Ku po shkon Shqipëria?

Dikush mund të përgjigjet duke u ngutur: “Po normal, drejt Bashkimit Europian!” Unë vetë nuk dua të nxitohem, se do më duhet të përdor fjalët dhe shprehjet “rrugëtim”, “si e kemi marëdhënien me BE”, “për momentin” apo dhe “fiks fare”, që i kanë të gjithë kaq për zemër në kryeqytet. Dhe kur i ka kryeqyteti, sigurisht që “provincat” do i përsërisin me shumë zell.

Më duket shumë më e komplikuar rruga që ka Shqipëria në këtë shekull. Një pjesë e komplikimit vjen nga gjendja e shoqërisë shqiptare dhe një pjesë jo e vogël është rrjedhojë e të gjithë situatës ndërkombëtare aspak të mirë në botë.

Nëse ruhet statukuoja, ne jemi anëtarë të NATO-s dhe kjo na bën të mbrojtur nga rreziqet që mund të na kanosen nga jashtë. Dhe këto nuk janë për tu injoruar, se edhe dje, sërbi Vuçiç (mik i Ramës) kërcënoi rajonin dhe veçanërisht ne, me një fjalë të mbajtur në diplomimin e ushtarakëve në një akademi të Sërbisë. Pak a shumë tha që duhet ta mbrojmë me armë Kosovën si pjesë e Sërbisë dhe të mbrohemi gjithashtu nga një “koalicion ushtarak Kroaci-Kosovë-Shqipëri”. Nuk është thjesht retorikë. Tregon se sërbët po përgatiten për një situatë në një Botë të ndryshme nga e sotmja. Edhe pse shpalli një lloj “neutraliteti” dihet që aleati i tyre është Rusia e Putin dhe e cilitdo nacionalisti rus që do vijë pas Vollodjas së Tmerrshëm.

Ne jemi një vend i vogël, me një ushtri të dobët dhe që vidhet nga “hajdutët” në pushtet. Tani po vendosim edhe të shkojmë në 2% të PPB për shpenzimet ushtarake. Kuptohet që do shkurtojmë nga programet sociale që dhe tani janë mizerabël. Dhe këtë e bëjmë jo se kemi një strategji afatgjatë për “Mbrojtjen e Atdheut”, por që të na vijë Trump në takimin e NATO-s në Tiranë.

Kosova është jo e njohur nga shumë shtete europiane dhe nga disa organizata ndërkombëtare. Në rast ndryshimesh në “pllakat gjeo-politike” askush nuk mund të jetë i sigurt për statusin që do ketë.

Por edhe nëse nuk do ketë ndyshim cilësor në marëdhëniet ndërkombëtare dhe as do ketë përplasje Turqi- Izrael apo Turqi-Greqi, ne kemi problemin e madh të brendshëm, që është “molepsja e shoqërisë shqiptare”.

Po, shoqëria shqiptare është shumë “e infektuar” nga korrupsioni i pacak dhe nga përpjekjet e shumë shtresave të popullsisë për të “fituar shpejt me shumë pak përpjekje”.

Unë dyshoj shumë në një përmirësim të shpejtë të gjendjes edhe pse Revolucioni Flamingo ka dhënë shënja të mira. E kam këtë pesimizëm sepse shoh që shtresa më aktive e popullsisë dhe që është rinia dhe mosha e mesme, ose mendojnë të emigrojnë, ose nuk e kanë të qartë që përmirësimi duhet të nisë nga vetja, duke punuar më shumë dhe duke luftuar edhe “korrupsionin e vogël” të motrës, vëllait apo shokut. Nuk më shqetëson “korrupsioni gjigand” i Ramës dhe Belas, se atij do i vijë fundi një ditë, por atij të voglit që nis me mosdeklarimin e plotë të të ardhurave për të paguar më pak taksa, me pagesën e rryshfetit për të përshpejtuar çështjen në gjykatë, me pagesën nën dorë ndaj mjekut dhe infermieres, me gjetjen e “kush e ka në dorë“ për të marrë lejen e ndërtimit dhe sa e sa të tjera si këto.

Eshtë ky korrupsion i vogël dhe i tejshtrirë që nuk na le “të bëhemi si gjithë Europa”, që frenon shumë profesionistë të mirë shqiptarë të rikthehen në Atdhe.

