Gjithshka njëlloj si 30 vjet më parë

E kam theksuar gjithnjë rëndësinë e vitit 1996 në rrjedhën e historisë së Shqipërisë, por edhe në atë personale. E mendoja edhe sot në mëngjes ndërsa ecja në Tiranën që njoh dhe që është ajo brenda Unazës së vjetër. Nuk i kam njohur kurrë pjesët jashtë Unazës, as në kohën e “studentllikut” dhe as më vonë.

Viti 1996 ishte shumë shumë i rëndësishëm për tranzicionin dhe demokracinë e brishtë shqiptare. Berisha ishte kthyer në Autokrat dhe po bëhej i bezdisshëm për pjesën më të madhe të shqiptarëve. Në të njëjtën kohë, trajtimi i keq prej tij i Nanos, kishte bërë që ish Partia e Punës të mblidhej rreth udhëheqjes së saj, që në atë kohë përbëhej nga 5 emra. Filozofi dallkauk Servet Pëllumbi, enveristi fytyrëngrysur Gramoz Ruci, skraparliu ambicioz Ilir Meta, kastraveci ish mësues i shurdhmemecëve Luan Hajdaraga dhe punisti Namik Dokle. Nuk besoj se kam ngatërruar ndonjë nga katër nënkryetarët dhe sekretarin e PS-së ndërsa Nano ishte diku në Bënçë apo Memaliaj.

Por me gjithë shenjta e autokratizmit të Berishës dhe deformimeve që po i sillte demokracisë shqiptare, Bashkimi Europian ishte i gatshëm ta toleronte Viçidolsin ish-komunist, sepse mendonte që PS-ja kishte një trashëgimi tepër komuniste. Ndaj dhe para zgjedhjeve të majit 1996, politika europiane shprehej hapur pro Berishës. Të njëjtën gjë bëri edhe shkrimtari jonë i shquar nga Gjirokastra, Ismail Kadare, në një artikull të tij. Ai i sugjeronte të Majtës shqiptare që të rrinte edhe 4 vjet në opozitë. Të njëjtin mendim kisha edhe vetë, ndonëse tepër i zhgënjyer nga Berisha dhe goditjet e “grupeve antiparti” brenda PD-së. Por e gjykoja se do ishte më keq nëse në pushtet do vinin Ruçët, Hajdaragat dhe Nanot. Në zgjedhjet e majit ndodhën ato që ndoshën dhe më pas filloi katastrofa e Shqipërisë e provokuar nga “liderët” socialistë dhe e ndjekur me dhunë dhe paturpësi nga krahu më i ashpër Berishist. Europa nxitoi t’i njihte zgjedhjet, ndërsa amerikanët nuk u nxituan dhe lanë të kuptohej që nuk ishin të kënaqur që parimet demokratike ishin shkelur.

Por le të vimë 30 vjet më vonë, kur në Unazën brenda Tiranës, shumë ka ndryshuar për mirë, por më shumë për keq. Nga ana e urbanistikës dhe arkitekturës ka përmirësime dhe përkeqësime, kurse nga ana politike dhe shoqërore gjërat janë po njëlloj dhe disi më keq. Kënetë!

Në vitin 1996 njerëzit ishin më të varfër, por kishin shpresë se demokracia dhe liria e tregut do sillnin përmirësime. Ishin të pakënaqur me Berishën dhe donin ta largonin nga pushteti, sepse e meritonte të largohej. Nga një ish-komunist i kthyer në antikomunist, Berisha ishte bërë një autokrat pa ndonjë ideologji. Qëllimi i tij i vetëm ishte të ruante dhe forconte pushtetin e tij personal. Nuk ishte korruptuar ende ekonomikisht, por kishte lejuar korrupsionin për të ndihmuar krahun e tij politik dhe për të kontrolluar vartësit e tij “kukulla”. Ishin thuajse të gjithë të tillë. Kukulla sepse ishin të korruptuar. Bënte përjashtim ndoshta Dash Shehi dhe ndonjë tjetër, që kishin ende personalitet. Të tjerët ishin “zarba”, duke nisur me kryeministrin Meksi dhe duke përfunduar tek Blerim Cela. Pa dyshim që më të rrezikshmit syresh ishin tropojanët Hajdari dhe Haxhia, njëri prej të cilëve përfundoi si Hero i Demokracisë në bronx, ndërsa tjetri 25 vjet në burg, për pjesëmarrje në vrasjen e Heroit. Bandat besnike të Berishës, së bashku me policinë e tij i shtruan në dru mjaft opozitarë, midis tyre edhe Kryeministrin e sotëm Rama, që atë vit nuk kishte hyrë në ndonjë parti, por shkruante kundër Berishës.

