“Qytetar Nderi “ i Korçës

Ka qënë një nocion ky i “qytetarit të nderit” që i takonte më shumë librave dhe radiove në kohën e rinisë sime. Në diktaturë nuk kishte një titull të tillë, ose edhe nëse ishte në letra nuk përdorej. Ato që dëgjonim ishin pjesë të letërsisë dhe gazetarisë dhe kishin të bënin me vendet e tjera europiane. Nëse nuk gaboj, sipas traditës mesjetare, qytetarëve të nderit (përgjithësisht jashtë qytetit) ju jepej simbolikisht edhe Celësi i qytetit, sepse në kohtë e vjetra qytetet ishin të rrethuar me mure mbrojtës.

Korça i ka hequr muret e Kalasë që në shekullin e XVII dhe sigurisht që nuk ka çelës , as simbolik. Por diçka ju japin atyre që shpallin “Qytetarë Nderi”.

Nga që prej kohësh kur kam qënë ende në qytetin tim, kam parë një mendjelehtësi në dhënien e titullit, kam qënë i interesuar të shoh listën e “të nderuarve”, por nuk është në ndonjë qoshe të website të Bashkisë. Por një listë duhet të jetë dhe me siguri shumë emra janë vërtet që e meritojnë nderin.

Rreth vitit 2008, pashë që i ishte dhënë titulli një aktoreje modeste, tani e ndjerë dhe e pyeta Kryetarin e Bashkisë se si ishte e mundur. Mu përgjigj që ja kishte kërkuar me shumë ngulm i shoqi i saj!!

Më erdhi më shumë të qaja se të qeshja, por atë kohë kisha kuptuar që titulli ishte për të “bërë ndere” dhe jo për të treguar meritat e shquara të dikujt ose kontributin shumë të veçantë për Korçën.

Para se të ikja në emigracion, i ndjeri Berti Kotmilo, pat bërë “Qytetar Nderi” një shef policie vagabond që i pëlqente ta quanin Katani.

Më pas nuk di se cilat kanë qënë “nderet” e pamerituara, por pata shkruar i shqetësuar, kur dëgjova se i ishte dhënë Behgjet Pacollit. Baca nuk ka asnjë lidhje me Korçën, por duket se në qytete të tjera nuk e bënin dhe Rama i kërkoi Peleshit ta bënte. Dhe e bënë. Por tani populli i Korçës as nuk shkon në Aeroportin e Vlorës të ndihë “Qytetarin e Nderit” të tij, të cilit ja kanë mbyllur derën e kantierit.

Behgjeti edhe pse nuk ka lidhje me Korçën, ka meritën që korruptoi Jelcinin dhe mbi të gjitha, vetëm që ka fjetur do kohë me Ana Oksan e meriton titullin. Se ndonjë të keqe nuk na ka bërë.

Veç kemi një “Qytetar Nderi” i cili ka rreth 18 vjet që është “fanepsur” në Korçë dhe ka bërë jo pak zarare. Eshtë arkitekti australian Peter Wilson, famëkeqi autor i Kullës, Bibliotekës dhe i disa hoteleve që vërtet të trondisin. Për keq. Ky arkitekt me “sahat të ngelur” në vitet ‘70, veç parave të shumta që ka marrë në Korçë (vetë ka deklaruar se ka bërë mbi 30 projekte) donte edhe titullin e Nderit, që të na çnderonte tamam. Po të ishte koha e Mesjetës së Hershme, këtij Bajlozi australian duhet t’i falnim edhe 30 vajza dhe 30 berra.

Ja se si sillen me titullin më të lartë të Qytetit, ata që shtiren se përgjërohen për Korçën me ato shënjat që janë bërë bozë - “I LOVE KORCA”.

Korçën e do ai që e mbron, që i fshin lotët, që i përkëdhel dhe i puth duart, që krenohet edhe me rrudhat e saj.

Jo këta burrecë, që Korça dikur i quante “ronxhobonxho”.

