A është ish-basketbollistja Kokeri mbështetëse e ish-basketbollistit Rama?

Shqipëria është një vend i vogël. Gjithashtu Tirana e viteve ‘80 ka qënë edhe më e vogël. Ndonëse nuk kam asnjë ide se me cilin ekip ka luajtur Fotini Kokeri në Tiranë, sepse si ka deklaruar vetë ka qënë edhe e grumbulluar me ekipin kombëtar të të rejave të Shqipërisë në vitin 1986, e quaj të mundshme që të ketë pasur njohje me basketbollistin Rama, asokohe anëtar i ekipit kombëtar. Në Tiranë kishte vetëm 4 ekipe – “Partizani”, “Dinamo”, “17 Nëntori” dhe “Studenti”, madje ky i fundit nuk kishte ekipe zinxhir.

Megjithatë le të mos spekulojmë dhe le të themi që Fotinia, kjo Filantropiste e Shquar nuk e ka njohur kryeministrin e sotëm dhe është tepër e paanshme në politikën shqiptare.

Po e përsëris si në disa shkrime të mëparshme, që organizatat filantropike dhe veçanërisht filantropët, i bëjnë një lloj “arnimi” sistemeve të korruptuar në vendet e botës së dytë dhe të tretë, madje jo vetëm atyre. Filantropët, të cilët priten nga pushtetarët qëndrorë dhe vendorë, janë propagandë në dobi të qëndrorëve dhe vendorëve të korruptuar. Ndaj edhe fotot e takimeve me ta, apo videot ku ju jepen medalje apo çertifikata bëhen publike nga pushtetarët e korruptuar. E megjithatë unë nuk kam parë foto ose video të Kokerit me Ramën, që të aludoj se e mbështet apo i shërben atij.

Por në rastin e Shqipërisë, ndihmat në sektorët e Arsimit dhe Shëndetsisë, që jepen nga fondacione apo organizata, më tepër se në ndihmë të shqiptarëve janë një ndihmë për regjimin e kalbur të Ramës dhe bandës së tij. Nëse do të ndish vërtet popullin shqiptar, krahas ndihmës me paisje shkollore dhe paisje për spitalet, duhet theksuar se përse këto paisje mungojnë në to. Ka diçka që nuk shkon në një vend ku hotelet dhe bujtinat janë pajisur si më të mirat në Europë, ndërsa shkollat dhe spitalet janë në një gjendje po aq të keqe sa në kohën e Diktaturës. Nëse ndihmon dhe për këtë është e mjaftë një video falenderimi apo sqarimi, të cilën nxënësit apo pacientët nuk e shohin, atëhere ti shoku i mirë Filantrop i bën një lloj makiazhi shkollës dhe spitalit në gjendje të keqe, dhe shqiptarët që nuk e dinë do thonë se ministrat e Ramës po punojnë seriozisht. Dhe kjo nuk është e vërtetë, se ata , si dhe kreu i tyre po vjedhin në mënyrë të vazhdueshme dhe sa herë ju krijohet mundësia. Buxheti i shtetit shqiptar nuk është tani si në fillimin e viteve ‘90 dhe i ka të gjitha mundësitë për një sistem arsimor dhe shëndetsor të paisur mirë.

Në një farë mënyre ndihmat e Filantropëve po e ndihmojnë Ramën dhe po dëmtojnë Revolucionin Flamingo. Unë nuk kam asnjë provë të nxjerr rreth një “bashkëpunimi” të Fotinisë me qarqe të caktuar të PS-së, për shkak të një njohje me Ramën dhe po ashtu asnjë fakt se të tjera organizata filantropike mund të shohin me simpati “të Majtën shqiptare” dhe të ndihmojnë për ta mbajtur atë më këmbë.

Por më shqetëson fakti, që edhe nga përfituesit e drejtpërdrejtë të ndihmave në Shqipëri, të cilët mund të jenë drejtorë shkollash dhe spitalesh apo arsimtarë dhe mjekë, propagandohen këto ndihma dhe askush nuk thotë se “jemi si mos më keq”, por thurren ditirambe se tani me këto paisje jemi në nivelin europian. Tamam si është e thurrur e gjithë propaganda e Ramës, që Shqipëria i është afruar në çdo sektor standarteve europiane. Nuk është aspak e vërtetë! Arsimi dhe veçanërisht shëndetsia janë për të qarë hallin dhe këtë po e dëshmojnë çdo ditë njerëzit që dalin në protestë.

Por kur RTSH, vegël propagandistike e Ramës, nxjerr video me mjekë që “ngrenë në qiell “ 5 poltrona dhe një paisje të ngrohjes së kuvertave” për repartin e onkologjikut të Korçës, pa shprehur as shqetësimin më të vogël se kur shohim spitalet e Greqisë, Turqisë dhe Maqedonisë ndjehemi vërtet “të mjerë“ atëhere çdo njeri që shqetësohet për gjendjen e Shqipërisë ,e të drejtë mendon se “ a duhet vërtet të vlerësojmë këto ndihma apo të themi që janë një vrimë në ujë dhe thjesht shërbejnë për të mbuluar korrupsionin e madh?”

