E mira nëna ime

U mbushën 7 vjet që iku. Një mëngjes herët si sot, pa gdhirë, në një dhomë të huaj të një vendi të huaj. Dhe mbeti në dhe të huaj, por nuk kishte merak se nuk do tretej, se shpesh më theshte: “Dheu kudo është njëlloj!” Që të mos mundohesha për ta shpënë në Korçë pranë babait tim.

Më ngacmonte ndonjëherë, kur mësonte se nuk flisja më me ndonjë shok: “Kështu si je bërë ti, nuk do ketë burra të më zenë kur të më shpien për të më groposur” dhe qeshte. Unë i thesha që të paktën një e kam, por dhe ai i shkreti, iku papritur 5 vjet më vonë se ime më pat mbyllur sytë. I pata thënë , që edhe për varrimin e mamasë të mos vinte, se ishte shumë larg. Shumë larg ishin edhe të tjerët. Jetoj ende në një qytet ku nuk njoh shumë njerëz dhe ku nuk ka shqiptarë.

E përcollëm vetëm ne, njerëzit më të afërm, që e deshim shumë dhe na deshte edhe më shumë. Me një rit të thjeshtë fetar, të drejtuar nga një prift ortodoks rumun. Gjashtë burrat që mbajtën arkivolin, ishin kanadezë të moshuar, që i thërriste shtëpia funerale kur bëheshin varrime. Kishte solemnitet në atë përcjellje të thjeshtë, ashtu si e kishte dashur edhe vetë. “Nëpër vdekje vetëm njerëzve të afërt ju dhemb. Të tjerët shkojnë vetëm për sehir.”- theshte shpesh dhe përmendte filmat e huaj ku tregoheshin varrime me pak njerëz. Nuk i kishte pëlqyer kurrë “madhrillëqet”, madje edhe ditlindjet e saj nuk donte t’i festonim.

Ishte e qetë atë ditë, para se të vihej kapaku i arkmortit. Nuk kishte më atë pamjen e preokupuar për ne dhe as të qeshurën e saj kumbuese. Ne qanim edhe pse donim të përmbaheshim. Edhe pse ajo po ikte kur i kishte kaluar 90 vitet e saj. E dinim që nuk do e shikonim më dhe nuk do na puthte dot më kurrë. Për shkak të rrethanave nuk kishim edhe njerëz të tjerë rrotull, që kur duan të të ngushëllojnë të pëshpërisin ndonjë marrëzi, se do na kujtohej shprehja e saj :”Budallenjtë nuk i duroj dot!”

Iku dhe mbeti vetëm në disa mure. Në një si portret, në një tjetër me babanë kur ishin fejuar dhe në një të tretë me të gjithë ne. Ende më duket sikur hija e saj është e ulur në një karrige tundëse, ku i pëlqente të rrinte gjatë ditës. Nuk ulet më njeri në atë karrige. Unë nuk dua.

“E mjaft e zgjate këtë që po shkruan”- e di që do më theshte po të ishte pranë. “Shkruaj për tëtë atë se ai e meritonte, pa njerëz si unë ka plot!”

Kjo ishte nëna ime për të cilën shkruaj pak.

Mendësia jonë tepër provinciale

Ndoshta nuk është faji jonë. Mbase ju ndodh edhe banorëve të San Marinos, edhe pse shumica dërmuese e njerëzve në botë nuk ja kanë idenë se ka sanmarinsa.

Më ra në sy entusiazmi i shumë shqiptarëve për vizitën e Sali Berishës në SHBA. Dhe jo vetëm i atyre, që jetojnë në Shqipëri, por edhe i disa emigrantëve në Kanada dhe në Amerikë. Sigurisht, kjo vjen edhe nga propaganda e vetë Saliut ose mediave rreth tij, por gjithsesi, kush jeton në Amerikën e Veriut e ka idenë se vizita të këtilla thuajse nuk kanë asnjë rëndësi.

Të ftojnë në një takim të GOP-it, ku ka mijëra të ftuar, takohesh me disa kongresmenë dhe senatorë, që edhe vetë “vdesin” për ca foto me përkrahës dhe pastaj takohesh me bashkëatdhetarë, të cilët ose janë antikomunistë të vendosur ose e bëjnë për mirësjellje.

Nëse i thua dikujt me mend dhe që njeh jetën politike në SHBA, që ish Presidenti i vendit tim , deri disa muaj më parë “non gratta”, tashmë vjeni i ftuar në një takim të republikanëve në Teksas do të thotë- Who cares!! (Kujt i krisi!)

