Korça “gllabëron” Maliqin

Të më ndjejnë banorët e Maliqit dhe të fshtrave rreth tij për tonin qesharak, që mund të ketë shënimi im, por se pse më vjen si për të qeshur për gjithë këtë historinë e “zaptimit” të Maliqit nga Korça. Nuk di dhe pse Maliqi më është dukur gjithnjë si një qytezë “kot” edhe pse ishte i vetmi vend që prodhonte sheqer në Shqipëri. Mbase dukem shumë cinik, por më mirë të jem i tillë se i pasinqertë.

Kënetës (qëmoti e quanin edhe Gjoli i Maliqit) ja kishin vënë atë emër shumë e shumë kohë më parë. Prej fshatit Maliq, që nuk ishte bërë ende qytezë. U tha këneta dhe Partia mendoi të bënte Kombinatin e Sheqerit në Maliq, duke planifikuar që fushat torfike të përfituara nga bonifikimi të prodhonin edhe goxha panxhar.

Sovjetikët dhuruan fabrikën, edhe fondet për banesat kolektive “ala ruse” dhe Maliqi nisi të quhej qytet. Veçse qytet nuk ishte se ishte Maliq. Ishte pak a shumë si ajo shprehja e vjetër në Korçë që theshin “ka mbaruar Universitetin e Kakaçit” Kështu tingëllonte edhe po të theshe se jam një qytetar nga Maliqi.

Por i gjithë ky perceptim është i dikujt që në Maliq pat shkuar një herë në 8-vjeçare për një ndeshje volejbolli midis shkollave dhe deri sa doli në punë, nuk kishte shkelur më në atë qytezë që kishte edhe shkollë të mesme, edhe kinoteatër madje edhe Klub oficerash. Bileta e autobuzit në ato vite më duket ishte vetëm 6 lekë të vjetra, por dhe pse e lirë, nuk e kishim marrë kurrë mundimin me shokët të shkonim në Maliq. Ndoshta se në atë kohë nuk kishte as “evente” nga këto që bëhen tani kudo në Shqipëri (Raqka i bën më të mirat se merr dhe çmime). Mbase kishte shfaqje teatri se Maliqi pat nxjerrë plot aktorë nga Marko Bitraku, Piro Kita dhe deri tek Merita Coçoli, por kjo nuk ishte meritë e maliqarëve, por e regjisorit Dhimitër Orgocka, emrin e të cilit mban tani Kinoteatri apo Qëndra e Kulturës e qytezës.

Por tani, Korça që e “shpërfillte” dikur Maliqin (nuk besoj se mërzitet Gjergji Cikopana që ka qënë drejtor shkolle atje) do që ta bëjë pjesë të saj. Dhe zakonisht kur një Njësi më e madhe do të gëlltisë një Njësi më të vogël, kjo nuk bëhet për dobinë e më të voglës. Diçka ju ka shkuar ndërmend “të fuqishmëve” të Korçës që e duan brenda administrimit të tyre. Nuk besoj se e duan për Nastradinin e Gjergj Lucës, që i ka hipur gomarit sëprapthi. Nuk është ogur i mirë. Se si Nastradin do duket Hoxhë Nikshi, që ka dhe një foto mbi gomar të marrë diku në majat afër Skraparit.

Nuk di as ç’ka ndodhur me Kazanët prej bakri të fabrikës së sheqerit dhe as me stallat e NRGJ-së, se kam 3 dhjetvjeçarë në kurbet.

C’të ketë kaq me vlerë në atë qytet të projektuar nga sovjetikët?

Para 4 vitesh ndala për disa orë, se një grup kolegësh nga Tirana do i paraqisnin Topçiut dhe maliqarëve të tjerë një projekt për diçka tepër madhështore , të cilën tani nuk e kujtoj as se ç’ishte. Ndenja në një lokal me dy kate, me pak njerëz dhe ku kamarierja dhe banakjerja, të dyja ankoheshin se qyteza ishte e vdekur. Madje kur pyeta se ku mund të këmbeja disa kartmonedha të huaja, më treguan një dyqan jo shumë larg, por më thanë se dhe ai dyqan nuk hapej çdo ditë.