Ndaj edhe pse e di, që Rama nuk e ka të gjatë, jam shumë i shqetësuar se ç’do ndodhë në periudhën post-Rama me vendin ku kam lerë.

Dikush përsëri do ngutet të thotë: “Po normal që ne nuk bëhemi dot kurrë!”, një përgjigje që nuk ka asnjë vlerë dhe nuk ka asnjë bazë të vërtetë.

Por pikpyetja e madhe mbetet.

Ku po shkon Shqipëria?

Si është e mundur?

Si është e mundur

Pas gjithë atyre kapërthimesh të lakuriqta

Viteve të tëra endur,

Kur as qumështi që buronte nga i nënës gji,

Nuk pihej aq dendur,

Nga i njomthi kërthi,

Sa puthjet tona,

Ne pranë një piste u pamë

Si atëhere kur nuk pyesni se sa aviona

Fluturonin mbi tonat krerë;

Përplasëm të akujt vështrime

Dhe ti u largove menjëherë

Pasi belbëzove “Si jini?”

Dhe shtove “Jo, se nxitoj!”

E frigur nga zëri i stuardjesës që thërriste

Më shumë se nga i rikthimit tundim?

Dhe unë linjën me kosto të ulët mora

Mbi ndënjësen plandosur,

Si mbi të shumtat vite të mija,

Duke harruar se cili muaj ishte

Dhe se sa ishte ora,

I pëlotur mbi një dashuri të sosur.

Kush është Ardit Konomi?

Për herë të parë, këtë emër e hasa në një koment në FB, rreth 14 vjet më parë. Ishte një kohë, kur platformat e rrjeteve sociale kishin ndikuar në lëvizjet që u quajtën “Pranverat Arabe”. Me naivitet pata menduar se ishte e mundur që diçka e tillë mund të ndodhte edhe në rrethet e shqiptarëve brenda dhe jashtë vendit. Ishte koha kur kërkohej me ngulm një emër i përshtatshëm për t’u bërë President i Shqipërisë dhe me bindjen se duhet të ishte një grua me integritet, mendova të krijoja një lëvizje për të nxjerrë nga FB një knandidate të mirë. Pata menduar shoqen e klasës sime Shpresa Prifti (Kureta). Asokohe në mos gaboj, ajo ishte kthyer në Tiranë pasi pat qënë Ambasadore në Austri.

Nuk kisha vrarë mendjen as të gjeja Shpresan dhe as ta pyesja nëse donte, por “lëvizja” u përhap dhe u bënë një numur jo i pakët ndjekësish. Dhe atëhere u shfaq Ardit Konomi, ndoshta i përfshirë në lëvizje nga ndonjë i njohuri i tij.

Kujtoj që reagimi i tij ishte krejt i pavënd dhe me një lloj kapadaillëku mendjelehtë, duke thënë mes të tjerash që të tilla propozime nuk mund të bëhen në këto platforma , që më detyroi t’i shkruaja se nuk ishte e nevojshme të tregonte në publik “se sa gomar ishte”. Konomi u revoltua dhe pasi më kërcënoi me padi për fyerje, më njoftoi se dhe gruaja e tij ishte indinjuar dhe ai po mendonte të priste biletën e të vinte në Kanada e “të më jepte një mësim të mirë!” Atëhere pyeta se kush ishte ky “mësimdhënësi” dhe fatkeqsisht mësova se ishte djali i dy miqve të mij në Korçë.

Nuk e zgjata më debatin me të dhe disa vjet më vonë mësova se ishte bërë deputet i PS-së. Sigurisht që kuptova motivet e “kreshpërimit” të asaj kohe dhe për më tepër, pashë edhe një deklaratë tepër “servile” të nënës së tij, mësueses sime kujdestare Nikoleta Konomi. Në një drekë me kërnace në Pazarin e Korçës gjatë një fushate elektorale, ajo i tha në sy Palloshit :”E kam thënë që vetëm Rama mund ta bëjë Shqipërinë!” Dhe Rama vërtet e bëri!