Ngjashmëria me vitin 2026 është e madhe. Kemi të njëjtin Udhëheqës Autokrat, që tani quhet Rama dhe që ka një qeveri me kukulla, të cilët i mban në zap se janë të korruptuar dhe pa pikën e personalitetit. Opozitën nuk e rrah me bandat e tij, por e ka vënë poshtë nëpërmjet mekanizmave ligjore që ka nën kontroll. E kanë mbrojtur deri tani më shumë europianët, por duket se edhe pse nuk e mbështesin plotësisht, nuk po e demaskojnë hapur për të mbështetur një turmë opozitare, që ta rrëzojë.

Dhe këtu fillon dhe përfundon e keqja jonë!

Ne nuk jemi në gjendje të marrim në dorë fatet e vendit tonë!

Pas 40 vitesh nën një Diktator, kaluam në një Diktator të zbythur dhe pas atij nën një mjek demagog Autokrat dhe tani nën një piktor demagog Autokrat. Jemi të paaftë për të ndërtuar një sistem politik të lirë!

Pavarësisht se kush është Marta Kos dhe kusuret që ka në marëdhëniet me shtetin shqiptar, ajo tha një të vërtetë të madhe, që shoqëria shqiptare e toleron dhe pranon korrupsionin.

Mund të thoshte edhe më shumë, pikërisht këto që po shtoj më poshtë:

Shoqëria jonë nuk është gati për të ngritur një sistem ekonomiko-social demokratik.

(vijon)

Xhepistët dhe e Majta dhe e Djathta europiane. (fund)

 

(vijim)

Lidhja krejt rastësore ka të bëjë me Barcelonën. Një qytet me të vërtetë shumë i bukur dhe i kollajshëm për të jetuar. Gjithashtu më i lirë se të themi Athina apo edhe Tirana. Por në Barcelonë ka xhepistë. Për këtë dukuri më paralajmëroi që në aeroport shoferi i taksisë, dhe përmendi veëanërisht mjetet e transportit publik. Nuk ja vura shumë veshin, as atij dhe as një taksixhiu tjetër, sepse mendova që ka një lloj “konflikti interesi”. Taksixhinjtë nuk duan që turistët të udhëtojnë “xhaba”.

Por më vonë e mora shumë seriozisht, se për të njëjtën gjë më tha të bëja kujdes një puta dhe edhe pse mendova gjithë dyshim se mund të ketë ndonjë të dashur taksixhi, ja vura veshin. Dikush tjetër më tha që ky është problem i shumë qyteteve europianë, si Parisi, Roma, Milano dhe të tjerë. Unë nuk kam pasur përvoja të tilla në to, por kjo nuk do të thotë, që nuk është e vërtetë. Për në Paris gjithnjë është folur se kryexhepistë janë rumunët.

Thuajse në fund të vizitës në Spanjë, qëllova me një shofer taksie peruan, që fliste mirë anglisht. Ngriti të njëjtin problem të xhepistëve. Dhe bëri me faj ligjet spanjolle , të cilat janë shumë të buta ndaj “kontrollorëve” të xhepave.

Si xhepist simpatizues, unë e kundërshtova dhe i thashë që nuk është një krim i rëndë. Ai përmendi Amerikën, ku kjo dukuri është shumë më e pakët dhe shtoi se në Amerikë nuk ja hedh dot kollaj po fute dorën në xhepin e tjetrit.

