Ruhuni nga Kina!

Kjo parrullë, që më kujton të vjetrin shënim “Ruhuni nga Boja”, i cili përdorej në Shqipëri kur luheshin mjediset ose stolat e parqeve me bojë vaji, ishte pak a shumë esenca e një paralajmërimi në Instagram, që më bëri një bashkëatdhetar që banon në Boston. Quhet Mirel Sharrxhi dhe ka të ngjarë të jetë me origjinë nga Korça, ndonëse sharrxhinj ka pasur në të gjithë Shqipërinë. Gjithsesi, shkaku i paralajmërimit ishte një koment i imi, në një postim të tij të një skene nga filmi i mirënjohur i Caplinit “Diktatori”. Kisha vënë re në postime të mëparshme të tij, që ishte një përkrahës i flakët i MAGA-s, ndaj dhe komenti im kishte të bënte me Trump, që nuk është shumë larg mendësisë për tu bërë një Diktator, i cili vendos për të gjithë botën.

Përgjigja e Sharrxhiut, ishte që ne po flinim dhe nuk kuptonim se po hynte Kina, por ankoheshim për SHBA-në. Nuk di nëse e kishte për mua si shqiptar që banoj në Kanada, apo di se jam një shqiptar që banoj në Korçë. Gjithsesi ai më paralajmëroi për Kinën.

Unë u kujtova për kohën kur isha fëmijë dhe me shokët prisnim që shokët kinezë që ndihnin për ngritjen e TEC-it, Uzinës së Instrumentave dhe të ndonjë fabrike tjetër në Korçë, të na jepnin ndonjë distinktiv me fytrën e Maos. “Kinez nëm një stemë!” ishte kërkesa për njerëzit me sy të vegjël dhe me rroba si uniformë doku. Dukeshin paqësorë dhe edhe pse të huaj, vetë nuk kam pasur ndonjëherë bezdi prej tyre. As qeshja shumë kur talleshin në mënyrë bajate në estradat shqiptare, pasi u prishëm me ta.

Këtej njoh shumë të tillë dhe janë përgjithësisht miqësorë, edhe pse është e vështirë t’i kuptosh nëse janë të gëzuar, të mërzitur apo gjithë inat. Një popull krejt i ndryshëm nga ne ballkanikët.

Po le të kthehemi në paralajmërimi se Kanadanë po e “pushton” Kina, ose se Shqipëria rrezikon të bjerë nën ndikimin e shtetit kinez.

Unë nuk di se sa është “rreziku kinez” për Shqipërinë edhe pse kam parë në gjithë qytetet mesdhetare “shokë kinezë“ që kanë biznese të vogla dhe shëtisin rrugëve apo hipin në mjetet e transportit publik. “Invazioni kinez” është një realitet i vendeve të pasura dhe më pak të pasura. A paraqesin ata rrezikshmëri për të marrë në të ardhmen kontrollin e këtyre vendeve? A janë një pjesë spiunë të regjimit hibrid komunisto-kapitalist kinez?

Do doja të kisha përgjigje të saktë rreth këtyre dy pyetjeve, por nuk jam në gjendje t’i rrok plotësisht me mendje. Kina me këtë sistem të përzjerë, është vërtet një realitet i pazakontë dhe ndoshta i rrezikshëm. Gjithashtu fakti që po përhapet shumë në Afrikë, një kontinent tashmë i injoruar nga SHBA dhe Europa, e shton më tepër një shqetësim të logjikshëm timin. Pa pasur panik dhe pa u preokupuar se kinezët do marrin në dorë kontrollin e Kanadasë.

Por nëse është kush që po i ndih kinezët për të rritur ndikimin e tyre në botë është pikërisht Trump me politikat e tij , të brohoritura nga MAGA dhe sharrxhinjtë e Bostonit, Teksasit apo Montanas. E gjithë politika e tij agresive e tarifave ndaj Europës dhe Amerikës Latine, e gjithë sjellja mbështetëse e genocidit në Gaza dhe përfshirja në luftën ndaj Iranit, e gjithë politika e shkatërrimit të USAID dhe e largimit nga Institucionet Ndërkombëtare, kanë qënë në dobi të komunistit Xi dhe të Partisë të tij.