Mpakja

I mbetur në një kërcell kujtimi,

Kur gjithshka e blertë,

    E tultë,

        Plot jetë

Eshtë tejrrudhur dhe tharë,

Dhe me zor kacavirret ditëve të ikura

Deri sa era të vijë e ta marrë,

Një rrjetë tejet e hollë si filigram,

Që dikur kapte gjithë ëndërrat fluturake

Për t’i bërë të vetat,

Një cergë e tillë mbetur kam,

Mes dëshirave të fikura

Dhe ndjenjave opake,

Casteve më të vagët që jep jeta

Pa etjen për lëngun e mbijetesës

Dhe me zë të mekur pëshpëris:

“Si kështu u mpake?”

“Koburet” dhurata për udhëheqësit e NATO-s

Se në ç’kohë të çmendur po jetojmë, mund ta përmbledhësh vetëm në një gjest të “nikoqirit” të takimit të udhëheqësve të vendeve anëtare të NATO-s, Taip Rexhep Erdogan. Një kobure dhe një kuti me plumba të vërtetë, prodhime të Turqisë.

Nuk ka patur asnjë refuzim nga krerët e shteteve pjesëmarrës, veç kryeministrit Starmer, që e ka lënë në ambasadën e Britanisë së Madhe në Ankara, sepse ligjet e vendit të tij nuk e lejojnë importimin e armëve të huaja për individët. As ai nuk i tha mikpritësit: “Merre këtë kobure dhe fute aty ku nuk futet, se mua nuk më duhet!”

Ndoshta edhe në takime të tjera të ngjashme mund të ketë ndodhur që presidentëve dhe kryeministrave t’ju jenë dhënë “armë trofe” apo edhe “armë gjahu”, por një dhuratë e tillë me kobure të vërtetë dhe plumba të vërtetë është tej çmendurisë simbolike. Ngjet me dhuratat e skalpeve, që fiset lëkurëkuq të Amerikës së Veriut i bënin njëri tjetrit në rast të ndonjë marëveshjeje mes tyre.

NATO edhe pse një aleancë ushtarake është krijuar si një organizatë mbrojtëse dhe ka hyrë vetëm një herë në agresione – në rastin e sulmit mbi Afganistan, e justifikuar me parimin e mbrojtjes së SHBA, e cila ishte sulmuar më 11 shtator 2001 nga Bin Laden, që ndodhej atë kohë në territorin e Afganistanit. Amerika ka bërë vetë shumë agresione dhe disa herë edhe e ndihmuar nga një ose disa shtete anëtare të NATO-s, por vetëm një herë është aplikuar nyja 5 e Marëveshjes “një për të gjithë dhe të gjithë për një“.

Tani, në këtë kohë të ngarkuar me luftra absurde dhe në zonat më delikate të Globit, kur flitet vetëm e vetëm për armatosje deri në dhëmbë, Taipi i Turqisë ju jep të gjithëve nga një kobure. Jo që të hedhin “trutë në erë“ (disa syresh e meritojnë largimin nga kjo jetë për hir të Njerëzimit), por që të kenë bindjen se vetëm i armatosur mund të jesh i mbrojtur dhe njëkohësisht mund të kërcënosh të tjerët.

(Nuk di nëse Ramës tonë, me që kishte mbathur atlete i dhanë kobure plastike nga ato me ujë, por “kllouni” jonë nuk duket shumë i apasionuar pas armëve. Ndoshta ka frikë se i pëlcet në dorë aksidentalisht.)

Përtej shakave të sforcuara, ky takim i shumëpritur, dëshmoi se vite pasigurie kemi përpara. Trump do vazhdojë herë herë të sulmojë Iranin, Turqia do shtojë prodhimin e dronëve dhe armëve të tjera dhe të gjithë do blejnë gjithnjë e më shumë nëndetëse, raketa të llojeve të ndryshme dhe do intesifikojnë përpjekjet për luftra hibride. Sigurisht që gishtin do e drejtojnë tek Kina dhe Rusia, si dhe ndonjë armik tjetër imagjinar. Shumë nga vendet e vogla i kanë armiqtë në kufijtë e tyre dhe nuk e kanë të vështirë t’ju shesin popujve të tyre nevojën për rritjen e shpenzimeve për armatim.