Ndoshta atje, “Rilindja 2.0” mendon të ndërtojë Polin e Ri të Korçës, një ide që edhe unë ka vite, që e shpreh? Ndoshta Poli i Inteligjencës Artificiale?

Se përsa i përket Artificial dhe Inteligjent, i tillë më është dukur Maliqi sa herë kam kaluar me autobuz në mes tij.

Le ta pushtojmë atëhere! Nuk do ketë më Maliq, por një Korçë të madhe me sloganin MKGA ose BKMS ose NIKO (Ndryshimi Infrastrukturor i Korçës Orbitale).

Xhefri i Epsheve, Gysi dhe Ermal Beqiraj

Nuk ka asnjë mundësi që Gysi dhe Ermal Beqiraj të kenë takuar Xhefrin e Epsheve (Jeffrey Epstein). Rrethet në të cilat vepronte “pedofili” i shumëlakuar nuk ishin të tilla, ku mund të qaseshin këta dy “lanxhukë“ të vatanit tonë. Ndoshta edhe nuk kishin dëgjuar për të para se ai të vetëvritej. Por më vonë me siguri që e kanë admiruar dhe kanë dashur të mësojnë prej modus operandi të tij. Madje vepra e tij ‘gjeniale” duhet të ketë entusiazmuar edhe ed Ramën, i cili nuk është dëgjuar të thotë ndonjë gjysëm fjale për të edhe pse si “lider global” jep mëndje për gjithë çështjet që ka kjo botë.

Edhe pse nuk njihet plotësisht “karriera” e Epstein dhe gjithë “zararet” që ka bërë në këtë botë, ku qarqet më të larta janë më se të fëlliqura diçka tashmë pranohet nga analistët e paanshëm.

Xhefri është një krijesë e CIA-s ose Mossad-it (mbase edhe e të dyjave njëkohësisht) për të ndikuar në aktorët e rëndësishëm në politikë dhe në biznes dhe rrejdhimisht edhe në ngjarjet e rëndësishme botërore.

Për më se 50 vjet (në opinionin tim modest) nuk ka për tu mësuar kurrë se ç’ka bërë ai tamam dhe se si ka nisur. Për fat të mirë, ai kishte vesin e fjetjes me adoleshente, gjë që i hapi petët e një lakrori të trashë, brenda të cilës ka shumë shtresa me “gjiriz”.

Gysi dhe Beqiraj (unë nuk di se cili ngjan më shumë me Xhefrin) bënë diçka të ngjashme me atë që pat bërë Jeffrey Epstein. Ishin ndërmjetësit e fëlliqur të “pushtetit” me “botën e biznesit dhe me “botën e krimit”. Në këtë pikën e fundit ja kalojnë edhe Xhefrit, se deri më tani nuk kanë prova për lidhjet me Mafian e ndonjë vendi edhe pse nuk ka se si të jetë e pamundur.

Të dy përfitonin pjesën e tyre të ndërmjetësit (edhe atë të biznesit Beqiraj) duke pasur lidhje të ngushta me Kryeministrin Rama dhe njerëzit e tij më të besuar. Gysi, si socialist me traditë të hershme familjare, shtrohej edhe në dreka të shtrenjta me Ramën “e ndershëm” dhe njëkohësisht edhe në dreka dhe darka me kriminelë në kërkim. E kryente mirë punën e tij se dhe filmonte plot biseda dhe skena seksi ku përfshiheshin njerëz të rëndësishëm të Shqipërisë.

Nga Beqiraj ka tashmë të botuar një foto me Makron, por mund të jetë krejt e rastësishme, sikundër mund të jetë e rastësishme edhe kapja e tij pas një fluturimi me një avion privat mbi një Central Bërthamor. Nuk besoj se Shërbimet Sekrete të ndonjë vendi kanë nevojë për fotot e Beqirit për të ditur se ç’ndodh në një vend të rëndësishëm në Francë.

I gjithë problemi, si në rastin e Xhefrit, është se këta njerëz janë aq të fuqishëm dhe me lidhje, sa posa u prenë fletë arrestimet e tyre ata u lajmëruan dhe u zhdukën. Madje u zhduk edhe koleksioni me verëra të shtrenjta i Gysit. Epstein u dënua shumë pak kur u arrestua herën e parë në Florida për krimin e rëndë të marëdhënieve me dikë nën moshë dhe trafikim prostitutash. Ndërhyrjet nga lart ishin veçanërisht të dukshme.