Dhe kjo vlen jo vetëm për Saliun, por edhe për Ramën, Mehdiun, Peleshin apo për ëdo politikan tonin dhe të vendeve të rangut tonë. Fotot me shtrëngim duarsh me personalitete amerikane vlejnë vetëm për konsum të brendshëm.

Ne kujtojmë se edhe nëse nuk jemi në qëndër të botës, jemi mjaft të rëndësishëm, që bota të shqetësohet për ne. Ka entusiazëm që shfaqet edhe në meme, se sa është “dëshpëruar” Kim apo Blinken, që Saliu po hyn në Amerikë! NUK I BIE NDERMEND NJERIU PER SALIUN.

Sigurisht, ne kemi në dorë, që të sillemi edhe si në kohën e Merhumit, që të ndahemi nga gjithë të tjerët dhe ata të pëlcasin nga inati! E gjitha i ngjet asaj historisë të ëobanit të fshatit, që një ditë vendosi ta linte tufën dhe të ikte në mal, që fshati ta kërkonte ku të mos ishte.

Ne jemi këta që jemi, por nuk duhet të na gënjejë mendja se jemi të rëndësishëm për Botën.

Gjithsesi, të uroj Suksese në vizitën në SHBA, Sali, se do të japë material shtesë për të gënjyer mbështetësit e tu!

“Korçadha” (3)

Vazhdon Kënga e parë - “Përgatitja për luftë“ e poemës “Korçadha”

Këtu tregohet për zemërimin e Di lanas me biznesmenët, që nuk mbështesin financiarisht fushatën luftarake për pushtimin e Maliqit.

- Raqi koha më s’na premton të dëgjojmë maliqarët!

Si në vitet e lavdishme të Korçës Autonome

Ushtria të gatitet sikundër e bënë të parët

Dhe ti ngjishe prazmoren, mos m’rri nga pas si kone!

- Po dale bre o i lojtur, kjo punë s’bëhet me luftë

Ja t’i shikoj dhe njëherë ligjet dhe urdhëresat.

-Nuk kemi se ç’t’ hallavitemi, t’ja presim mushkës drutë

Bëj gati një vendim, Maliqi s’ka bërë pagesat!

Populli do na mbështesë se është punë fondesh,

Dhe kur preken në xhep, tërë bëhen të tërbuar

Do ngrihen pas t’na ndjekin, dhe sikur t’i zesh bolesh

Se s’ka më guximtare në botë se turma e urtuar.

-Luftën me se ta bëjmë , ne s’kemi asnjë grosh në kasë

Asnjë patronazhist s’të vjen, si do e nxjerrim qimen qullit,

Jo Maliqin dot s’rrethojmë, por nuk fushojm’ dot as në Plasë!

-Ja t’marr Zamirin në këtë çast, më mir’ Gimen e Red Bullit.

- O Gimi ç’bo o burr i Dheut, nuk të kam par atje ke Hemi¹

Raqin kam k’tu ene Doktorin, Maliqin do kapim, po pare s’kemi.

Nga ana tjetër e telefonit “të qut” dëgjohej një si zukatje

Por vetëm Di Lana kuptonte dhe nuk do ishin fjalë të mira

Se trupit i dalloheshin të pavullnetshme luhatje

Përplasi aparatin e vogël dhe tha-”Këta burra me bira!”

Kur mbështetje s’kishte marrë nga bujari Gime

E dinte që gjë nuk dilte nga Zamiri i Bitijes

Mbetej veç Maksi i mbytyr gjithandej me pastrime

Dhe Viktor Qylafi i fushës, i njohur si i biznesit dhe dijes.

- Këtyre “parallinjve” ka kohë që ju ka ikur vula

I harruan nderet, truajt e falur bashkë me dekoratat

Shiko dërgo një mesazh të fortë andej nga Inva Mula

Të ngrerë shpirtin e ushtrisë, me një shfaqje nga “serenatat”.

Shënim -”Hemi” quhet shkurtimisht lokali “Heminguej” në Tiranë ku mblidhen VIP-a

Korçadha (1)

Poemë epiko-komike me 1600 vargje dhe 99 personazhe

Kënga e parë - Përgatitja për Luftë

“ Këndo fort ti o Muzë zemërimin e Salianjit,

Djalit të Lozhanit, që ju kushtoi korçarëve

Aq shumë të vrarë dhe më shumë të plagosur

N’atë rrethim të gjatë të Maliqit të të parëve

Ku durimi i plakut flokëbardhë kishte sosur.

