Rama, Albanian files dhe arkitektet

 Rama, Albanian Files dhe arkitektet

Po më m.. nga të tërë janë arkitektët!

Më qeshej me tekstin e një kënge të Celentanos të titulluar, nëse nuk gaboj, “La situazione non e buona” (Situata nuk është e mirë). Ishte një tekst revolte për gjendjen jo të mirë në Itali dhe në botë, kryesisht për shkatërrimin që i bëjmë mjedisit. Edhe pse më dukej disi naiv, më vinte të gajasesha kur më prekte edhe mua dhe kolegët e mij me fjalët “Ma la piu grande sciagura sono gli architetti”, të cilën unë e përkthej disi në mënyrë vulgare si titulli i këtij shkrimi.

Adriano ka qënë i preokupuar me ndryshimet në mjedis qysh në rininë e tij. E ka shpalosur në mesin e viteve ‘60 me këngën e tij të njohur “Il ragazzo di via Gluck”, e cila ka dhe elementë autobiografikë të fëmijërisë së tij. Atë kohë këndonte kundër “betonizimit” të Milanos, ndërsa tek “La situazione” për të gjithë globin, ku hyn edhe Tirana edhe Vlora edhe Durrësi jonë.

Sigurisht që nuk kam bërë veten dhe kolegët e mij fajtorë për gjendjen e përgjithshme në botë të shkatërrimeve mjedisore. Arkitektët as janë në gjendje të ndërmarrin nisma “shkatërruese” dhe as përcaktojnë politikat ndërtimore në një vend. Përgjithësisht, ata më “fajtorët” prej tyre janë vegla të qeverisë apo të korporatave, dy pushtete këto që kanë në dorë vendimmarrjen. Tek ne është edhe një pushtet i tretë, që është “krimi i organizuar”. Po aq sa dy të parëve, “mafiozëve shqiptarë“ nuk ju bëhet vonë se mund të ndodhin katastrofa mjedisore. Ashtu sikundër nuk ju bëhet vonë se droga vret mijëra e mijëra njerëz.

Por pushteti qeveritar, korporatat dhe krimi i organizuar janë në gjendje të “blejnë“ arkitektët, të cilët edhe pse nuk janë shkaktarë të “sëmundjes” kanë për detyrë të mbrojnë Mjedisin. Ndonëse nuk ka një betim si ai i Hipokratit tek Fakultetet e Mjekësisë, ka një “betim” të paformuluar, që arkitektët, që kanë në dorë të projektojnë transformime të hapësirës, të parën gjë që shohin duhet të jetë se a cënohet Mjedisi, që është drejtpërdrejt i lidhur me cilësinë e jetës të qënieve të gjalla dhe në rradhë të parë të “homo sapiens”.

Veç kur sheh projektet e realizuara, sheh se sa pak i mbajnë mbajtur “Betimit”. Dhe ata më të shkolluarit dhe me më përvojë, si studiot arkitekturore europiane, arrijnë deri sa të shkruajnë esse dhe letra që ngrenë në qiell një “Piktor autokrat” si Edi Rama, që ka bërë shumë për shkatërrimin e qyteteve shqiptare dhe bregdetit të saj.

Arrihet deri aty sa një studio arkitektësh holandezë (nuk po përmend as emrin se më vjen ndoht) i shkruajnë që si “patron i arkitekturës” Edi Rama duhet të mos bëjë as zgjedhje në Shqipëri por të kurorëzohet si Lider i Përjetshëm.

Ndaj nuk më vjen më të qesh me tekstin e këngës së Adrianos, por të thërres edhe unë:

“ Po më m.. nga të tërë jemi ne, arkitektët!”

Ti frigesh XXVI

Mos i numuro ditët në abakus

As vitet e mija.

Nuk ka pse të të frigin shifrat

Për të vrarë dashurinë janë shpikur.