Ndaj mua nuk më trembin politikat liberale të vendeve të zhvilluara kapitaliste, por pikërisht politikat e verbra dhe agresive të Trump dhe të të tjerëve të ekstremit të djathtë, që kanë qasje të njëjta ndaj Kinës.

Sigurisht që ka një problem të madh për rendin botëror, dhe që është marrja me dhunë nga Kinezët e Taivanit. Eshtë po aq i vjetër sa është edhe shteti komunist me popullsi mbi një miliard. Një luftë në atë rajon rrezikon edhe më shumë se sa ka rrezikuar lufta ruso-ukrainase apo edhe kjo e fundit e Iranit. Unë uroj të mos ndodhë se do ketë përfshirjen e Amerikës, Japonisë dhe të Koreve. Por rrezikut se kinezët mund të marrin në kontroll Kanadanë, ose se ideologjia e tyre mund të infektojë kanadezët, shqiptarët, grekët dhe italianët, mund t’i përgjigjem lehtësisht se është një rrezik imagjinar, i sajuar në “think tanks”, të cilat janë ose pa shumë mend, ose ju shërbejnë interesave të caktuara militariste.

Shpesh flitet se Kanadaja duhet të mbrohet më mirë nga një rrezik militar, që mund t’i vijë prej Arktikut nga Rusia dhe Kina. Më duket tërësisht i sajuar. Le që kinezët nuk kufizohen me zonat e Arktikut edhe pse mund të kenë ambicie të hynë në ato zona për të përfituar nga pasurit natyrore.

Nuk ka pasur ndonjëherë luftë në Arktik.

Ndaj nuk i trembem Kinës, por i trembem Trump dhe ekstremistëve që mendojnë si ai.

Sa për Mirel Sharrxhiun them se dhe ai vetë duhet të trembet më shumë nga virusi MAGA që ka marrë se sa nga shokët kinezë, të cilët mbase nuk i ka parë në Shqipëri kur shëtisnin në grup të veshur me uniformat e tyre civile prej doku.

Nga fjalimet tek vizioni për Shqipërinë e re

Flamingot nuk po e përdorin si duhet kohën që kanë në dispozicion dhe që nuk është e pafund.

Dua të përmend një ngjarje të kohës së Parlamentit Shqiptar, kur Zogu ishte kryeministër dhe Noli, Gurakuqi dhe të tjerë ishin deputetë të opozitës.

Një sekretar i Ahmet Zogollit, të cilin ai e dërgonte për të ndjekur punimet e Parlamentit, kur shkonte për të raportuar në zyrën e Kryeministrit, plot mbresa nga fjalimet e folësve në sallën e përfaqësuesve të popullit, i lexonte Zogut nga blloku i shënimeve se ç’kishte thënë Noli. Zogu, një politikan m përvojë e ndërpriste duke i thënë: “Mor leri këto fjalët e Nolit, se ai është poet, po më thuaj shpejt se ç’tha Luigj Gurakuqi.” Me të drejtë Bajraktari i Burgajetiti i trembej vizionit të qartë politk dhe shtetëror të shkodranit të mënçur dhe të mirëshkolluar.

E përmenda këtë për të thënë se krahas fjalimeve spontane të njerëzve të thjeshtë, që shpesh emocionojnë turmën e dëgjuesve, Flamingot duhet të nxjerrin menjëherë ata njerëz të mënçur, që mund të jenë udhëheqësit e Shqipërisë së re.

