Kush është Ardit Konomi?

Për herë të parë, këtë emër e hasa në një koment në FB, rreth 14 vjet më parë. Ishte një kohë, kur platformat e rrjeteve sociale kishin ndikuar në lëvizjet që u quajtën “Pranverat Arabe”. Me naivitet pata menduar se ishte e mundur që diçka e tillë mund të ndodhte edhe në rrethet e shqiptarëve brenda dhe jashtë vendit. Ishte koha kur kërkohej me ngulm një emër i përshtatshëm për t’u bërë President i Shqipërisë dhe me bindjen se duhet të ishte një grua me integritet, mendova të krijoja një lëvizje për të nxjerrë nga FB një knandidate të mirë. Pata menduar shoqen e klasës sime Shpresa Prifti (Kureta). Asokohe në mos gaboj, ajo ishte kthyer në Tiranë pasi pat qënë Ambasadore në Austri.

Nuk kisha vrarë mendjen as të gjeja Shpresan dhe as ta pyesja nëse donte, por “lëvizja” u përhap dhe u bënë një numur jo i pakët ndjekësish. Dhe atëhere u shfaq Ardit Konomi, ndoshta i përfshirë në lëvizje nga ndonjë i njohuri i tij.

Kujtoj që reagimi i tij ishte krejt i pavënd dhe me një lloj kapadaillëku mendjelehtë, duke thënë mes të tjerash që të tilla propozime nuk mund të bëhen në këto platforma , që më detyroi t’i shkruaja se nuk ishte e nevojshme të tregonte në publik “se sa gomar ishte”. Konomi u revoltua dhe pasi më kërcënoi me padi për fyerje, më njoftoi se dhe gruaja e tij ishte indinjuar dhe ai po mendonte të priste biletën e të vinte në Kanada e “të më jepte një mësim të mirë!” Atëhere pyeta se kush ishte ky “mësimdhënësi” dhe fatkeqsisht mësova se ishte djali i dy miqve të mij në Korçë.

Nuk e zgjata më debatin me të dhe disa vjet më vonë mësova se ishte bërë deputet i PS-së. Sigurisht që kuptova motivet e “kreshpërimit” të asaj kohe dhe për më tepër, pashë edhe një deklaratë tepër “servile” të nënës së tij, mësueses sime kujdestare Nikoleta Konomi. Në një drekë me kërnace në Pazarin e Korçës gjatë një fushate elektorale, ajo i tha në sy Palloshit :”E kam thënë që vetëm Rama mund ta bëjë Shqipërinë!” Dhe Rama vërtet e bëri!

Unë nuk di se ç’post mban tani Arditi dhe nëse është i përfshirë në garat politike, por që kur kam hyrë në FB (dy javë më parë) e shoh shumë aktiv në Facebook. Diçka propagandon për mbjellje pemësh dhe vendosje dritash dhe mbase edhe bën shumë për Korçën dhe qarkun. Ajo që më bie në sy është se Konomi, që dikur përcaktonte se përse mund të përdorej “platforma e Facebook” tani e përdor sa majtas dhe djathtas për të propaganduar veprimtaritë e tij. Vite më parë e bënte edhe për të propaganduar ndërtimin të një ure për këmbësorët midis dy maja malesh në Moravë.

Njerëzit evolojnë. Ndoshta pasi ka marrë disa “mësim-pësime” nga Rama dhe Peleshi, edhe Arditi e ka kuptuar se “Rama e dhj.. Shqipërinë!“ dhe nuk është më e nevojshme të presë biletën dhe të më japë mua “një mësim të mirë“ (kuptohet që do ishte një dru i lehtë).

Përfundimi im logjik i gjithë “çështjes Ardit” është se dhe dikush i ardhur nga dy prindër shumë të mirë, i përfshirë në “rrugën marroke” të karrierës politike, bën gabime të rënda, të cilat janë të vështira për tu shlyer më vonë.

Në anët tona është thënë prej kohësh:

“Po të ndjekësh Brumbullin përfundon në Hale!”

Arditi ndoqi për disa vjet Brumbullin Niko. Tani nuk është aq e lehtë të pastrohet plotësisht.

Njerëzit i tremben Fjalës!

