A janë lapangjozë arkitektët e “The Albanian Files”?

Nuk mundem t’i largohem kësaj teme, që është shumë e ndjeshme në Shqipëri, sepse lidhet me profesionin tim dhe pasionin më të madh që kam – Arkitekturën.

Ndoshta prej vitit 2009 kam shkruar rreth eskluzivitetit që Rama, (asokohe posa kishte lënë Bashkinë) ju kishte dhënë arkitektëve të huaj duke nënçmuar dhe lënë mënjanë arkitektët vendas. E kam bërë me bindjen e fortë, që edhe pse nuk kemi pasur përvojën arkitekturore të të huajve, apo edhe shkollat e tyre, shumë prej nesh kanë qënë arkitektë me potencial shumë të mirë. Dhe si në më të shumtën e profesioneve, por veçanërisht në “artizanatet”, specialist shumë i mirë bëhesh duke “futur duart në objekt”. Edi Rama, me meskinitetin e një piktori të dështuar, prej vitit 2000 filloi t’ja u hiqte këtë mundësi arkitektëve shqiptarë,

Por kjo tashmë ka ndodhur dhe veç meje, gjatë dhjetë viteve të fundit kanë shkruar edhe të tjerë, arkitektë ose jo e megjithatë asgjë nuk ka ndryshuar, për shkak të superpushtetit të Ramës dhe të “ngurimit” të arkitektëve shqiptarë.

“The Albanian Files” i ideuar si një vepër që mund të fuste në historinë e Arkitekturës Autokratin e Iluminuar shqiptar (si e cilëson arkitekti holandez De Graaf) është një dëshmi se si ka funksionuar përfshirja e firmave të huaja të arkitekturës (disa me shumë reputacion në Europë) në “bumin ndërtimor” të Tiranës dhe pjesëve të tjera të Shqipërisë. Kundërshtarët e Ramës në Tiranë po mundohen ta përdorin si një provë të korrupsionit dhe të shkeljes së ligjeve shqiptare, por unë nuk kam ndërmend të merrem me këtë pjesë, sepse nuk e kam lexuar librin dhe njëkohësisht nuk i njoh ligjet shqiptare.

Por di diçka themelore, që arkitektët e huaj që kanë punuar në Shqipëri pas ftesave personale të kryeministrit ose të Kryetarit të Bashkisë(kur ishte i tillë) për projekte që nuk financohen me para publike kanë shkelur minimumi etikën e arkitektit dhe ndoshta ligjet e vendeve të tyre. E them këtë se kudo (në demokracitë e zhvilluara) ka ligje që detyrojnë arkitektët të sigurohen për burimin financiar të investitorit që ju paraqitet, si dhe për reputacionin e tij financiaro-ligjor. Sigurisht ata janë aq të zgjuar sa të dinë se nuk mund të proçedohen për shkelje të ligjeve të vendeve nga vijnë, kur “krimi” kryhet në territorin e një vendi tjetër.

Gjeta listën e 60 studiove dhe arkitektëve të angazhuar në libër dhe me një kontroll të shpejtë të 30% të tyre (zgjedhje rëndom) pashë se ishin kryesisht studio italiane, portugeze dhe spanjolle. Nuk hasa në asnjë gjermane (veç BOLLES+WILSON e cila dominohet nga arkitekti sharlatan australian Peter Wilson), asnjë amerikane dhe vetëm në një firmë shumë të vogël kanadeze, të quajtur Archi Tectonica. Nuk mu duk e rastësishme sepse di që firmat e Amerikës së Veriut janë shumë të kujdeshme në projektimin e objekteve që financohen nga burime të dyshimta. Në ndryshim nga vende të tjera, veçanërisht FBI e ka krahun e gjatë dhe e shtrin edhe në vende të tjera.

Për ruajtjen e etikës tek italianët nuk besoj shumë, se edhe nëse janë firma shumë të njohura, në Itali ka një problem të madh në projektim. Eshtë vendi që ka më shumë arkitektë pr numur popullsie se sa çdo vend tjetër në botë. Në Firence, një arkitekt italian më thoshte me seriozitet, se vetëm në Firence ka po aq arkitektë sa ka e gjithë Franca. Edhe pse ishte ekzagjerim, është e njohur tepria e arkitektëve në Gadishullin Apenin.

Gjithashtu ka shumë studio portugeze, një vend të cilin nuk e njoh si kulturë dhe ligje, por që deri në fund të shekullit që kaloi nuk ka qënë në pararojën e arkitekturës botërore.