Unë nuk di se ç’post mban tani Arditi dhe nëse është i përfshirë në garat politike, por që kur kam hyrë në FB (dy javë më parë) e shoh shumë aktiv në Facebook. Diçka propagandon për mbjellje pemësh dhe vendosje dritash dhe mbase edhe bën shumë për Korçën dhe qarkun. Ajo që më bie në sy është se Konomi, që dikur përcaktonte se përse mund të përdorej “platforma e Facebook” tani e përdor sa majtas dhe djathtas për të propaganduar veprimtaritë e tij. Vite më parë e bënte edhe për të propaganduar ndërtimin të një ure për këmbësorët midis dy maja malesh në Moravë.

Njerëzit evolojnë. Ndoshta pasi ka marrë disa “mësim-pësime” nga Rama dhe Peleshi, edhe Arditi e ka kuptuar se “Rama e dhj.. Shqipërinë!“ dhe nuk është më e nevojshme të presë biletën dhe të më japë mua “një mësim të mirë“ (kuptohet që do ishte një dru i lehtë).

Përfundimi im logjik i gjithë “çështjes Ardit” është se dhe dikush i ardhur nga dy prindër shumë të mirë, i përfshirë në “rrugën marroke” të karrierës politike, bën gabime të rënda, të cilat janë të vështira për tu shlyer më vonë.

Në anët tona është thënë prej kohësh:

“Po të ndjekësh Brumbullin përfundon në Hale!”

Arditi ndoqi për disa vjet Brumbullin Niko. Tani nuk është aq e lehtë të pastrohet plotësisht.

Njerëzit i tremben Fjalës!

Më vjen keq që më të shumtët në Shqipëri i tremben Fjalës së Lirë. Dhe jo vetëm “hajdutët e pushtetit”, por dhe shumë të tjerë, që janë edhe të mënjanuar tashmë nga e gjithë jeta publike, veç pjesëmarrjes në rrjetet sociale dhe ndonjë mbledhje përkujtimore.

Unë nuk kam më shumë se 20 ditë në FB dhe shoh që disa komente të mija i fshijnë. Njerëz të veçantë dhe organizata. Përgjithësisht mundohem të ruaj etikën e duhur, por asnjëherë nuk e shoh të nevojshme të “rrumbullakos” kritikat ose të mos ve emra të lidhur me dukurinë që kritikoj.

Nuk i kam ndjekur të gjitha komentet e fshira, sepse e gjykoj se dëmtojnë më shumë ata që i kanë fshirë se sa mua. Unë prej “fshirjeve” nuk arrij as të marr ndonjë sinjal se po e kaloj “vijën e kuqe” të kritikës. Gjithashtu nuk më bëhet vonë të kthehem në “bonist” në atë mënyrë mund të marr më shumë “lajka” dhe “respekte”.

Sigurisht që nuk është një ndjenjë e mirë të kuptosh se të tjerëve jo vetëm ju vjen “hidhur’ nga ato që shkruan, por dhe t’i quajnë “të padenja”. Një i afërmi im, arriti deri atje sa të më telefononte dhe të më “reziloste” për disa komente në lidhje me një Shfaqje Serenatash në Festivalin MIK. Mes akuzave ishte, që unë nuk isha kompetent të kritikoja shfaqje muzikore. Ma merr mendja se komentet ishin fshirë me kohë.

Për të qeshur ishte një këmbim i imi me aktorin Mevlan Shanaj. Nuk e kam mik në FB dhe as e ndjek, por nuk di pse më del shpesh ndonjë postim i tij. Ai citonte një shprehje nga filmi “Koncert në vitin 1936”, që e quante “film ikonik”. Mua më bezdisin përdorimi i pavend i fjalëve të huaja ose përshtatja “budallaqe” e tyre në shqip. Komentova se mos donte të shkruante “film ironik” dhe aktori me shumë dashamirësi më shpjegoi se isha keqkuptuar dhe se c’kuptim kishte “ikonik”. Kur mësoi se dija se ç’shkruaja, më sulmoi në mesazhe duke më thënë se mund të kisha mbaruar shkollën e kinematografisë së Devollit dhe se ai kishte dhënë leksione për 10 vjet në degën Master të regjisurës në Kinematografi.

A e teproj unë në kritikat dhe në tonet “therëse” të tyre?