Në qerthullën e hapësirës

Dhe jo të kohës pareshtur rrija

Dhe prisja të të takoja,

Ti erdhe kur ende nuk isha ligur.

Por lehtë të dridhen gishtat,

Kur supet e mija i prek

Nëse nuk është kthyer në makth

E trembura ëndërrëz

Mendjes të sillet

Dhe pas të ndjek.

Ngrihu mbi kohën

Do ndjesh se më s’do dridhesh

Kapërthimeve plot hir t’i jepu

Tejzgjati çastet

Nuk ka pse të frigesh!

“Contro di tutti” (fund)

 (vijim)

Për Dritëroin nuk besoj se kam shkruar në blog më shumë se 3-4 shkrime. Më tepër kanë qënë rreth figurës së tij si Kryetar i Lidhjes së Shkrimtarëve në periudhën e terrorit më të madh ndaj të gjithë kundërshtarëve të regjimit, përfshi këtu edhe artistët dhe njerëz të letrave. Jam lëkundur të përcaktoj nëse Dritëroi ishte dikush që i mbrojti me të gjithë forcën krijuesit, apo dikush me një sjellje të dyfishtë, si mbrojtës i tyre por njëkohësisht edhe dikush që mbante marëdhënie shumë të mira me Diktatorin dhe bashkëpunëtorët e tij më të ngushtë.

Ka qënë një dyzim i përhershëm i imi ndaj tij, si ndaj një krijuesi që do mjaftonte “Zylua” për të qënë mes më të mirëve të letrave shqiptare dhe një poeti që kishte “kapur” rolin e 2shit mes shkrimtarëve shqiptarë pa e merituar me poezitë dhe poemat që kishte botuar. Dritëroi i cilësuar si “poeti i popullit” kishte mbështetjen e masave kryesisht jo mirë të arsimuara, që e deshin edhe për natyrën e tij popullore edhe më shumë se sa për vargjet. Do e quaja si krijuesin hero për një popullsi patriote dhe injorante, që nuk kuptonte as se ç’ishte komunizmi dhe as se ç’ishte bota ku jetonim. Ndoshta këtu qëndronte edhe “mllefi” im ndaj një njeriu të mënçur dhe që pat qënë student shumë i mirë në Moskë.

Zamir Mane, njeriu më i pasur në Shqipëri ka qënë objekt i disa shkrimeve të mija kritike me një ton therrës. Mane është nga Korça, por ka qënë i një brezi që nuk ka pasur kontakte me mua në shkolla dhe nuk e kam njohur as për fytyrë. Kam qënë tepër indiferent ndaj tij si figurë, deri sa kam parë një intervistë dhënë një televizioni të huaj që e largonte shumë nga intervistat e të pasurve amerikano-veriorë që kam dëgjuar këtej. E megjithatë, unë kam pasur një ndjenjë vlerësimi për ata që janë pasuruar pas ndryshimit të sistemit në Shqipëri, sepse e quaj aftësi të fillosh nga një pikë 0 dhe të bëhesh multimilionerm si Zamiri por edhe dy tre korçarë të tjerë. Shkrimi i parë disi kritik ndaj Zamirit ishte 7 vjet e gjysëm pas krijimit të blogut dhe titullohej “A është atentati ndaj Zamir Manes një sekret shtetëror?” dhe ndonëse aludoja që është një ndërthurje e pushtetit polik me atë mediatik dhe ekonomik, tehun e kisha tek qeveria e Ramës dhe mediat.