Dhe këtu hyjnë e Majta dhe e Djathta shumë e dashur europiane. Në ligjet kundër keqbërësve dhe emigrantëve në veëanti. Sepse dihet që më të shumtët e xhepistëve janë emigrantë.

Pa përmendur Amerikën (ndonëse udhëtoj shpesh atje) më duhet të them se në Kanada xhepistët jnë një specie në zhdukje e sipër. Nëse ekzistojnë akoma. Dhe kjo nuk ka të bëjë aspak me butësinë apo fortësinë e ligjeve. Kontrollorët e xhepave janë shumë të pakët, sepse nuk ka më gjëra me vlerë që të transferojnë. Para të thata mbahen pak ose aspak, kredit kartat është e vështirë t’i përdorësh apo t’i klonosh dhe monedha floriri mbase nuk mban më njeri në xhepa, që prej Luftës së Dytë. Celularët gjithashtu nuk janë më të lakmuar, sepse janë shtuar shumë elementet e sigurisë dhe do shumë mund t’i bësh të vlefshëm për rishitje. Në xhepat e pasëm dhe të përparmë, më shumë mund të ketë rrezik të të fusë dorën ndonjë homoseksual budalla se sa një xhepist.

Por politikanët e fëlliqur të së Djathtës europiane. përdorin edhe pakënaqësinë e njerëzve ndaj xhepistëve, për të ngritur një frymë ksenofobe dhe për të kërkuar forcim të ligjeve dhe zbatim të ashpër të tyre. Eshtë një “fletë libri” e shkruar që në kohën e Musolinit. Dhe funksionon. Sepse njerëzit nuk kanë shumë kohë as për të lexuar, as për tu informuar dhe as për të parë filmin e Rober Bresonit. Ndaj nuk është ëudi, që dikush, të cilit i kanë vjedhur portofolin ku kishte një shumë të mirë parash të kërkojë edhe dënim me 20 vjet burg për xhepistin. Madje ka nga ata që i mbajnë ison dhe kujtojnë kohë dhe vende, ku xhepistëve ju pritej njëra dorë! Dhe kjo në një kohë, kur është fare e thjeshtë, që paratë e thata të hiqen nga qarkullimi.

Por hipokrizia e politikanëve të së Djathtës (të së Majtës nuk janë burra më të mirë, por pak më tolerues) është se jo vetëm nuk duan t’ja dinë për superhajdutët, por nga një pjesë e tyre edhe financohen për fushatat elektorale. Nuk kemi dëgjuar, që të Majtët (apo edhe ekstremistët e Majtë) të mbështeten me para nga xhepistët.

Nuk dua në asnjë mënyrë të them se Krimi i vjedhjes duhet nënvleftësuar. Eshtë në një nga 10 porositë e Biblës, që janë baza e moralit të Qytetërimit – Mos vidh!

Por në kohët moderne, një pjesë jo e vogël e njerëzve, ju “vjedhin” të tjerëve ëka mundin duke nisur nga koha, paratë, liria, idetë, pasuritë e luajtshme dhe të paluajtshme, fjalëkalimet në banka dhe të tjera gjëra. Ndaj jo vetëm nuk duhet nënvleftësuar por luftuar me ligje dhe kryesisht me edukim. Sepse nuk mendoj sikundër mendonte shoferi i taksisë peruan në Barcelona, se ligjet e forta dhe zbatimi i tyre mund të zhdukin xhepistët e më pas të gjithë të rrojnë të lumtur e të gëzuar.

Xhepistët nuk do ekzistojnë kur të mos ketë më xhepa!

Dukert si idiotizëm, ose një ide e ekstremit të majtë, por mendoj se Njerëzimi do arrijë në një kohë kur xhepat do jenë vetëm për të futur duart në stinët e ftohta. Gratë kanë ëanta dhe nuk kanë nevojë qysh tani për xhepa. Për më tepër ëdo gjë me vlerë do jetë në celular , i cili është më i sigurt se një kasafortë.

Atëhere pse duhet që të shqetësohemi për xhepistët pa të ardhme?! Unë mendoj që duhet madje të gjejmë mënyrë si t’i mbrojmë, ashtu si veprohet me kafshët dhe shpendët që rrezikojnë të zhduken përfundimisht nga ky Glob.