Më vjen keq që më të shumtët në Shqipëri i tremben Fjalës së Lirë. Dhe jo vetëm “hajdutët e pushtetit”, por dhe shumë të tjerë, që janë edhe të mënjanuar tashmë nga e gjithë jeta publike, veç pjesëmarrjes në rrjetet sociale dhe ndonjë mbledhje përkujtimore.

Unë nuk kam më shumë se 20 ditë në FB dhe shoh që disa komente të mija i fshijnë. Njerëz të veçantë dhe organizata. Përgjithësisht mundohem të ruaj etikën e duhur, por asnjëherë nuk e shoh të nevojshme të “rrumbullakos” kritikat ose të mos ve emra të lidhur me dukurinë që kritikoj.

Nuk i kam ndjekur të gjitha komentet e fshira, sepse e gjykoj se dëmtojnë më shumë ata që i kanë fshirë se sa mua. Unë prej “fshirjeve” nuk arrij as të marr ndonjë sinjal se po e kaloj “vijën e kuqe” të kritikës. Gjithashtu nuk më bëhet vonë të kthehem në “bonist” në atë mënyrë mund të marr më shumë “lajka” dhe “respekte”.

Sigurisht që nuk është një ndjenjë e mirë të kuptosh se të tjerëve jo vetëm ju vjen “hidhur’ nga ato që shkruan, por dhe t’i quajnë “të padenja”. Një i afërmi im, arriti deri atje sa të më telefononte dhe të më “reziloste” për disa komente në lidhje me një Shfaqje Serenatash në Festivalin MIK. Mes akuzave ishte, që unë nuk isha kompetent të kritikoja shfaqje muzikore. Ma merr mendja se komentet ishin fshirë me kohë.

Për të qeshur ishte një këmbim i imi me aktorin Mevlan Shanaj. Nuk e kam mik në FB dhe as e ndjek, por nuk di pse më del shpesh ndonjë postim i tij. Ai citonte një shprehje nga filmi “Koncert në vitin 1936”, që e quante “film ikonik”. Mua më bezdisin përdorimi i pavend i fjalëve të huaja ose përshtatja “budallaqe” e tyre në shqip. Komentova se mos donte të shkruante “film ironik” dhe aktori me shumë dashamirësi më shpjegoi se isha keqkuptuar dhe se c’kuptim kishte “ikonik”. Kur mësoi se dija se ç’shkruaja, më sulmoi në mesazhe duke më thënë se mund të kisha mbaruar shkollën e kinematografisë së Devollit dhe se ai kishte dhënë leksione për 10 vjet në degën Master të regjisurës në Kinematografi.

A e teproj unë në kritikat dhe në tonet “therëse” të tyre?

Edhe mund të jetë e vërtetë, por ndodh se e gjykoj, që e vërteta nuk mund të jetë as shumë “rozë“ dhe as “e parrezikshme”. Nddonëse e di që nuk kam “monopolin e të vërtetës”, shpesh shkruaj me indinjatë rreth të vërtetave që më duken krejtësisht të qarta. Madje kritikat e mija janë më therrëse në rastet kur zhgënjehem nga njerëz, grupe njerëzish apo organizata dhe institucione.

Dy komentet e mija kritike ndaj postimeve të një organizate bamirëse (Albanian Fighting Cancer USA) u fshinë, madje edhe u “bllokova’ si ndjekës i profilit të Organizatës në FB. Sigurisht, që kjo nuk më bën të shkruaj se sa “të lavdishëm” janë Filantropët apo Pastorët, por është tregues se lëkura e shumë e shumë njerëzve është tejet e hollë për të “mbajtur” kritika.

E fundit ishte fshirja e disa komenteve të mija nga miku im Gjergji Cikopana, i cili jo vetëm është aktiv në FB, por dhe është ankuar se Socialistët e Fuqishëm ja fshijnë komentet. Për fat të keq, edhe ai, edhe pse në pension, e sheh të udhës të fshijë komentet e mija në një “postim krenar” për 24 vjetorin e Klubit të Rotarianëve të Korçës.

Unë nuk e kam vështirë dhe as zor të shkruaj gjatë për atë Bashkim Dallkaukësh, por nuk e gjykoj se ja vlen për të humbur kohën time dhe atë të lexuesve.