Nuk di nëse koburet që dhuroi “sulltani” i ri i Turqisë kanë apo jo thep. Ndoshta modernet kanë tjetër sistem për saktësimin e qitjes. Thepi do kishte qënë i domosdoshëm, nëse kujtojmë një anekdotë të një trimi të “çartun” në Perëndimin e Largët, të cilit një kaubojs plak i thoshte: “Rrafsho thepin!”

Ndoshta do jem gjallë deri atë ditë, kur shumë nga këta “ronxhobonxho” të NATO-s të vuajnë kur thepi t’ja u dërmojë zorrën e trashë, prej popujve të vendeve të tyre, që do i shkulin me votë nga fronat.

A na duhet ne Kanye West?

Koncerti i Kanye në Tiranë, i propaganduar nga Rama dhe Gonxheja ka ngjallur prej kohësh mjaft diskutime. Kanë qënë në fillim rreth natyrës tepër kontroverse të artistit që ka dëshmuar mbështetje të hapur për Hitlerin dhe për kët i është refuzuar të japë shfaqje në shumë qytete europiane. Por Rama, që do të jetë “special” e pranon në Tiranë me shpresën se do vihet sërish në qëndër të vëmendjes, gjë që e ka synimin e tij kryesor në politikën e jashtme që ndjek.

Por ftesa ndaj Kanye, duhet parë edhe në kuadrin e të gjitha përpjekjeve të tij për të pasur njerëz që i “pëshpërisin” në vesh Trump ndonjë fjalë të mirë për Edin. E pat nisur me “ofrimin e Sazanit” ndaj Ivankas, e ka vazhduar me përuljet para Melonit, arriti në kulmin e poshtërsisë me mbështetjen që i dha Netanjahut dhe po në këtë linjë i ka shtruar “tapetin e kuq” edhe Kanye West.

Unë nuk di se ç’këndon Kanye dhe as jam interesuar të dëgjoj ndonjë këngë të tij. E kam parë gjatë një vizite në Zyrën Ovale ku bisedonte në praninë e kamerave me Trump dhe e kuptova që është idiot. Dhe një idiot edhe shumë të talentuar nuk mund të shkoj ta dëgjoj edhe sikur të këndojë me zërin e ëngjëjve. Por se e dëgjoj unë apo jo ka pak rëndësi. Stadiumi mund të mbushet, sepse do vijnë edhe shumë të huaj, të cilët nuk kanë mundësi ta shohin në vendet e tyre, për shkak të ndalimit të artistit amerikan si racist dhe përkrahës i nazistëve.

Mendoj se Kanye nuk është as racist dhe as Hitleri i Zi, si pëlqen të vetëquhet. Eshtë dikush që nuk di as se ç’është racizmi dhe as Hitleri, por di një gjë, që “controversy” të ve në titujt kryesorë të lajmeve dhe bën të shiten bileta. Ndaj ka vite që luan rolin e racistit. Ashtu si ka edhe shumë vite që është mik i Trump. (Përtova të kërkoja se si i ka muhabetet me Trump këto muajt e fundit, por miq të tillë nuk e kanë për gjë edhe të shahen edhe të puthen prapë. Tek njëri tjetri nuk shohin vlerat , por xhepat.)

Kanye do këndojë në Tiranë.

Mund të rriten prenotimet për hotelet dhe restorantet. Mund të përmendemi në mediat e huaja, që krahas Flamingove, Tirana ka edhe Hitlerin e Zi për një natë.

