A ju vjen ndopak turp të dashur shqiptaro-amerikanë që votuat për Trump?

Ndonëse nuk ka të dhëna statistikore se sa shqiptaro-amerikanë kanë vonuar parvjet për Trump, kam bindje, nga kontaktet që kam, që janë ndoshta 90% e tyre. Veçanërisht nga ata që kanë emigruar pas vitit 1990. Pasi e kishin parë se si kishte qeverisur për 4 vjet. Pasi kishin dëgjuar se ç’lloj idiotllëqesh nxirrte nga goja, Pasi kishin parë edhe ç’farë ndodhi më 6 janar 2021.

Atë mëngjes, krejt rastësisht hapa televizorin dhe pashë një skenë, që mund të krahasohej vetëm me atë që kishte ndodhur në Tiranë gjatë varrimit të Azem Hajdarit. Nuk i besoja syve. Mendova se kur kjo gjë mund të ndodhë në Uashington, nuk është e pamundur të ndodhë kudo. Absurde. Idiote. E frikshme.

Mora në telefon një Republikane të Regjistruar me të cilën kisha punuar dhe që e dija se “llomotiste” lart e poshtë se “Obama e kishte bërë baltë!” “Ja ku e ke Presidentin bastard për të cilin ke votuar”- i thashë dhe e mbylla telefonin.

Megjithatë nuk mendoja se “katrahura” mund të shkallëzohej. Amerika i ka ende gjallë institucionet. Vetëm pata bindjen se me atë që ndodhi “The Donald” i kishte larë përfundimisht duart me politikën.

Dhe sërish gabova. Nuk e njihja mirë mendësinë e shumicës së amerikanëve. Ku hyjnë edhe 90% e shqiptaro-amerikanëve, që jetojnë kryesisht në qytetet të mëdha dhe ku Trump nuk fiton dot.

Unë nuk jam as me demokratët në SHBA dhe as “komunist” sikundër më thotë me shpoti një mik shumë i afërt. E di që edhe kandidatët e asaj Partie vinë nga prerje të ngjashme, që administrojnë vendin në përputhje me intersat e super të pasurve. Janë ata që ju financojnë fushatat.

Por jam në gjendje të dalloj një idiot dhe një monstër që mund të bëjë gjithshka vetëm për tu ndjerë i rëndësishëm. Që mund t’i thotë lehtësisht të Zezës e Bardë pa ndjerë asnjë turbullimi.

Ndaj votimi në masë prej tyre për këtë “monstër” të paparë në Historinë Moderne është jashtë çdo lloj justifikimi. Mund të thuash “nuk i dua zezakët dhe nuk votoj Kamalan”, mund të thuash “na gjeti belaja me latinot dhe ky i bën zap”, mund të thuash “na mbytën taksat e ky do na i lehtësojë“, mund të thuash “ky është kundër luftrave”, por të gjitha këto nuk të justifikojnëqë voton për dikë që për pak e ktheu Uashingtonin e vitit 2021, si Tiranën e vitit 1998. Eshtë shumë më e ndershme mos shkosh të votosh.

Por nuk mund të kthehemi në nëntorin e vitit 2024 dhe mbase vota e shqiptarëve nuk ka pasur asnjë efekt, se jetojnë kryesisht në shtete blu.

Por në këto 16 muaj a jeni ndjerë me turp të dashur bashëatdhetarë e miq?

Flas për ju që jini në gjendje të mendoni.

Trump do e kishte marrë Shtëpinë e Bardhë edhe pa votën tuaj. Por ju treguat se sa miopë jeni; se sa urrejtja ndaj komunistëve ju shpie të votoni një Monstër; se si etja për 2000 dollarë më shumë në vit ju bën të votoni për dikë që ve në rrezik botën dhe të ardhmen e fëmijëve dhe nipërve dhe mbesave tuaja.

Dua që gjatë këtij viti të takoj disa nga ju dhe nëse nuk e shmangim dot politikën t’ju pyes në sy:

Ndjen turp për çka ke bërë?

Unë nuk di se ç’përgjigje do marr.

Eshtë në natyrën e shqiptarit të mos e pranojë gabimin edhe kur vetë e di që e ka dhjerë!