Edhe mund të jetë e vërtetë, por ndodh se e gjykoj, që e vërteta nuk mund të jetë as shumë “rozë“ dhe as “e parrezikshme”. Nddonëse e di që nuk kam “monopolin e të vërtetës”, shpesh shkruaj me indinjatë rreth të vërtetave që më duken krejtësisht të qarta. Madje kritikat e mija janë më therrëse në rastet kur zhgënjehem nga njerëz, grupe njerëzish apo organizata dhe institucione.

Dy komentet e mija kritike ndaj postimeve të një organizate bamirëse (Albanian Fighting Cancer USA) u fshinë, madje edhe u “bllokova’ si ndjekës i profilit të Organizatës në FB. Sigurisht, që kjo nuk më bën të shkruaj se sa “të lavdishëm” janë Filantropët apo Pastorët, por është tregues se lëkura e shumë e shumë njerëzve është tejet e hollë për të “mbajtur” kritika.

E fundit ishte fshirja e disa komenteve të mija nga miku im Gjergji Cikopana, i cili jo vetëm është aktiv në FB, por dhe është ankuar se Socialistët e Fuqishëm ja fshijnë komentet. Për fat të keq, edhe ai, edhe pse në pension, e sheh të udhës të fshijë komentet e mija në një “postim krenar” për 24 vjetorin e Klubit të Rotarianëve të Korçës.

Unë nuk e kam vështirë dhe as zor të shkruaj gjatë për atë Bashkim Dallkaukësh, por nuk e gjykoj se ja vlen për të humbur kohën time dhe atë të lexuesve.

Gjithashtu e kuptoj se është në të drejtën e kujtdo të fshijë komentet apo edhe të më “shkelmojë“ nga “miqësia”, ndjekja në platformat socuiale, apo dhe të raportojë në to për “sjellje brutale”. (Kjo e fundit nuk ka se si të ndodhë se fjalët më të rënda që përdor në shqip janë “kungull” dhe “idiot”.)

Por t’i trembesh Fjalës së Lirë dhe ta censurosh është një mëkat tejet i madh.

Eshtë të mos kesh kuptuar se ç’është Liria! 

Si shantazhohen deputetët e PS-së nga Rama

Reagimi i sotëm i Ramës, ndaj diçkaje tepër të vogël, që kishte ngritur Erion Braçe, ishte edhe njëherë konfirmimi i presionit të hapur që ai bën mbi ta. Ka vite që e bën ndaj vartësve të tij, duke nisur me Arben Ahmetajn, të cilin e “flaku mes ujqërve” posa mësoi se ai kishte dorëzuar tek çifti Meta-Kryemadhi, një dosje që shpinte në burg Teri Kokën dhe disa të tjerë për inceneratorin e Elbasanit. SPAK-ut ju shkel syri se mund të nisnin padinë ndaj ish-zëvendës kryeministrit dhe ndoshta u dërgua edhe ndonjë dosje që e implikonte Tigrin.

Tigri përfundoi në “ekzil” që të mos përfundonte në burg dhe të dënohej. Mund të përfitonte një dënim të lehtë po qe se do kthehej kundër Ramës, por do humbte “pasuritë personale të vjedhura”. Hakmarrja ndaj Tigrit ishte paralajmërimi për të gjithë ata që dilnin nga rrjeshti.

Fatmir Xhafaj ishte dikush tjetër, që donte të tregonte një lloj “protagonizmi’ dhe të paraqitej si soushëllist me merita dhe që dinte shumë, edhe pse është një tjetër kungull i PS-së. Rama nuk pëlqen as protagonizëm ndaj dhe e vuri në vende tç ulëta në zgjedhjet e vitit 2021, por Xhafaj, si pehlivan me përvojë, përfitoi nga aleancat me Veliajn dhe fitoi votën popullore dhe vendin e deputetit. Sigurisht që kjo i kushtoi Erionkës, se u pa jo vetëm si “karshillëk” nga Bosi, por edhe si përpjekje për të krijuar një grup të fuqishëm mes deputetëve të PS-së për të qënë gati për tranzicionin e tij në krye të Partisë. Në SPAK, me miratimin e Palloshit u dërgua një letër-dosje dhe prokurorët që e kuptuan mesazhin “nga lart” e arrestuan Erionin për të brendëshmet shumë të kushtueshme të Ajolas.