Unë jam tepër dyshues në veprimtarinë filantropike të Fotini Kokerit. Gjithshka e re që shfaqet rreth saj më shton bindjen se është një oportuniste e klasit të parë, që mund të bëjë çdo gjë për të krijuar një aureolë false rreth kokës së saj jo të mbushur me qëllime të mira.

Ndaj edhe më bezdisin së tepërmi thirrjet “Rroftë e qoftë Foti Kokeri!”, sikundër më kanë bezdisur thirrjet: “Rroftë e qoftë Edi Rama!” Të dy mjeshtrat e “topit në kosh” duket se kanë arritur të shtojnë pasuritë personale në mënyrë të shpejtë dhe shumë të dyshimtë.

E përsëris që nuk e di nëse njihen apo jo, por nuk është aspak e çuditshme, që edhe nëse nuk e kanë njohur njëri tjetrin më parë, të shohin me simpati “historitë e suksesit” të njëri tjetrit.

A do i mbështesë gjenerali Uendt Flamingot?

Ambasadori i ri amerikan në Shqipëri u konfirmua nga Senati i vendit të tij. Edhe pse nuk është njoftuar ende një datë e mbërritjes në Shqipëri dhe e fillimit të punës, ka të ngjarë që të jetë brenda qershorit. Zakonisht pas emërimeve dhe miratimeve që zgjasin në SHBA, me tu mbyllur procesi, diplomatët fuqiplotë shkojnë drejt vendeve ku u është caktuar të punojnë.

Unë e shoh pozitive caktimin më në fund të ambasadorit amerikan. U bënë vite nga largimi i ambasadores Kim, vendi ka qënë vakant dhe edhe pse puna ka vazhduar normalisht, një i ngarkuar me punë nuk mund të jetë i njëjtë me një ambasador.

Ambasadori amerikan, ka lënë disa vjet më parë uniformën dhe pasi ka dhënë mësim në një Akademi Detare, atje ku edhe ka studiuar, po vesh kostumin e diplomatit. Edhe pse përvoja e tij në diplomaci nuk është e gjatë (vetëm dy vjet si koordinator mes Izraelit dhe Autoritetit Palestinez për Sigurinë Kombëtare), unë kam bindjen se është një njeri më se i përgatitur për atë çka i është ngarkuar. Oficerët e lartë në vendet perëndimore nuk ngjasojnë me oficerët tanë të lartë, që përgjithësisht kanë vetëm edukim ushtarak. Erik Uendt është pranuar në një Akademi Ushtarake pasi është diplomuar për Ligj dhe Sociologji. Më pas ka shërbyer në shumë detyra ushtarake në botë dhe ka arritur deri në gradën e Gjeneral Leitnantit.

Nuk di se cilat janë pritshmëritë në Shqipëri nga dy krahët e politikës për gjeneralin – ambasador, por mendoj se do zhgënjehen edhe ata që mendojnë se Uendt “do spastrojë sorroistët”, por dhe ata që mendojnë se ambasadori i ri do jetë dikush që mund të mos përkrahë fuqizimin e Bashkimit Europian dhe si rrjedhojë edhe futjen e Shqipërisë në të.

Ambasadorët amerikanë në Shqipëri, me ndonjë përjashtim të vogël, janë sjellë si të ishin Guvernatorë. Dhe ndonëse shumë analistë antiamerikanë ja u kanë hedhur atyre dhe Shtëpisë së Bardhë fajin, unë jam i bindur se faji ka qënë plotësisht i poltikanëve dhe qeveritarëve tanë. Këta kanë raportuar vazhdimisht në “Rrugën e Elbasanit”, kanë kërkuar mbështetjen e ambasadorit të rradhës, kanë propaganduar qëndrimet e tyre si të ishin ligj për popullin dhe kanë “hapur barkun” edhe për sekretet shtetërore edhe kundër njëri tjetrit. Ndaj nuk ka asnjë nëpunës të një vendi tjetër që mund ta refuzojë rolin e “guvernatorit” të servirur në pjatë nga vendasit. Në rast se do vazhdojnë po në të njëjtën mënyrë (që ka shumë të ngjarë) nuk është çudi, që ish-gjenerali, i cili është mësuar të komandojë, të mos e humbë rastin për tu përfshirë në çdo aspekt kryesor të jetës politike dhe institucionale shqiptare.

