Sunday, 15 November 2026

MET

U riktheva.

Me shpresën se Samsonit sërish do tundte

Gjithë Kështjellën time prej rëre,

Ngritur mbi të shurdhëta kumte

Dhe të padukshmesh shënja.

E ndoshta nga përmbysja e shtyllave

Catia do zhytej në tokë thellë

Dhe mund të ndillte të tjera ndjenja

Jo nga ato që trashaluqja magjistricë

Pat mbjellë.

Nuk më rrëmbente më shkëlqimi

I shandanëve që bëjnë

Xhinglat e lëneshave të shndrisin;

As tonet e ngrohta të Shagallit murale.

Më dukej se brirët e të tijve deshë,

Nga balli im dilnin,

Dhe shtriheshin në të historisë anale,

Ngjarjeve me peshë,

Si një vijë e përdredhur kotësie,

E humbjeve që para sysh më dilnin.

Dhe gjeta të Medeas tragjedi,

Të shkatërrimit të plotë.

Kuptova,

Që dikur,

Diçka thellësisht lëndore,

Brenda meje në MET pat vdekur

Dhe tinguj më nuk bëlbëzoja

Por as shkrihesha dot në lotë.


“Naiviteti” im politik dhe të “Qutit” (fund)


 (vijim)

Gjatë vizitave në Shqipëri, pasi pata emigruara, pashë se ishin shtuar shumë ata , që dinin në majë të gishtërinjve politikën shqiptare dhe europiane. Disa ishin biznesmenë, të cilët i kisha njohur në fillimin e viteve ‘90, sepse ju kisha bërë projektin e ndonjë vile, punishteje apo restoranti dhe kisha parë se sa dinin. Përgjithësisht nuk kishin bërë shkolla, por me lidhjet që kishin me Greqinë, ose dhe me inisiativën për të bërë tregëti dhe kontrabandë kishin fituar mirë. Në fillimin e viteve 2000 ishin më të stabilizuar ekonomikisht dhe kishin lidhje të forta me politikanët e Tiranës. Të trgonin plot kompetencë, se si Putin ja u kishte mbledhur oligarkëve dhe kishte konsoliduar pushtetin, se si manovronte Meta në luftën për pushtet me Nanon, se si thurreshin skenaret për të rrëzuar qeveri të ndryshme në Ballkan dhe se si pa miratimin e Amerikës nuk mund të vendosej në qeveri as Ministri i Brendshëm dhe as ai i Mbrojtjes.

E admiroja sigurinë e tyre prej të paditurish, që kishin kuptuar gjithshka , që ndodhte në Shqipëri, Bruksel, Moskë, Berlin dhe Uashington nëpër “ziafetet” me “heronjtë e tyre politikë“ të Tiranës. Disa kishin edhe synime për të hyrë në politikë , madje kishin marrë edhe nga një diplomë universiteti në një nga universitetet e shumta shqiptare të Shqipërisë, Kosovës apo Maqedonisë. Me ta nuk hyra kurrë në debate politike, sepse e pata kuptuar, që dinin aq shumë, sa do ishte krejtësisht e pamundur, që t’ju ndryshoje bindjen.

Mes “të kompletuarve” kishte dhe ndonjë, që kishte funksione në qeveri apo në institucionet në Tiranë. Kjo kategori ishte vërtet një “kategori pedagogësh” nga ajo e kohëve të rinisë, kur në gjimnaz ndodhte, që ndonjë mësues nuk e dinte as vetë mësimin, që shpjegonte.

Duke qënë kureshtar për ç’ka ndodhte në botë, gjatë emigracionit, i kisha kushtuar shumë vëmendje jo vetëm lajmeve dhe dokumentarëve, por sidomos librave të kategorisë së politikës dhe historisë moderne, si dhe shumë biografive dhe autobiografive të njerëzve të rëndësishëm të shekullit të XX. Kjo gjë më kishte shtuar etjen për të mësuar më shumë dhe në biseda, edhe në Tiranë i mbaja veshët ngritur të kuptoja, se ç’ndodhte në vendet europiane, për të krahasuar me ato ç’ka dija dhe njëkohësisht edhe për të rrëzuar ide të rreme, që mund të më ishin krijuar në kokë.