Ndaj nuk më duket aspak e çuditshme, që këto studio, të cilat kanë marrë pagesa të mira nga projekte të diskutueshme dhe në shumë raste prej investitorësh të dyshimtë, të jenë të gatshme të shkruajnë diçka rreth projekteve të tyre në Shqipëri kur ju kërkohet nga Bamirësi Rama. Edhe për ta është një lloj reklame falas.

A i bën kjo lapangjozë?

Për të mos qënë plotësisht i prerë, po them se i bën “thuajse lapangjozë“.

Nëse veç biznesit, si motivim ke edhe reputacionin si profesionist me dinjitet, apo edhe ndihmën për një vend mesdhetar, që ka dalë nga Diktatura dhe po shkon drejt Demokracisë dhe përparimit, atëhere duhet të jesh më i matur në përfshirjen në projekte që nuk duken dhe aq të pastër.

Por starkitektët (sipas Ramës) zgjodhën të vijnë, të projektojnë shpejt, të marrin paratë dhe të ikin. Më pas edhe të lavdërojnë Kryeministrin autokrat dhe veprat e tyre në një libër, që në më të mirën e rasteve është një dëshmi e një dukurie “perverse” në arkitekturën e sotme.

A duhet të përulemi para tyre se disa mund të kenë marrë Pritzker dhe disa të tjerë çmime të tjera me rëndësi në arkitekturë?

Unë jam i gatshëm të heq kapelen para tyre, por edhe t’ju hedh një “bajgë“ mbi projektet shqiptare dhe mbi librin e tyre “The Albanian Files”.

 

“Mos e diskuto!”

“Mos e diskuto!” është për mua një nga shprehjet më idiote, që përdoren sot e dhjetra vjet më parë në anët tona. Ndoshta në garë edhe për të marrë kurorën e idiotsisë.

Eshtë shprehje tepër e përqëndruar e sigurisë të atij që tregon diçka që di mirë. Ose edhe miratim i vendosur për diçka që një tjetër ka thënë, por “i sigurti” i ve vulën.

Ndoshta në vitin 1991, kur posa ishim hapur ndaj botës, një mësues matematike, i cili punonte edhe si metodist pranë Seksionit të Arsimit, tregonte para kafes, diçka për leksionin e një amerikani ku kishte qënë i pranishëm dhe vinte theksin tek siguria e tij. Gjithashtu theksonte se gjithnjë kishte pasur shumë besim tek njerëzit që flisnin me siguri rreth asaj çka dinin.

Unë isha më i riu në grupin prej 4-5 vetësh dhe nuk e pashë të udhës ta kundërshtoja. Veç nga përvoja e jetës, kisha parë që më të sigurt në ato që thoshin ishin ata ose ato që nuk kishin shumë mend, ose nuk dinin shumë rreth subjektit për të cilin flisnin. Gjithashtu, që në fundin e të mesmes, kisha dëgjuar për teorinë e sferës në fushën e njohurive dhe që më ishte dukur tepër e logjikshme edhe pse mund të mos jetë e përkryer. E mbajta brenda vetes frazën: “Më të sigurtit janë budallenjtë!”, sepse do tingëllonte si një “menderosje” e hapur ndaj mësuesit të matematikës. Me mendje pyesja se si ky njeri i mënçur, me një përvojë kaq të gjatë arsimore, që ka dëgjuar shumë folës, mes tyre dhe nxënës të panumurt, mund t’i lenë kaq mbresa “të sigurtit”.

Edhe të tjerët që ishin të pranishëm nuk thanë ndonjë gjë në mbështetje apo ta kundërshtonin, por asnjë syresh nuk tha “Mos e diskuto!” Kishin aq mend sa të kishin kuptuar gjatë jetës për rëndësinë e “dialogut dhe diskutimeve”.

Më pas, kur emigrova, pashë se njerëzit ishin më pak të sigurt në ato që thoshin. Madje sa më shumë dinin , aq më pak e tregonin sigurinë, madje të linin përshtypjen se kishin një modesti të tepruar. Por e vërteta është se pikërisht se ishin profesionistë të zotë, dinin më tepër rreth atyre që s’dinin. Dhe kjo vlente për arkitektët, avokatët, mjekët, pedagogët e universiteteve, të cilët kam patur fat të takoj dhe të këmbej një bisedë. Gjithashtu janë ata që dëgjojnë më me durim dhe vëmendje.