Beqiraj u kap, por nuk dihet nëse do ekstradohet apo jo nga Franca. Edhe ai mund të paraqesë viktimën se po “goditet politikisht” dhe të kërkojë strehim politik. Paratë e shumta dhe lidhjet me Ramën e ndihin edhe për këtë.

Gysi duket se ‘livadhis” i lirë në Shqipëri dhe ndoshta mund ta “këshillojnë“ që mos dalë haptas se duhet ca kohë që të “mbyten mackat”.

Me siguri që Gysë ka edhe në Sërbi dhe Rumani, por edhe në Itali dhe në Francë. Ky sistem (më pak i keqi i njohur) ka nevojë për “kodoshë“. Kodoshë që shpien në një “shtrat” poltikanëët me shëerbimet sekrete, me mafiozët dhe me biznesmenët.

Për fat të keq të Shoqërisë Njerëzore është kështu!

Veç që në Shqipëri këta veprojnë më hapur, me më pak zgjuarsi dhe prudencë, me më shumë lakmi, sepse si në çdo gjë, ne jemi të parët për “putanllëqe”.

Xhefri u vetëvra dhe u mbyll një kapitull.

Gysi dhe Ermali mund të arrestohen, por nëse nuk “zhduken” këta politikanë të tipit Rama dhe Berisha, të tjerë “Gysë dhe Ermalë“ do i zëvendësojnë.

“Besa” e një të pabesi

Nuk do shumë mend të dallosh falsitetin e një politikani dhe njeriu si Ed Rama, që shkruan një dokument-esse të titulluar “Besa” edhe pa lexuar asnjë gërmë të atij dokumenti. Rama ka qënë që në krye të herës “i pabesë“ edhe ndaj të afërmve të tij, sepse njihet kudo deklarata e tij në gjyqin e divorcit me të shkretën Makoçi, ku për të mos paguar detyrimet ndaj djalit të tij Greg, deklaronte se kishte mundësi që Makoçi të kishte shkuar me Kristaq Ramën dhe fëmija mund të ishte jo i biri , por i vëllai!

Por duke lënë mënjanë pabesinë e tij si njeri, duhet theksuar se e gjithë karriera e tij politke karakterizohet nga Pabesia. Kryesisht ndaj bashkëpunëtorëve të afërt, aleatëve dhe të njohurve.

E megjithatë do pranojmë se është një “kafshë politike” që ndjek parimet e Makiavelit të shkruara qartë tek libri i njohur “Princi”.

Sigurisht makiavelizmi në politikë është e kundërta e Besës, jo vetëm të së njohurës shqiptare, por edhe i çdo lloj parimi njerëzor të besnikërisë apo dashamirësisë. Tashmë në gjithë rrethet politike në vendet e zhvilluara, ata që kërkojnë “të mbajnë premtimet e dhëna në fushata”, quhen politikanë naivë dhe të dështuar. Dhe Rama e di mirë këtë, sepse ka gati 30 vjet në politikë dhe ka mësuar edhe ç’ndodh në botë.

Po pse e shkruan dhe trumbeton Edvini jonë dokumentin “Besa”?

Arsyet për mua janë disa:

• “Besa” shqiptare është një lloj folklorizmi, që ende mund “të hajë bukë“ në kancelaritë europiane dhe ndoshta edhe matanë Atlantikut. Të huajt edhe kur nuk i besojnë shumë gjëra, kanë një prirje për të gjetur elementë ekzotikë tek shoqëritë e vogla dhe të prapambetura. Ende Brukseli dhe Uashingtoni nuk janë rrjeshtuar pro Flamingove, dhe “Besa” e Ramës mund të justifikohet prej tyre edhe si një hap për të tudur degën e ullirit ndaj popullit të pakënaqur shqiptar. Në fund të fundit për ta jemi ende një vend ku “popullsia indigjene’ mund të gënjehet me gjeste simbolike.