Nga Liboniku në Zerec ishte sundimi i Topçiut

Atij prijësi të mënçur dhe aq shumë hokatar

Të lumtur rronin maliqarë e gorarë me mish t’thiut

Deri ditën që Di Lana nisi sulmin e tij barbar.

Prej Olimpit mbi retë, Zeusi shpalli të tijin vendim

Nuk do ketë më principata të vogla sa një tepsi

Dilpomaci e Petjas s’Urimeve, plot paqe dhe shum’ durim

Menjëherë në zjarr u hodh, u zhurrit dhe u bë hi.

Ushtritë Raqka i mblodhi, përplot patronazhistë

-Maliqi kundër na doli, ne shpejt do e gëlltisim!

Më kot 20 vjet nuk kemi, që quhemi socialistë,

Zeusi na dha forcën, Di Lanan kemi prijësin.

- Ti Raqkë vetëm 20 ke, dhe ne tridhjet e gjashtë!

Prej rrjeshtit një u nda, një burrë flokëthinjur

- Ti po të duash rri, në s’do të nxjerrim jashtë!

Kolltukut i m’shoi Raqka, me plot pushtet i nginjur.

Shumë shpejt hartuan planet, çdo gjë e detajuar

Si të rrethonin Maliqin, me mure tej e mbanë,

Në pikat më të dobëta, të hapnin shtigje për t’kaluar,

Lavdinë e Korçës t’ngrinin, ta shtonin kasabhanë.

Por jo çdo plan në dukje, është mirë i përpiluar,

Di Lanas i doli para dhe n’fytyr i fryu temianin

Ky Papu nga Katundi, filloi të fliste shtruar

Dëgjo Nikollaq – i tha- në do t’madhosh vatanin

Në Tempullin e Dodonës, kur ende s’ka aguar

Më këmbë vetë të ngjitesh, pa Raqkën a Doktorin

Me vete veç të marrësh një të vjetër temianicë,

Kur rreze parë të prekë dhe pusin dhe oborrin

Për Perëndinë e Luftës të blatosh një sakrificë.”

Zemërimi i Papa Spiros

Papa Spiroja (Spiro Katundi) është një i njohuri im prej vitit 1976. Kishte qënë pjestar i trupës së Teatrit të Kukullave të Korçës dhe ishte larguar më pas për të bërë shërbimin ushtarak. Pasi ishin larguar shumë aktorë amatorë (ishin më të shumtët bashkëmoshatarë) regjisorja Drita Kallamata, na kërkoi të bëheshim pjesë e trupës. Hezituam, por pastaj nuk ja prishëm nënës të shokut tonë.

Një vit më vonë, Spiroja u kthye nga ushtria dhe erdhi në teatër. Ishte i sjellshëm dhe i drojtur dhe ne ishim ca adoleshentë-shejtanë, që e ngacmonim. Nuk ndenji shumë dhe nuk u kthye më. Ndoshta pat nisur të këndonte në Estradën e Korçës si këngëtar i jashtëm.

Më vinte për të qeshur kur e shihja atë vit ose një vit më vonë të këndonte edhe në Festivalin e RTV, jo se nuk kishte zë, por se si më dukej. Nuk e kisha njohur mirë dhe si ju ndodh adoleshentëve, kisha një lloj paragjykimi.

Nuk na u kryqëzuan rrugët, se ai punonte diku në Ndërmarjen Metalike dhe nuk më binte rasti ta takoja, por përshëndeteshim në rrugë. Deri sa rifilluan shërbimet fetare dhe pak kohë më pas e pashë, që ishte bërë prift. Nuk mu duk e pazakontë, se e kisha dëgjuar në shtëpi që pat qënë i biri i Dhjakos.

Kalimi i njerëzve, që njeh nga jeta civile në atë fetare, veçançrisht pas ndalimit të fesë për 24 vjet, të dukej pak qesharak. Kuptohet që priftërinjtë e rinj nuk kishin as përvojën e duhur të meshimit dhe ndoshta as njohuri të thella të Ungjillit, ndaj dhe tregoheshin anekdota rreth “performimit” të tyre në ceremoni të ndryshme.