Le të zhdukim politikanët hajdutë, se xhepistët nuk do jenë më të rrezikshëm!

Xhepistët dhe e Majta dhe e Djathta europiane.

Unë nuk i kam përbuzur ndonjëherë xhepistët. Madje sa më shumë kam nisur të kuptoj nga kjo botë, më është shtuar edhe respekti për ta. Sigurisht që në shkallën e hajdutëve nuk i ve më lart se ata që vjedhin pa dhunë bankat apo koleksionistët e artit, por i ve më lart se gjithë hajdutët e dhunshëm.

Se po ta marrim hollë hollë ç’farë bën një xhepist?

Ai zhvendos disa të mira materiale nga një xhep i tjetërkujt në xhepin e tij. Por ne këtë gjë na e bëjnë për ditë, dhe kanë nisur që në kohën kur veshëm rrobat e para me xhepa dhe kishim në to disa gjëra me vlerë. Na i kanë bërë dhe bëjnë qeveritarët dhe njerëzit e pasur. I vetmi ndryshim i tyre me xhepistët, është se ata kanë krijuar rregulla se si të na i marrin dhe këto rregulla i mbrojnë me gjithë institucionet e dhunës dhe të ligjit.

Por le të përqëndrohemi në xhepistët e thjeshtë dhe të lemë mënjanë të ndërlikuarit.

Në fëmininë dhe adoleshencën time, një hajdut xhepash shihej me përbuzje. Shoqëria shqiptare nuk i vlerësonte dhe ata që unë i dija si të tillë nuk kishin emër të mirë. Unë i shihja me çudi se pyesja veten se si janë në gjendje të gërmojnë në xhepat e tjetrit. Unë vetë kisha vështirësi të gjeja gjërat me vlerë në xhepat e mija. Kjo nuk më bënte t’i admiroja, se kisha parë edhe disa rreth moshës sime që hynin në burg, por gjithsesi për mua ishin një specie e veçantë njerëzore. Deri sa pashë në televizionin jugosllav një film francez të Rober Breson të quajtur “Xhepisti”. Filmi mçë ndryshoi plotësisht idenë që kisha pasur rreth xhepistëve. Si vjedhin, përse vjedhin, si i përzgjedhin “viktimat” dhe se sa mundohen që të vjedhin. Eshtë një film i shkëlqyer psikologjik edhe pse i realizuar në një kohë të largët, sikundër është viti, kur jam lindur.

E kuptoja dhe që Faqekuqi dhe Raqi Kubani, nuk ishin si xhepisti i Bresonit, por gjithsesi, disa pjesë të karakterit të tij duhet të kishin.

Në vitin 1980, bashkë me dy shokët e mij, pamë një fragment të “filmit francez”, në pistën Iliria. Ishim me pushime dhe në një nga lokalet, kur shitej diçka që pëlqehej (nuk e kujtoj në shiteshin akullore apo birra) një xhepist, në shoqërinë e një tjetri, nuk ju la xhep pa kontrolluar disave nga klientët. Ne e ndiqnim skenën gjithë admirim, se njëkohësisht nuk donim të konfrontoheshim me ndihmës xhepistin, që na shihte me inat. Edhe sot nuk e harroj burrin rreth të 40-ve, të shkurtër e tullac, që gjithë mjeshtëri mundohej të zhvendoste kartmonedha apo portofole nga xhepat apo çantat e klientëve. Ishte vërtet i aftë, por na u duk se e mbylli i pakënaqur atë 20 minutësh kontrolli të akulloreblerësve.

Për vite të tëra nuk kisha parë më skena të ngjashme, se në Korçë nuk qarkulloja me “urban”, që zakonisht është një vend i preferuar për profesionistët e xhepave. Ndonjë xhepist shumë të njohur e dinim se kush ishte dhe i qëndronim larg. Nuk na pëlqente inspektimi i xhepave edhe sikur mos kishim para në to.

