Dëmet, që i solli Myftar Grabocka qytetit të Korçës

Periudha e fundit të viteve ‘50 dhe fillimit të viteve ‘60 ka qënë një periudhë, kur popullsia e Korçës po shtohej jo normalisht për shkak të migrimit të vrullshëm nga fshatrat e Korçës dhe Kolonjës. Korça kishte një dizavantazh, se shumë inxhinierë me përvojë të shkolluar para Luftës së Dytë kishin ikur në Tiranë ose në qytete të tjera. Ata që kishin mbaruar studimet në Lindje, me ndonjë përjashtim të vogël, ishin mbajtur gjithashtu në Tiranë. Ndaj nuk kishte forca projektuese të konsoliduara.

Por Myftari, që drejtonte punën që lidhej me Urbanistikën dhe Arkitekturën, nuk këshillohej as me njerëz të tjerë, si historianë, shkrimtarë, piktorë, skulptorë, të cilët ishin jo të pakët në Korçë. I dukej se i dinte të gjitha dhe pranonte vetëm të dërguar nga Tirana, me servilizmin që karakterizon zakonisht qejhallarët. Të asaj periudhe janë ndërhyrjet shumë të dëmshme në Sheshin e Teatrit, që Myftari si i zoti që ndjehej, e drejtonte nga tarraca e Bankës së Shtetit, t[ cilatt u kryen me ato pallatet “damblla” të Cajupit dhe Optikës.

Po ashtu miratimi i ndërtesave gjigande të Vetshërbimit dhe Dyqanit të Luleve, që mbyllën disa rrugë të Korçës për të dalë në bulevard.

Për të qënë i drejtë, duhet të them që Petraq Kolevica e vlerësonte pritjen që i pat bërë Myftari për disa nga veprat e tij në Korçë, por dhe arkitekti i njohur nuk kishte si të dinte se ku fillonte “horizonti modern” dhe ku përfundonte “nënshtrimi prej injoranti” ndaj Tiranës i Myftarit.

Një nga “veprat” e njohura të M. Grabock[s është mbushja me gurë e Lumit të Korçës pas tërmetit të 1960. Ishte problem i madh ku të shkonin mbeturinat dhe u gjet zgjidhja e Shëtitores. Për të mund të ketë edhe sot mendime të kundërta, por për mua, do kishte qënë shumë më mirë një sistemim i tij si i Lanës. Qytetet pasurohen nga sipërfaqet ujore.

Dëmi më i madh ka qënë prishja e Pazarit deri në vendin ku është sot. Do kishte vazhduar ta likuidonte të gjithin, por sho Enver, që ishte më i gjezdisur e pa ç’po bëhej dhe e ndali.

Për lagjet e reja nga “Kashtorja” apo nga “Shën Triadha” dhe për arkitekturën e tyre, të gjitha deri në vitin 1965, nuk besoj se duhen shumë hollësi nga ana ime.

Mund të kem lënë mënjanë ndërtimin e Stadiumit, apo Parkun Rinia, por nuk besoj se ishin ide të tij pasi me stadiume po bëheshin të gjitha qytetet.

Ndaj edhe pse i përmbahem idesë se edhe në sisteme të këqija politko-shoq[rore nuk mund të bëhet çdo gjë keq, kam arritur në përfundimin që “të pëlqyerit e mendjes” e Myftarit i ka bërë shumë dëme Korçës.

A mund ta bënte më keq një tjetër?

Situatat janë hipotetike, por kryetarët pas tij si Petro Dode, Zenun Shahollari, Jani Mio dhe të tjerë, këshilloheshin më shumë me specialistët dhe njerëz të kulturuar të qytetit.

Le të prehet në paqe edhe Myftar Grabocka!

