ushtrojnë mbi dikë apo veprime që e kanë dëmtuar tjetrin.

- Njerëzit e hapur dhe shumë të shoqërueshëm shpesh dinë t’i lexojnë shumë mirë të tjerët. Kjo ndjeshmëri në rrethana sociale mund të përdoret pozitivisht për të fituar simpati, ose negativisht për të gjetur lehtësisht se ç’marifet të përdorin për të arritur qëllimin.

Me një fjalë unë mund të jem kokrra e manipuluesit. Dhe njëkohësisht të shkruaj që nuk ja kam idenë se jam i tillë.

Ndoshta edhe blog-u që kam hapur 15 vjet më parë dhe ku shpalos qartë ide, kujtime, pikpamje të mijat, mund të jetë një mënyrë për t’u treguar i hapur që të fitoj besimin e lexuesve, për t’ju punuar rrengje më vonë.

Ta mbyll blog-un?

Por ata që mendojnë se jam manipulues përsëri mund të thonë, që edhe mbylljen e ka bërë për të arritur qëllime të caktuara.

Po unë nuk jam as “i plotësuar” si mundet të jem manipulator?

Mbase kjo vlen për një esse tjetër, që mund të përdoret gjithashtu për mashtrime afatgjata.

A paraqesin rrezikshmëri Fotikokerët?

Edhe pse kam shkruar disa herë për Fotin, që dikur ishte Allteni dhe tani është Kokeri, pa ditur mirë se cili është mbiemri i saj, do rishkruaj pa përsëritur shumë hollësi, më tepër për ta paraqitur Fotin si përfaqësuese të një dukurie në shoqërinë shqiptare (dhe jo vetëm të saj), që nuk është dhe aq beninj.

E kam fjalën për njerëz që mund t’i quajmë oportunistë, apo arrivistë, që duan me çdo lloj mënyre të arrijnë suksesin në emigrim dhe me sukses kuptojnë PARATE. Ndodh rëndom në të rinjtë e fshatrave shqiptare, që nisen drejt Anglisë, Hollandës apo Gjermanisë për t’u bërë pjesë e “shtëpive të barit” apo sektorëve të tjerë të trafiqeve të paligjshme të drogës, prostitutave apo edhe të emigrantëve të paligjshëm.

Ka të tjerë shqiptarë, që emigrojnë kryesisht në SHBA, por edhe në Kanada, që mundohen të marrin maksimumin e fitimeve në një kohë sa më të shkurtër pa studiuar dhe pa punuar, por duke përdorur të tjera rrugë të tërthorta, që në ratin më të mirë janë mashtrimet dhe që janë të ekzistojnë në vendet e lira. Nuk di se sa është përqindja e tyre , që i kap ligji amerikan apo kanadez, por po e theksoj që në vendet e lira nuk është shumë e lehtë të demaskohet apo të kapet kjo kategori njerëzish.

Foti është në kategorinë e mashtruesve që përdorin “ngjitjen” pas të pasurve, “zbulimin e Jezusit”, apo krijimin e fondancioneve jo përfituese për të “qit noji lek” pa u munduar.

Të ndjekësh ekzastësisht shembullin e saj, që është mbase jo tipike si rrugë, se nuk është shumë e lehtë të gjesh një plakë hebre milionere dhe të “trashëgosh” prej saj administrimin e dy fondacioneve bamirëse disamilionëshe, duhet shumë mund dhe fat. Nuk i gjen dot rrugës plakat dhe pleqtë e pasur, që kanë ose s’kanë fëmijë dhe t’i “bësh për vete me buzëqeshje” që të të lenë paratë. Rrugët e “karrierës së Pastorit” apo përfshirje në të tjera skema mashtrimi janë më të kollajshme.