Por sigurisht që për këtë më vlenin vetëm bisedat me dy tre njerëz të ekuilibruar, që kishin të njëjtën “mendje të hapur” për të kuptuar se ç’ndodh sot në botën, që jetojmë. Nga “të kompletuarit” dhe nga ata, që kalonin kohë tavolinave të Nanos, Gjinushit, Ramës, Blushit, Xhafajt, Mehdiut nuk kisha ç’të mësonja. Në atë kohë edhe Rama nuk kishte mësuar shumë gjëra, por më vonë, u bë një nxënës i mirë i politikës ndërkombëtare, po aq sa dhe Berisha, por të dy ishin manipulatorë dhe nuk besoj se ju shpjegonin “pasvanëve” të vërtetat, që dinin rreth zyrave të pushtetit në Europë dhe në Amerikë. E megjithatë ndonjëherë nuk arrija të shmangesha nga debati dhe shihja reagimin plot keqardhje të bashkëbiseduesve, që pak a shumë donin të më thonin : “Eh sa naiv që je!”

Kisha pasur fatin, që “naivitetin” t’a ruaja të pastër sepse nuk ndiqja asnjë emision politik në kanalet televizive shqiptare, madje edhe kur isha në Tiranë dhe në Korçë. Më bezdiste “kompetenca” e Fevziut, injoranca e Pekës, humori fshatarak i Rakipit dhe në YouTube kam ndjekur jo rregullisht vetëm emisionin e Erla Mëhillit, që më është dukur një moderatore me mend, por dhe ajo ka emisione shumë të gjata dhe rrallë ka të ftuar të përgatitur mirë.

Ndoshta ka dhe shumë të tjerë si Balla, Cani, Vasili, Duma, por nuk kam marrë kurrë mundimin t’i dëgjoj dhe nuk jam penduar për këtë gjë. Eshtë e vështirë, që pasi dëgjon nj bisedë politike të drejtuar nga Kristianë Amanpur, Anderson Kuper apo Majk Uallace të dëgjosh Grida Dumën dhe Arianin Canin, bashkë me të gjithë të ftuarit e tyre.

Po e mbyll shkrimin me një ngjarje të shkurtër, ku u solla në mënyrë tepër arrogante dhe marroke me dikë, që kisha pasur në klasë në 8 vjeçare. Pasi më tregoi me siguri diçka rreth gjendje politike në Shqipëri, kur po ndaheshim, më tha: “Edhe na dil të të japim ndonjë kafe!” Duket , që kisha qënë i nervozuar atë ditë, se ju përgjigja në mënyrën më të pahijshme të mundur: “Po përse do flasim bashkë, apo të të marr prapë në patronazh?” (Metoda e patronazhit kishte qënë në kohën tonë në ciklet e ulëta të shkollës dhe kishte qëlluar, që bashkënxënësi im nuk ja thoshte shumë në mësime.)

Me ngushtësinë e mendjes dhe përzjerjen me një loj mllefi, unë nuk kisha kuptuar gjënë themelore në jetë - që njerëzit evolojnë.


“Naiviteti” im politik dhe të “Qutit” (2)

 


(vijim)

“Njohësit e politikës shqiptare dhe botërore” ishin disi agresivë, sepse nuk pranonin ide apo argumenta, që ju binin ndesh teorive të tyre. Bota dhe Shqipëria sipas tyre ishte me komunistë dhe antikomunistë, ose me fashistë dhe antifashistë dhe Amerika me CIA-n sajonin gjithshka, por diçka “kishin në dorë“ të bënin edhe gjermanët dhe anglezët, si dhe me raste edhe Berluskoni.

Nuk kujtoj me saktësi debate “politike” para vitit 1997, por këta të “Qutit” ishin pikërisht ata, që kishin vënë më shumë para në VEFA, “Xhaferri” dhe “Populli”, sepse ishin të sigurt se ishin fondacione plot me para, sepse Saliu kishte lejuar pastrimin e parave të huaja për të mbajtur më këmbë ekonominë e vendit. Unë ato kohë nuk kisha dëgjuar për skemat shumë të njohura në botë, si “skemat Ponci” që ishin njohur në botë prej më se 70 vjetëh, por kuptoja aq nga ekonomia botërore dhe nga investimet nëpër bursa, që ishte disi e pamundur të kishte norma të tilla fitimi. E kundërshtova një mikun tim, që më pyeti në mesin e vitit 1995, nëse do bënte mirë të vinte para në Vlorë (mbase në Gjallica) sepse shumë të njohurit e tij nga Tirana kishin vënë dhe po fitonin përqindje të larta. Nuk e pyeta më se ç’bëri, por fakt është, që ajo “sëmundje” pushtoi një pjesë të madhe të shoqërisë shqiptare dhe shumë njerëz humbën jo vetëm kursimet, por në disa raste edhe shtëpitë. Por veç ndonjë muhabeti me miq të afërt nuk besoj se hyra në ndonjë debat me “të entusizmuarit” nga fondacionet dhe firmat, se do të të theshin në sy, që- “je gomar i tëri!”