Kjo deri në vitin 1996, kur për herë të parë dhe të fundit, pata si klient një xhepist të njohur. Th. kishte qënë xhepist profesionist, me disa burgosje në cv-në e tij, por ishte larguar drejt Greqisë, ndoshta edhe para se të ndërrohej sistemi. Atje ishte bërë biznesmen, bashkëjetonte me një ruse dhe kishte mbledhur para për të ndërtuar një shtëpi të madhe, në vend të shtëpisë së prindërve. Kishte ngritur një kompani pa liçencë, në biznesin që njihte më mirë- atë të inspektimit të xhepave dhe të transferimit të të mirave materiale. Nuk punonte vetë në terren, por stërviste fëmijë që sa kishin hyrë në adoleshencë dhe kishte krijuar me ta marëdhënie kontraktuale. Biznesi i kishte ecur.

Hyri në zyrën time në orarin që ishte lënë takimi dhe më befasoi me veshjen. Jo vetëm që mbante kostum dhe këmishë, por kishte edhe një papijon të kuq. Me shumë politesë më kërkoi që të konceptoja një vilë të madhe, aq sa mund të lejonte parcela e vogël e shtëpisë së prindërve. Më pas, gjithë mirësjellje më bëri të njohur, se do ishte në Greqi për arsye pune dhe për vilën do interesohej e jëma.

Ajo erdhi disa herë dhe projektin e mbaruam, por nuk jam i sigurt nëse e morri apo jo lejen e ndërtimit. Pas shumë vitesh, kur kam kaluar pranë shtëpisë së tij, pashë që ishte ndërtuar një vilë e vogël, por pa asnjë lidhje me projektin tim.

Ishte aq i ndershëm, sa as nuk “vodhi” idenë time të projektit!

Por u përqëndrova shumë tek e kaluara dhe nuk preka aspak se çka të bëjë e Majta dhe e Djathta europiane me veprimtarinë e xhepistave. Ata i kanë programet shumë të ndryshme ideologjikisht dhe shumë rrallë i vjedhin ide politike njëri tjetrit.

(vijon)

Sorry Gaudi!

Sikundër më paralajmëroi një miku im në Detroit më ndodhi. Ndërsa ecja në kryqëzimin e rrugës Paralel me rrugën Ovido, një makinë e zezë me xhama me ngjyrë të errët ndali pranë meje dhe prej saj zbritën dy persona të maskuar. Me një anglishte të çalë më thanë të hyja në ndenjëset e pasme të makinës dhe pasi nisa të kërkoja shpjegime më shtynë me forcë dhe më futën brenda saj. Nuk arrita të klithja “help!” dhe të thesha që po rrëmbehej një qytetar kanadez, se më kishin vënë në kokë një qese letre dhe makina u nis. Të maskuarit më mbanin duart ndërsa shoferi na shpinte diku, që sigurisht nuk kishte si ta kuptoja.

Më hoqën qesen dhe e pashë veten brenda një garazhi të madh dhe të errët. Ku ishin parkuar dy makina të mëdha transporti dhe dy vetura pa targa. Dy të maskuarit ishin më këmbë dhe gjithë mirësjellje mu drejtuan në të njëjtë anglishte të çalë:

-Na vjen keq...po duhej ta bënim se e kishe kaluar të kuqen!

-Të kuqen?! – pyeta unë duke u dridhur, duke menduar se sa do alarmoheshin të afërmet e mija. Në njerëzit më të afërm unë kam katër femra dhe dy prej tyre alarmohen menjëherë. Më e qeta është Rory, të cilën nuk e kap paniku se i thotë vetes: “Merr frymë thellë!”

-Po po të kuqen. Gaudi është i paprekshëm!- tha njëri syresh dhe e kuptova që çështja ishte shumë serioze , por dhe profesionale njëkohësisht. “Mbase ka derman!”- mendova

Më thanë se ishin pjestarë të organizatës “Defendemos Gaudi!” dhe edhe pse nuk ishin kundërshtarë të fjalës së lirë, ishin të vendosur të mbronin me çdo çmim emrin e arkitektit katalanas.