E keqja që sjell në të rinjtë dhe të rejat shqiptare, qofshin në emigrim, apo edhe më keq në Shqipëri, është se Fotikokerizmi i josh. Eshtë shumë e thjeshtë të mendosh “Ua sa me fat Foti!” dhe më pas të kuptosh se studimi dhe puna nuk janë rruga për të ndërtuar një jetë luksoze. Por të synosh që me mashtrime, të gjithfarë lloji, të ngrihesh mbi shtresën e mesme amerikane. Ndaj edhe intervistat e shumta të Magjistarit ose të të tjerëve në Shqipëri bërë Fotinisë mbartin këtë virus shqetësues. (Magjistari vetë krahas punës ka përdorur edhe fjetjen me bosë të drogës për t’u pasuruar). Virusi është “në këtë jetë është budallallëk të studiosh apo të punosh shumë“. Do mbetesh një i thjeshtë mes turmës që ke një apartament, një qen dhe një BBQ dhe nuk do shijosh dot as pallatet, as hotelet e shtrenjta dhe as pushimet nga një qoshe e globit në një tjetër.

Unë e kuptoj gjendjen e eksituar të Fotinisë dhe të të tjerëve si ajo. Eshtë një mrekulli, që nga dikush i panjohur në Shqipëri, që mund të kesh punuar në një fabrikë tekstili a diku tjetër (Fotinia e fsheh karrierën e saj në Atdhe) të jetosh në luks dhe të shkosh dy herë në muaj në gala të ndryshme, të marrësh çmime dhe të të lëpihen plot mashtruesa të tjerë. Nuk më shqetëson aspak eksitimi i saj edhe pse uroj, që në ditë t’i çirret maska.

Por jo për të personalisht e bëj këtë urim.

E bëj për dhjetra djem e vajza shqiptarë, kudo që ndodhen, që mund të thurrrin ëndërra “A të bëhem edhe unë si Foti Kokeri!”

Eshtë një ëndërr që ka më shumë mundësi të të shpjerë në burg se sa në një rezidencë luksoze diku në Florida apo në Manhattan.

“Mirësevjen zoti Marshall” Uendt!

Vetë nuk pres asgjë nga gjenerali-ambasador i SHBA, që mbërriti para disa ditësh në Shqipëri edhe pse nuk priti asnjë ditë, që të paraqiste kredencialet tek Presidenti Bajrom. Zell pune, që të hënë të përvishte mëngët dhe të niste punët e mëdha për interesat e Amerikës, për të goditur narkotrafikun ku janë të përfshirë “çunat tanë“ dhe për të forcuar apo dobësuar NATO-n.

Ishte e shtunë dhe të gjithë ishim të përqëndruar në fjala e Edit, që do çudiste OKB-në si dikur Enveri UNO-në. Në Amerikë Edi po tregonte se sa e donin shqiptarët e Amerikës të fondacioneve nga më të çuditshmet, ku udhëeqës janë kryesisht emra shqiptarësh nga Kosova.

Megjithatë shqiptarët presin mrekulli nga Amerika edhe pse nuk di nëse kanë të drejtë apo jo. Të vetmen mrekulli që unë pres është ajo e viteve ‘30, që prisnin me të tallur korçarët. “T’i shpallim luftë Amerikës, që të na pushtojë dhe të jetojmë si amerikanë.”

Nuk pres asgjë të mirë nga një diplomat i emëruar nga Trump, sepse kriteret e kësaj administrate për diplomatët janë shumë të dyshimta. Eric Wendt nuk ka s si të bëjë përjashtim. Do përpiqet për interesat e Amerikës dhe kryesisht për ato të familjes Trump dhe njerëzve të lidhur ngushtë me të. Fakt është, që Departamenti i Shtetit dhe Ambasada amerikane edhe pas 4 muaj protestë nuk kanë thënë asgjë për gjendjen e Shqipërisë apo për njerëzit që protestojnë.

A mund të shpresojmë që gjenerali “koskëmadh” të mendojë se është mirë, që Shqipëria të kthehet në një koloni amerikane? (Deri tani në Pentagon ka plane për pushimin e Kubës, Groenlandës, Kanadasë dhe Meksikës, por jo për Shqipërinë)

Nuk besoj, se gjysëm koloni kemi qënë që në kohën e Rajersonit. Ambasadorët amerikanë kanë vepruar si guvernatorë të Shqipërisë. Dhe jo vetëm tek ne. Edhe në shumë vende të tjera të këtij gadishulli të komplikur, ku vendosën të jetonin të parët tanë të ardhur nga Kaukazi. Disa muaj më parë ambasadorja e SHBA në Greqi (ish Trump nuse) tha në një darkë në Greqi në prani të ministrave grekë, që Amerika mund të vendosë ç’të dojë për Greqinë.