Gjithashtu e kuptoj se është në të drejtën e kujtdo të fshijë komentet apo edhe të më “shkelmojë“ nga “miqësia”, ndjekja në platformat socuiale, apo dhe të raportojë në to për “sjellje brutale”. (Kjo e fundit nuk ka se si të ndodhë se fjalët më të rënda që përdor në shqip janë “kungull” dhe “idiot”.)

Por t’i trembesh Fjalës së Lirë dhe ta censurosh është një mëkat tejet i madh.

Eshtë të mos kesh kuptuar se ç’është Liria! 

Si shantazhohen deputetët e PS-së nga Rama

Reagimi i sotëm i Ramës, ndaj diçkaje tepër të vogël, që kishte ngritur Erion Braçe, ishte edhe njëherë konfirmimi i presionit të hapur që ai bën mbi ta. Ka vite që e bën ndaj vartësve të tij, duke nisur me Arben Ahmetajn, të cilin e “flaku mes ujqërve” posa mësoi se ai kishte dorëzuar tek çifti Meta-Kryemadhi, një dosje që shpinte në burg Teri Kokën dhe disa të tjerë për inceneratorin e Elbasanit. SPAK-ut ju shkel syri se mund të nisnin padinë ndaj ish-zëvendës kryeministrit dhe ndoshta u dërgua edhe ndonjë dosje që e implikonte Tigrin.

Tigri përfundoi në “ekzil” që të mos përfundonte në burg dhe të dënohej. Mund të përfitonte një dënim të lehtë po qe se do kthehej kundër Ramës, por do humbte “pasuritë personale të vjedhura”. Hakmarrja ndaj Tigrit ishte paralajmërimi për të gjithë ata që dilnin nga rrjeshti.

Fatmir Xhafaj ishte dikush tjetër, që donte të tregonte një lloj “protagonizmi’ dhe të paraqitej si soushëllist me merita dhe që dinte shumë, edhe pse është një tjetër kungull i PS-së. Rama nuk pëlqen as protagonizëm ndaj dhe e vuri në vende tç ulëta në zgjedhjet e vitit 2021, por Xhafaj, si pehlivan me përvojë, përfitoi nga aleancat me Veliajn dhe fitoi votën popullore dhe vendin e deputetit. Sigurisht që kjo i kushtoi Erionkës, se u pa jo vetëm si “karshillëk” nga Bosi, por edhe si përpjekje për të krijuar një grup të fuqishëm mes deputetëve të PS-së për të qënë gati për tranzicionin e tij në krye të Partisë. Në SPAK, me miratimin e Palloshit u dërgua një letër-dosje dhe prokurorët që e kuptuan mesazhin “nga lart” e arrestuan Erionin për të brendëshmet shumë të kushtueshme të Ajolas.

Xhafaj dhe të tjerët e morën “mesazhin” nga Skënderbeu, por nuk e kishte kuptuar plotësisht, ajo që e kishte quajtur me “përdëllim” Skënderbe, piktorin me origjinë nga Durrësi. Kujtoi se pas shumë postesh të marra, ajo mund të “hiqte’ qafe Belan trashaluqe dhe e përfoli tek të huajt pa miratimin e Edit. I kushtoi postin si dhe krijoi mundësinë e përjashtimit të saj. “Mamica” vazhdoi të reagonte me “integritet” por u kërcënua nga Rama se do fliste, dhe nuk kuptohej nëse do fliste për korrupsionin e saj apo për ndonjë “çështje morali”. Spiropali qëndroi brenda Partisë duke hedhur ndonjë “vickël’ herë herë, por pa patur kurajë të dilte hapur kundër Kupolës. Një tjetër rast i pastër që tregon se shantazhi funksionon.

Shantazhi i fundit, ndaj të “korruptuarit përgjysëm” Erion Braçe, ishte më i thjeshtë. Braçe ishte afruar më parë deri në postin e zv. KM, për “t’i mbyllut gojçn” dhe më pas ishte flakur pa ndonjë post me rëndësi, pasi i ishte plotësuar “dosja” me abuzimet në Bujqësi. Sot ju tha vetëm “Mbylle gojën se boll të kemi përkëdhelur” dhe Braçe miushi, që bëhet trim me gazetarët i uli menjëherë veshët.