Na duhet ne t’ju shesim fëmijëve, adoleshentëve dhe të rinjve “modelin Kanye”. E di që ata mund ta dëgjojnë rregullisht në Spotify, por ta sjellësh në Tiranë me gjithë “shëmtinë e tij mendore dhe morale” është kundër çdo logjike të thjeshtë edukative.

Por Ramës i duhen foto edhe me West, si mund t’i duhen edhe ato me Bibi Netanjahun apo edhe ato më të dëshëruarat me “The Donald”. Ai e sheh se alternativa e vetme për të mos hyrë në burg është kapja me thonj pas poltronës së Kryeministrit. Ndaj pakt mund të bëjë edhe me Djallin vetë dhe jo më me Kanye dhe Trump.

(Zaten më mirë të bëjë me Djallin se sa me këta dy Idiotë.)

Pse kanë dështuar protestat në Korçë?

Ka patur një ngallëzim të miqve të mij javën e parë të protestave në Korçë. Madje njëri syresh më tha: “Ama u tund nga vendi edhe Korça të protestojë, kaq e pati Rama!”. Pastaj ato u zbehën dhe tani janë në një gjendje, që më mirë mos jenë të përditshme, se sjellin zhgënjim tek të gjithë ata që presin me padurim rënien e Ramës. Personalisht do sugjeroja të mbaheshin një herë në javë për të qënë më domethënëse dhe për të tërhequr sa më shumë korçarë, të cilët nga natyra janë skeptikë. (Edhe vetë po njëlloj jam se e kam ruajtur identitetin e korçarit edhe këtu ku jam.)

Por a mungon Brezi Z në Korçë?

A lodhemi ne korçarët më shpejt se të tjerët?

A funksionon sistemi i patronazhistëve më mirë në Korçë se në Tiranë?

Mund të ketë edhe shumë pyetje të tjera për të kuptuar se përse qyteti, që deri në fund të Luftës së Dytë pat bërë më shumë demonstrata se e gjithë Shqipëria e mbledhur sëbashku, tani është i mpirë dhe risjell rebelizmin e tij të vjetër vetëm për një javë.

Ndoshta rrënjët janë në vitet e Diktaturës, se nëse përmendet popullsia e pakët, Korça në ditët e Demonstratës së Bukës apo asaj të shtatorit 1943, kishte një numur më të vogël banorësh se sa sot. Ka diçka që ka “vdekur” në shpirtin rebelues të banorëve, nipërve të shqiptarëve më modernë të viteve ‘30.

Nuk po zgjatem me analizën e kësaj dukurie sepse është një temë shumë e gjatë dhe që kërkon edhe njohuri më të thella se të mijat. Por është një model, që për fat të keq haset edhe në Greqi, atje ku ka shumë emigrantë nga qyteti dhe e gjithë krahina jonë.

Protestat në Athinë dhe në Selanik kanë qënë thuajse “të vdekura”. Ndërsa shqiptarët ngrihen në Milano, Londër, Mynih, Toronto, Nju Jork dhe në shumë qytete të tjera të Europës dhe të Amerikës së Veriut në mbështetje të Revolucionit Flamingo, në qytetet greke nuk sheh të tilla. Ose janë aq të vogla në numur sa nuk përbëjnë lajm.

Eshtë një model (pattern) të cilin nuk jam në gjendje ta shpjegoj, sepse nuk jetoj në Greqi dhe nuk ja u di hallet emigrantëve tanë atje.

Po për tu kthyer në qytetin tim, i cili nuk është më mirë sot se qytetet e tjera shqiptare, them se është mirë për njerëzit të organizohen dhe protestojnë.

Jo vetëm ai i shkreti, që nuk e merr asistencën sociale, ose e merr dhe nuk i del as për bukë.

Por edhe pensionistët e shumtë, të cilët nuk ja dalin dot po mos ju dërgojnë para fëmijët.