Dhe më kryesorja, ata të rinj apo mesoburra e mesogra, që do i dalin për zot vendit duhet të shpalosin se cili është vizioni i tyre për Shqipërinë e Re. Këtë po presin të dëgjojnë përfaëqsuesit e ambasadave të vendeve më të rëndësishme. Ende kjo nuk del nga parrullat dhe nga fjalët ndonjëherë kontradiktore të folësve, të cilët jo vetëm që mund të kenë shikime të ndryshme për të ardhmen e Shqipërisë, por ndonjëherë edhe ngatërrojnë se cili është qëllimi i sotëm i revolucionit Flamingo.

Për mendimin tim theksi duhet të vihet fort tek Keqqeverisja, Korrupsioni dhe Arroganca e Pushtetit.

Udhëheqësit e ardhshëm të politikë shqiptare duhet të shmangin disa retorika, të cilat janë të pranishme në protestë dhe mund të trembin europianët dhe amerikanët.

• Retorikën tepër nacionaliste, e cila shoqërohet edhe me Harta të Shqipërisë etnike. Eshtë e rrezikshme, e papranueshme për Europën, krijon idenë se lëvizja ka një karakter të theksuar nacionalist.

• Retorikën antihebre dhe antiIzrael. Eshtë raciste në vetvete, por dhe shumë budallaqe, sepse Shqipërisë nuk i vjen asnjë rrezik nga Izraeli apo nga çifutizimi, si po shprehen hapur disa folës dhe shumë idiotë të njohur si Alfred Cako dhe avokati Goxhaj.

• Retorikën antikapitaliste, që në ndonjë rast, veç njerëzve të thjeshtë, e përdor edhe Arlind Qori.

• Retorikën kundër investimeve të huaja, fshehur pas idesë se çdo gjë duhet të jetë për shqiptarët dhe vetëm për shqiptarët. Nuk hyet në Europën e Bashkuar me këtë lloj vizioni.

• Retorikën kundër Ivankas dhe burrit të saj. Nuk është faji i çiftit që thurri ëndërrën për të fituar lehtësisht në bregdetin e Adriatikut, apo për të pasur Sazanin si ishull privat. Atyre ju është sugjeruar kjo nga tanët (Rama) dhe ju është bërë “shesh dhe det me lule”. Askush nuk i refuzon fitimet e lehta.

Mund të ketë edhe fjalime të tjera, që shprehin ksenofobi ose dhe racizëm, por unë nuk kam durim të ndjek fjalimet e panumurta që mbahen para Kryeministrisë.

Shqipëria nuk ka asnjë problem që i shkaktohet nga të huajt. Nuk ka pasur dhe as nuk ka skenare, që hartohen në disa Zyra që na i duan të mirën apo të keqen. Të mirën dhe të keqen i kemi bërë vetë, që kur e formuam shtetin shqiptar dhe nuk na i ka bërë as amerikani, as turku, as anglezi, as rusi, as kinezi, as greku, as sërbi, as italiani dhe as gjermani.

I kemi bërë vetë gjërat e mira, ashtu sikundër kemi bërë të këqijat që kanë qënë më të shumta.

Ndaj Flamingot nuk duhet të bien pre e fjalëve marroke për armiqtë e jashtëm. I kanë përdorur boll Enveri, Saliu dhe po i përdor edhe Rama.

“Zogjtë elegantë rozë“, që janë mjaft ndërkombëtarë duhet të shpalosin vizionin e tyre të qartë për një Shqipëri të Re pro europiane dhe pro amerikane, në luftë kundër korrupsionit, në mbështetjen pa kushte të tregut të lirë dhe në hapjen ndaj të gjithë kombeve dhe shteteve, që kanë vizion dhe praktika shtetërore të ngjashme me tonat.

Vetëm atëhere do kenë mbështetje të plotë nga Europa dhe që është një mbështetje e domosdoshme për çdo Lëvizje politike të një vendi të vogël.

Mos shko lehtësisht natës së mirë (Dylan Thomas - 1951)

Mos shko lehtësisht natës së mirë,

Pleqëria në muzg duhet të ndizet dhe çartë,

Shpërthe ndaj dritës që po bën firë.

Të urtët e din’ që fundi është errësirë

Por meqë fjalët s’ju lanë gjurmë të qartë

Mos shko lehtësisht natës së mirë.