(Ik o gjeneral pirdhu edhe ti!)

119 Qershor dhe 603 e 44 Perëndim

Dy adresa në dy qytete të ndryshme amerikane. E njëjta e shtunë. Në të njëjtën orë. Dy botë të ngjashme dhe po aq të ndryshme.

Ju afrova 119 Qershorit dhe parkova disi më tutje, se nuk kishte parking para derës, ku binte në sy një stemë me Shqiponjën e zezë. Gjithashtu shkruhej “Members only” (vetëm anëtarët). Asnjë shënim tjetër. Qelqet e mëdha kishin diçka nga pas, që nuk të lejonin të shihje se ç’kishte brenda. Dera ishte e mbyllur dhe shoku im doli nga anash ndërtesës dhe më tha, që hyrja ishte nga pas. Dy tryeza me disa vetë të ulur në hyrjen e pasme, që dukeshin se ishin bashkëatdhetarë dhe ju përgjigjën përshëndetjes sime. Brenda, një banak dhe 5-6 tryeza, një televizor i vendosur në një qoshe lart, ku shihej një kanal shqiptar dhe të gjithë burra mbi të 50-tat të veshur jo mirë. Të lirshëm në ndenjëset e tyre dhe të ngjashëm nga fytyra me mua. M’u duk sikur isha në një lokal të Rrogozhinës, diku aty rreth fundit të viteve ‘80. Nuk binte erë duhan dhe kjo më bindi që isha ende në Amerikë.

Në të njëjtën orë, në katin e tretë të ndërtesës me numur 603 në rrugën 44 Perëndim në Manhattan kishte gra të ekzaltuara, që nguteshin të fillonin një sfilatë mode për një qëllim fisnik. Ishin edhe disa burra, mes të cilëve një fotograf shqiptar me famë botërore dhe disa të rinj, që të linin përshtypjen se ishin homoseksualë, gjë e natyrshme në një Studio në Manhattan ku ka shumë modele femra, që janë të vetmet që do kalojnë me rradhë për të demostruar veshje të vjeshtës dhe të dimrit. Flitet e njëjta gjuhë si në 119 Qershor.

U ula në tavolinën ku po binte birrë shoku im dhe i thashë, që do pija një raki. Mendova se në një lokal të mbushur me burra shqiptarë sigurisht që do kishte raki. Edhe në kufi, një oficer zezak, më kishte bërë shënjën e shqiponjës me duar dhe më kishte pyetur nëse kisha në makinë raki. Theksin e vinte në a-ja dhe më kishte sjellë ndërmend shoferin Rake, që nuk rrinte shumë larg nesh. Shoku më tha se kishte raki, po do bisedonte me pronarin, që të më jepte nga rakia që mbante për miqtë se ajo që shiste nuk bënte. Tamam si në Rrogozhinë më 1988. E solli një shishe gjysëm litërshe dhe e mbushi gotën time. Ndërsa hiqja nga pak prej pijes kombëtare, i shihja me rradhë fytyrat disi të brengosura të bashkëatdhetarëve dhe mendoja se a e dinin se në ç’vend jetonin. Kishin veshje me ngjyra të errëta ose neutrale dhe disave ju binin në sy dhëmbët e rralluara.

Ndërkohë në Studion e katit të tretë kishte nisur sfilata dhe njëkohësisht gra të moshave të ndryshme këndonin shqip, ndërsa modelet me veshje ku binin në sy jakat gjigande ecnin me rradhë dhe dukej se kishte edhe një lloj ankandi ose vlerësim për veshjet, dhe fondet regjistroheshin menjëherë për tu përdorur në të ardhmen në Spitalin e Lushnjës në Shqipëri. Nuk ka qytet me emrin Lushnjë në SHBA. Festa ishte ndezur dhe binte në sy edhe ndonjë gotë me shampanjë. Të gjithë të pranishmit të veshur bukur, me thonj të kuruar me kujdes dhe vetëm fotografi, që ishte edhe pronar i Studios dukej më pak shik. Por ai ishte artist i njohur dhe njëkohësisht do punonte me aparatin e tij magjik. Ekzaltimi ishte në rritje, veçanërisht kur këndohej kënga “Xhamadani vija-vija”, që duhet të jetë logjikisht kënga që kulmon një sfilatë shqiptare të modës. Se nuk ka asgjë më shqiptare si veshje se një xhamadan e për më tepër me vija.