Të tjerët “të rëndësishëm” brenda PS e dinë mirë këtë lojë, ndërsa të rinjtë ose nuk kanë asnë meritë dhe janë të lumtur që Palloshi i ka zgjedhur, ose mendojnë se është më mirë të bëjnë durim për të bërë karrierë në të ardhmen.

Kjo është gjendja e PS. Pak a shumë si në kohën, kur sho Enver i kishte likuiduar të gjithë “shokët e vjetër”. Mjaftonte një trashje e zërit të tij dhe anëtarët e Birosë të përmireshin. Kuptohet pa i hequr të mbathurat dhe pa e nxjerrë. Shoqja Shenka nuk kishte ç’të nxirrte.

Eshtë për të ardhur keq, që 44 vjet pas vitit 1982, njerëzit që drejtojnë Shqipërinë janë të njëjtit njerëz si ata “merhumët” e shkretë, që nuk ju lanë dot as ndonjë lekë trashëgim fëmijëve të tyre.

I vetmi ndryshim është që këta kanë “rrëmbyer” nga një llokmë për t’ja u lënë trashëgim.

Libri “Shkëlqimi dhe rënia e Korçës në shek. XX”

Libri që i premtova lexuesve të mij të pakët në fund të vitit që kaloi, ka mbetur në 30% të tij. Dhe kjo jo nga mungesa e fjalëve dhe ideve të mija (këtë vit kam llomotitur më shumë se kurrë), por për arsye “objektive”.

E para dhe më kryesorja, ka qënë “bllokimi” që më ka bërë Bashkia me institucionin e saj “Thimi Mitko”, që nuk më lejon të shfrytëzoj në distancë gazetat e vjetra të dixhitalizuara. Në korrespondencën e dëndur të para disa muajve me Bibliotekën, m’u bë e qartë se nuk do “luanin nga istikami”. Madje edhe në një bisedë të shkurtër me biblotekaren Dardha, m’u tha se vetëm Drejtorja dhe një nëpunëse e specializuar mund të më ndihte.

Përse ndodh kështu?

Nuk ka gisht Raqka (të cilin herë herë e quaj Ligavec Gollash) se kam parë dy javët e fundit që ka qënë shumë miqësor me mua. Nuk besoj të ketë dorë edhe Nikoja, se pas “ndjesës publike” që bëra në drejtim të tij nuk them se ka arsye të pengojë hovin tim intelektual. Gjithashtu ngarkesa e punëve nuk e lejon të merret me mua. Mbase Petrika Tollkuçi, që është rastësisht dhe bashkëshort i Drejtores dhe që i trembet një konkurimi të mundshëm nga ana ime për Kryetar Bashkie mund të ketë dorë, Nëse unë e botoj sivjet librin, kam dëshmi të fortë se jam kandidati më i përgatitur për Kryetar i Bashkisë së Korçs.

Por ndërsa kjo ka qënë pengesa kryesore, në dy javë që jam në FB, kam parë se ka dhe shumë gjëra të tjera që më pengojnë dhe stepin.

Në postimet e shumta të mikut tim Gjergji Cikopana në FB, shoh interpretime të viteve ‘80 për gjendjen e Korçës, të cilat janë të kundërta me ato ç’ka kam shkruar në kapitullin për ato vite. Sipas Cikopanas kanë qënë “vite të arta” për arsimin dhe kulturën, të cilat duhet edhe të studiohen nga studiuesit si dukuri tepër të veçanta. Dhe një nga studiuesit jam unë. Unë i kam nxjerrë ato vite “fishek”. Nuk ngopeshim dot me mish, qumësht dhe djathë dhe detyrimisht as mund të bënim arsim dhe kulturë të mirë. Po mua, më kanë shpëtuar (sidomos pas ‘84 kur u ktheva nga Universiteti) shfaqjet e panumurta të Korçës, të cilat të bënin të të kalonte dhe zalisja nga të pangrënët. Vërtet një kg mish në javë me tallon për gjithë familjen, por shfaqje pa mbarim sa nuk soste Cajupi dhe Morava, por një pjesë jepeshin në Maliq, në sallën që mban sot emrin e madh “Dhimitër Orgocka”.