U mundova të shpjegoja se unë nuk kisha ndonjë gjë kundër Gaudit, dhe se shpërthimi im i pakontrolluar nuk kishte qëllim denigrimi të figurës së tij gjeniale dhe as të reputacionit të Sagrada Familia, por ata nuk bindeshin. Më përmendën argumentat tepër të dobëta dhe sigurisht titullin e shkrimit, gjë që i kishte bërë të binin në gjurmët time. Se po të kisha shkruar “Ik o pirdhu me gjithë Gaudi!” as do e kishte marrë vesh njeri. Por shprehja ndërkombëtare tepër “e ndyrë“ më kishte krijuar këtë situatë të pashpresë dhe pikërisht një ditë para se të ikja nga Barcelona.

Nisa t’ju bëja një zbërthim psikologjik të situatës sime , si arkitekt me një karrierë të dështuar dhe të shtoja se Gaudi nuk ishte i pari që kisha sharë, se të njëjtën gjë kisha bërë edhe me Korbyzjenë dhe arkitektin australian Pite Uilson, por më i shkurtri prej tyre mu përgjigj: “Blah blah blah...” dhe shtoi se në celulari që më kishin marrë kishin gjetur kontakte me disa arkitektë të shquar shqiptarë, madje këmbime të shpeshta me shefen e arkitektëve shqiptarë. Sipas tyre, kjo hidhte poshtë mbrojtjen me dështim karriere.

Duke mos ditur nëse organizata kishte ndonjë nuancë fetare apo politike veç asaj profesionale, nisa të thurrja lavde për qytetin e Barcelonës. klimën dhe lëvizjen shumë të lehtë të këmbësorëve të moshuar. Nuk doja të prekja çështjen e Pavarësisë nga Madridi apo hapësirat për homoseksualët dhe transgjinorët, sepse nuk dija nëse ishin shumë të majtë apo shumë të djathtë. Se këta që rrëmbejnë të huaj në ditë me diell nuk mund të jenë gjë tjetër veç ekstremistë.

E pashë që duhej pranuar gabimi dhe të deklaroja se do bëja çdo gjë për ta shlyer. Të parën do bëja fshirjen e tre postimeve “Fuck Gaudi!”

- Jo, jo skipëtari dinaku...më tha në gjuhën time amtare më i gjati dhe vazhdoi në anglishten e belbët: “Ti do qëndrosh sonte këtu dhe do rrish në gjunë për 8 orë para fotos së Sagradas. Lutju kujt të duash! Nesër, kur ta gjykojmë se do lejohesh të kthehesh atje ku jeton, do shkruash që je shumë shumë SORRY!”

E pranova menjëherë dhe shkova pas kamionit të madh, ku më shpunë rrëmbyesit. Atje ishte fotoja e Madhe e Sagradas, para të cilës rrashë menjëherë në gjunjë pa përdorur gjunjëza, siç përdorin ata që lyejnë parketet.

Nëne, nëne, sa të gjata ato 8 orë!

Sot në mëngjes më shpunë në hotelin ku duhet të mblidhja rraqet dhe më porositën, që nëse nuk bëja shkrimin do kisha edhe më shumë pasoja. Celularin e mbajtën si provë të shkeljes së rëndë, po kush pyeste për të. Vetëm të ikja një orë e më parë, sa më larg Sagradas. Dhe të shkruaja shumë shumë sorry!

Sorry Antonio!

Ishte një lajthitje e moshës.

Pashkë dhe Paqe

Një miku im, që banon në Massachusets, më kritikon se unë përmend përgjithësisht emra ortodoksësh dhe pak ndalem tek shqiptarët muhamedanë dhe ata katolikë. Budistët nuk i ka përmendur.

Ndaj dhe unë sot, që është e Diela e Palmave e katolikëve, po shkruaj këtë mesazh universal për Paqe dhe Dashuri, ashtu si më ka mësuar Papa Spiroja, që është një prift tejet mendjehapur, si dhe këngëtar dhe poet.

Për dy javë me rradhë, do përcjell vetëm mesazhe Dashurie, Mirësie dhe Drite, kuptohet brenda mundësive të mija që janë ato të një 67 vjeçari të thjeshtë, që banon në një qytet të vogël të Kebekut.