Për fat të mirë, para Senatit, Uendt kishte bërë një deklaratë hyrëse “standart” e cila nuk prekte as SPAK dhe as aspekte të tjera të jetës politiko-institucionale shqiptare. Ai kishte theksuar se do punonte për të mbrojtur interesat amerikane në Shqipëri, që është edhe puna e vërtetë e çdo ambasadori,

Tani për tani nuk kuptohet nëse Revolucioni Flamingo përputhet apo jo me interesat amerikane. Sigurisht që interesat e një investimi ku janë përfshirë çifti Kushner, hyn në të ashtuquajturën interesa amerikane, se bëhet fjalë për një investim ku janë përfshirë dy amerikanë dhe jo pak të rëndësishëm. Nëse ambasadori do shprehet hapur pro tyre, do merret si një mbështetje ndaj Ramës dhe ai do e tundë para të gjithëve si po tund deklaratat e Kosit. Edhe pse kjo situatë hipotetike nuk do i shkurajojë protestuesit, përsëri është e dëmshme për Lëvizjen. Do ketë njerëz të përfshirë me gjysëm zemre , që do largohen dhe njëkohësisht “patronazhistët konspiracionistë“ do mundin të përhapin thashethemet “është vendosur në Uashington, që Rama të jetë deri në fund të vitit 2029.”

Në rast se amabasadori i ri nuk do bëjë asnjë deklaratë pro ose kundër Revolucionit, por do thotë se “SHBA mbështet të drejtën e njerëzve për të protestuar si shënjë e zhvillimit të demokracisë“, atëhere do kemi një qëndrim neutral të SHBA-së, i ngjashëm deri diku me qëndrimin “impotent” të Bashkimit Europian sot.

Por Flamingot nuk mund të injorojnë as SHBA-në, as Bashkimin Europian dhe si rrjedhojë as ambasadorin e BE-së , por në mënyrë të veçantë gjeneralin Uendt. Eshtë shumë e domosdoshme që përfaqësuesit kryesorë të tyre të takohen me diplomatët kryesorë në Tiranë dhe të shpjegojnë synimet e tyre dhe vizionin e Shqipërisë së Re. Nëse kërkesa e menjëhershme për dorëheqjen e kryeministrit dhe zgjedhje të parakohëshme mbetet në shesh, nuk ka për tu realizuar! Asnjë nga Fuqitë e Mëdha nuk mund të mbështesë këtë kërkesë në ajër, pa njohur se cilët janë “krerët” që e kërkojnë dhe se ç’rol do jenë në gjendje të luajnë në të ardhmen e Shqipërisë. Dhe nuk duhet të presin që ambasadorët t’i kërkojnë në takim, por të shpalosin qartë pikat e programit të tyre dhe të kërkojnë të takohen me të huajt. Më pas shumë gjëra do vendosen nga interesat imediate të SHBA-së dhe BE-së, si dhe nga përshtypja që do lenë gjatë këtyre javëve numurat e protestuesve dhe liderët e tyre.

Ndaj le të mos paragjykojmë parakohe ambasadorin e ri amerikan dhe rolin që do luajë në të ardhmen e Shqipërisë!

Eshtë kryesisht në dorën e shqiptarëve dhe të mënçurisë që do tregojnë politikanët e së ardhmes, që duhet të dalin nga Revolucioni Flamingo.

Kontrolli në Zamiri dhe Flamingot

Ka pasur në fundjavë një kontroll në rezidencën e Zamirit të Bitijes (jo në të Bitijes për të qënë të saktë) e cila është njoftuar vetëm nga disa portale. Zamiri ka arritur të mbajë heshtjen e mediave kryesore në të gjitha rastet e skandaleve të tij. Një më i dukshmi dhe i turpshëm për pushtetin e katërt, ka qënë kur i është bërë një atentat dhe u plagos. U fol që gjatë atij atentati u vra edhe një bodigard i tij. Por u hesht më shumë se sa mund të heshtet rreth një sekreti shumë të rëndësishëm që rrezikon fatet e Shqipërisë.

Eshtë deklaruara disa herë në shtyp se Zamir Mane është shqiptari më i pasur, madje është raportuar edhe në revistën “Forbes”, se ai është miliarderi i parë shqiptar. Gjithashtu është lakuar mjaft ndikimi i ij në qeveritë e majta dhe të djathta shqiptare, por kjo nuk është e panatyrshme, sepse njerëzit e pasur në çdo vend të botës kanë lidhje të forta me politikanët e të gjithë krahëve. Ndoshta lidhjet e miliarderit tonë janë pak më “të papastra” se të themi të Anjelit në Itali, apo të Fransuazë Betankur në Francë, por edhe politikanët shqiptarë janë më “të ndotur” se politkanët italianë dhe francezë, ndaj nuk kemi pse të bëjmë me faj Manen.