Më step edhe fakti, që Peleshi me Raqkën, ose si dikush me shaka e quante dyshja “Niqka” po sjellin rikthimin në vitet e mëdha të Liceut Francez. Dhe për këtë i ndih edhe Aleanca Frankofone, e cila organizon tani në Korçë dhe “kafe frankofone”, “lakror të ardhur frankofon” dhe “paçe frankofone”. Vërtet kjo është një dukuri e shekullit të XXI dhe nuk ka lidhje me librin tim, por dhe në të, unë kam prekur “frankofonët” si servilë të sho Enver, që e ngrinin në qiell si Profesorin e Madh, kur e dinin tërë ditën që kishte dhënë vetëm Edukatë Morale në Lice.

Ka edhe të tjera postime në FB që më bëjnë të rimendohem për ato ç’ka kam shkruar deri tani, gjë që mund të shpjerë botimin e librit pas vitit 2027, vit kur mbahen zgjedhjet vendore. Krejt i paefektshëm.

Ta vazhdoj në linjën që e kam nisur, apo ta kthej timonin?

Kjo është çështja!

Më trego provën!

Thuajse të gjithë që akuzohen për diçka në publik thërresin me zë të larëtë: “Më trego provën!” ose “Mbi ç’prova e mbështet!” Përvoja e jetës më ka bindur se në 99.99% të rasteve, ata që mbrohen në këtë mënyrë janë fajtorë për atë që ju thonë në sy gazetarët, opinionistët apo kundërshtarët e tyre. Dhe nuk është fjala vetëm për politikanët. Për të gjithë llojet e profesioneve duke nisur me akademikët, biznesmenët, shoferët e urbaneve, shefat e policisë, avokatët, mjekët dhe deri tek poetët.

Para dy javësh, një i njohuri im, që shkruan vjersha, më kërkoi “provën”, pasi i thashë në një grup Interneti, faqe disa bashkëmoshatarëve “pres prej vite të bësh diçka për të shlyer atë vjershën që ke bërë për Niko Peleshin”. Reagimi ishte gati “ligjor”, ndonëse dhe ai vetë nuk ishte i sigurt në e kisha unë ‘provën” apo jo. E kisha lexuar atë vjershë gati 10-12 vjet më parë dhe ata që ma kishin dërguar më kishin përmendur edhe komentet e vetë autorit rreth motiveve për vjershën. Sigurisht që nuk e kisha ruajtur edhe pse kisha shkruar disa herë në blog rreth saj.

Të mbledhurit e “provave” nuk është puna as edhe një gazetari opinionist dhe jo më e imja, që kam një blog personal ku shkruaj opinionet e mija rreth atyre që ndodhin dhe kanë ndodhur në botë. Nëse do mbaja “prova” për gjithshka që kam shkruar, nuk do më mjaftonin dhomat e shtëpisë sime, por mbase as edhe një magazinë e marrë me qera.

Por le ta lemë “bejten kushtuar Peleshit’ dhe të përqëndrohemi në ajo çka është e rëndësishme dhe që ka të bëjë jo vetëm me fjalën e shkruar. Ka të bëjë jo vetëm kur dikujt i përmend në sy diçka që njihet nga më të shumtit e njerëzve. Ka të bëjë edhe me bisedat e lira, kur flasim për ngjarje, për njerëz realë dhe për personazhe të historisë. A kemi “prova” për gjithshka që themi?

Eshtë e pamundur! “Larg qoftë!” nëse hyj në një debat me Alfred Cakon unë nuk kam “provë“ se toka është e rrumbullt dhe jo “pjatë“ si thotë Fredi i Bajramit.

Dhe thuajse kjo vlen edhe për çdo gjë tjetër që diskuton dhe përmend, që konsiderohen “fakte të njohura”, jo se ti ke ndonjë provë, por Njerëzimi e ka pranuar si diçka me një probabilitet të lartë. Për shembull unë kam përmendur imoralitetin e Feçor Shehut, që ishte i njohur në Tiranë kur ai “ishte ende majë kalit”, por edhe sot nuk kam ndonjë “provë“ për të.

Dhe nsëe ju rikthehem disa mijëra postimeve që kam në blog, me siguri që vetëm për disa mund të gjej shpejt e shpejt një “provë të pakundërshtueshme”, e cila mund t’i rezistojë edhe një verifikimi ligjor në një gjykatë të paanshme.