Edhe përdorimi i shprehjes “take it to the bank!”, që është një formë e “mos diskuto!” përdoret shumë rrallë dhe vetëm në ndonjë debat të ashpër politik.

Sigurisht që edhe këtej ka plot budallenj. Edhe plot që dinë më pak se mesatarja në profesionet e tyre, se sa për kulturë të përgjithshme, të duket se kanadezi mesatar nuk është më i kulturuar se shqiptari mesatar. Por të ze malli për dikë që të tregon gjithshka me një siguri absolute, e vërtetë apo jo. Ndoshta atmosfera e përgjithshme shoqërore nuk e ndihmon një qëndrim të tillë.

Kam shkruar para disa vitesh, që “çmalljen” me këtë zakon të anëve tona, e pata ndërsa bëja muhabet më këmbë me një shofer autobuzi labo-amerikan, të linjës Nju Jork – Niagara Falls. Ai po më tregonte se luftën në Irak e kishin nisur Xhorxh Bush Jr, Dik Ceni dhe Donald Rumsfeld për të ndarë 6 miliard që sillte ajo luftë mes tyre. Me përulje e pyeta: “Po Sekretarit të Shtetit nuk i dhanë ndonjë gjë?”

“Jo! Mos e diskuto!” më tha i sigurt dhe më pas hipi në autobus për tu kthyer në qytetin e ri të tij, që nuk ishte më Vlora, por Nju Jorku.

C’m.. shkolla kanë bërë këta lakejtë e Ramës?

Unë kam jetuar deri sa u bëra 32 vjet nën Diktaturë dhe të paktën për 25 vjet e kam dëgjuar gjuhën e thatë të propagandës së atij sistemi të ashpër. Kishet plot shprehje parafabrikate, që krijoheshin besoj se në sektorin e propagandës të Komitetit Qëndror, që atë kohë drejtohej nga Ramizi dhe Nexhmija, të cilat më pas e gjenin vendin për publikun në veprat dhe fjalimet e Enver Hoxhës, në udhëzimet e shkruara të Partisë, në gazetën Zëri i Popullit, si dhe në broshurat që punoheshin në organizatat bazë të partisë. Ato materiale të kohës ishin plotësisht të zhveshura jo vetëm nga gjuha e Marksit, Engelsit, Kauckit, Roza Luksemburgut dhe të tjerëve pararendës të mënçur të komunizmit, por edhe nga gjuha e Leninit dhe Stalinit. Aty këtu përmendej ndonjë citat i tyre, por asnjëherë pjesë të tëra të veprave të filozofëve dhe udhëheqësve komunistë të shekullit të XIX dhe XX.

Duket që “feudo-komunistët” i trembeshin edhe vetë veprave të komunizmit. Ajo çka zbatonin në Shqipëri ishte një formë e një stalinizmi të përzjerë me “anadollëk” dhe disa kinezërira. Kështu kishin mbetur dhe dëgjoheshin kudo shprehjet “nën udhëheqjen e Partisë sonë të lavdishme dhe të shokut Enver”, “fanar ndriçues i marksizëm leninizmit në botë“, “e përgjithshmja është pozitive, por ka edhe ndonjë të metë“, “feja është opium për popullin”, “të mendojmë, punojmë dhe jetojmë si në rrethim”, “kala e papërkulur në brigjet e Adriatikut”, “lufta e klasave herë ulet herë ngrihet por asnjëherë nuk shuhet”, “armiqtë janë përpjekur e do përpiqen, por do dështojnë me turp”, “populli ynë rilindi kur lindi Partia”, “indiferentizmi është armik i revolucionit”, “popujt e botës janë me ne”, “të zhvillojmë pareshtur emulacionin socialist”, “ armiku i jashtëm bashkëpunon me armikun e brendshëm”, “kur flet klasa punëtore burokratizmi hesht”, “u analizuan problemet dhe u morrën masat e nevojshme”, “ne do vazhdojmë të demaskojmë imperializmin amerikan dhe revizionizmin sovjetik” dhe disa dhjetra e dhjetra shprehje të tjera standart, të cilat edhe pse i dëgjoje me përbuzje, ishin bërë aq të detyrueshme sa duhe t’i përdorje edhe në hyrjen e ndonjë studimi shkencor.