Por po ju paralajmëros se nëse do dëgjoj justifikime të tipit “kështu do bënte dhe tjetri”, “këto janë interesa që nuk varen nga Presidenti”, “Irani na rrezikonte me atomiken” e të tjera broçkulla si këto duhet ta dini që do kini një përgjigje të vetme.

Një gëlbazë në fytyrë dhe më pas do shkoj në një vend të qetë ku të mos dëgjoj më asnjë fjalë shqip.

Koha biologjike dhe sahati im i mbetur

Diçka flitet tani rreth moshës biologjike dhe shumë njerëz mburren se janë 20-25 vite më të rinj se sa ju tregon pashaporta. (Këto dëngla kanë qënë gjithnjë mes meshkujve, që theshin se i kishin rregjistruar më të mëdhenj për të mos shkuar ushtarë, por këto lloj pasaktësish unë i marr me rezervë. Edhe pse nëse citoj Xhozef Keller, nuk kam arsye të fortë të besoj se jam lindur në Korçë, më 16 shkurt 1959. Unë kët e kam besuar se ma kanë thënë prindërit dhe se kam në të gjithë dokumentat, por nuk kam asnjë provë të vërtetë për të. Duke qënë kërthi, edhe pse dëshmitar okular unë nuk mund të konfirmoj dhe as të kundërshtoj ditën dhe vendin e lindjes. Ju kam besuar verbërisht prindërve, mësuesve, sekretarëve të partisë, veprimtarëve të Frontit, heronjve të punës socialiste, udhëheqësve të pionerëve dhe nxënësve me medalje ari.)

Po unë nuk e kam kundërshtuar ligjërisht ditën time të lindjes, ndaj dhe nuk kam të drejtë të pretendoj se kam lindur diku rreth mesit të vitit 1963, kur kam nisur edhe të kujtoj gjëra. Madje dhe kjo nuk është e sigurt, se edhe për vitin 1963 mund të ketë patur një komplot për ta quajtur të tillë, kur mund të ketë qënë edhe koha që përkon me vitin 1968.

Po le ta lemë diçka që është kaq e turbullt dhe konvencionale dhe që njerëzit që e krijuan edhe mund ta manipulojnë. Por ata nuk mund të manipulojnë orën time biologjike. Edhe kur u përpoqën në vitin 2019, që nëpërmjet vaksinës Covid-19 të më plaknin 18 vjet e ca, unë dëgjova Fredin e Bajramit dhe nuk u vaksinova.

Tani jam ky që jam dhe ndjehem diçka, si rreth 38-39 vjeçar. Edhe kur më pyesin për moshën ju them nëpër dhëmbë “..stenëntë“ që mund të variojë nga 29 deri në 59, por q nuk mund të jetë kurrë më shumë.

Kështu deri para disa dit[sh, kur shkova të takoja një ish-pedagog në hotelin e quajtur “Kotoni”. Hoteli nuk ka asnjë lidhje as me Pambukun dhe as me Niko Peleshin, por thjesht është një hotel i mirë, me katër yje, jo larg nga ish-selia e Komitetit Qëndror të Partisë së Punës.

Doja të lija një porosi me shkrim për ish-pedagogun pronar dhe më duhej të shënoja datën. 8 prill më tha me plot mirësjellje recepsionistja. “ Oh sa mirë që ka kaluar data e errët!” thashë si për të bërë një shaka bajate, por duket që ishte më bajate se duhej sepse vajza e re më pa me dyshim. “E di besoj pse quhet datë e erëët?” shtova për të treguar se nuk ja kisha futur aq kot. “ Po-tha- dje ishim shumë pranë Luftës së Tretë Botërore.” “O gomar- i thashë vetes- bota është në një katrahurë të vërtetë dhe ty të ka mbetur sahati në 7 prilli, kur pushoi këngën bilbili!”

Nuk i thashë recepsionistes së re asgjë për Zogun, Mujo Ulqinakun dhe sho Enver, që në mënyra të ndryshme e pritën 7 prillin. Cdo gjë aq e ndjeshme dikur edhe për mua tani dukej tepër e largët dhe pa pikë rëndësie.