“Debatet politike” gjatë vitit 1997 ishin kryesisht se kush po i bën rrëmujërat. Kishte nga ata , që përbetoheshin se e dinin mirë se si ishte organizuar “komploti” nga lobi grek në Uashington, që kishte ndikuar mbi Klintonin dhe më pas pat kombinuar veprimtarinë me Zabit Brokajn dhe socialistë të tjerë vlonjatë, që kishin nisur marshimet “gjoja paqësore” dhe më pas kishin organizuar edhe banda të armatosura për të përmbysur pushtetin e ligjshëm të Berishës, Edhe pse nuk ju shmangesha këtyre debateve, ku përsëri dilja një lloj “naivi”, që nuk di se si vërtiten gjërat në botë, “zjarrin” e kisha të rënë se po ndiqja procesin e emigracionit në Kanada, që po më shkonte mirë dhe më bënte të mendoja më shumë për të ardhmen , që e priste familjen time në vendin e panjohur.

Në të njëjtën kohë, “të Qutit” pro Berishës, me shpresën se Leka Zogu do përmbyste fitoren e socialistëve, mbështetën atë marshimin e tij qesharak drejt Pallatit të Kongreseve, ku do detyronte Komisionin Qëndror të Zgjedhjeve të jepte verdiktin e vërtetë të popullit, rreth pyetjes Monarki apo Republikë. Duke u tallur me Peleshin dhe Filon, që ishin të entusiazmuar nga ajo fije e fundit e kashtës , që po i bënte të shpresonin kthimin e Berishës, mora cilësimin “je gëzuar për socialistët më shumë se Niko Faberi!”, që më bëri të gajasesha, se nuk kisha votuar kurrë për socialistët. E megjithatë kisha aq mend sa ta quaja të domosdoshme largimin e Berishës nga jeta politike shqiptare. Për fat të keq nuk ndodhi atë vit dhe nuk ka ndodhur as pas 30 vjetësh. “Politikanët potencialë të djathtë“, Peleshi dhe Filo, morrën një kthesë të fortë 8 vjet më vonë, kur u rrjeshtuan në krahun e Fatos Nanos. U talla sërish me ta me disa emaile, por nuk “e prishëm muhabetin”. E kuptoja, që asnjëherë nuk kishin pasur ndonjë lloj “mjegulle” për ‘u orientuar politikisht, por kishin ndjekur interesat e tyre vetiake dhe familjare.

(vijon)

Saturday, 14 November 2026

“Naiviteti” im politik dhe të “Qutit”


Ka më shumë se 35 vjet, që përzjehem në biseda politike, kryesisht për Shqipërinë, por edhe për politikën ndërkombëtare. Ndoshta më ka ndihur për një orientim të mirë, gjithshka që më tregonte babai rreth politikës ndërkombëtare veçanërisht pas Luftës së Dytë Botërore. Ai mirëinformohej nga RAI, emisonet informative të të cilit i dëgjonte me fanatizëm, sa kishim vetëm radio, por nuk i la edhe kur ndiqnim programet televizive të jugosllavit.

Kishte një shikim të qartë të ngjarjeve edhe pse ishte me bindje thellësisht të majta. Eshtë e kuptueshme, të mos kishte asnjë lloj ndikimi nga “propaganda e “Zërit të Popullit” apo e RTSH-së edhe pse nuk më thoshte ndonjëherë: “Këta gënjejnë!”

Ndikimi i tij, si dhe i filozofisë, që mësonim në shkollë, më kishte bërë një adoleshent, që kujtonte se Materializmi Dialektik e shpjegonte botën për mrekulli, por njëkohësisht të mos gënjehesha nga propaganda e trashë e Diktaturës shqiptare. Kisha prirjen për të “dyshuar” dhe gjithë bisedat “kundër”, që dëgjoja lart e poshtë më bënin të mendoja se kishte shumë gjëra jo të vërteta nga ao që thuheshin nëpër mbledhje, kongrese, apo në radio-televizion. Edhe dy shokë të ngushtë të mij mendonin po njëlloj dhe pa qënë “disidentë“ apo me prirje “antikomuniste”, dita ditës ktheheshim në “jokonformistë“.