Vazhdimisht kam quajtur, që më të pasurit në Shqipëri nuk janë ata që krijuan sistemin korruptiv në Shqipëri. Ata janë detyruar të “luajnë vallen” e kompozuar nga Berisha, Nano, Rama dhe duke pasur më shumë rezerva monetare se biznesmenët e tjerë, kanë mbetur gjithnjë e më pranë kryeministrave shqiptarë. Edhe nëse janë përzjerë me paratë e krimit të organizuar, këta super biznesmenë janë të detyruar më shumë të pranojnë bashkëjetesën ekonomike me ta, se sa kanë kërkuar ta kenë vetë. Ndaj edhe shkrimet e mija kundër Zamirit kanë qënë të vona dhe nuk di të kem prekur dikë tjetër të pasur nga të përfolurit në shtyp. Dhe duhet të përmend që indinjata ime ndaj Manes është krijuar kur hyri me ndërtime në një zonë të gjelbëruar të Korçës, që ai e ka njohur mirë. Eshtë një bllok banimi për njerëz të pasur, por që ka shëmtuar atë kodër të bukur dhe nuk ka asnjë lidhje me urbanistikën dhe arkitekturën e Korçës. Kompleksi në fjalë është ende i papërfunduar. Më duhet ta shkruaj qartë, që nuk kam asnjë lloj zilie për milionat e Zamirit, të vëna me djersë dhe zgjuarsi apo me akrobaci tregëtare politike, apo me një kombinim të të dyjave.

Të gjithë njerëzit, përfshi dhe ata që shkruajnë, kanë pengje apo edhe mllefe të kohëve të fëmijërisë dhe të rinisë. Përgjithësisht janë mbresa që edhe nëse i zbeh koha mbeten gjatë në mendje dhe ndoshta ndonjëherë edhe deri në fund të jetës. Më shpesh lidhen me shkollën dhe me raportet me figurat autoritare, që prej mësuesve të thjeshtë dhe deri të themi tek Dekani i Fakultetit. Po flas për njerëzit që nuk janë përndjekur nga sistemi diktatorial, qoftë me privime të caktuara ose edhe me përballje me hetuesinë apo edhe me burgun.

Unë nuk kam qënë një “nxënës i mbarë“ dhe si rrjedhojë kam pasur probleme ndonjëherë të mëdha që prej mësueses sime të parë, tek një nëndrejtor, një drejtor dhe një ose dy pedagogë në Universitet. Por edhe pse kam pasur marëdhënie tepër të ftohta me ta, kur jam rritur, nuk kam ruajtur ndonjë mllef, që “t’ja u nxjerr” sa mu dha rasti të shkruaj ato që quaj “si të vërteta” në blogun tim personal. Bën përjashtim vetëm një pedagoge, të cilën e kam përmendur jo për mirë në disa shkrime të mija. E ndjera ing. Tamara Gjoka më ka dhënë mësim për 3 vjet dhe më ka vlerësuar me nota të mira në lëndët e saj. Ngulitja e figurës së saj si një pedagoge që nuk përcjell vlerat që duhet të ketë një pedagog në mendjen time, ka nisur nga një zhgënjim i plotë prej saj. Pata kuptuar diku nga fillimi i vitit të dytë, që pas fasadës së saj si një mësimdhënëse dashamirëse ndaj studentëve, ishte dikush me komplekse të mëdha, që arrinin deri në përpjekje për të kontrolluar zhvillimin e studentëve të talentuar. Nuk arrija dot të përtypja se si një pedagog me aftësi mbi mesatare të ketë një qasje të tillë ndaj profesionit, që është e kundërta e asaj që duhet të jetë. Ing. Gjoka mund të kishte zgjedhur fare mirë të bënte një punë tjetër që ta mbante larg zilisë ndaj studentëve, zili që ajo ndonëse përpiqej shumë nuk arrinte dot ta fshihte plotësisht.

Më vonë pata mësuar se ish-pedagogia ime ishte bërë edhe rektore e Universitetit Politeknik të Tiranës, por kjo nuk më ndryshoi opinionin tim dhe i qava hallin Universitetit, Fakultetit të Arkitekturës dhe studentëve. Nuk ndjeva pendesë për ato që pata shkruar ndonëse kur mësova për largimin e saj nga jeta shkruajta diçka pozitive In Memoriam.