Papa Spiron e dëgjova për herë të parë kur përcollëm në varreza xhaxhanë tim dhe këndonin bukur, bashkë me aktorin Vani Trako, i cili ishte bërë psallt. Sërish nuk i shpëtoja dot mendimeve djallëzore, që më bënin të qeshja, sidomos kur shihja që priftit i jepnin edhe ndonjë para “nën dorë“. Por nga që dhe ai e dinte se nuk isha “shënjt” ma hiqte dorën kur mundohesha t’ja puthja.

Nuk pata të bëja më me të deri sa emigrova dhe kur e shihja rrugës, gjatë vizitave të mija në Korçë mundohesha përsëri t’ja puthja dorën, por Papu nuk më lejonte. Gjithsesi përshëndeteshim me mirësjellje.

Pastaj erdhën koncertet e Paput, videot në YouTube, kompozimet e tij si dhe postimet në rrjetet sociale, që disa herë me rradhë ishte shpallur “Poet botëror”. Nuk jam i sigurt se nga cili Institut apo Fondacion jepej çmimi për Spiron, por i rëndësishëm është vlerësimi.

Ishte ndoshta ky vlerësim që ngjalli zilinë tek unë, se dhe unë kam nisur të shkruaj vargje në moshë të shtyrë dhe nuk kam marrë asnjë çmim dhe jo të cilësohem si poet botëror. Ndaj dhe sulmova krijimin e fundit të Papa Spiros si Kantaautor, që ai e kishte postuar në Instagram. Titullohet “Këngët e serenatës” dhe unë shpëndava lajmin e rremë (fake news) se Papun do e çvishnin, pasi në fund të këngës theshte, që “pa serenatat Korça do kishte vdekur”. Si njeri me rraso unë mendoja se ai do ja dedikonte çdo gjë të rëndësishme Zotit, por ai ja u kishte kushtuar këngëve që këndoheshin rrugëve.

E preka Spiro Katundin në rrason e shënjtë dhe ai nuk u përmbajt. Pasi më dha vetëm një minutë kohë të hiqja postimin me “fake news” dhe këngën e tij, ngriti një sërë akuzash ndaj meje, të cilat nuk mund t’i injoroja se vinin nga një njeri i Perëndisë. Pasi më quajti “mostër”(Papu ngatërron përpindëshin me mostrat që përdoreshin si ekzemplarë prodhimesh) më këshilloi të shkoja menjëherë të vizitohesha në psikiatri dhe unë e bëra i bindur. Nuk kishte mundësi vizite për dy javë dhe e njoftova, që duhet të bënte durim se ai kërkonte edhe diagnozën. (Ka shumë sëmundje mendore dhe ai e donte diagnozën e saktë për të përcaktuar llojin e qiririt, që do ndizte për shërimin tim.)

Dhe kështu rrodhën gjërat nga një tundim i im prej Luçiferrit dhe tani Spiro Katundi më quan ish-mik dhe veten ish-këngëtar.

Unë deri në përcaktimin e diagnozës jam ish-i shëndetshëm, por të paktën nuk do kem nevojë për kurime, se për këtë do kujdeset vetë me lutjet e tij Papa Spiro Katundi!

E si mos besosh pastaj në priftërinjtë!

Unë e besoj Ramën

Kam nisur ta besoj Edi Ramën (më dukej gënjeshtar më parë), që kur botoi broshurën “Besa”. Sepse asnjë i pabesë nuk mund ta bëjë një gjë të tillë. Nuk e di çka brenda broshurës, por jam i sigurt se po hyre brenda saj, je në “Besën e Ramës”. Sapo lexova në një portal shqip, që në një postim tek X i Elonit, Rama ka shkruar diçka, një pjesë të së cilës po e ve këtu:

“Kurse kujtdo që flet shqip dhe shpërndan nëpër kanalet sociale dozën e helmit të radhës, kësaj radhe për këtë censurën e sofistikuar të profileve, i them se në qoftë e vërtetë kjo punë, jo vetëm regjimi im diktatorial që nuk ka ndaluar asnjë lloj proteste dhe ka përballuar me buzëqeshje tërë lumenjtë e sharjeve me libër shtëpie poshtë dritares, s’ka asnjë lidhje në këtë mes, por për më tepër, as ky shtet dhe as shumica dërmuese e shteteve të këtij planeti, nuk kanë asnjë kapacitet që ta bëjnë një gjë të tillë"

Nuk ka se si mos e besosh. Në Shqipëri nuk ka asnjë lloj censure. Në mediat sociale jo e jo, por as në ato tradicionalet. Mund të thuash ç’të duash dhe sa orë të duash në “Klani”, “Topi”, “Vizion plus” dhe të tjera kanale tv, që kanë eskluzivitetin e valëve kombëtare dhe të të ftojnë edhe të nesërmen. Madje mos të të hyjë asnjë gjëmb në prapanicën tënde, të familjarëve dhe deri në nipër dhe mbesa.