Që ky fjalor “i drunjtë“, jo normal, i shtirur, mekanik të ishte në kokën e Gramoz Rucit, Arta Dades, Bledi Klosit, Niko Peleshit apo të tjerë personazheve të rëndësishëm të djeshëm dhe të sotëm të Partisë së Edi Ramës, kjë është e natyrshme. Këto ata kanë dëgjuar gjatë fëmijërisë dhe rinisë së tyre, disa dhe e kanë përdorur në shkresa e nëpër fjalë në mbledhjet e asja kohe. Dhe kur vihen në pozita të vështira, si kjo e humbjes së kolltukut, sigurisht nga nënndërgjegja e tyre do shpaloset një fjalor i tillë.

Por këta ministra dhe deputetë të rinj, që nuk kanë bërë as 8 vjeçaren në kohën e Diktaturës dhe më pas janë arsimuar edhe jashtë shtetit nga e mësuan këtë gjuhë të shpifur?

Zv. Kryeministrja Albana Koçiu shkruante pak a shumë dje në një postim “...ata (protestuesit) do vahzdojnë të përpiqen të krijojnë trazira, por do dështojnë me turp...dhe ne do të dalim më të fortë e më të vendosur pas kësaj...” A ka mbaruar shkollën e partisë “Vladimir Iliç Lenin”, kjo grua që nuk ka mbushur ende të 50-tat?

Deputeti Pirro Vëngu, dikur ministër dhe i konsideruar si një nga njerëzit e të korruptuarës Balluku, sot në një studio televizive deklaronte: “Kemi zbuluar kohët e fundit se në protestë ka përfitues (armiq të brendshëm), Kemi zbuluar kohët e fundit se ka edhe sponsorizues (Armiq të jashtëm)”. Dhe ky 40 vjeçar, që ka bërë edhe të mesmen edhe universitetin në Francë, flet sikur të jetë Hekuran Isai ose si quhej me përkëdheli asokohe, Lal Hekri.

Dhe këto shembuj që solla nuk janë as të vetmit dhe as më të shquarit. Ka plot papagaj të tjerë që përsërisin fjalorin e Ramës apo fjalorin e periudhës së Diktaturës edhe më keq se këta.

Eshtë pushteti që ju bën këtë arsimim të frikshëm këtyre njerëzve, që të përdorin këto klishe idiote të një propagande, e cila e kishte të domosdoshme të përdorte parafabrikate të tilla?

E di që nuk do jem kurrë në gjendje t’i jap përgjigje kësaj pyetje se raste të ngjashme mund të ketë vetëm në Kinë, Vietnam dhe Kamboxhia, që kanë qënë vende me diktatura komuniste të ashpra dhe duhet të kenë pasur këtë gjuhën e pazakontë të kurdisur me “pjesë këmbimi”. Nuk ka shembuj të ngjashëm as në Europën Lindore.

Ne jemi një shoqëri, e cila duhet të përpiqet shumë të shkëputet nga e kaluara e asaj Diktature sa e ashpër, aq edhe absurde. Dhe këtë mund ta bëjmë vetëm kur të kemi mundësi, që në të gjitha postet që drejtojnë institucione shtetërore, arsimore, shkencore, ushtarake e ku di unë se ç’farë mos kemi njerëz me mendësi të tillë dhe që flasin një gjuhë të tillë.

Gonxhja në lulëzim dhe Gonxhja me mamëz

35 vjet janë një jetë e tërë, por edhe jo të shumtë për jetën e një vendi. Dhe ndonjëherë, krejt rastësisht, i njëjti njeri është mes protagonistëve.

Në dimrin e vitit 1991, studentët kërkuan që të hiqej emri i Enver Hoxhës nga Universiteti i Tiranës. Ishte një kërkesë edhe më e përparuar se ajo e Partisë Demokratike dhe dy partive të tjera të posaformuara opozitare, në çastin kur Ramiz Alia lejoi të formoheshin parti të tjera. Kur kërkesa e tyre nuk po realizohej studentët hynë në grevë urie në sallat e Kinoklubit Studenti. Zëdhënësi i grevës ishte pjesëmarrësi Blendi Gonxhe, asokohe një pedagog i ri në Institutin e Arteve,

E ndiqnim me admirim dhe shpresë, këtë të ri simpatik, që fliste mirë dhe me qetësi dhe siguri parashtronte para televizionit të kohës kërkesat e vendosura të studentëve grevistë dhe gjendjen shëndetsore të tyre. U bë figura simbol e asaj greve, e cila solli edhe ngjarjen e madhe, rrëzimin e shtatores së Enver Hoxhës në sheshin Skënderbej, ngjarje edhe më sinjifikative se protesta e studentëve në dhjetor dhe formimi i Partisë Demokratike.