• Arsyeja e dytë është mobilizimi dhe dhënia kurajë ndaj të tijve. Në filimet e protestës dukej se socialistët ishin të çorientuar dhe nuk dinin nga t’ja mbanin. Tashmë ata kanë një dokument të shkruar që ju jep shpresë dhe ju pasuron fjalorin mbrojtës të “kauzës së humbur” me shprehje origjinale dhe me më shumë se me “korba, sorra dhe gala”. Tani deputetët që do e studiojnë gjatë pushimve të tyre në vendpushimet e shtrenjta mund të shkruajnë “statuse pikante” në rrjetet sociale dhe të gjithë patronazhistët të bëjnë të lumtur rishpërndarje të tyre.

• Arsyeja e tretë dhe më kryesorja është ndryshimi i narrativës. Edhe pse ai flet rreth gjendjes së sotme të shoqërisë shqiptare dhe protestave, shmangia nga studiot televizive, portalet e diskutimeve rreth gjendjes së Shqipërisë dhe protestave është në interes të Kryeministrit. Ai parapëlqen të flitet për dokumentin e tij (të rremë) dhe të stërhollohen debatet rreth asaj që ka shkruar. Gjithashtu është më e lehtë për analistëtë puthadorës të tij të mbrojnë një dokument dhe idetë e tij false se sa të mbrojnë gjendjen e shëndetsisë, arsimit apo korrupsionin e llahtarshëm. Ai shpreson që edhe të ndikojë tek shtypi i huaj, që mund të jetë disi dashamirës, për tu marrë me “kthesën” e Kryeministrit në çështjet mjedisore dhe në nevojën për dialog. Ndaj pasi shtrydhi mendjen rreth 40 ditë, “rilindasi” Rama erdhi në përfundimin gjenial se “muhabeti mund të marrë kthesë me “Besa” dhe njëkohësisht protestat mund të kufizohen me dhunë policore.

Nuk besoj se “BESA” ka ndikuar në Revolucionin Flamingo, edhe pse disa ditë u duk se u morrën me të. Dikush madje e grisi në mënyrë demonstrative. Por dokumenti i Kryeministrit duhet injoruar prej tyre dhe të gjithë shqiptarëve. Edhe diskutimi rreth tij. Nëse nga socialistët papagaj përdoret “fjala e premtuar” duhet të gjejë përgjigjen e menjëhershme, që vetëm për “fjalën e premtuar” nuk mund të diskutohet me një Kryeminstër Hajdut që drejton një Parti me një kupolë “hajdutësh.”

Me besën është spekuluar shumë gjatë historisë të shkurtër të shtetit shqiptar. Nuk di të them nëse Rama është politikani më i pabesë shqiptar.

Por si njeri jam i sigurt se ja kalon edhe Enver Hoxhës dhe Esat Toptanit si i pabesë.

Përse nuk ndahemi dot nga e kaluara?

C’farë është kaq magnetike, që na tërheq pas, tek e kaluara? Dhe jo vetëm në lojrat e fëmijërisë dhe dashuritë e para të adoleshencës, por edhe në rininë e vonshme? Thua duam të përsëritim atë kohë me gjërat e bukura të saj, por dhe me gjithë ato që nuk i kemi bërë, tani që dimë se si duhet të sillemi për të mos lënë asnjë rast të na ikë dore?

Sigurisht “formati” i një shënimi, apo edhe i një esseje disafaqëshe nuk mund të mjaftojë për të hulumtuar dhe analizuar dhe në përfundim t’ju gjesh përgjigje këtyre pyetjeve.

Sjelljet e njerëzve dhe qasja e tyre me të kaluarën janë të ndryshme e megjithatë, për shumicën, e kaluara është një periudhë të cilës i kthehen me ekzaltim, veçanërisht kur e kujtojnë faqe të tjerëve.

Dikush më tregonte për një të njohurin tim, që në tavolina tregonte se kur kishte qënë student, jo vetëm kishte qënë i shkëlqyer, por ju punonte rrengje pedagogëve dhe bënte një jetë shumë aktive në Tiranë duke dëfryer klubeve dhe restoranteve. “Heroi” i Tiranës ishte një vit poshtë meje në Fakultet dhe mund t’i ketë bërë këto “heroizma” kur ka qënë në vitin e fundit të Universitetit, se deri sa unë kam qënë në një konvikt me të, ai ishte një student i thjeshtë, që rrinte gjithë kohën me tuta dhe lëvizte vetëm nga konvikti në mencë, se ndoshta edhe mësimet dhe projektet nuk i linin kohë. Për më tepër, ai pati një karrierë të shkëlqyer më vonë, si drejtues për një kohë rekord i disa ndërmarjeve publike dhe flitej për fitime të mëdha , si dhe plot marëdhënie jashtëmartesore. Përse këtij “personi të plotësuar” i duhej një rikthim i rremë në një të kaluar të largët?