Nga burrat e lokalit asnjë nuk mbante xhamadan, por kryesisht “xheke”, “hoodie” dhe “jelekë“ sintetikë të gjitha me ngjyra të vrara. Më të shumtëtë pinin kafe, por kishte dhe që mbanin para gotat me pije. Një pjesë duhet të punonin në fabrika ose në punë të tjera jo dhe aq të lehta se dukeshin të lodhur edhe pse ishte një ditë pushimi. Gratë me siguri ishin duke bërë në shtëpi punët e të shtunës. Për ata që ende kishin gra se unë dhe shoku im ishim të divorcuar dhe ndoshta kishte edhe të tjerë si ne. Nuk është edhe shumë e lehtë të të mbajë pranë gjithë jetën një grua kur je emigrant. Disa, me të drejtë pëlqejnë të mos rrinë të bëjnë punët e të shtunës, pas një jave të mërzitshme në punë, por të kenë lirinë të shkojnë edhe në “evente” si sfilata e Studios në Manhattan, ku ka shkëlqim, shampanjë, veshje të shtrenjta dhe këndojnë të ekzatuara gra me talent kantor.

Nuk mund të isha në të njëjtën kohë në të dy vendet. Madje për t’u ngjitur në katin e tretë duhet të paguaje. Në katin e parë të 119 Qershorit hyrja ishte e lirë nëse dije të flisje shqip dhe mund të shijoje edhe raki nga ajo, që i zoti e mbante nën banak.

Nuk arrija të kuptoja se cilës botë të shqiptarëve të diasporës i përkisja. Mbase anjërës. I sigurt se nuk i përkisja botës së sfilatës me këngë dhe nuk do kisha hyrë në të edhe po qe se ishte hyrja falas. Por edhe nga bota e lokalit “Veëm për anëtarët” isha larguar 29 vjet më parë.

Duhet të ketë edhe botë të tjera shqiptare në kontinentin amerikan. Edhe pse nuk i njoh. Edhe pse nuk ju përkas as atyre, se parapëlqej të jem në “botën e vogël time”. Ndoshta ka edhe nga ato, në të cilat do kisha dëshirë të më ftonin, por nuk i kam gjetur dot ende.

Mbase i gjej një ditë edhe vendet ku flitet shqip dhe njerëzit janë të qetë, buzëqeshin me dhëmbë të plota dhe këmbejnë në gjuhën amtare fjalë, që i bëjnë kureshtarë të rrinë edhe pak më shumë në një mjedis të këndshëm dhe të pinë një gotë raki, uiski, tekila apo edhe një gotë shampanje të lirë.

Ndoshta do e zbuloj një ditë para se të më bjerret shpresa.

“Zhurrma” e Bamirësve, që dashje padashje ndihin Ramën e korruptuar

“Fashion meet compassion” (Moda bashkohet me ndihmën e ndjerë) është një veprimtari e fundit bamirëse e shqiptarëve në Nju Jork. Qëllimi – Të ndihmohet me riparime dhe paisje spitali i Lushnjës. Nismëtare stilistja shqiptare Mirela Nurçe, Fadil Berisha dhe si gjithnjë Filantropja e Shquar Foti Kokeri.

Mirela me veshjet e saj ndihmon të grumbullohen fonde që do përdoren për spitalin e qytetit të lindjes; Fotinia si gjithnjë jep fonde nga fondacionet që administron dhe fotografi i njohur Berisha ve në dispozicion studion e tij për një lloj pasarele të modeleve të veshura me veshje-Nurçe, të cilat edhe i fotografon. Duhet edhe një organizatë bamirëse me profil mjekësor dhe është AFC e Bostonit që ka ndihmuar më parë Korçën dhe Kukësin.