Dua të shënoj, që regjimet e ashpra, edhe pse nuk janë në gjendje të të ndryshojnë orën biologjike të individëve, munden që nëpërmjet propagandës të përditshme, itensive dhe gjithëpresente të të ndryshojnë kohën mendore. Për ne gjithshka fillonte me Luftën nac-çlirimtare. Para saj gjithshka kishte qënë e gabuar ose me cene të mëdha. Pika “kruçiale” ishte 8 nëntori 1941 dhe triumfi i vërtetë dhe Jeta e Re fillonte më 29 nëntor 1944. Kush guxonte t’i vinte në dyshim këto, “shkote ke veni”. Ndaj edhe gjyshërit i kuptonim që kishin kufizime ideologjike, se kishin lindur para formimit të Partisë. Por ne ishim të vendosur të punonim me ta deri sa ata ta kuptonin plotësisht se ç’kastravecë po linin pas.

Historia e Komunizmit në Shqipëri ishte më e varfra në të gjithë Mesdheun, E kuptueshme për një shoqëri të varfër ekonomikisht, por edhe shumë të pazhvilluar, Por propaganda ja kalonte asaj të Jugosllavisë, Bullgarisë dhe Rumanisë, ku kishte patur vërtet diçka. Tek ne 0-ja ishte kthyer në një “faktor” aq të fortë, sa hyrja e Clirimtarëve në Tiranë, ishte për ne viti 0. Ndaj ishte e pamundur që të mos mateshe me këtë vit 0. Në kohën kur nisëm të kuptonim se ku jetonim edhe Globi ishte kthyer në Shqipëri dhe Kinë dhe çdo gjë tjetër ishte vetëm borgjeze ose revizioniste.

Më kujtohet kur isha në Universitet, që ishin vite shumë të vështira për të drejta studimi, dhe më të shumtët e bashkëstudentëve ishin nga qytetet e vogla dhe fshatrat, kontigjent i përshtatshëm për trushpëlarje, në një mbledhje me dikë nga Instituti i Studimeve M-L, shumë studentë me bindje ngriheshin dhe deklaronin se e dinin që në libraritë europiane, veprat e sho Enver ishin ato që shiteshin më shumë.

Kështu që ne nuk dinim në cilin shekull jetonim. E kuptoj pse e njëjta gjë ka ndodhur në Kamboxhian e Pol Potit dhe vazhdon të ndodhë në Korenë e Kimëve.

Truri i njerëzve është lehtësisht i manipulueshëm!

Për fat të keq ndodh edhe në vende të lira. Në Amerikë ka pjesë të shoqërisë ende në shekujt e 17, 18 dhe 19. Ndaj fiton Trump që me lehtësinë e një idioti dinak mund të kalojë me lehtësi nga një shekull në tjetrin, se nuk ka asnjë parim dhe asnjë bindje. Madje nuk e ka as idenë e Historisë.

Për fatin e mirë të Botës, Trump nuk mund ta mbytë Lirinë në Amerikë. Në rast se shoqëria amerikane do ishte aq inerte sa shoqëria gjermane e pas vitit 1933, bota sot do ishte zhytyr thellë në mut.

Por ka ende shpresë.

Si ka shpresë edhe për mua që ta ve në lëvizje sahatin tim të mbetur,

Sa afër aq edhe larg!

Në një udhëtim, asnjëherë nuk ndodh që gjërat të shkojnë shumë keq, ose jashtëzakonisht mirë. Këtë e dinë fort mirë edhe guidat turistike edhe ndikuesit, por në ndryshim nga ne të tjerët, ata janë të prirur që çdo gjë ta paraqesin “bojë trëndafili”. E kuptueshme, ata varen nga numuri i turistëve që do joshin dhe nuk bëjnë asnjë gabim edhe kur gjejnë gjëra të jashtëzakonshme edhe atje ku s’janë.

Po unë dua të shkruaj për përvojate mij a në udhëtimin e fundit, i cili nuk ëshë mbyllur akoma. Gjithashtu ju këshilloj lexuesve të rregullt, të injorojnë ato që kam konstatuar, sepse jo vetëm që përvoja e askujt nuk duhet përgjithësuar, por sidomos ajo e një “grindaveci 67 vjeçar”.

Mbrritja më e keqe ishte në aeroportin e Athinës, ku na lanë plot 90 minuta, që me çantat zvarrë të arrinim tek polici qç do vinte vulën. Përcjellja më e keqe ishte në Aeroportin e Tiranës dhe Aeroporti më i papastër ishte ai i Barcelonës.