Shumë të tjerë (përfshi këtu edhe autorin e rrjeshtave) i rikthehen një të kaluare të 60 viteve më parë duke e kujtuar me gjithfarë ngjyrash edhe pse nuk ka pse të ketë qënë aq e shumëngjyrshme. Ka qënë një periudhë e viteve ‘60 nën Diktaturë, me plot e plot mungesa, por që si fëmijë nuk kishim se si t’i kuptonim. Askush nuk na i thoshte në shtëpi dhe “barrën e Diktaturës” e mbanin prindërit. Por edhe sot, që kemi parë dhe mësuar shumë, ne i kthehemi duke e idealizuar atë periudhë fëminore.

Një rast shumë interesant paraqet një i njohuri im në Facebook. Unë kam vetëm disa javë dhe nuk dija se ç’shkruhet në atë platformë, por shoh që i njohuri im i thurr lavde periudhës fundi i viteve ‘70 dhe deri më 1988, kur ka qënë në poste drejtuese në administratën e Korçës. Unë kam punuar me të dhe e kam vlerësuar si një nëpunës të aftë dhe të predispozuar për t’ju dhënë zgjidhje problemeve të sektorëve që drejtonte, por këtu ndal edhe ajo ç’ka mund të bënte ai. Dhe ishte vërtet më e shumta, sepse ai sistem jo vetëm që kishte kufizime të mëdha, por ndonjëherë edhe zelli i tepërt ngjallte zili tek nëpunës të lartë dembelë dhe të paaftë, të cilët ajo kohë i kishte të shumtë. Ndaj shpesh bëj pyetjen_ Përse i duhet këtij njeriu ky idealizim i një kohe “të pjerdhur”? Duke qënë dikush pranë qarqeve të mesme , por dhe të larta ai di se ç’luhej dhe ç’lloj absurditetesh kishte në ato rrethe, që ne , njerëzit e thjeshtë nuk i njihnim. Janë këto që mund të ndihmojnë çdo shqiptar të kuptojë më me themel se ç’ishte ai pushtet absurd. Por ai ka zgjedhur ta idealizojë edhe pse mund të mos ketë gjëra që i rëndojnë në ndërgjegje.

Ramiz Alia, në një fjalim të fundit të viteve ‘80 përmendi një thënie të grekëve të vjetër: “Mos shiko pas, se pas do mbetesh!” Unë nuk ju besoj shumë thënieve të lashta dhe proverbave, se ato kanë gjithnjë edhe të kundërtat e tyre. Janë sintetizime të filozofisë popullore. E di edhe pse Ramizi e theshte. Donte të fshiheshin krimet e Diktaturës. Por në rastin e përgjithshëm, të shikimit pas, të rikthimit në mënyrë të idealizuar në e kaluara, nuk kemi të bëjmë me “ngeljen pas”. Eshtë diçka që lidhet ngushtë edhe me psikologjinë e individit, por edhe me psikologjinë e turmës. diçka tepër e papërcaktuar dhe fluide, për të cilën, ndoshta në të ardhmen (kur të jem rikthyer edhe më shumë në fëmijërinë time) do duhet të shkruaj edhe më gjatë dhe ndoshta me ide më të qarta.

Mes qiellit dhe liqenit

Pishat e larta e mbajtën qiellin

Mos lagej në ujrat e liqenit

Ndërsa mjegulla davaritej mes të dyve

Një mjegull e zbërdhyltë

    Gati e thatë,

        E përndritur

Si e zbritur yjeve.

Unë më kot prita diellin.

Ai kishte ikur me të parën kometë

Në një të largët Udhë të Qumështit

Më pat lënë vetë,

Nën një pishë gjunjëzuar

Në të kotën pritje të Kumtit.