Edhe ata bashkëqytetarë, që janë në gjendje të mirë, por që detyrohen të shkojnë të bëjnë pazar në Greqi, se ushqimet janë më të mira dhe më të lira. Ndoshta mund të mos përdorin benzinën e një rruge për të shkuar në Kostur për të blerë, por ta përdorin për të dalë në varg me makina një ditë dhe të protestojnë ndaj kësaj paturpësie të këtij pushteti.

Edhe studentët e “Fan Nolit” bashkë me rektorin dhe pedagogët e tyre, që po shohin se e ardhmja e atij Universiteti nuk është e ndritur.

Edhe ata kolegë të mij, që ndonëse jetojnë më mirë se mesatarja, janë të detyruar të shohin projektet “monstruoze” të Pitër Uillson, të cilat mund t’i kishin bërë dhjetë herë më mirë vetë.

Edhe kryebashkiaku Filo, që ndoshta nuk ka futur vetë para në xhep, por është detyruar të bëjë edhe ato që nuk do t’i bëjë, se e urdhëron autokrati Rama dhe shoku i tij Niko Peleshi.

Korça është shumë shumë herë më e mirë, më e mënçur dhe më me shpirt protestues se sa ai grusht njerëzish që dalin çdo ditë tek Ushtari i Panjohur.

Ndoshta çdo ditë është e lodhshme dhe e mërzitshme, por sa të themi si zakonisht :”E mo po ku bëhet me protestë!” është e mira t’i dërgojmë mesazhe njëri tjetrit dhe t’i themi “Kafenë le ta pimë në Katedralja sot, pasi të ikim nga protesta!”

C’lidhje ka Laçoja me muzikën?

Jam munduar të mos bëj komente jo shumë të favorshme për të larguarit nga jeta, por të “gjallët” të detyrojnë. Për Teodor Laçon kam shkruar disa herë në blog, sa ishte gjallë dhe kanë qënë komente të ndryshme, herë pozitive dhe herë jo, sepse e tillë ka qënë edhe natyra e shkrimtarit dhe dramaturgut.

Por ai prehet prej vitesh dhe nëse nuk do ishte programi i MIK Festival 2026, nuk kisha për të folur rreth tij.

Në një nga ditët e Festivalit, Inva Mula ka menduar në bashkëpunim me Pandi Laçon të sjellin kujtimin e dy korçarëve të njohur të kinematografisë, Viktor Gjikës dhe Teodor Laços në një lloj shfaqjeje artistike të titulluar “Muzika dhe kinematografia”. E kuptoj që muzika është pjesë e kinematografisë dhe mund të sjellësh kujtimin e një kompozitori të kolonave zanore (nuk di nëse Thoma Gaqi ka kompozuar të tillë) dhe mund edhe të përmendje krahas tij edhe Gjikën si kineast, që ishte i përfshirë edhe në konceptimin e llojit të muzikës, por Teodori nuk hyn gjëkundi këtu.

Miriana, bashkëshortja e tij, mund të tregojë gjatë shfaqjes se sa pasion e kishte shkrimtari muzikën dhe se sa i pëlqenin zhanre të veçanta të saj, por përsëri, në një Festival muzikor nuk hyn aspak roli i një skenaristi. Veç nëse ai i rrinte në kokë kompozitorit të filmit dhe i diktonte se ç’linje duhej t’i përmbahej muzika. Nuk di që Laçoja të ketë bërë as tekste këngësh, të cilat kanë qënë pjesë e filmave me skenarë të tij.

Përveç pamundësisë për të ftuar muzikantë të huaj me peshë, që e detyron Invan të “shpikë“ forma të tilla shfaqjesh, kjo “qokëbërje” për “jomuzikantë“, kthen edhe rrezikun tjetër, atë të nostalgjisë për filmat e kohës së Diktaturës.

Unë nuk di se sa skenarë ka shkruar Teodori, dhe kujtoj vetëm “Përballimi”, si dhe një film për gratë e Dardhës në kohën e luftës, një film të cilin nuk e kam parë ndonjëherë. Por le të themi se ka qënë ndër skenaristët më të mirë të asaj kohe. Dhe pastaj?