Në universitet ndryshuam më shumë dhe në mesin e viteve ‘80 “kishim” statusin e “të pakënaqurit inaktiv”. Nuk u bëmë kundërshtarë aktivë as gjatë vitit 1990. Ndoshta kjo na ndihmoi për t’i parë shumë ngjarje në Shqipëri pa pasione partiake. Nuk e kishim të vështirë të përbuznim Nanon dhe po ashtu të theshim të vërtetat për stilin antidemokratik të drejtimit të PD-së nga Saliu. Dora dorës kuptonim edhe më shumë nga ngjarjet në botë, rolin e fuqive të mëdha dhe atyre rajonale si dhe marëdhëniet midis partive shqiptare dhe atyre europiane.

Edhe pse nuk e quaj ndonjë zgjuarsi të madhe, ishim në gjendje të dallonim se Saliu donte më shumë pushtet personal me Referendumin e Kushtetutës, se Gjallica dhe Sudeja “mbanin erë jo të mirë“ apo se Ruci, Pëllumbi dhe Hajdaraga nuk mund të ishin gjë tjetër veçse enveristë, që kishin veshur një “xheke europiane”.Por edhe në ato vite shpesh përballesha me “të Qutit”, që duke hyrë në ndonjë parti të madhe apo të vogël të “tregonin” se ç’ndodht në Shqipëri dhe në botë. Zakonisht ishin nga ata nxënësit e dobët të gjimnazeve, që takonin ca nga “tiranasit” e rëndësishëm të partive dhe në dreka dhe darka “bënin telef” politikën e vendit dhe atë ndërkombëtare dhe që kishin mësuar (edhe pse ndonjëherë ja u ngatërronin) emrat e Kraksit, Shevernaxes, Miteranit, Hillëri Klintonit dhe Gadafit.

Kujtoj një nga këta “qypa”, që në një “ngushëllim” na tregonte me krenari se ç’i kishte thënë Sabri Godoja dhe me të cilin nuk do rrije dot pa këmbyer fjalë, se Sabriun e dinte teoricienin e politikës republikane, gati njëlloj si dikush mund të të flasë plot besim për ato , që pat thënë dikur Adenaueri.

(vijon)


Ana do vijë

Unë nuk mund të prisja të vinte Ana.

Bota ishte më lëmsh se kurrë.

Nuk ishte thjesht lëngim,

Nuk ishte vetëm e sëmurë,

Nuk ishte diçka që mund të priste,

As edhe një sekondë më shumë,

Ndaj nuk më bëhej vonë,

Nëse ajo nuk vinte dot korsenë,

Apo se këpucët i duheshin në tjetër ngjyrë

Duhet njç gjç të bëja,

Edhe sikur vetëm njërin gisht të luaja,

A të zgjatja dorën

Dhe maskën t’ju çirrja,

Të gjithë të kuptonin,

Se si e kishin atë fytyrë,

Ku pangopësia

Ju kishte dyfishura dhëmbët mbi buzë

Dhe syve ju kishte ngjeshur shkëlqimin e lakmisë,

Ndaj nuk doja të mendoja më për Anan,

As të më bëhej vonë

Nëse gjoksoret e vrisnin nën sisë.

Pinoja nga pritja pat vdekur.

Detin e kristaltë duke ëndërruar,

Unë kitarën do e kthej në armë,

Në të pafundmen betejë të kotë

Të vdes duke luftuar.



Asamblea


Asambleja ka hyrë herët në fjalorin e shqipes nga frëngjishtja. Edhe me herët se Asambleja Kushtetuese e vitit 1945, e cila entusiazmoi disa lebër dhe mallakstriotë, që nisën t’i quanin të porsalindurat Asamble.

Më parë kishte qënë Asambleja “tradhëtare”, që sho Mehmet e goditi me top gjatë rrethimit të Tiranës, por ndoshta edhe më herët. Por lebërit dhe mallakastriotët nuk e kishin përdorur si emër pasardhësish.

Tani, që mos ngatërrohet me Mbledhje, Kuvend, Miting apo Samit, se të gjitha këto shqip dhe të huaja janë përdorur lart e poshtë, socialistët, këta shpikës shterpë me një kryetar tepër prodhimtar kanë në përdorim fjalën Asamble.