Ka shumë vite që ai lakohet si “oligark” dhe denoncohet nga analistë dhe politikanë, si i tillë dhe si “i dyshimtë“, por nuk ka patur akuza të faktuara korrupsioni apo të përzjerjes së tij me krimin e organizuar. Madje Zamirin nuk e përmendin jo vetëm qeveritarët e sotëm , por as opozitarët e Saliut. Eshtë i paprekshëm për të dy partitë e mëdha, se lidhjet i ka të forta me kupolat e të dyjave. “Po normal!” do jetë përgjigja e rradhës e shumë lexuesve në Shqipëri, të cilët e shohin si të natyrshme marëdhënien “Njëra dorë lan tjetrën dhe të dyja lajnë fytyrën”, e cila duhet përshtatur më mirë: “njëra dorë i jep tjetrës dhe të dyja vjedhin Shqipërinë.”

Po përse lidha kontrollin tek Zamiri me Revolucionin Flamingo?

Duket që protesta mbarëpopullore ka “trimëruar” edhe prokurorët e SPAK-ut . Të cilët deri më tani kanë ndenjur larg Manes, Kastratit dhe ndonjë super të pasuri tjetër. Sepse është e pamundur që gjithë këto skandale korruptive të zyrtarëve të PS-së dhe dosjet e tyre të mos të shpien tek Shqfqeti dhe Zamiri. Por duket se deri tani askush nuk ka guxuar. Nuk kam dëgjuar të ketë pasur as edhe një hetim serioz për atentatin që përmenda më lart. Ose dosja është mbajtur plotësisht sekrete ose pa autorë. Sikundër ka mbetur vrasja e Drejtorit të Bankës së Zamirit, Artan Santo, 12 vjet më parë.

A mund të jetë Zamir Fatmir Mane i implikuar me krimin e organizuar?

Edhe pa pasur asnjë fakt, përgjigja e logjikshme e menjëhershme është - PO. Nuk do shumë mend të hamendësosh se në një vend ku shumë politikanë të fuqishëm dhe veçanërisht Rama, janë të përzjerë me bandat e narkotrafikantëve dhe aferat e tyre, njeriu më i pasur të ketë qëndruar jashtë. Bankat e vendeve si i joni (por edhe në vende serioze) jo rrallë janë të përfshira në qarkullim parash të trafiqeve apo në pastrimin e tyre.

Unë nuk e kam njohur Zamirin në Korçë para se të emigronte në Austri. Madje dhe fytyrën e tij prej babaxhani të pafajshëm e kam parë në faqet e shtypit shqiptar. Por di me siguri nga njerëz që e njohin qysh në fëmijëri, që nuk ka pasur asnjë skrupull, kur ka qënë fjala për tregëti-mashtrim. Që në shitjen e çimçakizëve. Ndoshta nuk ka qënë faji i tij. Ishte rëndom në ato vite të Diktaturës, që shitësit e ushqimoreve dhe bulmetoreve përfshinin edhe familjarët e tyre në “manipulimin” e prodhimeve që shisnin për të pasur fitime të bollshme se rrogat i kishin të vogla. Ndaj jam i bindur se ai nuk i reziston dot tundimit kur bëhet fjalë për transaksione financiare, të cilat sjellin shumë fitim.

Gjithashtu si çdo biznesmen, Maneja është për ruajtjen e “statukuosë“ dhe kundër çdo lëvizje revolucionare që nuk le të zhvillohen bizneset.

Por ja që Flamingove nuk ju bëhet vonë as për shqetësimin e Ramës, Taulant Ballës apo të Zamirit. Ashtu sikundër nuk ju bëhet vonë edhe për hapjen e sezonit turistik. Duket se ata kanë hapur një sezon të ri në Shqipëri dhe që është rikthimi i një Demokracie më pak të ndotur, që mund të “përvëlojë“ jo vetëm Ramën, Ballukun dhe Berishën, por mund të “përzhisë“ edhe puplat e Zamirit të Bitijes. Se “po të flesh me qentë (jo nga këta “të kumandarurit” e sotëm) do gdhihesh me pleshta!” Dhe korçari jonë i pasur, që na ka bërë të ndjehemi krenarë deri tani mund të ketë bajagi nga këta “parazitët kërcimtarë“.

Përsëri do hidhet avokati im që do thotë se po e kaloj masën dhe nuk më mbron dot në rast të një gjyqi të financuar mirë nga Zamir Maneja.

Por këtij të fundit nuk i vjen e keqja nga një shkrim i imi. Vite më parë shkrojta disa herë rreth një kompleksi që ndërton tek Belvederja dhe me siguri që as i kishte lexuar.

Miliarderët i injorojnë me të drejtë “morramanët” si unë, por të keqen këtë rradhë e ka nga SPAK-u.

Le të urojmë që të dalë i pafajshëm se i duam të gjithë bashkëqytetarët tanë të jenë të kulluar si Burimi i Cardhakut dhe si ujrat e Oparit nga e ka origjinën edhe miliarderi jonë.