Më duhet të pranoj se edhe pse kam agjëruar për katër javë rrjesht, unë nuk kam pasur lartësimin e duhur shpirtëror, se jo vetëm që kam qënë kritikues, cinik , nihilist, por në disa raste edhe e kam tepruar me një fjalor të rëndë, si ka qënë rasti i Gaudit, Ramës dhe Elisa Spiropalit.

Për këtë katharsis, që po nis sot, më ndihmoi edhe rileximi i një mesazhi që kam marrë rreth dy javë më parë nga një mik tjet[r i imi, të cilin do e përcjell të plotë më poshtë. Eshtë një mesazh i rrallë, por shumë i ndryshëm, nga ata që marr shpesh nga avokati im, që tashmë e ka mbyllur zyrën e tij në Lion. Mesazhet e këtij të fundit kanë qënë kryesisht me fjalën MOS, dhe më tërheqin veshin për tejkalime të së drejtës penale shqiptare, për rrezikun e një gjyqi për fyerje dhe më keq akoma, rrezikun e një ndëshkimi fizik, kur të kem rastin të vizitoj Atdheun.

Në të kundërt, mesazhi i mikut tim, është nxitës, vlerësues dhe që më shtyn të shkruaj, por njëkohësisht edhe të përcjell ide sa më të plota dhe të dobishme:

“Po i lexoj dhe jam shumë i intriguar t’i lexoj...Realisht më pëlqejnë shkrimet e tua për çështje të ditës, analizat apo komentet, më pëlqen informacioni, kultura e të shkruarit, narracioni, stili gjithashtu...

I kam ndjekur gjithashtu postimet e tua në blogu yt. i cili vazhdon prej shumë vitesh...

Ke inkurajimin timtë vazhdosh këtë punë, që besoj të është bërë obligim i brendshëm i të komunikuarit me të tjerët nëpërmjet temave që trajton...

Nuk di çfarë ndjekje ka blogu, por është një punë që ja vlen në vështrimin tim, sepse je ti, si në ditaret e dikurshme, por tashmë me një vlerë sociale...”

Me të vërtetë një mesazh vlerësimi dhe dashurie, që më nxit drejt Paqes edhe më shumë se predikimet e Papa Spiro Ravonikut. Për më tepër, kur ju rikthehem postimeve të mija, në të cilat nuk pëlqej thuajse asgjë, dhe i krahasoj me mesazhin e mikut tim, që i pëlqen të gjitha, ndjehem bosh dhe i paplotësuar.

Ndoshta më shumë se mbajtjen e kreshmës, unë duhet të kisha nisur katër javë më parë, këtë çka po nis sot. Po më mirë vonë se kurrë!

E kuptoj që miku im ka edhe vërejtjet e tij, por duke qënë tepër dashamirës, i ka lënë të fshehur pas tre pikave. Sa shumë dashuri!

Nuk ka kuptim të kërkoj ndjesë për kritikat e ashpra dhe ndonjëherë edhe degrinimet, si dhe do i le postimet e pafshira, sepse edhe lexuesi që më ndjek, duhet të shohë ndryshimin dhe pastrimin tim shpirtëror.

Do duhej të vinte kjo e Djelë e Palmave dhe njëkohësisht të rilexoja mesazhin e Paqes, Shpresës dhe Inkurajimit , që më ka dërguar gjatë javëve të Kreshmës, miku im.

Paqe mbi të gjithë mëkatarët e mëdhenj dhe të vegjël, kudo që ndodhen!

Elisa nuk ka ç’të humbasë...veç tangave!

Në Partinë Socialiste, vazhduesen e drejtpërdrejtë të Partisë së Punës (komuniste), po zhvillohet një përplasje e fortë dhe e ashpër mes ish Kryetares së Kuvendit, ish Ministres së Jashtme dhe në legjislacionin e ardhshëm ish deputete, Elisa Spiropali dhe Edi Ramës.