Duke ju kthyer të pesë emrave të përmendura në këtë shkrim,veç inxhiniere Gjokës, të katër të tjerët janë njerëz që nuk i kam njohur personalisht. Gjykimi mbi ta ka qënë i bazuar mbi veprat. Duke mos dashur të tregohem si një njeri “objektiv në maksimum” më duhet të them se edhe histori të botura në media, apo edhe rrëfime të njerëzve që i besoj, kanë ndikuar në opinionin tim rreth Uilsonit, Kadaresë, Agollit dhe Manes. Spunton shkrimet e kanë pasur nga ngjarje të ditës, ose dhe nga përpjekjet e mija për të analizuar ngjarje të së kaluarës ose fusha të caktuar të jetës shqiptare për të cilat mendoj se kam njohuri të mira ose mesatare.

A mund të kisha kursyer disa kritika dhe të kisha qënë më bon-ist?

Për këtë duhet të isha një tjetër njeri.

"Contro di tutti" (2)

 

(vijim)

Letërsia dhe arti në Shqipëri ka qënë një fushë tjetër, tek e cila nuk kam “kursyer” as disa nga korifejtë dhe veçanërisht Ismail Kadarenë dhe Dritëro Agollin.

Ka një ndryshim në sasinë e shkrimeve për njërin dhe tjetrin, por dhe në qasja ndaj tyre. Më të shumtat kanë qënë për Ismailin, thuajse të gjitha kur ai ishte gjallë. Sulmet ndaj njeriut ndër më të shquarve të letrave shqip ka qënë një “lloj sporti” në Shqipëri dhe janë të shumtë mbështetësit e tij, që ata, të cilët e sulmojnë t’i etiketojnë si njerëz “që i verbon shkëlqimi i gjenialitetit të tij dhe i veprës së tij”. Një shoku im i rinisë madje e cilësonte valën e sulmeve ndaj tij si diçka sezonale, që fillonte disa javë para shpalljeve të çmimeve Nobël, për të bërë të pamundur arritjen kulmore të vlerësimit të një shkrimtari për sa kohë është gjallë.

Unë do përsëris disa gjëra që i kam “stërshkruar” në shkrime të tjera, madje edhe në një libër timin, rreth raporteve të mija me veprën e Kadaresë. I kisha lexuar të gjitha veprat e tij, të botuara para se të lindja dhe gjatë fëmijërisë sime në një moshë të hershme. Ishin të gjitha në bibliotekën e shtëpisë. Ndonëse nuk përjashtoj, që edhe mënyra se si vlerësohej në fundin e viteve ‘60 dhe fillimin e viteve ‘70 mund të ketë ndikuar në një lloj adhurimi, që kisha për të, më duhet të pranoj me modesti, se mënyra se si shkruante poezi dhe prozë më dukej shumë më e veçantë dhe më tërheqëse se e autorëve të tjerë shqiptarë. Përfshi këtu edhe babanë tim, për të cilin kisha bindjen se ishte njeriu më i mënçur në botë. Me kalimin e viteve, ‘përpija” çdo shkrim të Ismailit, kudo që botohej. Madje dhe ndonjë intervistë të rrallë të tij në radio apo tv. Kështu, deri në vitet e para të universitetit, kur mënyra e tij e të shkruarit u bë tepër e parashikueshme për mua dhe të tjerë që kishin lexuar gjithshka të tij. Ato vite ndodhi shkëputja e ime nga Kadareja, pasi filluan edhe të botoheshin në shqip përkthime nga veprat e Nobelistëve të pas Luftës së Dytë. Para tyre, Ismaili po më dukej sikundër më ishte dukur më parë Llazar Siliqi kur e krahasoja me të.