“Revolucioni Flamingo” dhe “Revolucioni i Preshit”

Nuk ka një term “Revolucioni i Preshit”, por unë po e përdor qëllimisht për krahasim mes dy lëvizjeve popullore, këtë të vitit 2026 dhe atë të dimrit 1997, kjo e fundit për shkak të rënies të firmave piramidale.

“Preshi” u bë simbol i protestës në Vlorëë, pasi pat ndodhur një incident i turpshëm mes një grupi të madh protestuesish lushnjarë, që kishin marrë peng kryetarin e Partisë Demokratike, Tritan Shehu. Vlonjatëtë protestonin në mënyrë paqësore përgjatë rrugës Vlorë- Skelë duke tundur preshë të mëdhenj dhe duke kërkuar rënien e qeverisë si dhe kthimin e parave të humbura.

“Revolucioni i preshit” filloi në Vlorë dhe u përhap në disa qytete të Shqipërisë, por presidenti i atëhershëm, Sali Berisha nuk lejoi që lëvizja të hapej në Tiranë, Ai e dinte që një protestë masive në Tiranë ishte fundi i qeverisë së PD, dhe prej saj lindte nevoja për shpërndarjen e Kuvendit dhe mos përsëritjen e mandatit të tij të dytë si President. Ai vendosi një kontroll të fortë policor për të mos lejuar asnjë grumbullim të njerëzve në Tiranë dhe njëkohësisht nuk lejoi asnjë zë të logjikshëm brenda Partisë së tij, që sugjeronte dorëheqjen e Kryeministrit Meksi për të ]uar vendin në zgjedhje të reja.

Me këtë ngushtim të hapësirës protestuese kundër qeverisë që jo vetëm kishte lejuar firmat piramidale, por dhe kishte nxitur njerëzit të fusnin para në to, ai mendonte të vinte në jetë një skenar të shtypjes me forcë të protestës masive në Vlorë.

Gjendja në gjithë Shqipërinë ishte më e elektrizuar se sot dhe situata e përgjithshme gati e paralizuar. Humbja e madhe e kursimeve të shqiptarëve në skemat Ponci, kishte sjellë rënien e tregëtisë dhe thuajse të gjitha bizneseve të vogla. Njerëzit prisnin me ankth rënien e qeverisë dhe një lloj normalizmi të situatës në vend edhe pse nuk kishin ndonjë shpresë të madhe se dikush do mund t’ju kthente të gjitha paratë. Por Berisha me kokëfortësinë e njeriut që nuk do të humbë as edhe një pjesë të pushtetit e vuri në zbatim planin djallëzor dhe shpalli gjendjen e jashtëzakonshme në vend, pasi punonjësit e SHIK-ut në Vlorë provokuan protestuesit dhe si rrjedhojë vlonjatët deri në atë kohë paqësorë, shkuan dhe rrethuan ndërtesën e SHIk-ut lokal dhe vranë dy oficerë. Berisha shpalli gjendjen e jashtëzakonshme në vend, u rizgjodh n[ Kuvend si President n[ kushtet e asaj gjendjeje dhe u mundua m grusht të hekurt të shuante përfundimisht protestën. Rasti i vetëm në periudhën prej Luftës së Dytë Bot[rore, që në Shqipëri të shpallej Gjendja e Jashtëzakonshme. Dështimi i operacioneve të tij ushtarake ndëshkimore ndaj Jugut, sollën edhe vendimin e tij antipopullor dhe antikombëtar të shkrehte në 24 orë të gjithë shtetin.

Kam menduar këto ditë, që Shqipëria sot është me fat se në krye të vendit nuk është krimineli Berisha, por hajduti frikacak Rama. Berisha nuk do lejonte as protestë të lirë dhe të përditshme të “Flamingove” dhe në rast se nuk do ja arrinte kësaj, mund edhe të përsëriste atë ]ka bëri në mars të vitit 1997. E dëshmoi që është një kriminel i pakorrigjueshëm me atë që ndodhi në janar të vitit 2011, në një protestë një ditore të organizuar nga opozita, e cila nuk e rrezikonte rrëzimin e tij.

Po e theksoj që jemi të “shtypur” por me fat. Pavarësisht nga “diagnostikimi” nga jashtë (nuk është e sigurt nëse ka një dosje të vërtetë psikiatrike të Edit) se kryeministri i sotëm përcaktohet si një njeri me ]rregullim personaliteti narcisist (Narcisstic Personality Disorder) ai ka dëshmuar gjatë viteve si Kryetar Bashkie, Kryetar i PS-së dhe Kryeministër se ka një përmbajtje të diktuar nga frika. Deri më sot, edhe pse është folur për shumë e shumë shkelje penale, edhe nga kundërshtarët e tij Edi Rama nuk është akuzuar se ka urdhëruar likuidimin fizik të dikujt. Ndaj edhe protestat në gjithë Shqipërinë po zhvillohen pa përplasje me rendin. Ndaj ka edhe shpresë se Revolucioni Flamingo mund të jetë i suksesshëm edhe pa ju vënë zjarri Shqipërisë.

