Nuk do më ishte kujtuar kjo “mesele” me gazetë dhe gazetarë, po të mos më kishte thënë një e njohur, që 5-6 muajt, që pata punuar në Bashki, nuk figurojnë në rregjistrat e Bashkisë ose të Zyrës së Punës. Nuk dua as ta kërkoj atë gazetë si provë për vitet e punës (për çështje pensioni), se nuk e kujtoj as si quhej, por vetëm di që ishte organ i PD-së lokale.
“Myzhdenë“ ma dha roja Fatjon i Bashkisë, dhe më dha edhe gazetën ta lexoja. Ishte një artikull redaksional në faqen e parë, kundër Gjinkos, por që merrej veçanërisht me em[rimet e kuadrove. Unë isha prova kryesore se sikundër thuhej -“luhet ping-pong me kuadrot si në rastin e arkitektit të paaftë Naumaq Mara, që hiqet nga KRRT dhe emërohet përgjegjësi i Zyrës së Urbanistikës.” Të bëhet qejfi kur del për herë të parë në gazetë, po kjo nuk ishte dhe aq për mirë. Me gjithë mefshtësinë, që kisha treguar që kur kisha mbaruar Universitetin, unë arrija të kuptoja, që nuk po më lavdëronin.
Editoriali nuk kishte emër, por me sa kujtoj, për atë gazetë punonin gjithsej dy gazetarë, njëri më i aftë se tjetri, që quhen Petraq Kita dhe Vladimir Golka. Njëri, ose në bashkëpunim e kishin shkruar. I kërkova Gjinkos t’i përgjigjej gazetës së partisë së tij, por ai ishte edhe më i mefshtë se unë dhe më tha “e mo kush merret me ata!”.
Ishte dhjetori i vitit 1994, pra kam 32 vjet që e di që jam i paaftë nga ana profesionale, ndaj çdo lloj përsëritjeje e këtij fakti të konstatuar nga dyshja Kita-Golka, nuk më ngacmon më qoftë në FB, por edhe në mediat kombëtare nëse do kem fatin të më zënë ndonjë ditë në gojë.
Më besoni që nuk është dhe aq e rëndë të mësosh kur je 35 vjet që nuk ke aftësi profesionale. Skuqesh nga inati cazë, po pastaj mendon: “Po mua diplomën nuk ma heq njeri, kështu që ndonjë lekë prapë do e nxjerr.” Dhe ja si vjen puna, që po mos ishte për Ladin dhe Petraqin (nuk di se ku janë dhe a vazhdojnë si gazetarë) mund të më dilte pensioni 95 mijë të vjetra dhe jo 100 mijë sa e meritoj.