Të mirët, kur fundin afrojn, thonë e dlirë

Gjirit të blert’, imja bëmë vallen marrtë

Shpërthe ndaj dritës që po bën firë.

Të egrit që diellin patën përpirë,

Vonë kuptuan se ishin të ngratë

Mos shko lehtësisht natës së mirë.

Të dënuar me vdekje që s’shohin mirë,

Sytë ju shkëlqejnë me një dritë të qartë

Shpërthe ndaj dritës që po bën firë.

Ti ati im, në të trishtën rrëpirë

Më beko, mallko, është dëshir’ e zjarrtë

Mos shko lehtësisht natës së mirë.

Shpërthe ndaj dritës që po bën firë.

Përgjigje e hapur për letrën e hapur të Mevlan Shanaj

Artisti i njohur i filmave shqiptarë, ka shkruar një status ndaj mikut të tij Edi Rama, ku i thotë jo vetëm se është i zhgënjyer, por dhe i kërkon edhe të shpjegojë PSE-në.

Eshtë shkruar bukur dhe mund të emocionojë shumë lexues, madje edhe Edi Ramën, i cili mund të ketë ende një fije ndërgjegjeje dhe të kujtojë ditët e ndryshimeve të mëdha kur sipas Mevlanit ai ishte një artist idealist, i revoltuar, i pabindur dhe radikal. Madje edhe në vitin 1997, kur e emëruan ministër të kulturës në qeverinë Nano, ai ishte i njëjti idealist, që i trembej pushtetin që i kishin lënë dorë. Edhe kjo sipas Mevlanit, që pat qënë dëshmitar në zyrën e tij, kur piktori Edi kishte shprehur këto shqetësime të mëdha.

Reagimi im i parë është të thërras me të gjithë forcën: “Mevlan je “uon”!

Por të gjithë lexuesit e mij mund të thonë “më mirë vonë se kurrë“, ose “njerëzit kanë arsyet e tyre që zhgënjehen me vonesë , ose ngrenë po me vonesë zërin.”

Unë e di se pse Rama ka zhgënjyer shumë njerëz që e kanë njohur pak. Madje dhe aktorët si Mevlani, për të cilin besoj se e di cila është arsyeja që Rama është ky që është.

Në fund të vitit 2003, pas tre muajsh në Tiranë, kam takuar në Las Vegas një atlet të njohur shqiptar të brezit tim, brez ku po fut edhe Ramën se gjithashtu është “baby boomer”. I tregova për korrupsionin e pashembullt të tij në krye të Bashkisë, dhe edhe pse kishte pak kontakte me Shqipërinë ai nuk u çudit. Kishte ikur në vitin 1989 nga Shqipëria dhe nuk kishte vënë më këmbë. Më tha i sigurt: “E kam njohur dhe është më i keq se i jati!” Nuk e zgjata më. Kisha pasur një përshtypje të përafërt, që në kohën kur isha student dhe Rama kishte filluar të luante basketboll me ekipin e “Dinamos”.

Po pse nuk e kishte njohur Mevlani dhe të tjerë si ai?

Sepse vuanin nga e njëjta sëmundje që vuante edhe Rama dhe një pjesë e mirë e Elitës së Tiranës.

Mungesa e Idealizmit.

Shumë nga intelektualët e Tiranës që u ngutën të viheshin në krye të krahut antikomunist, ku hynin Berisha, Pashkoja, Meksi, Imami, Ruli, Uka, Trako, Zogaj dhe të tjerë më pak të njohur, hynë në lëvizje për të kapur poste që do i pasuronin shpejt. Gjithsesi sëmundja, edhe kur është ngjitëse, nuk i kap të gjithë njëlloj. Cifti Shanaj – Lako mund ta kishte më të lehtë, por ishin në thelb po njëlloj “të sëmurë“. Pranuan të ishin në elitë, por vetëm në rolin e deputetes Natasha. Nuk di a pati Mevlani ndonjë post.