Në dukje gjithshka e bukur, ku njerëzit që stilojnë, që janë modele, që këndojnë, që fotografojnë bëhen bashkë dhe derdhin shpirtin e tyre për një “kauzë“ kaq njerëzore. Duartrokitje frenetike!

Po a ka diçka që nuk shkon?

Ka diçka të madhe se askush nuk përmend pse Spitali i Lushnjës është në gjendje mizerabël. Askush nuk thotë se po ndihmojmë lushnjarët, që Qeveria e Ramës (po dhe ajo e mëparshme) i pat braktisur. Duket një lloj vetëeksitimi i njerëzve, që mendojnë “O sa të mirë jemi se po ndihmojmë me paratë tona të gjorët!” pa ju rënë ndërmend se sa e domosdoshme është të klithin njëkohësisht “O qeveritarë kur do e bëni detyrën tuaj e të mos vidhni spitalet?!” Në vend të kësaj këndojnë në ekstazë “Xhamadani vija-vija/ Esht’ Kosova ësht Shqip’ria!”

Kjo lloj Bamirësie, njëkohësisht edhe reklamë për Nurçen dhe Berishën është një Bamirësi Boshe. Për më tepër qeveritarët e korruptuar do e paraqesin edhe ndihmën e Nurçes si diçka që e bënë ata vetë, si e paraqiti ministrja Sala bashkë me Ramën ndihmën e AFC për Spitalin e Korçës.

Mos u vetëdehni nga Mirësia dhe Sakrifica vetiake o Bamirës, se në vend t’i vini vetulla lushnjarëve, ka rrezik t’ju prekni retinat!

Dashuri që vjen dhe shkon dashuri (Amore che vieni, amore che vai-Fabrizio De Andrei)

 

Dashuri që vjen dhe shkon dashuri

Ato ditë të largëta, që i rikthen sot era

Kur një puthje kërkon dhe do 100 të tjera

Do i sjellësh në mendje një ditë çfarëdo

Dashuri që vjen dhe nga unë shkon.

Do i sjellësh në mendje një ditë çfarëdo

Dashuri që vjen dhe nga unë shkon.

Ti që ke sytë e një ngjyre krejt tjetër

Por në dashuri përsërit avazin e vjetër,

Pas një muaji do e harosh ose në një vit

Dashuri që vjen dhe prej meje ik.

Pas një muaji do e harosh ose në një vit

Dashuri që vjen dhe prej meje ik.

E ardhur nga dielli a nga plazhet e ngrira

Fshirë nga era a nga të nëntorit shira

Sa shumë të kam dashur a mbase aspak

Dashuri që vjen dhe nga unë shkon larg.

Sa shumë të kam dashur a mbase aspak

Dashuri që vjen dhe nga unë shkon larg.

Këngët e qytetit tim (fund)

(vijim)

Sikundër e kam përmendur në dy-tre shkrime të mija (anti-serenatë), me ndryshimin e Sistemit ekonomiko-shoqëror, këngët e rrugëve u ngjitën në skenë dhe me të drejtë, sepse ishin këngë me popullaritet dhe ishin mbajtur të ndrydhura për shkak të temës së dashurisë, që ishin thuajse të gjitha. Nuk jam i sigurt se sa u përfshinë profesionistët në organizimin e netëve të këngës korçare të vitit 1991-92, por ka të ngjarë që të jenë përfshirë pak syresh. Ndoshta shumë autorë të këngëve kishin qënë të persekutuar, një pjesë edhe me PD-në në pushtet dhe mbase pak është përdorur “filtri profesional”. Gjithsesi ato netë u ndoqën edhe në televizion dhe sollën kujtimet e shumë brezave të korçarëve, që ju kishin kënduar dashurive të tyre si i ndjenin dhe jo si orientonte Partia.