Xhafaj dhe të tjerët e morën “mesazhin” nga Skënderbeu, por nuk e kishte kuptuar plotësisht, ajo që e kishte quajtur me “përdëllim” Skënderbe, piktorin me origjinë nga Durrësi. Kujtoi se pas shumë postesh të marra, ajo mund të “hiqte’ qafe Belan trashaluqe dhe e përfoli tek të huajt pa miratimin e Edit. I kushtoi postin si dhe krijoi mundësinë e përjashtimit të saj. “Mamica” vazhdoi të reagonte me “integritet” por u kërcënua nga Rama se do fliste, dhe nuk kuptohej nëse do fliste për korrupsionin e saj apo për ndonjë “çështje morali”. Spiropali qëndroi brenda Partisë duke hedhur ndonjë “vickël’ herë herë, por pa patur kurajë të dilte hapur kundër Kupolës. Një tjetër rast i pastër që tregon se shantazhi funksionon.

Shantazhi i fundit, ndaj të “korruptuarit përgjysëm” Erion Braçe, ishte më i thjeshtë. Braçe ishte afruar më parë deri në postin e zv. KM, për “t’i mbyllut gojçn” dhe më pas ishte flakur pa ndonjë post me rëndësi, pasi i ishte plotësuar “dosja” me abuzimet në Bujqësi. Sot ju tha vetëm “Mbylle gojën se boll të kemi përkëdhelur” dhe Braçe miushi, që bëhet trim me gazetarët i uli menjëherë veshët.

Të tjerët “të rëndësishëm” brenda PS e dinë mirë këtë lojë, ndërsa të rinjtë ose nuk kanë asnë meritë dhe janë të lumtur që Palloshi i ka zgjedhur, ose mendojnë se është më mirë të bëjnë durim për të bërë karrierë në të ardhmen.

Kjo është gjendja e PS. Pak a shumë si në kohën, kur sho Enver i kishte likuiduar të gjithë “shokët e vjetër”. Mjaftonte një trashje e zërit të tij dhe anëtarët e Birosë të përmireshin. Kuptohet pa i hequr të mbathurat dhe pa e nxjerrë. Shoqja Shenka nuk kishte ç’të nxirrte.

Eshtë për të ardhur keq, që 44 vjet pas vitit 1982, njerëzit që drejtojnë Shqipërinë janë të njëjtit njerëz si ata “merhumët” e shkretë, që nuk ju lanë dot as ndonjë lekë trashëgim fëmijëve të tyre.

I vetmi ndryshim është që këta kanë “rrëmbyer” nga një llokmë për t’ja u lënë trashëgim.

Libri “Shkëlqimi dhe rënia e Korçës në shek. XX”

Libri që i premtova lexuesve të mij të pakët në fund të vitit që kaloi, ka mbetur në 30% të tij. Dhe kjo jo nga mungesa e fjalëve dhe ideve të mija (këtë vit kam llomotitur më shumë se kurrë), por për arsye “objektive”.

E para dhe më kryesorja, ka qënë “bllokimi” që më ka bërë Bashkia me institucionin e saj “Thimi Mitko”, që nuk më lejon të shfrytëzoj në distancë gazetat e vjetra të dixhitalizuara. Në korrespondencën e dëndur të para disa muajve me Bibliotekën, m’u bë e qartë se nuk do “luanin nga istikami”. Madje edhe në një bisedë të shkurtër me biblotekaren Dardha, m’u tha se vetëm Drejtorja dhe një nëpunëse e specializuar mund të më ndihte.

Përse ndodh kështu?

Nuk ka gisht Raqka (të cilin herë herë e quaj Ligavec Gollash) se kam parë dy javët e fundit që ka qënë shumë miqësor me mua. Nuk besoj të ketë dorë edhe Nikoja, se pas “ndjesës publike” që bëra në drejtim të tij nuk them se ka arsye të pengojë hovin tim intelektual. Gjithashtu ngarkesa e punëve nuk e lejon të merret me mua. Mbase Petrika Tollkuçi, që është rastësisht dhe bashkëshort i Drejtores dhe që i trembet një konkurimi të mundshëm nga ana ime për Kryetar Bashkie mund të ketë dorë, Nëse unë e botoj sivjet librin, kam dëshmi të fortë se jam kandidati më i përgatitur për Kryetar i Bashkisë së Korçs.