Dikush mund të thotë, po pse kur ishte i tillë, pse Rama nuk u bë pjesë e tyre?

Sepse me egon dhe narcisizmin e tij, Rama ndjehej superior ndaj të gjithëve dhe mund të pranonte të ishte në dy- tre kryesorët, por jo më poshtë. Kjo e bëri, që edhe pas përpjekjeve me Ngjelën për të bërë Partinë Islamiko-Kristiane, mbeti jashtë pushtetit dhe veshi bluzën shumëngjyrëshe të intelektualit rebel.

Por sa mori postin e ministrit, në të kundërtën e asja që dëshmon Shanaj, Edi u “lëshua” për “noji lek” sikundër kishin bërë në krye të herës, “ministrat antikomunistë“ të Qeverisë së Stabilitetit. Eshtë e dëshmuar në shtyp nga Ministri i Ndërtimit i qeverisë Nano 1, Arben Demeti, se si Rama i kërkonte gjatë një mbledhjeje qeverie, pasi Demeti kishte kundërshtuar miratimin e një tenderi të Ministrisë së Kulturës “Po ça bo o Beno, se e kishim për njerzit tan!”

Por Mevlani dhe Natasha bashkë me të nuk ishin ende të zhgënjyer. Dhe vazhduan të jenë të tillë edhe 28 vite të tjera, deri sa tani panë se Rama nuk është idealisti, që çifti në fjalë bashkë me “idealistët “ e tjerë patën besuar në ato vite të largëta të fillimit të Tranzicionit.

Mevlan dhe ju të dashur “artistë idealistë“ të tjerë.

Ju lutemi që mos na i përzjeni rropullitë!

Ju zgjodhët një rrugë që ju “voliste” dhe ju dukej si rruga më e mirë për të ardhmen tuaj. Nuk e quaj as të gabuar dhe as të duhurën. Ka qënë zgjedhja e juaj dhe në këtë botë të vështirë, unë respektoj edhe zgjedhjen, që një vajzë e varfër bën, duke shkuar diku, të punojë në një shtëpi publike në një qytet perëndimor.

Por ja u lini “idealizmin”, atyre njerëzve që u përfshinë në atë Lëvizje antikomuniste dhe ose u larguan shpej të zhgënjyer, ose i shtytë jashtë saj ju me Berishën, Meksin dhe Rulin.

Idealistët e vërtetë janë të destinuar të dështojnë kudo, jo vetëm në Shqipëri. Por ata jo vetëm që nuk i ngjasin aspak Ramës të vitit 1990, por as Mevlanit të aij viti.

Emrat e tyre janë harruar se ky është fati i idealistëve. Ndoshta ka që janë ende në Tiranë, ndonëse më të shumtët besoj se kanë përfunduar jashtë Shqipërisë.

Nuk di nëse ka pasur mes aktorëve, por një “idealist” të ngjashëm, që ishte deputet krahas Natashas, e kini në Tiranë.

Quhet Bert Ndrenika , i cili ende beson tek piktori rebel Edi Rama.

Koha punon kundër Flamingove

Duke mos ditur se si të shpjegoj Lëvizjen e Flamingove, në kohë, në probleme, në mënyrën se si nisi dhe si u kthye në një ortek( nuk janë në gjendje ta spjegojnë as studiuesit e Lëvizjeve politiko-shoqërore), du të shkruaj disa rrjeshta, për atë që më ka mësuar jeta nga sa kam ndjekur lëvizjet politike në Shqipëri, Europë dhe në Amerikën e Veriut.

KOHA është gjithnjë thelbësore dhe përcakton fatin e Lëvizjeve.

Ka diçka që organizotorët e protestës (që duhet të jetë truri i saj) duhet ta kenë mirë parasysh dhe të vendosin një ritëm sa më të mirë të saj për të arritur suksesin.

Kalendari i ngjarjeve në Shqipëri dhe në Botë nuk është i favorshëm për një zgjatje të madhe të Protestës. Sigurisht që edhe Rama e di këtë dhe do mundohet me sa e ka të mundur që të përfitojë kohë.