Por deri në ato vite unë nuk kisha menduar kurrë të shkruaja. Edhe një tufë vjershash gjatë një periudhe disamujore të vitit 1977, kur isha 18 vjeç e pata shkruar nën ndikimin e poezisë së Majakovskit. Pas atyre as kisha shkuar ndërmend të hidhja ndonjë skicë dhe jo më të mendoja se mund të shkruaja ndonjë tregim apo poezi. Nuk dija përse të shkruaja. Nuk kisha asnjë thirrje të brendshme për ta bërë. Ndaj them se shikimi kritik i veprës së Ismailit nuk lidhet me një ndjenjë “gare” të nënndërgjegjes, apo me egon e dikujt që do të bëhet dikush, por nuk arrin dhe kështu i “volet të baltosë“ Kokën e mendimit shqiptar , tashmë me famë botërore.

Kur pata emigruar dhe kisha patur mundësi të lexoja më shumë dhe të kuptoja më shumë, Ismaili kishte zbritur shumë poshtë në shkallën e njerëzve të shquar të letërsisë dhe arteve në botë, të cilët i admiroja. Madje për herë të parë dy libra të tij i lashë në mes.

Më shumë se zhgënjim, indinjata ime me veprat e Ismailit ndodhi jo aq për shërbimet që ato i kishin sjellë Diktaturës, por me një “spërdredhje” të qëllimshme, të pasinqertë dhe jo rrallë edhe johumane. Tek to gjeja (pa ju rikthyer t’i lexoja) mesazhe të një nacionalizmi të rrezikshëm, të përbuzjes ndaj disa vlerave bazë të moralit njerëzor dhe të një vrapimi për të shkruar diçka që mund t’i pëlqejë një kategorie lexuesish në Perëndim, që kanë mundësi të promovojnë veprën për t’u shitur më shumë. Ishte një qasje “tregëtari”, shumë larg filozofisë të një njeriu të letrave që aspiron të vlerësohet me çmimin Nobël.

Për të gjitha këto e gjykoja se duhet të shkruaja, madje edhe rreth justifikimit të tij për veprat e kryera në shërbim të Diktaturës, si “taksa që duhet të paguajë shkrimtari”. Edhe pse sot jam i bindur, që është e vërtetë se ai duhet të shkruante për mbijetesën si shkrimtar, ato pjesë romanesh që janë propagandë e pastër, përsëri nuk kam arritur asnjëherë të kuptoj se përse nuk ju kërkoi një herë falje lexuesve. Veçanërisht për poemat e tij, të cilat i fshiu thuajse komplet nga përmendja në intervistat pas ndryshimit të sistemit dhe nuk di nëse janë të përmbledhura në botimin voluminoz të të gjithë veprës së tij nga “Onufri”.

Detyrimisht do prekja edhe përballjen e tij me Trebeshinën apo sulmet e paprincipta ndaj Bujar Xhaferrit, Rexhep Qoses dhe kujtdo tjetër, që kishte guxuar ta kritikonte. Dhe shkrimet e mija nuk preknin as karakterin e tij dhe as ngjarje që kanë bërë bujë në shtyp, të cilat ka qëlluar që i kam ditur me hollësi kur isha student. Ndaj kritikat e mija kishin të bënin me Kadarenë shkrimtar dhe jo me Kadarenë njeri, edhe pse thellë thellë unë besoj se karakteri i një personi nuk ka se si mos ndikojë në artin e tij.

Një i njohur më ka thënë dikur: “Kemi pak figura të shquara ne shqiptarët, ndaj nuk ka kuptim t’i kritikojmë!”

Ky më është dukur një qëndrim tepër mendjengushtë sepse jo vetëm që unë nuk shkruaj t’i shërbej kujt, as Shqipërisë, por jam i bindur se nëse jemi në gjendje të kritikojmë veten, popullin të cilit i përkasim dhe figurat tona që njihen më shumë në botë, tregojmë se jemi një popull i emancipuar dhe që mendon. Nuk jemi në një treg kombesh, ku gjithsejcili ka para tezgën me mallrat e tij, që mundohet t’i reklamojë sa më shumë. Do e bëja këtë për të reklamuar rakinë e manit, që nuk e kanë të tjerët, por jo për t’i bërë reklamë as Kadaresë, as Fan Nolit madje as Skënderbeut. Ekzistenca dhe vlera ime si shqiptar nuk është aspak e varur nëse vij nga njëjti vend si Gonxhe Bojaxhiu apo me Enver Hoxha.