Rreth atyre viteve (ndoshta edhe në fundin e viteve ‘80) kam dëgjuar këngë të panjohura. Kujtoj “Lule në saksi” (mos gaboj e Vinjaut), por edhe “Eja në krahë moj të të marr”, “Kur dal i pirë moj nga Republika”, si dhe ndonjë tjetër, të cilat dëshmonin për nivele të ndryshme cilësie të këngëve dhe teksteve. Përsëri nuk jam i sigurt nëse ato kohë u ngjitën në skenë shumë këngë të Abazit, por një pjesë i kishim dëgjuar në vitet ‘70 nga Nustret Frashëri. Nuk kujtoj këngët më të mira të fillimit të viteve ‘90, por edhe shumë të traditës filluan të rregjistroheshin nga Babaliu, Paraveli, Fara, Andrea dhe ndonjë këngëtar tjetër i njohur. Të binte në sy. që shumë këngë të vjetra ishin larguar nga origjinali, pa u shtuar vlerat muzikore.

Më pas nuk di se ç’drejtime mori kënga e Korçës, që kishte nisur të quhej serenata. Isha larguar nga qyteti im dhe herë herë kapja ndonjë krijim, i cili nuk më tingëllonte mirë edhe pse këndohej nga këngëtarë profesionistë si Eli Fara, vëllezërit Prifti apo Devis Xherahu. Sigurisht që të sipërpërmendurit kishin vokal dhe teknikë të mirë, por nuk janë menduar shumë në përzgjedhjen e disa këngëve. Kam përmendur këngët “Sa të deshte lalka ty”, “Trrak e trruk kërcet banaku”, “Kënga e Jorgjicës”, “Të lashë ty moj Tanë“ dhe ndonjë tjetër, të cilave nuk ja u di autorët, por që vuajnë nga ana muzikore dhe veçanërisht nga tekstet.

Më pas në YouTube u shfaqën shumë emra të panjohur për mua si Landi Korçari, kantautori Maksi Kulla, Vani i Fikes dhe ndonjë tjetër, që më krijuan përshtypjen se qasja ndaj këngës korçare kishte filluar të binte shumë. Madje edhe krijime të autorëve më seriozë si Andrea apo Kajno më ngjanin jo vetëm të mbetura në një kohë të largët, por edhe me muzikë dhe tekste të rëndomta. Nuk di se cilat janë krijimet e kantautorit Vaskë Kakami (Niço), por dyshoj se dhe ai është në këto ujra.

Gjatë vizitave në Korçë, kur më është dhënë rasti të jem në lokale me një orkestër të vogël që luan dhe këndon, për fat të keq kam vënë re , që një pjesë e këngëve janë transformuar për keq dhe në repertor mbizotërojnë këngët e dobëta. Gjithashtu më kanë thënë, që shpesh orkestrat detyrohen të luajnë këngë pa shumë vlera nga vizitorët tiranas apo të Shqipërisë së Mesme, të cilët nuk e kanë idenë e këngës korçare.

Kjo ka qënë arsyeja kryesore, që disa herë kam “ngritur krye” ndaj përçudnimit të këngës korçare edhe pse nuk jam i “zanatit”. Kam pritur që analiza të hollësishme kritike të bënin profesionistët por nuk kam hasur në të tilla.

Gjithashtu “ekzaltimi” ndaj këngëve korçare (jo më të mirat) dhe sjellja e tyre në Festivale , që presupozohen të kenë muzikë të një niveli shumë të mirë (si MIK), të le një shije të keqe si artdashës dhe padyshim akoma më e keqe është mbresa që lenë këto veprimtari tek profesionistët. Më besoni se këta të fundit edhe nëse heshtin, vuajnë për katandisjen e muzikës së lehtë të një qyteti me shumë tradita,

Ndaj kam hyrë në “tastierë“ jo për të kompozuar, se nuk di, por për të shprehur shqetësimet e mija për pjesën muzikore të jetës korçare, që ka qënë kaq e rëndësishme për të gjithë.

A ja kam futur kot?

Edhe mundet, por unë pres që të shoh shkrime që provojnë të kundërtën e këtyre që shkruaj unë, pa patur nevojë të thurrin lavde se sa të bukura janë këngët me “qitharë, mandolinë, dhe buzuk”. Më pak e dobishme është të më shajnë mua mbarë e prapë.