Në disa shkrime të mëparshme përmenda korrikun, si kohë kur Tirana ju drejtohet pushimeve, por ka edhe diçka në kalendarin botëror, që ka rrezik të ndikojë jo për mirë tek Protesta.

Kampionati Botëror i Futbollit.

Pas 5 ditësh fillon kjo ngjarje kaq e rëndësishme për futbollin, gjithë të apasionuarit e tij në botë dhe veçançrisht edhe për tifozët shqiptarë.

Kalendari i ngjeshur i tij, duhe të merret në konsideratë nga organizatorët e Flamingove, sepse edhe me mllefin e madh që kanë shqiptarët ndaj Ramës dhe bandës së tij, ndeshjet e futbollit në ekranet e mëdha të kafeneve dhe ndoshta edhe tek ato që do vendosë Rama shesheve mund të ulin numurin e protestuesve.

Ndoshta Protesta duhet çvendosur në shesh dhe bulevard për të gjithë ditën dhe Flamingot të kenë edhe ekranet e tyre, që të ndjekin ndeshjet të ulur këmbëkryq para Kryeministrisë.

Kjo mund të jetë një ide, se “truri” i Lëvizjes mund të ketë edhe shumë ide origjinale dhe efikase, por nuk duhet të harrojë, që shtyrja në kohë e ndihmon së tepërmi Ramën. Edhe shtypi i huaj, tepër i interesuar për Protestën, për shkak të emrave të Ivankës dhe Kushnerit, mund të lodhet dhe të vrapojë pas një ngjarjeje tjetër në botë, sepse në këtë botë të trazuar askush nuk di se ç’mund të ndodhë nesër.

Flamingot duhet të kapen fort pas këtij momenti të favorshëm dhe të shkallëzojnë veprimet.

Unë mendoj që ka ardhur koha që ata të nxjerrin një Lider ose grup Udhëheqës që të nisë kontaktet me ambasadat e huaja dhe me zyrat e rëndësishme europiane. Dhe ju duhet edhe një ose dy zëdhënës për shtypin. Shumë shpejt (nëse nuk janë atje) ekipet e televizioneve të huaja do zbresin në Tiranë dhe ata nuk do mjaftohen duke intervistuar njerëz të zakonshëm.

Rruga për të rrëzuar Ramën nuk është aspak e lehtë edhe pse është e mundshme. Dhe bashkë me të nëse rrëzohet, do shkojë në shtëpi e gjithë klasa e kalbur e politikës shqiptare e të dy krahëve.

Por ata nuk ikin me dëshirë dhe as duke u dorëzuar lehtë.

Ndaj Flamingot nuk duhet të humbin asnjë minutë pa punuar me zgjuarsi për të mbajtur të gjallë këtë frymë kolektive të vrullit të shkaktuar nga pakënaqësia.

Europa duhet të kuptojë se shqiptarët janë në gjendje të mirëqeverisen dhe se kanë njerëz të saktë për tu bërë kryeministra, ministra dhe deputetë.

Vetëm atëhere Revolucioni Flamingo do jetë në gjendje të arrijë rezultatin që synon!

Irani, shokë Irani!

Gjithshka tashmë është e qartë si drita e diellit.

Revolucioni Flamingo është pjellë e Gardës Revolucionare të Iranit. E tha disa herë sot Kryeministri Rama dhe unë e besoj jo sepse e tha kryeministri i vendit tim (ndonjëherë ai edhe ka gënjyer pak), por sepse është tepër e logjikshme.

Pata vështirësi të pranoja akuzat e mëparshme, se protestuesit ishin të manipuluar nga grekët, sërbët dhe rusët dhe në disa shkrime kërkova që për këtë duhej të prononcohej e Madhja e SHISH, që unë ta besoja, ose qeveria të dilte me një notë zyrtare. Por kjo nuk ndodhi dhe edhe pse prof Karamuço dhe ndonjë analist a gazetar tjetër jepte fakte për komplotin e organizuar nga shërbimet e huaja, mua nuk mu mbush mendja.