Nuk di se ç’ndodhi me Gonxhen më vonë, por atë kohë dihej që ishte shok i Edi Ramës, madje patën botuar më vonëedhe një libër si bashkëautorë rreth ngjarjeve të ndryshimit të sistemit. Doli në skenë si nënkryetar i Bashkisë së Tiranës, kur Rama fitoi zgjedhjet vendore.

Ka disa vite që Blendi Gonxhe është rishfaqur si ministër dhe nuk është më ai rinoshi simpatik i Grevës së Urisë apo edhe prezantuesi i një shfajeje të Miss Albania. Eshtë një ministër “i mbufatum”, përsëri nën sqetullën e Edi Ramës, si njeri i besuar i tij.

Tashmë është në anën e kundërt të tërinjve. Cuditërisht, gjuha me të cilën flet, i ngjet asaj të Adil Carçanit dhe të ndonjë “qytyku” tjetër të Partisë së Punës. Flet për përgjegjësitë që ka qeveria dhe nevojës së funksionimit normal të shtetit dhe të jetës ekonomike të vendit. Si Ministër i Turizmit, shpreh shqetësimin e madh se po pengohet fluksi i turistave, madje përmend edhe se është anuluar për shkak të protestave edhe “Festivali i koktejleve” në Tiranë, që do na vendoste ne në vendet më të përparuar në botë për “fantazinë“ në krijimin e këtyre pijeve alkolike të famshme!!

Shumë njerëz në Shqipëri i marrin ushqimet me listë në shitoret e lagjes dhe shumë të tjerë nuk dinë nëse duhet të reduktojnë djathin për muajin apo të marrin më rrallë ilaçet. Për këto kanë dalë mijëra shqiptarë në shesh ndërsa ministri i dhjamur në bark e në mamëz, shqetësohet se si “do shkojë kjo puna e koktejleve”.

Si është e mundur që të transformojë pushteti në këtë farë feje?!!

Apo kanë qënë njerëz të korruptuar shpirtërisht që në rininë e tyre dhe veça luanin rolin e revolucionarëve që kërkonin liri dhe demokraci për popullin. E kuptoj që disa prej tyre si Arben Imami, Raimonda Bulku, Edmond Budina dhe Bert Ndrenika ishin aktorë profesionistë dhe mund të luanin çdo lloj roli në mënyrë të suskseshme, por Rama dhe Gonxhe paskan qënë staraktorë (edhe stëraktorë ka të njëjtin efekt.)

Unë dhe shumë nga miqtë e mij, nuk do jemi në këtë dynja pas 35 vjetësh. Por mos ndodhtë, që disa nga këta të rinj që portestojnë sot dhe flasin me elokuencë për domosdoshmërinë e ndryshimit të sistemit, pas 35 vitesh të kenë goxha bark dhe mamëz dhe të flasin si “Gonxhja i dhjamosur”.

Do jetë vërtet një cikël i frikshëm i historisë së anëve tona.

Unë do shkoj në plazh, “inshallah” e rrëzojnë Ramën kur mos jem.

Revolucioni Flamingo, dashur pa dashur, u prek nga zakoni europian, që vera është për “plazh”. E them që është paneuropian dhe nuk ngjet në Amerikën e Veriut, jo se këtej bëjnë më pak pushime, por nuk ndodh ajo që ndodh në Europë, veçanërisht në gusht, kur gjithshka paralizohet. Amerikanoveriorët janë mësuar të bëjnë pushime më të shkurtra dhe përgjithësisht t’i shpërndajnë në disa stina të vitit.

Duket që në fillim të fundjavës që posa kaloi, ka një rënie të dukshme të numurit të protestuesve në Tiranë. Aspak e papritur. Indinjata dhe zemërimi janë në proporcion të zhdrejtë me temperaturat dhe veçanërisht me sezonin e plazhit. Dhe ky është një fakt kokëfortë ndaj të cilit nuk mund të tregosh pakënaqësi.

Por a kanë të drejtë protestuesit të pushojnë pranë ujërave të Adriatikut dhe Jonit, veçanërisht tani që Rama po jep shumë pjesë bregdeti për tu ndërtuar?