Por ndërsa kjo ka qënë pengesa kryesore, në dy javë që jam në FB, kam parë se ka dhe shumë gjëra të tjera që më pengojnë dhe stepin.

Në postimet e shumta të mikut tim Gjergji Cikopana në FB, shoh interpretime të viteve ‘80 për gjendjen e Korçës, të cilat janë të kundërta me ato ç’ka kam shkruar në kapitullin për ato vite. Sipas Cikopanas kanë qënë “vite të arta” për arsimin dhe kulturën, të cilat duhet edhe të studiohen nga studiuesit si dukuri tepër të veçanta. Dhe një nga studiuesit jam unë. Unë i kam nxjerrë ato vite “fishek”. Nuk ngopeshim dot me mish, qumësht dhe djathë dhe detyrimisht as mund të bënim arsim dhe kulturë të mirë. Po mua, më kanë shpëtuar (sidomos pas ‘84 kur u ktheva nga Universiteti) shfaqjet e panumurta të Korçës, të cilat të bënin të të kalonte dhe zalisja nga të pangrënët. Vërtet një kg mish në javë me tallon për gjithë familjen, por shfaqje pa mbarim sa nuk soste Cajupi dhe Morava, por një pjesë jepeshin në Maliq, në sallën që mban sot emrin e madh “Dhimitër Orgocka”.

Më step edhe fakti, që Peleshi me Raqkën, ose si dikush me shaka e quante dyshja “Niqka” po sjellin rikthimin në vitet e mëdha të Liceut Francez. Dhe për këtë i ndih edhe Aleanca Frankofone, e cila organizon tani në Korçë dhe “kafe frankofone”, “lakror të ardhur frankofon” dhe “paçe frankofone”. Vërtet kjo është një dukuri e shekullit të XXI dhe nuk ka lidhje me librin tim, por dhe në të, unë kam prekur “frankofonët” si servilë të sho Enver, që e ngrinin në qiell si Profesorin e Madh, kur e dinin tërë ditën që kishte dhënë vetëm Edukatë Morale në Lice.

Ka edhe të tjera postime në FB që më bëjnë të rimendohem për ato ç’ka kam shkruar deri tani, gjë që mund të shpjerë botimin e librit pas vitit 2027, vit kur mbahen zgjedhjet vendore. Krejt i paefektshëm.

Ta vazhdoj në linjën që e kam nisur, apo ta kthej timonin?

Kjo është çështja!

Më trego provën!

Thuajse të gjithë që akuzohen për diçka në publik thërresin me zë të larëtë: “Më trego provën!” ose “Mbi ç’prova e mbështet!” Përvoja e jetës më ka bindur se në 99.99% të rasteve, ata që mbrohen në këtë mënyrë janë fajtorë për atë që ju thonë në sy gazetarët, opinionistët apo kundërshtarët e tyre. Dhe nuk është fjala vetëm për politikanët. Për të gjithë llojet e profesioneve duke nisur me akademikët, biznesmenët, shoferët e urbaneve, shefat e policisë, avokatët, mjekët dhe deri tek poetët.

Para dy javësh, një i njohuri im, që shkruan vjersha, më kërkoi “provën”, pasi i thashë në një grup Interneti, faqe disa bashkëmoshatarëve “pres prej vite të bësh diçka për të shlyer atë vjershën që ke bërë për Niko Peleshin”. Reagimi ishte gati “ligjor”, ndonëse dhe ai vetë nuk ishte i sigurt në e kisha unë ‘provën” apo jo. E kisha lexuar atë vjershë gati 10-12 vjet më parë dhe ata që ma kishin dërguar më kishin përmendur edhe komentet e vetë autorit rreth motiveve për vjershën. Sigurisht që nuk e kisha ruajtur edhe pse kisha shkruar disa herë në blog rreth saj.