Por për Iranin e besoj për disa arsye.

E para se Irani është në luftë me Amerikën dhe me Izraelin. Dhe ne jemi aleatët më të ngushtë të Amerikës dhe Izraelit. Kështu që është kuptimplotë, që Irani të mundohet të rrëzojë qeverinë shqiptare nëpërmjet protestave, si për të testuar një projekt pilot, të cilin më vonë do e aplikojë për të rrëzuar Bibi Netanjahun dhe pasi t’ja arrijë atje, ta aplikojë në një shkallë më të gjërë në Shtetet e Bashkuara dhe të rrëzojë Trump. Kjo do trembë çdo pasues të Bibit, si dhe zv.Presidentin Vens, që do marrë kryesimin e ekzekutivit amerikan dhe jo vetëm që nuk do ketë më luftë, por Iranit do i hiqen edhe sanksionet ekonomike.

E dyta është se ne kemi vite që kemi strehuar opozitën e Gardës Revolucionare dhe që është MEK-u revolucionar. Irani jo vetëm që ka shumë vjet që ndërhyn me sulme kibernitike në Shqipëri, por nuk ka hoqi dorë pasi ja mbyllëm Ambasadën, por edhe pas paralajmërimit që i bëri në emër të Ramës, miku im Namik Kopliku, i cili është një lloj komisari i MEK-ut. Madje hakerat iranianë që punojnë për Gardën e Ajatollahëve, grabitën të gjitha të dhënat e rrogave të të punësuarve shqiptarë dhe i ekspozuan në publik. Mes shumë të këqijave, kjo solli edhe rënien e ndjeshme të shitjes të romaneve të Ben Blushit, sepse doli që paguhej në Topi më shumë se Drejtori i BBC-së, Më pas u fol se të dhënat i kishte nxjerrë Ermal Beqiri, që ishte kontraktuesi kryesor i AKSH-it për të shantazhuar qeverinë, por kjo nuk u vërtetua, madje sot flitet që stërgjyshi i tij ka bërë shërbimin ushtarak në Iran, në kohën e otomanëve.

E treta, e cila nuk është më pak e rëndësishmja sepse ka të bëjë me të shkuarën e largët dhe të ardhmen e afërt të Lindjes së Mesme dhe të Ballkanit. Ndonëse është një çështje kulinare, ajo është themelore për kulturën dhe mundësinë e dominimit të dy popujve “armiq” në këto zona të trazuara. Bëhet fjalë për Tavën e Kosit të Elbasanit, e cila sikundër dihet është një gjellë tipike shqiptare, që ka bërë të lëpijë thonjtë e prerë edhe Toni Bler me të shoqen. Irani pretendon se është një gjellë persiane dhe është krenaria e kombit pas sixhadeve të famshme. Cështja e Tavës së Kosit është mbajtur po aq sekret nga të gjithë palët, po aq sa edhe pasurimi i uraniumit. Nuk dihet nëse do ketë marëveshje mes dy vendeve apo këtë do e zgjidhë vetëm lufta.

Ndaj është Irani shokë Irani!

Unë distancohem menjëherë nga Revolucioni Flamingo! Edhe ata shqiptarë të gënjyer nga propaganda dhe nga hakerat iranianë, duhet të heqin dorë nga Flamingot dhe Shqiponjat dhe t’ja lenë në dorë Kryeministrit Rama të merret edhe me Ivankën, edhe me Zvërnecin edhe me Gardën Revolucionare të Iranit!

Se edhe sipërfaqe toke mund të falim, por eskluzivitetin e Tavës së Kosit të Elbasanit nuk e lëshojmë as për mijëra vjet!

Po e mbyll i emocionuar nga fjala e kryeministrit tim me vargjet e Himnit Kombëtar , pak të përshtatura për situatën:

Se zoti vetë e tha me gojë

Se tavat shuhen përmbi dhe

Por Tavë e Kosit do të rrojë

Për k’të për k’të luftojmë ne! 