(vijon)

“Contro di tutti”

Këtë togfjalësh në italisht përdor një miku im, kur më ngacmon për karakterin “luftarak” të shumë shkrimeve të mija në blog. Kjo i shtohet pyetjes ngacmuese të një miku tjetër, që herë herë më pyet: “Kë do demaskosh sot?” Këto i mbivendosen ndjenjë së pasigurisë, që kam kur filloj një shkrim kritik ndaj dikujt me emër. Nuk kam ndonjë kënaqësi të shkruaj keq për dikë, kur e di se do e lexojnë shumë vetë dhe ndoshta edhe vetë ai, emrin e të cilit e kam si objektiv kryesor apo anësor në shkrim. Ndjehem më mirë kur shkruaj për një të njohur, i cili më ka lënë mbresa të mira gjatë jetës dhe që e konsideroj si njeri me vlera.

Po ç’farë më shtyn të kritikoj ashpër dikë, emrin e të cilit ose të cilës e them hapur?

Janë impulset, të cilat nuk i frenoj dot? Eshtë indinjata e momentit kur dëgjoj për diçka tepër të shpifur, ndaj të cilës nuk mund të qëndroj indiferent? Janë mllefe të mbetura nga vitet, që si motive mund të kenë pasur zilinë, xhelozinë, apo diçka që personazhi e ka bërë dhe ka qënë në disfavorin tim?

Do mundohem të jem sa më kritik ndaj vetes dhe të mos e paraqis as si një “ëngjëll” i papajtueshëm me mëkatet dhe as si një “moralist” që do t’ju shesë dëngla morali të tjerëve.

Ndonjëherë mendohem dhe i them vetes se mos “kam alergji” nga të suksesshmit. Dhe kjo mund të jetë si një përzjerje e zilisë, e mosarritjeve personale, e dështimit në profesion, e të qënit të huaj në një vend ku nuk të njeh njeri etj. Dhe shkoj ndërmend personazhet të cilët kanë qënë më shpesh në sulmin e kritikave të mija gjatë 15 viteve të ekzistencës së këtij blogu.

Përgjithësisht ata mund të ndahen në katër kategori:

• Politikanë dhe nëpunës të lartë shqiptarë të pas viteve ‘90

• Njerëz me pushtet partiak dhe të organeve të rendit të kohës së Diktaturës

• Miks profesionistësh të fushave të ndryshme.

• VIP-a të arenës ndërkombëtare

Nëse është më e qartë kritika e ashpër ndaj dy kategorive të para, kjo është e kuptueshme se bëhet nga shumë njerëz që shkruajnë shqip, qoftë si njerëz të letrave dhe qoftë si njerëz që postojnë në platformat e shumta dixhitale.

Tek kategoria e tretë, ku hyjnë kritikat ndaj njerëzve të letërsisë dhe arteve, të fushës së arkitekturës, të mediave apo edhe të filozofisë ka vend për tu ndalur dhe edhe pse nuk mund t’i ze të tërë në gojë (janë aq të shumtë do më ngacmojë njëri nga miqtë e mij), do ndalem në ato emra që mund të jenë edhe më të njohur dhe më përfaqësues të një grupi apo profesioni të caktuar. Do ndalem jo për të sqaruar se përse i kam “sulmuar”, por për të kuptuar edhe vetë nëse ka pasur motive të bazuara mirë, apo krahas tyre ka pasur edhe mllefe të fshehta për arsye të mija psikologjike apo ngjarje të lidhura me të kaluarën e familjes sime.