E nisa këtë shënim jo se dikush më ka sfiduar ligjërisht prë diçka që kam shkruar ‘të zezë mbi të bardhë“, por se gjithnjë e mendoj se sa e vështirë është për gazetarët investigativë të mbledhin prova. Gjithashtu se sa e vështirë është të diskutosh me dikë, që preket vetë ose jo, por për çdo lloj shtjellimi apo tregim të një ngjarjeje të kërkojë prova. Si provë, as kujtesa e jote nuk mund të shërbejë, se si është e provuar në kriminalistikë dhe gjatë hetimeve serioze në botë, edhe dëshmitarët okularë nuk e kujtojnë të njëjtën ngjarje njëlloj. Madje pas disa vitesh edhe ata vetë nisin të kundërshtojnë dëshmitë e mëparshme dhe jo se e bëjnë qëllimisht, por se “prova” në mendjen e tyre është turbulluar dhe “përdredhur”.

Ndaj kur shkruaj se Rama, Meta, Peleshi dhe shumë të tjerë janë hajdutë unë nuk kam as minimumin e provave. Pranohet si “fakt i njohur” nga të gjithë sepse ka aq shumë dëshmi njerëzish të besueshëm, që në dhjetra e dhjetra afera, këta njerëz kanë marrë para nga të taksapaguesve. Meta po përballet edhe në gjyq, por përderisa nuk është shpallur fajtor, sipas vjershëtorit që përmenda në hyrje, as për atë unë nuk kam ndonjë “provë“.

Unë nuk kam ndërmend të mbledh prova.

Por nuk kam ndërmend edhe të heq dorë nga e shkruara. Të përmend ato që di. Të quaj si të vërteta ato gjëra që i kam besuar dhe pse as i kam parë dhe as kam pasur kontakt me ndonjë prej shqisave të mija me to.

Dikur me shaka kam shkruar, se unë nuk kam “provë“ as se kam lindur në Maternitetin e Korçës mëngjesin e 16 shkurtit të vitit 1959.

Por kam besuar prindërit e mij, që më kanë thënë këtë gjë, kur kam filluar të kuptoj dhe më pas kam parë çertifikatën e lindjes të lëshuar nga Gjendja Civile e Korçës.

(Nuk di nëse dhe kjo përbën ndonjë provë, se ka qënë im atë që i ka deklaruar nëpunëses së Gjendjes Civile se ka lindur i biri, Naumaq, në atë ditë dhe ajo e ka rregjistruar.)

Një postim , një reagim dhe dy qëndrime

Rreth 12 ditë më parë, një e njohura ime, pat bërë një postim në faqen e saj në FB si një reagim ndaj një shkrimit tim të këtij blogu, që unë vetë e kisha postuar në Facebook. Nëse nuk gaboj, titulli i shkrimit ishte “Dëshmia e vetë arkitektit, që “shkatërroi” Korçën” dhe kishte të bënte me një pjesë të asaj që kishte shkruar ark. australian Uillson tek libri famëkeq “The Albanian Files”. Disa të njohur të mij më dërguan tekstin e postimit duke shprehur habinë me reagimin e saj. Flitej për një lloj shërbimi që i kisha bërë unë dikur Niko Peleshit, kur arkitektët e panjollosur dhe luftarakë të Korçës përplaseshin me të. Postuesja (jo arkitekte) shprehte indinjatën ndaj njerëzve “pa shtyllë kurrizore” (ku hyja dhe unë), të cilët ndryshojnë pozicion kur pushtetarët (në këtë rast Peleshi) ja “u kthen nga myka” dhe ata nxjerrin mllefin.

Nuk më çuditi fort postimi edhe pse nuk të vjen mirë të të lakojnë për keq në publik. Bëra një reagim të matur në faqen time, pa e shpërndarë me tag se nuk kishte asnjë rëndësi nëse Postuesja e lexonte. Nuk ishte dikush që ja vlen dhe nuk është me “friends” të mij në FB, që të kisha dëshirë ta lexonte reagimin tim ku nuk përmendje ndonjë emër.