Korça nuk ka ende aeroport dhe për atë të Vlorës po therren!

Por aeroportet janë vetëm pika hyrjeje dhe daljeje dhe nuk kanë të bëjnë aspak me cilësinë që të ofron jeta në Tiranë, Korçë, Athinë dhe Barcelonë.

Tek dy të parët janë njerëzit, kujtimet, gjuha, kultura, që të bëjnë të hidhesh kokë e këmbë në atë vorbull të bukur shqiptare. Dhe unë u hodha! Meqë hundën e kisha lënë në Kanada, as mu thye dhe as më ra kërkund ndonjë erë e keqe. Për banjot nuk kam ndërmend të shkruaj se ishin kudo keq. Por në banjo nuk shkon më shumëse tre herë në ditë dhe nuk ka kuptim të ankohesh, Ajri i dshurisë për një mërgimtar ishte kudo i pranishëm. Nga lokali modest i Qinamit, diku pas kullave në Rrugën e Barikadave dhe deri tek nëpunësja e Whizzair që më përcolli për në Athinë. Nuk dinin ç’të bënin për mua. Qinami më ofroi shërbimet falas të një avokati të njohur, por avokati shumë i njohur nuk pranoi të më takonte në një lokal aq modest. Më la një takim më 7 në Plazza, por njëkohësisht, kur shkova. ishte takuar edhe me dy italianë dhe takimin me mua e shtyu për një të ardhme të afërt. Unë nuk shkova se do nisesha për në Athinë, por Qinami shumë i dashur më ndihmoi duke më thënë “Kështu e kanë këta. Nuk lenë takime në lokale të zakonshme.”

Dashuria në Korçë. Në qytetin ku pata kaluar 38 vjet ishte e pashembullt. Në fillim skandalizoheshin se jo vetëm kisha humbur celularin në Barcelonë, por nuk kisha blerë një tjetër, Dhe u skandalizova edhe vetë! Me ç’birko mend udhëtoja në Europë dhe në qytetin tim pa pasur një celular. Celulari është baza e një komunikimi tç drejtpërdrejtë, të sinqertë dhe frytdhënës. Duket që unë nuk i kisha menduar as të drejtpërdrejtin, as të sinqertin dhe as frytdhënësit. “Po si do këmbejmë me ty o kandez!” më tha një mik jo shumë i afërt. Më erdhi zor t’i thoja “me pëllumba poste”, se ishte tepër arrogante dhe e pavend, por mblodha supet dhe thashë, po ja mbase qëllojmë si sot, në Bulevardin e Korçës

Miku jo i afërt me siguri mendoi se unë kam rrjedhur përfundimisht dhe u largua duke tundur kokën. Dhe unë duhet të pranoj se kam rrjedhur, nëse mendoj se me dikë mund të takohesh rastësisht, ose të lesh takim me “pëllumb poste”.

Sigurisht që i takova miqtë e mij më të mirë, që nuk më kanë braktisur kurrë!

Takova në dy tre vende rastësisht, të rinj që nuk i njihja dhe që kishin zgjuarsi, mirësi dhe bon sens.

Nuk ishin më të shumtit, por të ngjallnin shpresë, Doja të takoja edhe një arkitekte të re, që pinte çdo mëngjes kafenë në të njëjtin lokal ku e pija unë. Më erdhi zor të bëhesha “invadent” dhe ta pyesja se çmendon për arkitekturën e Korçës. Por arkitektja e re, që rrinte në të njëjtin vend çdo ditë, pinte kafe me një marangoz, që dukej se nuk i linte rradhë të fliste. Nuk doja të bëhesha “rrota e tretë e arabasë“ dhe me sa kuptoja, marangozi jo vetëm do më tregonte pëe arkitekturën e Korçës, por edhe për arkitekturën e Kanadasë.

U largova me mbresa shumë shumë të përzjera nga qyteti im. Më të këqia se të tre viteve më parë, kur fatkeqsisht, një ditë para nisjes sime pat ndrruar jetë një njeri që e kisha patur në shkollë, Quhet Vaskë Kosta. Nuk shkoja për tu qethur tek ai tek ai se vërtet e vlerësoja profesionalizmin, por unë jam zevzek dhe nuk duroj dot të më mbajnë gjatë në karrigen e torturës.