Ndodh, që uji i kulluar që vjen nga Edi, turbullohet ndonjëherë në bazë, por këto janë raste të rralla. Për shembull mua m’i fshijnë komentet në Facebook, Këshilli i Qarkut, Biblioteka e Korçës dhe tani ka filluar edhe Raqka, por unë e kuptoj që këto nuk bëhen nga Maksi Fejzullai, i cili mbulon pastrimet. I fshin Algoritmi.

Ky qerrata Algoritëm, lejon postimet me spec të të tjerëve dhe fshin ato të pafajshmet time. Kështu, që nuk ke pse të fajësosh as Kryeministrin dhe as drejtuesit vendorë.

Tani fillon edhe kjo “Prania Besnike” do jetë akoma më mirë për punë Censure. Se do e kesh ngjitur Censuristin dhe e sheh po të përpiqet të manipulojë postimet apo të heqë fotot.

Dhe sa tolerant është Timonieri i Madh e dëshmon edhe fakti, që ka 95 ditë, që e shajnë me libër shtëpije poshtë dritares dhe nuk e humbet qetësinë. As Dalai Lama nuk ka një qetësi të tillë si Rama.

(Një dallim shumë i madh me Niko Peleshin, të cilit dikur i bënte serenatë poshtë dritares grupi “4 Vaskat”)

Korça ekselente e drejtuesve ekselentë

Dikush, të cilin e pyeta pse Qarku i Korçës ka më tepër sipërfaqe të pabanuara se të gjithë qarqet e tjera në Shqipëri, më sqaroi se këtë na e krijon Kolonja dhe tre liqenet që janë në zonën tonë. Ishte spjegim i logjikshëm se në sipërfaqe ujore nuk mund të ketë banesa, veç po të kthehemi në kohën e ndërtimeve palafite. Pastaj ai shtoi se ne kemi drejtuesit më cilësorë (ekselentë) nëse krahasohemi me qarqet e tjera.

Më erdhi mirë, se cilido nga ne do që e ardhmja e qytetit dhe e gjithë krahinës të jetë sa më e sigurt. Unë nuk i njoh kryetarët e bashkive të Ersekës, Maliqit dhe Pogradecit, por drejtuesit në Korçë i njoh disi. Drejtuesi kryesor është Di Lana, por ata që e bëjnë mbarëvajtjen janë tre drejtuesit ekselentë , të cilët i ka zgjedhur Kryetari i Kuvendit dhe që i kanë zyrat në qytetin tim.

Raqka - (të cilin gabimisht e kam quajtur deri më sot Ligaveci Gollash), i cili vazhdon të bëjë jë punë magjiko-fantastike, që prej mëngjesit, po veçanërisht darkave dhe që e ka kthyer Korçën në një magnet për korçarët që jetojnë jashtë, si dhe për të gjithë të huajt që pëlqejnë artin.

Petja - ose më mirë ta quajmë “Xhuvi i ditlindjeve”, i cili kujdeset që Qarku mos zbrazet. Ka ndërtuar një strategji tepër të veçantë, duke u fokusuar në mjekët dhe duke nënvizuar punën e tyre. Se në një Qark me mjekë të devotshëm , sigurisht që do kthehen tërë pensionistët dhe do përmirësohen lindjet.

Linda – e diplomuar në Poloni, që solli në Korçë konceptin sintetizues të Gomulkës me shprehjen e ditëve të fundit: “Qytetari në qëndër, përgjegjësia në çdo hallkë, zgjidhja si standart”

Le të përdorim pak imagjinatën (e panevojshme se çdo gjë është e qartë) dhe të vendosim qytetarin korçar, në qëndër të kësaj perustije Raqkë- Petja-Linda.

Si të mos bëhet edhe vetë qytetari korçar ekselent?!

Në foto: Mëngjes herët në rr. “Rexhep Telha”- 11 korrik 2026