Të “çmallosim” nostalgjikët me “rrenat” e filmit “Përballimi”? Të ringjallim urrejtjen për “kulakët” dhe të shohim me dashuri Sekretarin e Parë të Korçës, që nuk u tundua as nga “borgjezja imorale” Klea?

Ka qënë e logjikshme të shkruhej në atë mënyrë për të mbijetuar si autor. E kanë bërë të gjithë shkrimtarët, të cilëve ju lejohej botimi. Dikush më shumë e dikush më pak, dikush në mënyrë artistike më të stërholluar dhe dikush në mënyrë më skematike.

Por t’i rikthehesh mbivlerësimit të atyre vlerave është e turpshme dhe e dëmshme. Viktor Gjika dhe Teodor Laçoja mund të kishin bërë vepra shumë të mira në një kohë Lirie. Nuk di se ç’kanë krijuar pas vitit 1991. Gjithashtu nuk di nëse kanë kërkuar ndjesë publikisht për ato që kanë qënë të detyruar të krijonin në atë kohë të errët. Kjo e fundit nuk ka një rëndësi të dorës së parë, edhe pse do kishte qënë mirë ta kishin bërë dhe të dëshmonin se si funksiononte ai mekanizëm i tmerrshëm.

Sot jemi në vitin 2026 dhe t’ju servirim si vepra me shumë vlerë ato filma është me të vërtetë në kundërshtim me Lirinë dhe Artin. Ndonëse muzika e filmave ishte në gjinitë e pakta që nuk prekej nga parimet e Realizmit Socialist, ajo edhe nëse ju rikthehet dëgjuesve, duhet të jetë e pashoqëruar me pamje filmike apo me dialogje mes personazheve të sajuara të asaj kohe. E theksoj që nuk ishte faji i Teodorit, që e ka bërë në atë kohë, por është faji jonë t’i risjellim ato pamje, ato dialogje për të vlerësuar figurën shumëdimensionale si prozator, dramaturg dhe skenarist të Laços.

Filmat e asaj periudhe duhen lënë arkivave për tu shfrytëzuar nga studiuesit dhe ndoshta dhe nga studentët për të ilustruar me lojën e aktorëve, apo me aftësinë e kameramanëve për të gjetur plane interesante etj.

Por mos ja servirni më publikut, e veçanërisht të rinjve.

Po i bëni një shërbim tejet të keq Shqipërisë!

Rutte – “shërbëtori” i qarqeve industrialo-militare

Mark Rutte, Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, është një ish-kryeministër hollandez, që njihet si ‘kompromisaxhiu” i aftë për të qëndruar më gjatë në krye të qeverisë hollandeze se cilido hollandez tjetër.

Qysh dje është në qendër të vëmendjes të të gjitha mediave botërore, për shkak të takimit të krerëve të vendeve të NATO-s në Ankara. Dhe po deklaron që Aleanca është më e fortë se kurrë.

Mua, si shqiptar, por dhe si banor i një vendi tjetër, anëtar i Aleancës nuk më bëhet vonë për gjendjen e saj. Po të ishte dobësuar do e quaja më mirë, sepse do uleshin shpenzimet ushtarake kudo në botë. Si rrjedhojë edhe në Kanada dhe në Shqipëri, dy vende të cilat kanë rëndësi parësore për mua.

Por vëmendja në Ankara, edhe pse artificialisht e shtuar, vjen nga qëndrimi “i paparashikueshëm” i Trump ndaj NATO-s.m Në stilin e tij të sharlatanit, që “ç’thotë sot nuk e thotë nesër” “The Donald” ka hedhur shpesh akuza të pavërteta ndaj Aleancës, e ka akuzuar për mungesë besnikërie dhe e ka kërcënuar se do largohet. Eshtë natyra e tij prej “pazarxhiu” të paskrupullt për të bër presion, në mënyrë që të fitojë një marëveshje sa më të mirë për Amerikën.