Tani për Vaskën ka edhe një libër, që e përmenda në një postim të djeshëm.

Eshtë mirë t’i kujtojmë njerëzit. Edhe me libra. Por mendova dhjetra e dhjetra korçarë të shkëlqyer, për të cilët nuk është kujtuar të shkruajë kush një libër. Ndoshta as edhe njç artikull.

Ndaj edhe pse jam ende në Ballkan ndjehem aq larg qytetit tim!

Pse po më vrisni?

Pse po më vrisni?

Pak e nga pak,

Çast pas çasti

Më vrisni.

Një ditë jo të largët kandili do më shuhet.

Ju duket e largët?

Nuk mund të prisni?

Ndoshta të më vrisni nuk kini dëshirë

Kur heshtur kaloj trotuarit me diell

Të pakët janë ata që më njohin.

Kam mollëzat prej dritës nxirë

Dhe s’ec shpejt si më parë

Mësuesit dhe bashkënxënësit më fshihen

E mbaj,

Por mund të shpërthej në të qarë.

E di që nuk meritoj ekzekutimin,

Pak gjëra kam bërë në jetë.

Por ju nuk doni të prisni,

Edhe pse e dini që kandili do më shuhet.

Ndoshta do doni ta bëj vetë,

Por jo!

Po ju le juve të më vrisni.

Poetët e Klubit “Bota e Re”

Në qyetin tim ka një Klub që quhet “Bota e Re”. Nuk është si klubet-kafenetë e shumta, që mbushin qytetet tona. Disa edhe me emra të pazakontë për një klub-kafene si psh “Komiteti” apo “Komiteti Diellor”. Klubi “Bota e Re” është një klub i mirëfilltë intelektualësh, pak a shumë si Klubi “Miqtë e ABC” tek “Të Mjerët” e Hugoit. Sigurisht që “Parisi i Vogël” sështë ende shumë më i vogël se Parisi i vitit 1848, kur zhvillohen ngjarjet tek “Të Mjerët”. “Qyteti i dritave” kishte atë kohë 1 milion banorë, kurse Korça jonë mezi i bën 30 mijë gjatë Festës së Birrës.

E megjithatë duke cituar Nolin në një bisedë me një diplomat kinez në Lidhjen e Kombeve, kur kinezi u çudit se sa i vogël ishte vendi jonë, plot krenari i tha “Vertet një milion, por shqiptarë ama!” Ndaj e njëjta logjikë e sasi-cilësisë mund të përdoret edhe në rastin e 30 mijë korçarëve.

Se këta korçarë të mençur dhe me dashuri për artin e kanë krijuar Klubin “Bota e Re”. Unë e mendoj si një klub poetësh (revolucionarë ose jo), por atje mund të ketë edhe prozatorë, dramaturgë, si edhe kritikë letërsie apo promovues të letërsisë shqipe dhe botërore.

Kontakti im me Klubin ndodhi vetëm këtë vit dhe për një motiv tepër egoist timin. Duke parë mosshitjet masive të librit tim me poezi “Flokët e Frejas”, mendova që një përpjekje për një promovim të tijin, edhe pse e vonuar mund të ndihmonte. Nuk dija ku te kerkoja ndihmë dhe meqënëse libri ndodhet vetëm në librarinë e një komshiut tim në Korçë, thashë se ndihma duhet kërkuar në burim. Dhe përsëri nuk kisha asnjë ide se si bëhen promovimet dhe se kush i organizon. Para katër vjetësh ishte bërë diçka e tillë për librin tim “Biseda të pakryera me babanë“, por ai ishte më shumë si një mbledhje përkujtimore për 100 vjetorin e Andon Marës dhe u krye në Bibliotekën e Qytetit, ku babai kishte qënë për shumë vite drejtor.

Dhe pikërisht në atë paradite përkujtimore, pata dalluar një djalosh të gjatë, i cili bënte foto të veprimtarisë. Kur u larguan të gjithë, dikush më tha se quhet Arjan Kallço dhe unë nxitova t’i jepja një libër edhe me kushtim.