Sigurisht edhe “Flamingot” janë ku e ku më elegante se “Preshi”. Por nuk ishte simboli i asaj proteste në Vlorë dhe në qytetet e tjera që solli kolapsin e shtetit më 1997. Edhe pse aludohej që politikanët e korruptuar do i priste “Preshi”. Por asnjëherë me sa kujtoj që nuk bëhej thirrje që Berisha të shkonte në burg, si po thërresin sot protestuesit për të dhe për Ramën. Në mënyrë sadiste, Presidenti i asaj kohe, që kontrollonte plotësisht partinë e tij dhe institucionet shqiptare, e shkatërroi vendin dhe si rrjedhojë u vranë mbi 3000 shqiptarë.

Unë besoj dhe uroj me gjithë zemër që Rama të bjerë pa u prekur asnjë shqiptar, qoftë protestues dhe qoftë nga punonjësit e rendit.

Le të shpresojmë se gjithshka do jetë “rozë“ ashtu si është ngjyra e Flamingove!

Zamir Mane, SPAK dhe Revolucioni Flamingo

Zamir Mane, SPAK dhe Revolucioni Flamingo

Babuci

Të gjithë e thërrisnin Babuc. Ndoshta pas krahëve, se kur kam patur rastin të bisedoja me të, unë i drejtohesha Taqo. Ishte djali i tretë i një familje në gjendje të mirë ekonomike, me mbiemër Skali. I jati, Gorçi, ishte farmacist, por pasuritë kishin qënë kryesisht nga e jëma, e cila ishte “pe të Godeve”. Godet kishin “bërë kurbet” në Misir dhe ishin kthyer me shumë pasuri, si shumë burra korçarë që kishin punuar në Egjipt.

Ishte rritur mes bollëkut, por edhe në një marëdhënie disi të pazakontë familjare, që tregohej edhe nga shprehja “mos u bëj si Babucët”, sepse djemtë e familjes nuk duronin , por shkonin dhe hanin pjesën e tyre të lakrorit që në furrë. Babuc ishte nofka e Dhimitrit (Taqos), por ju vishej të gjithë vëllezërve edhe pse Kostelloja dhe Lekoja ishin gjithashtu të njohur në qytet. Vëllai i madh kishte vdekur i ri.

Taqoja ishte më i njohuri edhe për faktin se nuk kishte punuar kurrë në një punë shteti. E kishte “refuzuar” sistemin e kolektivizimit dhe punoi deri vonë privat. Nuk di nëse ishte apo jo një marangoz i talentuar, por edhe në moshë të thyer punonte. Klientët i kryesisht nga fshati dhe artikulli më i njohur i prodhimeve të tij , ishte “sëndyq për pajë“.

Ishte një personazh jo vetëm i veçantë i qytetit, por edhe shumë simpatik. Mbi të pat bazuar Teodor Laçoja, Platon Bubuqin e librit dhe filmit “Përballimi”. Por për të bërë një libër apo film për Babucin do duheshin vëllime dhe seri të tëra. Ishte dikush që edhe sot e kam vështirë për ta futur në një “tip” nga ata që njihen në botë nga sociologjia, psikologjia, antropologjia apo të tjera shkenca humanitare që merren me studimin e karaktereve të njerëzve.

Nuk mund të them se kishte sindromin e Peter Pan, sepse kishte mbetur në mendje dhe veprime i ri dhe jo fëmijë. Dei në fund të jetës së tij. Por një i ri i veçantë, që i përkiste një bote të kaluar. Diku në vitet ‘30, që kishin qënë edhe vitet e lulëzimit të Korçës. Dhe Babuci i përkiste totalisht Korçës. Nuk di nëse pas Luftës së Dytë kishte shkelur në ndonjë qytet tjetër të Shqipërisë.

Në punishten e tij (për fat të keq nuk kam qënë ndonjëherë atje) mblidheshin gjithnjë adoleshentë dhe të rinj. Ndoshta ndonjë edhe e ndihmonte për ndonjë “bërje sëndyqesh” ndonëse nuk di të kem dëgjuar se dikush ka mësuar zanatin e marangozit nga Taqo Babuci. Punishteja ishte vend “llogjesh”, shakash dhe mburrjesh të rinjsh për forcën apo mprehtësinë e tyre. Personazhi kryesor ishte Taqoja, i cili mbetej gjithnjë atje, se “djemtë“ ose iknin ushtarë ose martoheshin. Babuci nuk u martua kurrë.