Po e nis me fushën e arkitekturës, që është lëmi në të cilin kam shpenzuar më shumë orë të jetës sime dhe që mund të cilësohet si profesioni im i vetëm. Duke u rrekur të kujtoj se cilin arkitekt kam sulmuar gjatë 15 viteve më vjen në mendje vetëm një emër, që është arkitekti australian Pitër Uilson. Shkrimet rreth veprave të tij në Korçë janë të shumta dhe shpesh me cilësime therrëse. Ndonjëherë emri i tij është lakuar edhe në shkrime , të cilat nuk kanë lidhje me arkitekturën, sa sërish një mik më ka tërhequr vërejtje duke më thënë: “E keqja nuk është tek Uilson. Atij i janë dhënë mundësi, të cilat askush nuk mund t’i refuzojë!”

Por unë, pa patur asnjë lloj kompleksi ndaj arkitektit australian si koleg, e ve atë në rrënjët e problemeve të mëdha arkitekturore, që i ka shkaktuar qytetit tim. Gjatë jetës kam njohur shumë arkitektë, që prej më të mirëve shqiptarë dhe deri në arkitektë të mirë kanadezë, italianë, grekë, amerikanë dhe polakë. Ka njëlloj kamaraterie që të lidh me njerëzit e profesionit tënd dhe veçanërisht në një profesion me të cilin më të shumtëtë janë të dashuruar. Eshtë diçka që të afron tek qiejt sepse jo vetëm që krijon, por e sheh edhe të realizuar diçka që është pronë e të gjithëve. Nuk qëndron e mbyllur në një galeri, muze apo edhe dhomë ndenieje. Dhe ju shërben shumë njerëzve.

Arkitekti australian, nga mënyra se si ka hyrë në Shqipëri dhe si “ka luajtur më pas vallen” përfaqëson për mua të keqen dhe sharlatinizmin e profesionit të arkitektit. Nuk është i vetmi të kuptohemi, por nivelin e tij profesional dhe sidomos anët karakteriale kam arritur t’ja dalloj sepse kam ndjekur me shumë vëmendje gjithë veprimtarinë e tij që lidhet me Shqipërinë dhe veçanërisht me Korçën. E kam shkruar diku, që “sahati i tij profesional” ka mbetur në vitet ‘60, atëhere kur ka qënë student. Ndaj nuk kam për të asnjë mllef personal, por vetëm indinjatë për ato që ka projektuar dhe realizuar në Korçë dhe në Tiranë dhe në mënyrën se si i është “ngjitur” Ramës për të përfituar ca “para të lehta” në vitet e fundit të karrierës së tij. Edhe kur e konfrontova rastësisht nuk shprehu asnjë hezitim për ato që kishte projektuar keq në Korçë, por më tha se “sulmet kundër tyre kishin qënë politike”?!

(vijon)

Unë do ngjitem në kodrën e betejave politike

Në kundërshtim me sugjerimet e vazhdueshme të avokatit tim unë do ngjitem në Kodrën e politikës Shqiptare. E them do ngjitem se e quaj politikën si një mision që lartëson dhe kur beteja bëhet në Kodër ëdshtë më e lehtë të përcaktohet fituesi. Ai qëndron në majë të saj dhe të mundurit rrokullisen me turp poshtë.

Avokati vazhdimisht ka përmendur si argumenta në favor të tezës së tij që “unë të mbetem sehirxhi” moshën, vendbanimin, mungesën e përvojës në politikë dhe mbështetjen shumë të pakët që kam në qytetin tim. Disa herë ka përmendur: “Ty as gazetat e vjetra nuk të jepen nga Biblioteka e Korçës e jo më të të jepen vota!”. Por edhe pse më ka demoralizuar në çaste të veçanta, unë i kam ringjallur shpresat e për më tepër në këtë situatë kur duket se spektri politik shqiptar do riformatohet. (Edhe kjo e formatit është një shprehje që e gjej mjaft moderne në Atdhe.)