Të mbledhurit e “provave” nuk është puna as edhe një gazetari opinionist dhe jo më e imja, që kam një blog personal ku shkruaj opinionet e mija rreth atyre që ndodhin dhe kanë ndodhur në botë. Nëse do mbaja “prova” për gjithshka që kam shkruar, nuk do më mjaftonin dhomat e shtëpisë sime, por mbase as edhe një magazinë e marrë me qera.

Por le ta lemë “bejten kushtuar Peleshit’ dhe të përqëndrohemi në ajo çka është e rëndësishme dhe që ka të bëjë jo vetëm me fjalën e shkruar. Ka të bëjë jo vetëm kur dikujt i përmend në sy diçka që njihet nga më të shumtit e njerëzve. Ka të bëjë edhe me bisedat e lira, kur flasim për ngjarje, për njerëz realë dhe për personazhe të historisë. A kemi “prova” për gjithshka që themi?

Eshtë e pamundur! “Larg qoftë!” nëse hyj në një debat me Alfred Cakon unë nuk kam “provë“ se toka është e rrumbullt dhe jo “pjatë“ si thotë Fredi i Bajramit.

Dhe thuajse kjo vlen edhe për çdo gjë tjetër që diskuton dhe përmend, që konsiderohen “fakte të njohura”, jo se ti ke ndonjë provë, por Njerëzimi e ka pranuar si diçka me një probabilitet të lartë. Për shembull unë kam përmendur imoralitetin e Feçor Shehut, që ishte i njohur në Tiranë kur ai “ishte ende majë kalit”, por edhe sot nuk kam ndonjë “provë“ për të.

Dhe nsëe ju rikthehem disa mijëra postimeve që kam në blog, me siguri që vetëm për disa mund të gjej shpejt e shpejt një “provë të pakundërshtueshme”, e cila mund t’i rezistojë edhe një verifikimi ligjor në një gjykatë të paanshme.

E nisa këtë shënim jo se dikush më ka sfiduar ligjërisht prë diçka që kam shkruar ‘të zezë mbi të bardhë“, por se gjithnjë e mendoj se sa e vështirë është për gazetarët investigativë të mbledhin prova. Gjithashtu se sa e vështirë është të diskutosh me dikë, që preket vetë ose jo, por për çdo lloj shtjellimi apo tregim të një ngjarjeje të kërkojë prova. Si provë, as kujtesa e jote nuk mund të shërbejë, se si është e provuar në kriminalistikë dhe gjatë hetimeve serioze në botë, edhe dëshmitarët okularë nuk e kujtojnë të njëjtën ngjarje njëlloj. Madje pas disa vitesh edhe ata vetë nisin të kundërshtojnë dëshmitë e mëparshme dhe jo se e bëjnë qëllimisht, por se “prova” në mendjen e tyre është turbulluar dhe “përdredhur”.

Ndaj kur shkruaj se Rama, Meta, Peleshi dhe shumë të tjerë janë hajdutë unë nuk kam as minimumin e provave. Pranohet si “fakt i njohur” nga të gjithë sepse ka aq shumë dëshmi njerëzish të besueshëm, që në dhjetra e dhjetra afera, këta njerëz kanë marrë para nga të taksapaguesve. Meta po përballet edhe në gjyq, por përderisa nuk është shpallur fajtor, sipas vjershëtorit që përmenda në hyrje, as për atë unë nuk kam ndonjë “provë“.

Unë nuk kam ndërmend të mbledh prova.

Por nuk kam ndërmend edhe të heq dorë nga e shkruara. Të përmend ato që di. Të quaj si të vërteta ato gjëra që i kam besuar dhe pse as i kam parë dhe as kam pasur kontakt me ndonjë prej shqisave të mija me to.

Dikur me shaka kam shkruar, se unë nuk kam “provë“ as se kam lindur në Maternitetin e Korçës mëngjesin e 16 shkurtit të vitit 1959.

Por kam besuar prindërit e mij, që më kanë thënë këtë gjë, kur kam filluar të kuptoj dhe më pas kam parë çertifikatën e lindjes të lëshuar nga Gjendja Civile e Korçës.

(Nuk di nëse dhe kjo përbën ndonjë provë, se ka qënë im atë që i ka deklaruar nëpunëses së Gjendjes Civile se ka lindur i biri, Naumaq, në atë ditë dhe ajo e ka rregjistruar.)