Ku janë akademikët dhe intelektualët me peshë?

Nuk do më kishte shkuar mendja tek akademikët dhe shkencëtarët , po të mos kisha parë një video, ku gazetarja Klodiana Lala hipte mbi një makinë dhe ju fliste protestuesve. Kam një opinion tepër të lëkundur për gazetaren investigative, sepse vërtet është dikush që punon shumë, por është larg të qënit gazetare që raporton faktet që zbulon me gjakftohtësi dhe duke i analizuar me mendje të kthjellët. Por problemi që dua të cek nuk është gazetarja Klodi.

Nuk kam parë asnjë njeri të mënçur shqiptar, që ka peshë për shkak të veprimtarisë së tij intelektuale që t’ju flasë protestuesve.

Ku janë akademikët?

Nuk e kam fjalën për Skënder Gjinushin, se atë protestuesit do e marrin me “yjaaa!” (domatet dhe vezët janë të shtrenjta), por për të tjerë njerëz, të papërzjerë deri tani në politikë dhe që janë të pakënaqur nga drejtimi që ka marrë Shqipëria, veçanërisht në dhjetë vitet e fundit. Ose nëse janë të kënaqur me arrogancën e Ramës, le të dalin hapur në studio televizive dhe të thonë “Shqipëria është me fat që ka Ramën ndaj shihni se jeni gabim të dashur të rinj dhe të reja!”

Kjo vlen për të gjithë të pavarurit e tjerë, ose pensionistë, fjala e të cilëve ka peshë, nëse veç të qënit intelektualë duan ta quajnë veten edhe Qytetarë.

Pas vizitës sime të fundit në Shqipëri (prill 2026) bëra një shkrim ku përmendja tre profesionistë të shkëlqyer që njoh (pa përmendur emrat), të papërzjerë në asnjë përfitim nga fondet shtetërore, por që heshtin. Për mua nuk janë Qytetarë, në kuptimin që kjo fjalë mori gjatë Revolucionit Francez. Dhe nese ti nuk e ushtron detyrën që ke si Qytetar, nuk ke as të drejtë të kërkosh të drejtat si i tillë.

Falë të rejave dhe të rinjve (një pjesë e mirë janë mbi të 40tat) Shqipëria po tregon se e do Demokracinë dhe është e qytetëruar. Duke përjashtuar qëndrime nacionaliste idiote, si ajo kundër kolonëve izrailitë, duket se protesta është në rrugën e mbarë, për një Shqipëri të Re. Larg sistemit aotokrato-kleptokratik të krijuar nga dy partitë e mëdha dhe të persefonikuar në figurat e Ramës dhe Berishës. Ndoshta nuk ishte e rastit që dekorimi i Bardhyl Agasit dhe referendumi i Berishës të ishin dy pikat e parafundit që mbushën kupën para pikës të fundit , që ishte zvarrëheqja e një banori të Zvërnecit.

Por të rinjtë dhe të rejat edhe pse të mënçur kanë nevojë për mbështetjen e të pjekurve të mënçur. Edhe sikur këta të fundit të kenë kaluar të 80-tat. Për tu ndjerë më të sigurt në hapat që hedhin dhe për të dëgjuar edhe këshilla të vlefshme.

Por akademikët dhe ish-pedagogët e Universiteteve mungojnë. Ndoshta ngurojnë ende se kanë fëmijët në punë shtetërore dhe i tremben hakmarrjes së Ramës!

E megjithatë , edhe në këtë rast, mua më mbetet vetëm t’ju them:

-Ju kam dhjerë mu në titujt dhe në mendtë tuaja, se kur nuk vlejnë për jetën tuaj, të fëmijëve dhe të vendit, nuk vlejnë për kurrgja!

Le të thonë që jam xheloz se nuk kam mundur të marr dot asnjë titull gjatë jetës sime.