Nëse protestën do e quanim punë, sigurisht që kanë të drejtë të pushojnë dhe po të mbledhin ditët e pushimit që kanë protestuar, sejcilit i takojnë të paktën 8 ditë “shëllërje” në plazh. Po qe se Protesta do funksiononte si një korporatë, pjesëmarrësit o depozitonin kërkesat për leje në “grupin e mirëmbajtjes” dhe ata do akordonin lejet në varësi të kohës së paraqitjes dhe të kushteve të kërkuesit. Se nuk mund të lejonin të iknin të gjithë në një kohë. Por Protesta nuk është korporatë apo institucion, por një grumbullim spontan dhe vullnetar i njerëzve të pakënaqur nga qeverisja, ndaj nuk mund të ketë as kërkesa për leje dhe as akordim të tyre.

Por çdo njeri që del vullnetarisht të protestojë për diçka tepër të rëndësishme, sikundër është edhe ndryshimi i sistemit qeverisës të Shqipërisë, lejen ja jep dhe ja merr ndërgjegjes së tij. Dhe nëse ndërgjegjes së tij i ka bërë premtimin se nuk do shkulet nga protesta deri në rrëzimin e Ramës, atëhere mund të jetë në gjendje t’i rezistojë dëshirës së tij apo të partneres për të shkuar në plazh “si gjithë dynjaja!”. Në të kundërt, nëse është një përkrahës i protestës, por nuk do të prishë rehatin e tij, mund të shohë ndeshjet e Botërorit si edhe të shkojë për dy javë në plazh. Me mendjen tek protesta dhe sytë në celulari se mbase vjen ndonjë mesazh: “U kry! Rama dha dorëheqjen!”

Nuk dua as të kritikoj dhe as të sugjeroj diçka. Sigurisht që të protestosh për orë të tëra, çdo ditë, në mes të vapës, nuk është aspak komode. Eshtë më mirë të protestosh pak dhe të pyesësh: “Po këta të SPAK-ut ç’bëjnë?!”, “Po ndërkombëtarët ku janë, janë verbuar?” apo edhe të citosh Fishtën e të thuash “Evropa kurvë plakë“, por këto nuk të ndihin të arrish qëllimin që i ke vënë vetes. Veç i shërbejnë thyerjes së vullnetit tënd dhe ta kalosh si e kemi shtyrë gjithë jetën me “çiqitëmizëm”. Më pas nisesh në plazh me makinën tënde, diku ku e ka vilën një shok, apo mund ta kesh edhe tënden dhe kujdesesh për gruan fëmijët dhe tezen e moshuar. Se mbi familjen nuk mund të vihet asgjë!

Por Rama nuk shkon në plazh. As ai, as Berisha, as Taulant Balla e shumë lapangjozë të tjerë. Ata po presin që Ti të lodhesh, dhe pas Teje, protestuesit të zakonshëm’ të shkojnë në plazh edhe të gjithë të ngjashmit deri sa të mbetet një grup të rinjsh të vendosur, të cilët i kanë më të lehtë t’i injorojnë.

Rama do shkojë në plazh pasi Revolucioni Flamingo të ketë dhënë grahmën e fundit. Nuk do lejojë as lakejtë e tij të shkojnë. Për ta është një betejë për jetë a vdekje.

Por nëse nuk është e tillë për Ty, atëhere shijo plazhin brenda atdheut ose jashtë tij. Se mbase nuk jemi ende të gatshëm për Revolucion.

E them këtë se në të kundërt nuk do kishim mbajtur mbi qafë Ramën dhe Berishën që prej vitit të largët 2005.

(Por plazhin nuk e kemi lajthitur asnjë vit ama!)

Merrini para me “buldozer” këto fundërrina!

Ndoshta nga që Rama ka ndryshuar shumë e shumë ministra gjatë 3 mandateve të tij, unë nuk i njoh më të shumtët syresh. As se ç’portofole kanë apo kanë pasur dhe as se ç’lloj shkollimi dhe përvoje kanë pasur për të merituar poste të tilla. Emri i Ulsi Manjës do më kishte shpëtuar si i shumë të tjerëve po mos ishte përmendur vjet, gjatë muajve të parë të arrestimit të Erion Veliajt. Diçka kishte të bënte me përgjimet në paraburgim a me ndonjë privim tjetër, që kishte ngjallur “urrejtjen” e kryebashkiakut të Tiranës, që kishte shpërthyer në sharje ndaj “katundarit” Manja.