Ditë e nisur keq

Sigurisht, që nuk mund të niste mirë. Postimin e parë në FB e kisha për dyshen e korçarëve Alfred Cako dhe Elvi Fundo, që janë përfaqësuesit e “elitës korçare” në Tiranë. Edhe pse bëra “tag” gati 10 vetë, korçarët bëjnë sikur nuk e lexojnë se kanë frikë “të hyjnë në gojën e qelbur të Fundos” dhe një pjesë mendojnë se “Cako ka “pagazh” dhe shumë gjëra po i dalin”.

Më pas, një tjetër dinak nga qyteti im, më pyeste në postimin tim për rr. “Myftar Grabocka” – kush e kishte idenë për prishjen e Shën Gjergjit dhe ju përgjegja si e meritonte, por nervat po vazhdonin të më ngriheshin.

Më pas këmbeva fjalë me një mik në Tiranë, që është kokë e këmbë kundër Rama-Peleshit, por që nuk e gjen të udhës të dalë në protestë, por proteston sipas mënyrës së tij, duke ndenjur me pizhama në divan, kur kthehet nga puna dhe duke parë ndonjë “filëm”.

Sikur të mos ishin mjaft këto, për të larguar mendjen nga protestat, kontrollova kredit kartën online dhe pashë që ja “kishin sëlluar ca” interesit mujor. Nisa të ‘chat” me bankën dhe kuptohet që tani në anën tjetër ke një të Artificialkës, që nuk kuptonte se ç’i kërkoja dhe më nxirrte turli opsionesh. U detyrova t’i shkruaja “p... e satëme!” dhe pasi më tha që nuk e kuptonte, më pyeti nëse doja të flisja me një agjent. I thashë këtë dua dhe më tha se agjentët nisin punë më 7. I futa dhe një të sharë tjetër në shqip, se e di që nuk e kupton dhe mbeta me tastierën para, duke menduar se ç’mund të bëj më 5 të mëngjesit, kur temperatura jashtë është -2.

Thashë t’i hedh ndjenjat në tastierë si punë terapie, por do ti dhe kjo m’i cingërrisi më shumë. Më pushtoi megalomania dhe i thashë vetes: “Po sa të shkruash një tragjedi në vargje, me dy akte dhe tre tabllo, merresh me FB, protestat dhe shan robotin?!”

E kuptova, që alternativat ishin njëra më m.. se tjetra.

Mbusha një gotë me verë të kuqe dhe ja nisa të pirës sabah sabah!

Një çift njerëzish të vërtetë

 

Nje grua që të bën të ndjehesh i turpëruar.

Ajo quhet Elona Anastasi. Eshtë gruaja e një shokut tim të mirë të kurbetit. Njihemi pak dhe shpesh edhe kemi kundërshtime në Facebook, se jo çdo gjë e shohim njëlloj.

Por më duhet të pranoj që ndjehem i turpëruar këto ditë, kur e krahasoj veten me të. Ka lënë punën në Toronto dhe ka shkuar në Tiranë të mbështesë protestuesit. Nuk ka asnjë “axhendë“ politike apo përfitimesh. Vetëm nuk mund të rrijë duarkryq kur fëmijët i rrahin. Dhe zgjodhi që pas shumë e shumë postimesh në rrjetet sociale të shkojë dhe të jetë pranë të rinjve dhe të rejave, që protestojnë për të ndryshuar sistemin e kalbur politik shqiptar. Nuk pëlqen asnjë parti. Nuk ka asnjë plan që një ditë të kthehet në Tiranë. vetëm do që vendi i saj, i të shoqit dhe të gjithë neve të jetë një vend normal.

Vërtet që ndjehem keq para saj se jam pensionist dhe kam mundësi të udhëtoj në Tiranë e të bëj të njëjtën gjë. U stepa vetë nga çmimi i lartë i biletës dhe mendova, që mbase duke vazhduar të postoj këtu nuk jam tërësisht një “loser”.

Të përqafoj Elona!

Do vij t’ju takoj sa të ktheheni dhe të përulem para teje!