Një pjesë meteori nga balta nxorra

Dhe mbi të trungut lëvore

Gdhenda emrin e saj,

Ishte një e zymtë ditë,

Nuk arrija të kuptoja stinën,

Edhe liqeni nuk ma thosh,

Veç dija që nuk ishte më Maj.

 

Mevlan Shanaj dhe artistët “e tredhur”

Shanaj, aktori i njohur i kinematografisë shqiptare të viteve ‘70-’80, ka folur në një studio televizive për mbështetjen që duhet t’i jepet Revolucionit Flamingo dhe ka treguar habinë se pse artistët e mëdhenj e të vegjël kanë qënë kaq të pakët në mbështetje të protestave. Duhet të ketë përdorur edhe “tredhjen” gjatë intervistës, se në të vetmin portal që lexoj mes atyre të Tiranës, ishte si titull “tredhja e artistëve”.

Edhe pse kam shkruar për “zgjimin” tepër të vonuar të Shanajt dhe poeteshës Lako ndaj regjimit të Edi Ramës, përsëri mund të them që “më mirë vonë se kurrë“. Nuk ka shumë rëndësi as motivi i “zgjimit” pas 25 vitesh, sepse rrjeshtimi në anën e Flamingove është një domosdoshmëri në Shqipërinë e sotme.

Po pse janë “të tredhur” artistët në Tiranë dhe në Shqipëri?

Unë nuk kam një përgjigje të plotë rreth kësaj pyetjeje edhe pse kam shkruar disa herë për “korruptimin” e tyre. Rastet e Helena Kadaresë, Ardit Gjebresë, Inva Mulës, Robert Ndrenikës dhe emrave të tjerë, të cilët nuk i njoh se i përkasin brezave të tjerë, kanë qënë mëse flagrante.

Mendoj se në rradhë të parë ka të bëjë me formimin e tyre në kohën e Diktaturës.

Artistët në përgjithësi dhe në veçanti aktorët e teatrit dhe të kinematografisë ishin mes shqiptarëve ata që përfituan më shumë nga Diktatura.

Kishin një punë të sigurt, me orare të mira dhe të paguara mirë krahasuar me të tjerët dhe ndjeheshin shumë të vlerësuar. Dikur kam bërë një shkrim “Sa shumë Marlon Brando dhe vetëm një Kadare”. Ishte një mendësi e asaj kohe dhe që vazhdon edhe në ditët e sotme, që ishin jo vetëm të talentuar, por edhe gati sa artistët e Hollivudit. Pjesa më e madhe ishin tepër të panxënë dhe nuk lexonin thuajse fare. Detyrimisht ishin larg “shpirtit të lirë“ që është në thelbin e qënies të një artisti. Shumë prej tyre ishin dhe janë aq marrokë sa të mos kuptojnë edhe sot se cili është raporti i tyre me profesionistët e tjerë të shoqërisë shqiptare.

Edhe pse pjesa më e madhe e tyre u rrjeshtuan kundër sistemit në filimin e viteve ‘90, nuk e kishin të qartë që do vinin kohë të vështira për ta. Kujtonin se në sistemin e ri mund të ishin edhe më të nderuar edhe mund të fitonin më shumë. E panë, që nuk është e lehtë të mbijetosh me art në sistemin e Tregut të Lirë.

Kjo solli kapjen pas “pushtetit” dhe kujtdo që kishte në dorë t’ju jepte diçka për të jetuar mirë. Dhe ndodhën “piruetat” e shumë syresh, “sherret se kush të ishte drejtor” dhe plot veprime të tjera që nuk u hasën në profesionet e tjera. E detyrueshme ishte edhe “tredhja”, të cilën e kishte edhe Shanaj, por që papritur e kuroi pa ndonjë kurë hormonale.

Artistët më keq se kushdo mund të ndëshkohen nga Rama dhe ata e dinë që është e pamundur të mbijetosh kur nuk di të bësh ndonjë gjë tjetër.

Kjo vlen edhe për shkrimtarët dhe piktorët, edhe pse këta të fundit kanë pasur mundësi të shesin veprat e tyre tek privatëtë për çmime jo të këqija. Tek balerinët dhe këngëtarët lirikë ndodh e njëjta gjë, se po qëndrove i detyruar larg Teatrit të Operas, të cilin Rama e kontrollon prej kohësh, atëhere je vërtet në hall.