Dhe në skenë ka disa vite që ka dalë Rutte, me përuljen e një lakeu të paskrupullt, që prej vitesh i “kreh bishtin” Presidentit amerikan dhe këmbëngul që vendet anëtare të shpenzojnë deri në 5% të Prodhimit të Përgjithshëm Bruto për mbrojtjen. Në pamje të parë, si një qëndrim zbutës, për presidentin tekanjoz, Rutte nuk është aq naiv dhe ‘i përgjëruar” për sigurinë ushtarake europiane.

Në Europë, sikundër dhe në Amerikë ekzistojnë prej më shumë se 100 vjetësh, qarqe të interesuara për buxhetet të mëdha ushtarake. Aizenaueri e ka quajtur “kompleksi militaro- industrial dhe ka paralajmëruar që kur u largua nga Shtëpia e Bardhë për rrezikun e ndikimit të tyre të madh mbi qeverinë. Aizenaueri vetë kishte qënë gjeneral dhe republikan. Nuk ishte tipiku ekologjist apo majtist, që është hapur kundër luftës në Europë dhe në Amerikë.

Sigurisht, që Rutte nuk mund të bëjë deklarata të tilla. As nuk mund të përmendë që qarqe të tilla ekzistojnë në të dy anët e Atlantikut dhe që “pasurohen lehtësisht” nga paratë e taksapaguesve. Dhe ky “kompleks” tepër i rrezikshëm është i interesuar edhe për luftra, sepse vetëm ato mund të sjellin përdorimin e raketave, droneve, avionëve bombardues, në mënyrë që të zbrazen magazinat shtetërore dhe të prodhohen të tjera dhe të tjera.

Rutte edhe pa futur para drejtpërdrejt në xhepin e tij (që nuk është e pamundur) i shërben këtyre qarqeve me besnikëri edhe për të fituar ndikim personal, edhe për të ndihur financiarisht miqtë e tij, por edhe pse ka qënë njeri i përshtatshëm për ta, ndaj është miratuar të jetë Sekretar i Përgjithshëm.

Shqipërisë i duhet ekzistenca e NATO-s sa pa u zëvendësuar ende me një Aleancë ushtarake vetëm europiane apo që ka brenda dhe Kanadanë. Kësaj të fundit mund t’i interesojë më shumë një Aleancë Europiane, që të ndjehet e mbrojtur edhe nga amerikanët e tipit Trump. Por nuk duket se NATO-s i ka ardhur fundi edhe pse Trump vazhdon të luajë si “pehlivan”. Eshtë në interes të SHBA të ketë baza ushtarake në Europë, më shumë se sa është interesi i europianëve. Gjithashtu interesi i atyre që kanë korporata që prodhojnë paisje për Luftën. Përfshi këtu edhe shërbëtorët e bindiur si Rutte dhe të tjerë. Ekzagjerimi i rrezikut rus nga europianët është pikërisht për të mbajtur popujt të trembur fhe për të justifikuar rrritjen e buxheteve ushtarake.

Ka disa vjet që fryjnë erëra të këqija lufte. Dhe dihet se cilët përfitojnë prej tyre. Autokratët, ata që prodhojnë armë dhe trafikantët e armëve. Kategoritë më të këqija mes njerëzve. Dhe tani ata janë në ditët më të mira të tyre. Lufta në Ukrainë si dhe ajo në Iran e kanë kaluar sëbashku trilionin e harxhuar për armatime. Ndoshta janë pranë shifrës dy trilion. Për fat të keq të Njerëzimit, i ka mbetur një Diktatori si Xi, që të tundë flamurin e Paqes.

Sepse këta 32 krerë shtetesh që mblidhen sot në takimin e kryesuar nga Rutte dhe Erdogan, kanë për të tundur atë të rrezikut nga “armiqtë“ dhe të shtimit pafund të raketave dhe të dronëve.

Sigurisht për të na mbrojtur ne, delet e urta të vendeve kapitaliste.