Sot, po i zhvillon punimet kjo mbledhje shumë e rëndësishme, ku flet Njëri dhe të tjerët dëgjojnë dhe duartrokasin. Po Njëri ka vënë edhe një zarbë, që është në burg për të bërë një letër mocion, me të cilën do të krijojë një “fërkim” brenda gjirit të Partisë, i cili nuk ekziston. Në një kohë tjetër nuk i duhej, por tani janë kohë të turbullta dhe kjo “rrëfenjë bajate” veçse ç’është për mediat në shërbim të Njërit dhe për të rrejt ata, që duan të rrehen.

Gjendja e Partisë Socialiste është më e turpshme se kurrë në jetën e saj, të nisur në vitin 1941, pra 85 vjet më parë. Ka pasur herë pas here edhe në vitet e terrorit, ndonjë zë, që dilte kundër Njërit. Pa qënë i kurdisur nga Nexhmija, e cila ishte mjeshtre në këto manipulimet, që sot i sajon Endri Fuga a ndokush tjetër pranë Njërit.

Nëse pritet gjë nga kjo Asamble (nuk di nëse dikush ka kureshtje, veç patronazhistëve, që duan të jenë të përditësuar me sloganet e fundit) këtë unë nuk di ta them se dhe të huajt, që kanë vetëm disa muaj në Shqipëri janë të informuar, që kjo është nga ato që qëmoti i quanin “pordhë me rigon”. (Duhet të merrem ndonjë ditë edhe me këtë shprehje, se përse është përdorur pikërisht rigoni si erëzë dhe jo ndonjë tjetër.)

Asmblistët , më optimistë se një muaj më parë, sigurisht që janë të entusiazmuar, që furtuna duket se kaloi dhe nuk u kthye në cunam. Tashti mund të thurrin ëndërra për poste kryetari bashkie, për miq që mund të shpien në vende të rëndësishme në administratat vendore, si dhe për ndonjë post ministri në qeverinë e ndryshuar të kësaj rradhe ose para Vitit të Ri. Se me Palloshin çdo gjë është një surprizë. Mund të ngrysesh me lak në fyt dhe të gdhihesh zv.kryemistër.

Kjo është bukuria e të qënit në politikë.

(Si e thotë një krushka ime, që nuk ka shkuar shumë lart e megjithatë e përmend: Se kur je në politikë, di ca gjëra më shumë!)



Friday, 13 November 2026

Retorika e rrezikshme anti-izrailite


Sulmet kundër shtetit të Izraelit dhe hebrejve po shtohen së tepërmi në ekranet dhe në mediat tradicionale shqiptare. Në dukje si demaskim i Ramës dhe bashkëpunimeve të dyshimta të tij, këto sulme po i ndihin Ramës, përr të përdorur gjuhën e tij “antiIran” dhe “antifondamentalizëm islamik”. Gjithashtu vazhdojnë të shtojnë konfuzionin e krijuar tek publiku shqiptar asnjëanës, rreth planit të supozuar të “zbrazjes së Shqipërisë për të sjellë kolonë hebrej”. Nuk është aspak në dobi të shqiptarëve, por edhe të shtetit shqiptar, që shoqëria jonë të kthehet në një shoqëri me një ngarkesë të madhe antisemitizmi.

Po a na duhen ne marëdhënie shumë të ngrohta me shtetin e Izraelit?

Përgjjithësisht mendoj se ne na duhen marëdhënie të mira dhe shumë të mira me të gjitha vendet e Globit. Jemi një vend i vogël dhe nuk na duhen armiq. E megjithatë, Izraeli, duke qënë një vend mesdhetar dhe njëkohësisht një republikë demokratike na intereson edhe mbi shumë e shumë shtete të tjera të pellgut tonë. Për më tepër është një shtet me një fuqi të mirë ekonomike dhe njëkohësht mjaft përparura në shkencë dhe teknollogji. Pavarësisht nga politikat sioniste të ndjekura nga Bibi Ntanjahu, për ne është e mjaftë, që të jemi me ta në të njëjtën linjë sikundër është Brukseli.

Sot lexova një artikull të gjatë të Ferdinand Dervishit për ndihmën e madhe, që i ka dhënë këto muajt e fundit qeveria izraelite Ramës, për të shtypur protestat. Duket që një artikull i faktuar mirë që të mbush mendjen se izraelitët kanë luajtur një rol shumë negativ në shtypjen e protestave. Unë nuk i ve në dyshim faktet e renditura nga Dervishi, si edhe përpjekjet e qeverisë shqiptare për të fshehur gjërat. Por ka një POR të madh, kur do të akuzosh dikë për diçka që është kundër interesave të popullit shqiptar.