Ndaj të vetmit që janë të sigurt janë këngëtarët pop dhe ata të tallavave, të cilët mund të jetojnë mirë edhe pa ndihmën e pushtetit, por “ndërgjegja e tyre sociale” përgjithësisht është e varfër dhe ata preferojnë ta quajnë veten “apolitikë“ për të mos thënë që “aq mend kemi dhe nuk dimë se ç’të bëjmë“.

Për këtë arsye kryesore, kur filluan protestat, mua më shqetësoi indeferentizmi i Akademikëve dhe pedagogëve të Universiteteve, por jo i njerëzve të Letërsisë dhe Artit.

Njoh një artist të mirë, që i urren me gjithë shpirt socialistët e të gjitha kohëve, që shan e përshan në rrethe të ngushta, por nuk ngre as gishtin e vogël, se ka “hall” të marrë nga pushteti vendor ndonjë punë me vlerë të konsiderueshme.

Po pse duken “më të korruptuar” ata më të mirët?

Po ju kthehem katër emrave që kam vënë në krye të shkrimit dhe mendoj se “më të mirëve” ju ofrohen nga Pushteti “llokma të mëdha” për t’i pasur në shërbim të tyre me veprimtaritë që drejtojnë. Helena është e moshuar dhe nuk ka krijime të saj, por interesohet të marrë ç’të mundë për kujtimin e Ismailit; Gjebrea si gjirokastrit duhet të jetë shumë “tahmaqar” dhe Inva që nuk mund të konkurojë më në skenën ndërkombëtare ka nevojë për pushtetin.

Rasti i Bert Ndrenikës është pak më i komplikuar, se duket që lidhet me fëmijët e tij.

Mevlani është i lirë nga këto, se nuk mund të ketë më asnjë veprimtari artistike as si aktor dhe as si regjisor, që pretendon se është. Reagimi i tij (e përsërit që më mirë se të heshtëte) është reagimi i dikujt që ka kuptuar fundin e Ramës dhe do të jetë krah atyre që aspirojnë për Shqipërinë e Re,

Qytetar model?

Trembem se është shumë larg të qënit të tillë.

Piciri

 

Shumë vjersha dhe bejte, që patëm mësuar në fillimet e shkollës kanë mbetur ende në mendjet tona. Një pjesë jo e vogël ishin naive dhe të pastrukturuara mirë, por e tillë ishte e letërsia e shkruar shqiptare, sepse gjuha u shkruajt shumë vonë. Andon Zakoja nuk ishte poet edhe pse e studionim si të tillë. Ndoshta as vjershëtor, por mbase një vargëzues do e quaja për të mos e ulur në “bejtexhi”. Gjithsesi ai ka dhënë për gjuhën tonë në një kohë që ishte ende një gjuhë fëminore.

Kujtoj shumë pak nga “Misiri” i tij, por disa vargje kanë mbetur në mendje, që më shtynë të shkruaj një “bejte-sheqerpare” nga ato që nuk marrin më shumë se 5 minuta gallatë të mendjes sime. Po e ve edhe në blog edhe pse mund t’i ul seriozitetin.

Piciri

Llumë, llumë dhe llumë prapë

Ka zën’ dhe n’Korçë të bëjë vapë

Po shyqyr kemi Festën e Birrës.

Kush tha Di Lana është gjakpirës?

Peleshi ësht’ djal’ për së mbari

Që kur del dimri dhe nis behari

Qytetin na e ka zbukuruar

(Dhe për të holla nuk ka lakmuar).

Kuptohet ka marrë ndonjë të shkoqur

Por edhe ne na ka kënoqur!

Së shpejti n’ Korçë do bëhet Lumi,

E deklaroi Raqkë Dudumi

Projekti bërë këtu e sa vite

Dhe si gjithnjë arkitekt Pite.

Nga Kulla do kridhemi drejt e në Lumë,

Me jetë nate, fare pa gjumë,

Festojm’ kërnacet dhe Karnavalet

Se Fejzullahu na i lan halet!

Jetojmë së bashku të gjith’ të lumtur

Hajduti me atë fije këputur.

Të gjithë festojmë bashkë te sheshi

Rroftë e qoftë Niko Peleshi!