Asnjëherë nuk mësova se përse Manja “kualifikohej si katundar”, pasi nuk kam dashur të di nga vinte Ministri i Drejtësisë i asaj kohe. Sikundër nuk di se cili është tani Ministër Drejtësie (vetë emërtimi i këtyre ministrave “buratina” të Ramës është i përçudnuar) dhe se nga vjen. Janë tepër patetikë dhe kalimtarë.

Ulsi është dhe një emër i pazakontë dhe që nuk të jep donjë ide se nga ç’zonë apo katund ka ardhur në Tiranë. Unë kam dëgjuar në Shqipëri të ketë Hulusi, Ulis, Ulqin, por asnjëherë nuk kam hasur në një emër të tillë. Gjithsesi Ulsi Manja ekziston dhe dje pat bërë edhe një postim diku në rrjetet sociale, që do ta ve më poshtë me shumë pak shkurtime:

“Edi Rama nuk ka ku ikën se ka kontratë me 860 mijë shqiptarë deri në 2029!

Halli këtu është që këta po e shkrijnë PD si opozitë dhe megjithëse unë për PD mendoj fiks siç mendon ti për PS, këta çakej që kanë dalë nga puplat e flamingove me lloj lloj flamujsh janë fundi kazanit të shoqërisë!

Uroj shumë që gjithë ata qytetarë me halle e probleme reale, që e mbështetën këtë marrëzi të nxitur nga shumë duar të këqia, të mos i japin më ushqim çakejve.

Ndërsa ne, maxhoranca, duhet të gjejmë rrugët pastaj që të ndërtojmë ura besimi me këta qytetarë. Kurse për PD, nuk di ça të them o Prof, nuk është puna ime po shihni e bëni me autobuzat që sillni nga veriu si “diasporë” në bulevard.“

Nuk e shoh si problem të madh, që një ish Ministër Drejtësie të mos dijë të shkruajë mirë shqip, sepse mendoj që shumë juristë në Shqipëri nuk dinë të shkruajnë si duhet. Dhe shumë herë fate njerëzish, kompanish dhe ligjesh varen nga mënyra se si shkruhen dokumentat vendimtare. Fjala e shkruar është tek profesioni i avokatit, prokurorit dhe gjyqtarit gjëja e parë dhe më e rëndësishme. Por Ulsi duhet të ketë pak origjinë “katundari” se pëlqen të verë nga një “kopaçe pikëçuditëse” atje ku nuk duhet.

Por e shkruara keq e shqipes është mëkati më i vogël i këtj mesazhi. Manja me sigurinë e një “supergjyqtari” shkruan se Rama nuk ka ku të shkojë deri më 2029, sepse ka një kontratë me 860 mijë shqiptarë. Nuk e di ky jurist se në bazë të kontratave ka kushte që mund të prishen, kur njëra nga palët ka arsye të bazuara për ta bërë këtë?

Dhe ata që kanë zbritur dhe protestojnë para Kryeministrisë, janë edhe një pjesë jo e vogël e atyre 860 mijëve që pretendon Rama me Ulsin e tij. Janë ata, të cilëve “firma për kontratën” ju është marrë nga presioni i bandave apo nga kërcënimet e administratës së Partisë së Edi Ramës. Dhe si e tillë, ajo “kontratë“ që në nisje ka qënë e pavlefshme.

Por “juristi” Manja nuk mjaftohet me gjuhë dhe terma juridike, por shpërthen edhe fantazinë e tij biologjike duke shkruar se më të shumtët e atyre që kanë dalë të protestojnë “janë çakej që kanë dalë nga puplat e flamingove”, gjë që më bën të dyshoj edhe se është katundar. Askush që është mësuar mëngjeseve me pula dhe dhen, me instiktin për t’i mbrojtur nga dhelprat dhe ujqit, nuk mund të ketë ide të tilla idiote, si kjo e “çakejve që dalin nga puplat e flamingove”. Vërtet ju bën ministrave të tij ndonjë kurs të vizatimeve të tij fantazmagorike Rama, para se të nisë mbledhjet e qeverisë? Se nuk kam asnjë shpjegim tjetër të mundshëm.

Unë i kam parë protestuesit në bulevard, sa mund t’i shoh prej kronikave televizive të vendit dhe të huaja. Janë të rinj e të reja të shkolluar, të veshur mirë dhe pastër, që të bëjnë të ndjehesh krenar për rininë e vendit tënd. Këta, “katundari” Ulsi Manja ka kurajën t’i quajë “fundi i kazanit të shoqërisë“ duke aluduar se ai dhe krerët e Partisë të Ramës janë “ajka e këtij vendi”.