Kur e kam pyetur një herë (duhet të ishte në të 60-tat) ;“Taqo po ti pse s’martohesh tani?” mu përgjigj: “Përse të martohem apo t’i mbaj poçen e t’i them - Mitera do të derdhësh ujët?” Ishte i vendosur për të mos u martuar, por ndoshta ishte diçka në familje, se veç Kostellos, të tjerët mbetën deri në fund beqarë.

I pëlqente të hidhte batuta me rimë, gjë që ndoshta kishte qënë një traditë e hershme e Korçës. Kënaqej kur dëgjuesit e rinj qeshnin me mprehtësinë e rimave komike të tij edhe pse më të shumtat i kishin dëgjuar me dhjetra herë. “Rimoku” më i famshëm në Korçë kishte qënë doktor Bilbilushi e ndoshta Babuci donte të ndiqte gjurmët e tij, por doktori kishte qënë më i larmishëm në rimat e improvizuara. Ndoshta mbi të , Dritëroi kishte krijuar një personazh tek “Njeriu me top”. Gjithsesi, mundet që devolliu i famshëm e kishte njohur edhe Taqon, sepse Lekoja, i vëllai, kishte qënë poet dhe aktor i njohur në qytet.

Mes korçarëve, sidomos mes adoleshentëve dhe të rinjve qarkullonin historitë, ku personazhi qëndror ishte Babuci, që nga ndërhyrjet tek mësuesit për të pranuar në shkollë “djemtë“ e tij që iknin nga mësimi dhe deri në ato të pëllumbave. Ishte një tjetër pasion i tij mbajtja e pëllumbave. Ishin plot “pëllumbaxhinj” në Korçë, që konkuronin për pëllumbat e racës, apo për ata që kishin më shumë “zotësi” për të fluturuar si dhe për të tërhequr pëllumba të tjerë në foletë e tyre. Ishte edhe një foto e njohur e Taqos me një pëllumb në çdo dorë.

Ishte bujar dhe vishej ndonjëherë “shik”, por nuk e kisha parë të hynte në kafene. Ndoshta në ndonjë restorant edhe hynte. Bota e tij ishte punishteja, pëllumbat dhe bisedat me të rinjtë. E shihje mes 4-5 adoleshentëve në Bashtën e Themistokliut duke biseduar dhe qeshur. Ndonjëherë edhe ngrihej për të dëshmuar forcën me ndonjë të ri që e sfidonte në “duel” dhe bënte disa lëvizje të ngjashme me një lloj karateje ala Babuc. Pastaj ulej i kënaqur dhe mundohej të rregullonte frymëmarrjen. Ishte i shkurtër, po dukej i lidhur mirë. Sigurisht që ishte ushqyer mirë gjithë jetën i biri i Gorçëit. Kështu i drejtoheshin në rini më të moshuarit. Por nuk ishte përpjekur ndonjëherë të mësonte nga përzjerja e lëndëve që ktheheshin në melheme apo në të tjera medikamente. Kishte zgjedhur zdrukthin dhe sqeparin.

Ma merr mendja se kurrë nuk merrej me komente politike edhe pse sahati i tij shpirtëror kishte ngelur atë ditë që komunistët morrën në dorë frenat e pushtetit. Kur dikush e kishte pyetur- “Taqo pse nuk të kanë me sy të mirë këta të pushtetit?” i ishte përgjigjur: “Po ç’të më kenë! Nuk e ke parë që Lekoja luan vetëm role spiuni në teatër!’

Një ditë iku. Nuk ishte i fundit i Skalëve. Kishte mbetur e vetme e motra, Pavlina, dhe në punishte ndoshta futeshin vetëm maçokë dhe mace. Pëllumbat kishin ikur me kohë.
Por kujtimi Taqo Babucit është ende i gjallë.
Personazhe të Korçës që nuk harrohen.

Vizioni i “Shqipërisë së Re” duhet të jetë larg atij të Arlind Qorit

E kam ndjekur me shumë simpati prej pandemisë veprimtarinë politike të Arlind Qorit. Madje ndoshta edhe para se të niste “Bashkë“ si një forcë politike. Kam menduar se kjo është e Majta e vërtetë, e cila duhet të zëvendësojë PS-në e Ramës, që nuk është një parti e majtë dhe nuk ka qënë e tillë edhe kur e mori pushtetin Fatos Nano më 1997.

Partia Socialiste degjeneroi në një “Parti e Udhëheqësit”, sepse ndoshta e tillë ka qënë mendësia bazë e bërthamës së saj që në krye të herës. Pas vitit 2009 u nënshtrua si “Yes-parti” që miratonte çdo gjë që theshte Lideri i saj. Dhe me që Rama nuk kishte asnjë ideologji edhe Partia Socialiste katandisi e tillë, “një turmë arrivistësh” që synonin prej një posti të thjeshtë në administratë dhe deri në qeveri, ku mund të kishin edhe “llokma” të mëdha. Nuk i bëhej vonë për sindikatat, për shtresat në nevojë, për minoritetet, miratonte ligje në favor të super të pasurve kundër çdo gjëje, që përbën bazën e interesave të partive të majta kudo në botë.