Vendimtare ishte ftesa e djeshme nga deputeti korçar Ilir Pëndavinji, për të cilin kam një respekt të veçantë dhe shpesh në biseda mes miqsh e kam cilësuar si “Doktori nr 2 i politikës shqiptare”. Dihet se kush është Doktori nr 1.

Deputeti Pëndavinji më njoftoi se do largohet shumë shpejt nga PS për të formuar Partinë e tij që mendon ta quajë “Lëvizja e Korçarëve Autonomë“ ose LKA. (Fillimisht kishte menduar si Lëvizja e Korçarëve Autonomë Rajonalë, por pasi kishte veçuar gërmat fillestare të fjalëve kishin parë që nuk tingëllonte tepër e paqme.) Më shpjegoi se menjëherë mund të kisha një vend në kryesinë e Partisë LKA, si përfaqësues i zonës së Oparit, ku mund të jetë në të ardhmen edhe zona ku do kandidoj. Më erdhi mirë. Po kthehesha me të vërtetë në rrënjët e stërgjyshëve tashmë edhe fizikisht, se mendërisht jam gjithnjë në Dushar. Më saqroi se të gjithë anëtarët e kryesisë do kenë mbiemra fshatrash për ta bërë lëvizjen më autentike dhe më të besueshme. Janë tashmë të përcaktuar anëtarët me mbiemra Trebicka, Polena, Ravoniku, Belortaja, Dishnica dhe Velitërna dhe më vonë do shtohen edhe disa të tjerë. I thashë se mbiemri im nuk është mbiemër fshati, por ai me fleksibilitet më sugjeroi në ishte e mundur që ta ndryshoja mbiemrin në Dushari dhe mu duk krejtësisht e llogjikshme. Naum Dushari. Tingëllon bindës si përfaqësues i popullit. E mendoj që tani kur Kryetari i Kuvendit me solemnitet të thotë: “Fjala i jepet deputetit Naum Dushari”. (Për tu bërë deputet edhe emrin mund ta ndryshoj në Naim, se në fund të fundit një gërmë është dhe edhe gjyshin tim në Stamboll, turqit i drejtoheshin Naim bej.)

E pyeta se ç’kishte ndodhur mes tij dhe Ramës pasi kishte bërë gjestin e ofrimit të Penës së tij në shërbim të Gjatgjithfuqishmit, por mu përgjigj që është një histori e gjatë dhe do e shpjegojë me hollësi kur të bëhet mbledhja e parë e Kryesisë së Partisë së re.

Isha kureshtar edhe në se kishte dijeni Nikoja dhe cili ishte qëndrimi i tij. Më siguroi se Nikoja e mbështeste këtë lëvizje dhe në një të ardhme mesatare do i bashkohej LKA-së. Madje kishte vendosur edhe mbiemrin ta kthente në Mborja, për shkak të lidhjeve të afërta farefisnore me Selim Mborjen. Mbiemri aktual i kishte shkaktuar jo pak probleme në rrjetet sociale.

Edhe orientimi ideologjik i LKA-së do jetë Parti e Qëndrës së Mesit, që e bën të hapur për të gjithë dhe që do i garantojë jo vetëm fitorjen në Qarkun e Korçës, por dhe me siguri do e bëjë edhe pjesë të koalicionit të ardhshëm qeverisës.

Më në fund kur e pyeta se a do më lejohet të lexoj gazetat e vjetra të Korçës, që i ka Biblioteka e nuk m’i jep, më tha se krahas punës si deputet mund të bëhesha edhe drejtor i Bibliotekës, si “dy herë “Mik i Librit” në moshën 9 dhe 12 vjeçare.

Nuk kam ç’të kërkoj më shumë!

Më fal Drejtoresha Dhëmbi, por duhet të të kishte shkuar mendja më parë e ta ktheje mbiemrin në Polena!