Tek ky djalosh i gjatë, që bënte foto të veprimtarisë, më shkoi mendja në shkurt dhe meqënëse në Instagram kisha parë, që ishte më shumë poet se fotograf, i thashë një miku të blinte një “Flokët e Frejas” dhe t’ja jepte. Me entusiazëm Kallço më tha se e kishte marrë librin dhe më pyeti se ç’mund të bënte për mua dhe librin. I shpjegova që do kisha dëshirë për një promovim të mundshëm dhe me të njëjtin entusiazëm më tha se isht shumë e mundshme dhe se Klubi ”Bota e Re”, ku ishte anëtar, këtë gjë e bënte shpesh.

Edhe këtë rradhë fati më ndimoi mendova. Mjaft të trokasësh në derën e duhur në çastin e duhur. I shpjegova që prej datës 20 mars deri më 7 prill mund të vija në Korçë, kurdoherë që ai ta gjente të arsyeshme. Më tha që mund të kemi disa probleme me kalendarin, se Klubi bën shumë promovime, por do e bisedonte me Kryetarin (ose Presidentin) dhe shumë shpej çdo gjë do ishte e qartë Lokalet nuk ishin problem. Muzeu i Mësonjtores ose Biblioteka. Kjo më bëri të ndjehesha më intelektual se kurrë. Po promovoja një libër në zemrën intelektuale të qytetit dhe i ndihmuar nga ajka e intelektualëve të qytetit.

Në një bisedë të mëvonshme, Kallçoja i “Bota e Re” më njoftoi që jo vetëm kishte folur me Kryetarin (dikush me mbiemër Rusi), por edhe me nënkryetaren (dikush me mbiemër Bandilli). “Po me sekretarin?” e pyeta se mendova që një organizëm i tillë, i mirëorganizuar duhet të ketë edhe një Sekretar. Nuk e morri llafin, por kujtova se Sekretari do ishte ai vetë dhe për modesti nuk e përmendte.

Dhe u nisa fluturimthi drejt Ballkanit, ku jo vetëm do takoja njerëzit e dashur, por do kisha mundësi pas tre vjetësh të promovoja një libër të pashitur. Se kur libri nuk shitet është më mirë, që sikundër bëhet me kastravecat e mbetur, ta dhurosh në një mjedis sa më intelektual. Pak a shumë si bënte Beni Tapa me zarzavatet e mbetura, që ja jepte të vëllait të Manolit të Sofisë.

Por sërish diçka ndodhi, që i bën rrëfenjat e mia të shkurtar të kenë kthesa të pritura dhe të papritura. Nuk di nëse kishte pasur ndonjë dikutim tepër intelektual mes Kryetarit Rusi dhe nënkryetares Bandilli, por njoftimi se një ditë ishte menduar, më ardhi kur kisha prerë një biletë për në Barcelonë. E njoftova Kallçon e “Bota e Re” se për fat të keq nuk mund të merrja pjesë në veprimtarinë që bëhej për të “më nderuar”. Mendova edhe se sa e madhe ishte humbja ime (jo për librin) se nuk do takoja dot gjithë ata poetë, prozatorë, dramaturgë dhe kritikë letërsie që mbushin Klubin. Të mendosh se ç’nivel intelektual dhe inspirues mund të ketë Klubi, mjaft të përmend një fakt: Një nga anëtarët ka botuar një libër “Gërshërët e arta të Korçës” kushtuar një berberi që na la para 3 vjetësh. Nuk di nëse libri është me poezi, apo i natyrës biografike apo një studim i përzjerë i rolit të berberëve në dy sistemet ekonomiko-shoqërore që ka kaluar Korça gjatë vitebve të jetës së berberit të njohur.

Duhet frymëzim, formim intelektuar dhe shumë përkushtim të nxjerrësh nga dora një vepër të tillë.

Të tillë intelektualë gëlojnë tek “Bota e Re” e qytetit tim të lindjes. Që më bëjnë të ndjehme krenar kudo që shkoj.

A është “elitar” Neritan Sejamini?

Më duhet t’i kërkoj ndjesë lexuesve për një dizinformim jo të qëllimtë, që ju bëra në pjesën e tretë të shkrimit “A duhet parë me dyshim ]do gjë që bëjnë shqiptarët?” Ishte vërtet nga padija, nga që nuk u kujdesa të verifikoja, por u mjaftova që më thanë se ishte një konferencë në dhomën e Konferencave në hotelin “Kotoni” dhe unë hamendësova duke u nisur nga organizatorët, se do ishte di]ka rreth ideve të së Djathtës Europiane.