Ndaj për mua alternativa “Bashkë“ ishte e domosdoshme për shqiptarët që janë në nevojë. E vetëquajtura LSI ishte një tjetër palaço-parti, që funksiononte vetëm në funksion të familjes Meta- Kryemadhi dhe mundësisë për të qënë pjestare në qeverisje. PSD e Gjinushit ishte një “yes- parti”, që u shit nga “pronari” i saj tek Tom Doshi. Dhe shitja ka qënë vërtet në para për xhepin e Kryeakademikut.

Ndaj minatorët, gratë e fasoneve, studentët që nuk paguajnë dot qeratë, pensionistët që nuk blejnë dot ilaçet, romët dhe minoritete të tjera nuk kanë qënë të përfaqësuar as në Kuvend dhe askush nuk është kujdesur për ta.

Rama ka qënë një semiDiktator më shumë i djathtë se i majtë.

Ndaj lëvizja e Arlind Qorit, me konseguencën e saj, me manifestimin e ndershmërisë, me veprimet në mbrojtje të papërfaqësuarve, me denoncimet për korrupsionin dhe oligarkët, arriti të jetë “motorri” i Revolucionit Flamingo. Për të mirën e Demokracisë shqiptare.

Por edhe pse e kam parë me shumë simpati, edhe pse ja njoh meritën e madhe në këtë tonditje “sizmike” në jetën e shoqërisë shqiptare, unë nuk dua që vizioni i “Shqipëria e Re” të jetë vizioni i Qorit. Madje edhe në rast se bëhen zgjedhje të parakohëshme, nuk dua që Arlind Qori të bëhet Kryeministër i Shqipërisë.

Po rrjeshtoj më poshtë të metat që kam konstatuar tek formimi filozofiko-politik i Arlindit.

• Vështrimi i super të pasurve si e keqja kryesore e botës së sotme

• Zhvillimi i Shqipërisë duke mbështetur vetëm shqiptarët dhe mundësisht shqiptarët e bizneseve të vogla.

• Aplikim të politikave shtetërore që shpien drejt një lloj barazitizmi të shqiptarëve në shfrytëzimin e të mirave natyrore të Shqipërisë.

• Qëndrim skeptik ndaj investimeve të korporatave të mëdha ndërkombëtare.

• Qëndrim thuajse antiamerikan në marëdhëniet ndërkombëtare.

Ndonjëherë më duket se Arlindi është edhe më majtas se Janis Varufakis, ish ministri i financave të Greqisë, i njohur për përplasjet me gjermanët në kohën e pas krizës së vitit 2007-2008. Dhe Varufakis mund të konsiderohet si “thuajseMarksist”.

Nuk është vendi në këtë shkrim për të diskutuar se a kishte të drejtë apo jo Marksi tek “Kapitali”, por unë nuk dua të stigmatizoj marksizmin (në ekonomi) edhe po qe se Qori e sheh me simpati ose nuk do t’ja dijë për të.

Vetë e shoh të domosdoshme, që Shqipëria e Re duhet të jetë më pranë ideologjisë së Qendrës së Djathtë, me një fjalë:

• Shfuqizim të ligjeve që i japin dorë shtetit të prekë pronat e palujtshme të individëve.

• Decentralizim sa më të madh të pushtetit.

• Reduktim të aparatit shtetëror qëndror dhe atij vendor.

• Krijimin e kushteve sa më të mira për thithjen e kapitelit serioz të huaj veçanërisht duke përmirësuar sistemin e Drejtësisë.

• Luftë pa kompromis ndaj krimit të organizuar dhe tentakulave të tij në administratë.

Dhe kudo në botë, më të shumtën e këtyre ndryshimeve e bëjnë partitë me ideologji të Qëndrës së Djathtë.

Unë dua që “Bashkë “ të shtohet në numura dhe të marrë pjesën më të madhe të elektoratit të PS-së nëse kjo është e mundur. (Flas gjithnjë nëse do kemi zgjedhje të parakohëshme.) Por nuk dua të ketë një shumicë parlamentare, që t’i lejojë të kryesojë një qeveri të majtë, sipas vizionit që ka ai për një vend europian.

Gjithsesi, nëse ngjarjet do rrokullisen në një mënyrë të tillë, që Rama të rrëzohet dhe të shpallen Zgjedhje të Parakohëshme dhe këto të mbahen pas ndryshimit të Kodit Zgjedhor, njerëzit do votojnë të lirë dhe do zgjedhin atë qeveri që do dojë shumica. Ndaj edhe unë bashkë me njerëz të tjerë që mendojnë si unë, do jemi të detyruar të pranojmë që është fitore.

Fitore e Demokracisë për një Republikë Parlamentare funksionale!