Për arsye tejet parimore, Rama e pat shkarkuar nga posti i ministres jo shumë kohë më parë dhe për arsye tejet parimore, Spiropali po vazhdon betejën për të vënë në vend nderin e saj si një nga figurat më kryesore të Partisë Socialiste.

Unë jam i një brezi “gërxhosh” që mund të dijë diçka rreth karrierës politike të Edi Ramës, por thuajse asgjë nga karriera politike e Spiropalit. Nuk di as se ku ka studiuar, as se ç’farë ka studiuar dhe se si e ka nisur ambicien e saj politike për të bërë gjithshka që i kërkohet një intelektualeje të re për ta shpënë Shqipërinë në Europë dhe më la!

Di dhe që e ka krahasuar Ramën me Skënderbeun, dhe ndonjëherë e kam përmendur në shkrimet që bëj kundër tij, sepse nuk më dukej krahasim i goditur. Berisha e ka hundën si të Skënderbeut , ndërsa për Ramën mund them se ka nisur të ngjajë më shumë me Plakun e Vlorës. Po këto punë Skënderi apo Enveri, Ismaili apo Kadareja, janë muhabete jo me shumë vlerë, që mund t’i thuash dhe t’i tërheqësh dhe nuk prishin asnjë punë. Se për shembull Tahirin e krahasonin me Qemal Stafën, por ai është shumë larg Varrit të Bamit, sikundër dhe Ilir Meta, të cilin e krahasonin me Mehmet Shehun. Me një llaf muhabete kot.

(Nuk di se me kë krahasonin Erion Veliajn, por ndoshta në Historinë e Shqipërisë nuk ka pasur figurë aq zvarranike sa bashkëshorti i Ajolas, për ta krahasuar.)

Elisa Spiropali.

Elisa është shumë e re për të qënë një lexuese serioze e veprës të klasikëve të marksizëm- leninizmit Marks, Engels, Lenin dhe Stalin. Ndoshta nuk ka patur fat as të lexojë ndonjë nga veprat e sho Enver, të cilat edhe sot duhet të na ndriçojnë në rrugën që kemi nisur për ndërtimin e Kapitalizmit fitimtar.

Kështu që nuk ka dhe si ta ketë lexuar “Manifestin Komunist” të vitit 1848 të shkruar nga Marksi dhe Engelsi, dhe veçanërisht kapitullin 4, ku është edhe shprehja legjendare: “Proletarë nuk kini ç’humbisni veç prangave!”

Ishte një shprehje tepër e logjikshme (thuhet se klasikët e kanë kopjuar nga një femër komuniste), sepse në mezin e shekullit të XIX, proletarët ishin vërtet si mos më keq. Punonin tërë ditën dhe paguheshin sa për të mbajtur shpirtin gjallë, në mënyrë që të kishin mjaftueshëm fuqi për të punuar edhe të nesërmen. Kushtet e punës dhe jetesës ishin të tmerrshme. Ishte kjo arsyeja përse ideologjia komuniste u përqafua shpejt kudo në Europë.

Po a është Elisa jonë një proletare në kuptimin e vërtetë të kësaj fjale?

Jo. Dhe si çdo lloj krahasimi edhe përfshirja e Spiropalit në këtë shprehje është e gabuar.

Por në kazermën që quhet Parti Socialiste. ish Kryetarja e Kuvendit e di që nuk është më kërkushi. Të gjithë i largohen si një lebrozeje. Eshtë veç dikush që do fshihet shpejt nga çdo lloj liste, nga zemërimi i Zeusit. Ndaj dhe nuk i ka mbetur asgjë për të humbur...veç tangave! Ndaj dhe po “lufton” me të Madhin!

Se pranga nuk ka dhe nuk di nëse i ka përdorur ndonjëherë në ndonjë lojë erotike në shtratin e saj bashkëshortor!

Shteti-Rama, Rama-Shteti

 

Videot e mësipërme nuk janë realizuar nga Inteligjenca Artificiale. Janë pjesë të miratimit formal të emërimit të ambasadores shqiptare në Katar, nga Naltgjatësia i Tij Edvin Kristaq Rama, Udhëheqës i shqiptarëve trima dhe liridashës.