Të dashur “Flamingo” merrini me buldozer para fundërinat si Rama dhe Ulsi Manja, bashkë edhe me një tufë tjetër maskarenjsh dhe hidhini në plehrat e historisë!

Historia, për të thënë të drejtën, nuk ka vend as tek plehrat për Ulsi Manjën. Edhe atje ajo kërkon disa merita më shumë.

Vërtet ja ka vlejtur!

Në 15 vite të këtij blogu, shpesh kam shkruar për ngjarjet në Shqipëri dhe jam rrekur të denigroj politikanët kryesorë shqiptarë duke nisur nga Berisha dhe më tej Nanon, Metën, Veliajn, Peleshin dhe ndonjë kryetar bashkie. Kam prekur probleme të përgjithshme të shoqërisë dhe të politikës shqiptare si dhe jam përqëndruar në ngjarjet e lidhura me qytetin tim të lindjes, Korçën dhe krahinën e saj. Në shumicën e rasteve ishin përpjekje të dëshpëruara që një miku im i karakterizonte me fjalët: “Pushkën e ke të mirë, por gjuan në bythë elefanti!” Nuk di pse nuk u shkurajova, sepse nuk dallohem për durim të madh. Ndoshta indinjata ishte e madhe dhe mbase kisha edhe kohë për të vrarë, sepse e dija se ishin përpjekje thuajse tërësisht të kota. Madje dhe kisha shkruar disa herë për këtë, veçanërisht në shënimin: “Pse duhet luftuar një betejë që dihet se është e humbur!” Nuk më kujtohet me saktësi se cilat ishin argumentat e mija në favor të tezës, sepse kanë kaluar shumë vjet.

Sot, një miku im i mirë, më dërgoi një ngjarje shumë sinjifikative, të panjohur për mua, e cila edhe pse nuk ishte nisur si një analogji e asaj që bëj unë, më bëri të ndjehem mirë:

“Kleriku pacifist A.J Muste rrinte me netë të tëra para Shtëpisë së Bardhë për të protestuar kundër luftës në Vietman. Një natë një gazetar e pyeti:”Vërtet mendon se do ndryshosh politikat e këtij Shteti duke ndenjur këtu me një qiri në dorë? Muste u përgjigj:”Oh nuk e bëj për të ndryshuar Shtetin. E bëj që ky Shtet mos më ndryshojë mua.”

Unë nuk jam A.J.Muste dhe as jam duke qëndruar në shënjë proteste vetë para Kryeministrisë apo para Bashkisë së Korçës. Por ndoshta pa e ditur edhe unë e kam bërë që të shpëtoj veten dhe sistemi mos më ndryshojë. Kam patur edhe fatin të mos jetoj në Shqipëri se ndoshta atje do e kisha shumë më të vështirë të shkruaja në këtë mënyrë. Do më duhej të përballesha me shumë marifete njerëzish të ligj, që nga privimet në punë dhe deri në sulmet dhe talljet e hapura. Sepse të gjithë kanë mënyrat e tyre për të mbrojtur karakterin e tyre. Mënyra e mbrojtjes e Muste është më e thyeshmja dhe kërkon karakter shumë të fortë.

Ndoshta do më kishte ndihmuar dëshira për të mos njollosur kujtimin e atit tim, që ishte me të vërtetë një njeri i kulluar. Kam pasur ç’të turpëroj! Astu si mund të bëja me turp edhe nënën time, që ndonëse më me “këmbë në tokë“ se im atë, nuk do pajtohej kurrë me korrupsionin, servilizmin dhe me shitjen e të tjerëve.

Ndaj dua të jem thellësisht i sinqertë me ju që më lexoni, që shpesh ndjehem edhe si Don Kishot, si edhe po aq shpesh si njeri që përpiqet të shesë moral. Por ndoshta më shumë se formimi im, shtysa për të shkruar kundër “padronëve të fëlliqur” të kësaj bote është një ndjenjë “egoiste” për të ruajtur veten që mos hyj kurrë në ato rrethe. Dhe shkrimet kritike detyrimisht që më kanë mbajtur larg tyre sepse kam në qafë zilen e “lebrozit”, zilen që quhet “Kuendemi”.

Dhe këtë zile tashmë nuk e heq dot nga qafa edhe sikur të dua.