E para, çdo qeveri në botë do kishte dhënë mjete për të shtypur protestat , kur kërkohen nga qeveria e vendit dhe paguhet për to.

Vetë Dervishi përmend si fakt, që një biznesmen i lidhur me Ramën ka paguar për to dhe se buxheti i shtetit është prekur pak ose aspak. Nuk do e kundërshtonin as amerikanët, as turqit, as francezët, as anglezët dhe as grekët për të përmendur vetëm një fufë vendesh. Nuk ka asgjë negative të shesësh ndaj një vendi demokratik për forcimin e policisë dhe forcave të rendit. Shpesh, demokracitë e mëdha e bëjunë për Diktaturat këtë. Nuk ka asnjë shkelje ligjesh ndërkombëtare, që specialistë ushtarakë të ndihmojnë stërvitjen e trupave të një vendi tjetër.

Po pse u zgjodh Izraeli?

Unë nuk e kam idenë se sa kushton të marrësh specialistë nga Anglia, Franca apo Amerika, por di që izraelitët janë mes më të përparuarve për të trajnuar policitë dhe ushtritë e një vendi. Ndaj nuk është aspak marrëzi apo shkelje e interesave kombëtare të kërkosh ndihmë duke i paguar specialistët e atij vendi, me mjaft eksperiencë në veprime ushtarake dhe shtypëse brenda zonave të banuara.

Izraeli ka një histori të ndihmës ndaj vendeve diktatoriale, kur i shkon për shtat interesave të tij si shtet. E ka bërë me Afrikën e Jugut në kohën e aparteidit, me Ugandën e Idi Amin dhe me mjaft të tjerë. Gjithashtu mund ta bëjë edhe për Ramën pa shpërblim, për shkak të ndihmës së madhe morale , që i ka dhënë këto dy vjet Rama Bibi Netanjahut. Por kjo nuk ka përse ne si shqiptarë të kthehemi kundër shtetit të Izraelit dhe kundër hebrejve. Ka pasur shumë meme dhe video të IA me hebrejve ortodoksë, që vijnë në Shqipëri dhe që ndiqen nga shqiptarët trima apo edhe nga Skënderbeu. Të kujtojnë pllakatet antisemite të Gjermanisë që në kohën e Luftës së Parë dhe më vonë gjatë instalimit të regjimit nazist. Por nëse në Gjermani mund të kishte një lloj llogjike se ekzistonte një frymë antisemite dhe gjithashtu, edhe pse vetëm 1% e popullsisë, hebrejtë zotëronin mjaft pasuri, nuk di se cilit shqiptar i shërben antisemitizmi. Veç Ramës që ta shfrytëzojë çdo shfaqje të tij për të mbuluar kusuret e keqqeverisjes dhe vjedhjes dhe ndonjë grupi fondamentalist islamik, që është antisemit pavarësisht nga rrethanat.

Shteti izraelit është sot në gjendjen më të keqe për sa i përket emrit , që ka në botë për shkak të genocidit në Gaza dhe luftës me Iranin dhe goditjet ndaj Hezbullahut brenda territorit të Libanit. Qëndrimi i jonë i keq, në heshtjen për çështjen palestineze dhe më vonë në mbështetje të hapur të Netanjahut për politikat e tij shumë agresive në Lindjen e Mesme nuk ka pse të kthehen tani në të kundërtën e tyre.

Ne nuk kemi asnjë arsye të jemi antisemitë duke shtuar se nuk kemi qënë kurrë të tillë. Mund të jeemi mes shteteve më të moderuar në qëndrimet ndaj Izraelit, pa harruar gjithashtu se kemi një pjesë të madhe të popullsisë, që identifikohen si myslimanë dhe shumë shqiptarë të tjerë jashtë territoreve të Shqipërisë, që janë edhe më të vendosur në fenë e tyre. Antisemitizmi jo vetëm që është i gabuar në parim, por edhe përçan pa arsye popullsinë shqiptare në trojet shqiptare. Eshtë thellësisht antikombëtar edhe pse mund të shitet si një çështje e shënjtë për mbrojtjen e trojeve tona nga rreziku izraelit.

Dhe po i njëjtë është edhe qëndrimi absurd armiqësor ndaj Iranit, por që përbën një çështje për t’u trajtuar në një shkrim tjetër.