Por jo! Nuk ishte një konferencë, por një leksion i hapur që bëhej nga Ruli dhe Sejamini, se si ishin krijuar elitat në Shqipëri!

WOW!

Kjo është tamam për tu “thagmosur” se kush mund të shkojë të dëgjojë një leksion se si janë formuar elitat në Shqipëri, nëse nuk aspiron që të bëhet elitar. Se sipas mendimit tim (aspak elitar) kjo mund të jetë tema e fundit për të cilat mund të jepet një leksion në Shqipëri dhe që t’i interesojë kujt.

Por gjërat nuk janë dhe kaq të “zgjidhura” dhe kujtoj se ky preokupimi me “elitat” është i hershëm. Shumë vite më par, kur ishte zv,kryeministër Niko Peleshi, kishte shkruar një artikull të gjatë në gazeta MAPO për elitat e reja dhe rolin e tyre në Bashkësinë Europiane. I gatshëm për sulm, pasi lexova artikullin që di]ka kishte rreth specifikës së “narracionit” dhe të “mesazhit” tek elitat e reja, dërgova një artikull denigrues të titulluar “Eshtë ekonomia, budalla!” që u botua po aty, por edhe pas saj Peleshi mbeti në “elitë“ ndërsa unë, si gjithnjë, me turmën e “të paemërve”.

Por nga ai artikull kuptova se të rëndësishmit e shoqërisë sonë duan të ndjehen elitarë. Unë kurrë nuk e kam kuptuar këtë kategori, sepse kam qënë “egalitar” por kjo nuk do të thotë se e drejta është në anën time. Në botë, sipas disave, ka “elita” që janë si “ajka’ e një sasie të madhe me qumësht, ku nnë këtë të fundit hyjnë vdekëtarët e zakonshëm. Më duket absurde përse duhet të jesh pjesë e elitave, nëse kjo kategori vërtet ekziston, sepse nuk kam dëgjuar që këta “elitarët” rrojnë nga 120 vjet. Nëse elitarët kanë më shumë ‘respekte”, më shumë para, më shumë udhëtime me charter dhe më shumë të dashura, mua nuk më bëhet aspak vonë se më mjafton një udhëtim në vit, pak para dhe vetëm një e dashur. Prandaj dhe autori i shkrimit të dikurshëm rreth “elitave” dikur më ka quajtur “minimalist”. Që pak a shumë përkthehet “impotent”. Sepse ke dëshirë vetëm për një të dashur. Oreksi i Di Lanas ishte i ndryshëm.

Por idea e “elitave” ishte injektuar nga VIP-at edhe tek “ronxhobonxhot”, që ju rrinin pas. Kujtoj se shumë vite më parë, një kokëbosh, që nuk kishte mbaruar dot Universitetin se aq kishte në kokë dhe ishte edhe kokrra e dembelit, ishte i fiksuar pas “elitave”, së bashku me gruan e tij, që e kishte mbaruar Universitetin pasi kishte bërë dy herë vitin e parë. Cifti këmbëngulte që kjo botë kontrollohet dhe shijohet nga 5% e popullsisë, që është elita dhe ata ishin pjesë e këtij 5% në shoqërinë shqiptare?!

Ndaj dhe mora mundimin të hedh këto rrjeshta, sepse zhgënjimi nga Sejamini për “shoqërim” me Rulin bëhet trefish më i madh.

A e fut veten Sejamini në Elitën shqiptare?

E gjykon që vetëm Elita mund të na shpëtojë?

Unë nuk mund të hyj në mendjen e Neritanit dhe të dal me përfundimin se ndjehet apo jo elitar. Nëse ndjehet i tillë është po aq “koqe” sa ai krastaveci që nuk mbaroi dot Universitetin.

Por edhe nëse nuk ndjehet i tillë, por në mënyrë të ndërgjegjshme organizon me Rulin një leksion të hapur për krijimin e elitave në Shqipëri, atëhere është vërtet një “elitar shqiptar”. Dhe me këtë unë nënkuptoj HAJDUT.