Nuk di as se sa “like” apo “komente” pat marrë postimi kundër meje, sepse nuk kam mundësi ta shoh atë faqe dhe nuk jam bërë kureshtar. Por askush nuk më përmendi reagimin e të tjerëve, qoftë pro meje apo kundër meje. Ndoshta ka qënë një reagim i vakët edhe i miqve të saj më entuziastë.

Disa ditë më pas, mu rikthye në mendje e gjithë kjo “çështje” jo serioze dhe mendova që mes “friends” të saj janë edhe disa nga miqtë e mij më të afërt. Kuptova se njerëzit që janë dashamirës ndaj meje kanë dy lloj qëndrimesh. I pari ishte ai i tënjohurve jo të afërt, që ishin çuditur dhe më njoftonin. I dyti ishte ai i miqve, që edhe pse pohonin që e kishin lexuar, ose e lexuar pasi ja u përmenda unë, nuk e kishin parë të udhës të shkruanin diçka në faqen e saj ose diku gjetkë.

Po unë, “viktima”, si ta kuptoj këtë gjë?

Miqtë e mij e gjykojnë se nuk ja vlen të merresh me të?

Miqtë e mij e gjykojnë se ç’ka kishte shkruar ishte pranë të vërtetës, por për hir tim nuk mund të bënin “like”?

Miqtë e mij u gëzuan që morra një “dackë“ pasi kam shitur shumë moral?

Apo unë thjesht kujtoj se janë miqtë e mij?

Diçka tepër e thellë duket edhe në këtë ngjarje ‘të sipërfaqshme”. Gishtin po e drejtoj përsëri në vetja, për të thënë se nuk i kam lënë vënd vetes të më dalë dikush në mbrojtje!

Korça ka një problem të madh – Meritokracinë

Ndonëse e kam ditur prej kohësh, që vendosja e njerëzve bazuar në meritat dhe aftësitë e tyre në vende pune të rëndësishme dhe të duhura ka qeënë një problem i vjetër në Shqipëri dhe në Korçë, kam menduar se deri diku, sot, jemi më mirë se të tjerët. Për shembull, pavarësisht nga të metat, të gjithë Kryebashkiakët e 35 viteve kanë qënë studentë shumë të mirë dhe profesionistë të mirë në fushat e tyre. Ndoshta nuk mjaftojnë vetëm Kryetarët e Bashkisë, por kur dikush ka “’mend” nuk ka prirje të mbledhë “pyka” rreth vetes.

Thashë që e kam ditur prej kohësh, se im atë pëlqente të theshte një shprehje të Kadaresë të thënë në rrethe të ngushta: “Në socializëm përfitojnë të paaftët!” Dhe “kunguj” kishte nga të gjithë llojeve (dimërakë, të Stambollit, kungulleshka) në krye të të gjitha ndërmarjeve dhe institucioneve. Disa kishin arritur të bëheshin edhe Sekretarë të Parë ose Kryetarë të Komitetit Ekzekutiv.

Ishte e kuptueshme, që kjo të ndryshonte kur sistemi u rrëzua dhe diçka ishte “by default” sepse të aftët mund të punonin në sektorin privat, pa patur nevojë të vlerësoheshin nga “Shefat e Kuadrit”.

Nuk ndodhi krejt ashtu në administratë, ndonëse në fillim, nga PD pati emërime të mira të bazuara në vlerat dhe aftësitë. Por njëkohësisht u gabua në heqjen pa arsye të njerëzve të aftë edhe mund të kishin qënë “të organizuar” apo vinin nga një familje me lidhje të forta puniste. Njerëzit ishin ngritur kundër Diktaturës, pikërisht që këto gjëra mos ndodhnin.

Më pas (pas vitit ‘93) çdo lloj emërimi ishte partiak dhe u rishfaqën “kungujt”. Unë ika më ‘97 dhe nuk di se si ka vazhduar, por herë herë shoh ndonjë emër të njohur, që e di “sa i vlen lëkura”. Nuk ka nevojë të hedh emra se lista mund të jetë shumë e gjatë. Shumë vite më parë kam shkruar për një që kam pasur në shkollën e mesme dhe që nuk dallohej për inteligjencë, që duke qënë në një vend drejtues detyroi një nëpunëse të gjorë të vriste vetem duke e transferuar në Ersekë. Më vonë, shumë patronazhistë dhe ‘kunguj” të tjerë zunë ta quanin Zonja e Hekurt.

Si e përmenda për Kryebashkiakët, fitorja e parë e Peleshit mu duk e duhur, se edhe pse kishte treguar “bishtpërdredhje në politikë“, pat qënë dikush që të mesmen e kishte mbaruar me Medalje Ari. E kisha njohur (bashkë me Raqkën) para se të emigroja dhe më dukej me mend dhe vullnet. Koha tregoi se për të “sunduar” Korçën i duheshin sa më shumë “kunguj”. Dhe ata si gjithnjë shfaqen, të gatshëm për të shërbyer, servilë dhe arrogantë, të korruptuar dhe korruptues, sepse në ka një gjë që dinë të bëjnë mirë “të paaftët” është të jenë servilë me ata lart dhe arrogantë me ata poshtë. Gjithashtu edhe të vjedhin.

Korça i njeh më mirë se unë se cilët janë drejtorë dhe drejtoresha, deputetë dhe deputetesha. zv.ministra dhe zv.ministresha, të lindu dhe të rritur në Korçë. Dikur, më tregonin se një deputet korçar, që kishte marrë diplomën e universitetit me para, nuk dinte as për ç’lloj dege ishte diplomuar?! Dhe kjo “dikur “ ishte në këtë shekull.

Por dje pashë një intervestë të një kolegu, që kuptova se Meritat nuk kanë asnjë vlerë. Urbanisti Kristi Ravoniku (është gjysëm koleg se unë nuk jam urbanist) tregonte në një kanal televiziv, që e kishin pushuar nga puna për “arsye politike”. Meqënëse ka ndodhur rreth vitit 2015 dhe duke mos ditur se ç’lloj orientimi politik ka pasur dhe ka Kristi, gjykova që duhen ta kenë bërë “Soushëllistët”. Se më 2015 ata kanë pasur në dorë edhe Pushtetin në Tiranë dhe në Korçë. Duket që Kristi, i cili atë kohë paska qënë Drejtor i Planifikimit dhe Zhvillimit të gjithë Qarkut të Korçës, ka qënë politikisht kundër Niko Peleshit. Sepse në intervistë nuk tha se e kishin shkarkuar se kishte kundërshtuar politikat zhvillimore të Qeverisë Rama apo të Bashkisë së Korçës. Thjesht heqje nga puna për qëllime politike.

Kjo gjë nuk duhet të ndodhë më. Unë nuk e kam njohur urbanistin Kristi profesionalisht se kam ikur shpejt nga Korça, por ta heqësh politikisht dhe më pas të vendosësh ndonjë “patronazhist” a nuk e di se kë kanë vendosur i bën dëm Korçës , Pogradecit, Kolonjës dhe Bilishtit bashkë. Nuk di se si kanë rrjedhur punët e Urbanistikës dhe Arkitekturës në Qarkun e Korçës, por nëse janë përkeqësuar, këtu kuptojmë se sa dëm sjell heqja e njerëzve me vlera morale dhe profesionale.

Flamingot edhe për këtë janë ngritur. Se nëse nuk kemi një Zegjine nga Korça, ndoshta kemi të tjera të ngjashme, që ngrihen në detyra të larta vetëm për devotshmërinë ndaj “kauzës” dhe vazhdojnë “kauzën duke vjedhur edhe vetë. Megjithatë, duhet të themi , që nuk kemi ende nga këto zonjat me detyra të rëndësishme, që “hyjnë e dalin kazinove”. Edhe pse i afruar në PS nga Nano (i njohur për të luajur në ruletë), Peleshi nuk ka lejuar që patronazhistët e Korçës të preken nga ky ves fatal.

E megjithatë heqja e Kristit për “arsye politke” dhe emërimi i plot njerëzve pa asnjë meritë, i ka sjellë dhe do i sjellë dëme Korçës.

Ndaj korçarët, të njohur në më se 100 vjet për thënien “u bë dhe by.. e këtij për atë post?!” duhet të ndjehen më shumë për të arritur një të ardhme, ku njerëzit të emërohen më shumë në sajë të Meritave, se sa të “partishmërisë“ apo dhe “aftësisë për të lodruar në shtrat me Shefin”.