Do e shtjelloj me qetësi këtë ide timen, se e di që një miku im në Detroit do më akuzojë se shënjestrën e drejtoj në shënja të gabuara.

Nëse vërtet në Shqipëri u krijua një Elitë, e cila zëvendësoi Bllokun dhe funksionarët e lartë në rrethe, ajo përbëhet e gjitha nga Falsifikatorë dhe Hajdutë! Jam kategorik në këtë qëndrim dhe për të do përmend një dyzinë me emra. Jo të gjithë politikanë. Skënder Gjinushi -Kryetar i Akademisë së Shkencave; Zamiri i Bitijes – Njeriu më i pasur; Edi Rama – artist dhe Kryeministër; Sali Berisha – mjek dhe politikan; Aleksandër Meksi – studiues dhe ish-kryeministër; Vjollca Hoxha – Drejtuese e medias më të madhe; Ilir Beqja – informatikan dhe ish ministër: Bajram Begaj – President dhe ish-gjeneral; Ajola Xoxa – kuratore arti dhe juriste; Alban Eftimi – arkitekt; Apollon Ba]e – akademik dhe ish-deputet; Agron Papuli – biznesmen dhe ndërtues.

Nuk di nëse lista e “elitarëve”, që mund të kishte 12 emra krejt të tjerë, ka një anim nga e Majta Europiane apo e Djathta europiane, edhe pse si e kam shkruar vite më parë në Shqipëri nuk ka parti që kanë ideologji, por vetëm grupe njerëzish që vrapojnë “për të kap noi lek”.

Problemi im është, se dikush që e kam menduar njeri me integritet, vrapon të marrë ca “easy money” duke bërë një palo leksion, për një palo temë , në krah të një palo burri! Për mua është i njëjti falsifikator, si një shoku im i klasës që dikur falsifikonte viza. Edhe më keq, se shoku im rrezikonte të bënte burg, kurse Sejamini nuk rrezikon asgjë.

Në Shqipëri nuk ka Elitë!

Ndodh madje që edhe njerëz si Elena Kadare, që është e sigurt për elitarizmin e saj se ndante shtratin me Is, shkon hapur në mbrojtje të një Hajni të mirënjohur në dyert e SPAK. Shpesh, njerëz të fuqishëm në shoqëritë perëndimore, janë gjithshtu të përlyer në njëmijë e një m...sillëqe. Bota është e tillë. Por në ndryshim nga ne, në ato vende ka institucione, të cilat mbrojnë deri diku njeriun e thjeshtë nga sundimi i ashpër i të ashtuquajturave Elita.

Këtë duhet të thotë Sejamini në leksionin e hapur (nëse e di), por këtë nuk mund ta bëjë në krah të supernjollosurit Genc Ruli.

Ndaj kam dyshimin e thellë që është “elitar”.

Mbrëmja e Ringjalljes

Mbrëmë ata u rikthyen.

Përsëri me fytyrat fshehur.

Kishin marrë peng mikun tim të mirë

Dhe kërkonin t’ju jepja shpirtin në këmbim.

Ai shihte i çuditur,

Në fytyrë i zbehur,

S’kuptonte se ç’hynte aty shpirti im.

Dhe unë sërish lemerisht u gajasa

Me dritshkurtësinë e ligësisë së tyre

Jo se të shisja të vetmen gjë të mbetur

Nuk kishte gjasa.

(Më kishin mbetur të Bodlerit karta me pika lyre)

Kujtimi i atit tim ende i patretur

Dhe një pjesë e parrojtur fytyre.

Qeshja se as mikun tim dot se vrisnin

Ishte Dita e Ringjalljes.

Por asgjë nuk dinin të errëtit me fytyra mbuluar.

Të errëta veshje në trup kishin,

Në se mund që trup të quaj

Disa të gjata duar.

Duar që përpiqeshin të rrëmbenin

Gjithshka që ishte “e vlerë“ për ta.

Më pas në zjarret alkimike ta shkrinin

Ta derdhnin formave

Në flori kallp ta kthenin

Si rëndom bënin të merrshme hata.

Nuk lidha fjalë.

I treta me të kumbueshmen qeshje.

Monstrat e gjora që përpiqen të rrëmbejnë

Cdo gjë prej dritës dalë

Mbuluar me të thjeshtë veshje

Dhe që vdes e ringjallet në heshtje.