        *    *    *

 Geni, shoku im më i mirë i kurbetit

Thuhej dikur që në kurbet njihen miqtë dhe shokët. Them që është e vërtetë. Sot, miku im më i mirë i kurbetit, Geni, ka arritur në Tiranë për të protestuar. Edhe për të qënë pranë Elonas, gruas të tij trimëreshë.

Për ironi të fatit, me të më ka njohur Niko Peleshi në verën e vitit 1997, një muaj para se të ikja nga Korça. Për të më ndihmuar në përdorimin e kompjuterit dhe instalimin e Autocad-it.

Një vit më vonë edhe ai erdhi në Kanada dhe u njohëm më mirë. Ka shumë vjet që ka liçencën e inxhinierit, ka një biznes të tij të sisitemeve elektronike të kontrollit në industri dhe jep mësim në një kolegj në Toronto. Nuk ndjehet kurrë dhe besoj se ka bezdi të dalë në foto me poltikanë, me artistë të sukseshëm dhe të japë intervista.

Sepse është i vërtetë!

Arriti në Rinas dhe kishte merak nëse do i kalonte dot apo jo dy maska kundërgazi, që i duhen atij dhe Elonës për të qënë në protestë. Vëllezërit dhe motrën i ka në këtë kontinent dhe të dy fëmijët në Universitetet e Ontarios.

Po pse ky djalë i zotë dhe fjalëpak po shkon të protestojë duke lënë punët e tij?

Sepse i do njerëzit e vendit të tij dhe revoltohet nga padrejtësitë. Miqtë e tij të dikurshëm, që tani merren me politikë nuk e takojnë, por atij nuk i bëhet vonë edhe pse nuk ka shkruar kund as çerek fjale për ta duke mbetur një njeri i vlerave të Korçës së perënduar.

Do mërzitet edhe me postimin tim, por unë jam 11 vjet më i madh dhe e kam një llaf më shumë.

Ju përqafoj Elona dhe Geni!

Protestoni edhe për mua!

Shqiptarë mos ju besoni teorive të skenarëve për përmbysjet!

Shumë vite më parë, një moshatar i imi në atdhe, që nuk lexonte dot libra se i krijonin një lloj enjtjeje të kokës, më tregonte se si beheshin skenarët e përmbysjes së regjimeve, të ndryshimit të qeverive, puçeve dhe revolucioneve. Ishte funksionar i lartë në një parti të vogël dhe fliste me një bindje të admirueshme, të krijuar nga bisedat kafeneve me politikanë më të lartë. E dëgjoja veresije, se nuk doja t’i thoja “Leri këto marrëzira se di ca më shumë se ty nga kjo botë!” Nuk më vinte mirë t’ja menderosja.

Në Shqipëri ka dhe shumë “kompetentë“ të tjerë të tillë, që mund ta kenë edhe nga përzjerja në politikë, por dhe nga leximet e tepërta të librave me teori konspiracioniste. Tipik është Fredi i Pekas nga Korça,(ka qënë edhe deputet) ose si e njohin teleshikuesit shqiptarë, Alfred Cako.

Ka dhe plot të tjerë, ku shquan avokati Goxhaj me teorinë e zbrasjes së Shqipërisë për t’u transferuar hebrejtë, kur të mos “dajandisin” dot në Jeruzalem.

Duhet ta dimë dhe ta pranojmë, se edhe pse kanë shumë personel, shumë mjete monetare dhe shumë ambicie, nuk ka shërbime sekrete në botë dhe as llozha masonësh, që të jenë në gjendje të hartojnë skenare për çdo vend dhe çdo situatë, që të lëvizin fatet e njerëzve dhe kombeve sikur të ishin në një teatër marionetash. Edhe pse mund të ndikojnë, ndonjëherë edhe në mënyrë thelbësore, përsëri janë vendasit dhe jo të huajt, që sjellin ndryshimet politike , qeveritare, madje dhe revolucionet kudo.

Idiotllëku i “konspiracionistëve” shpesh ju shërben politikanëve të djallëzuar dhe korporatave për të krijuar një lloj tregimi, se “çdo gjë është e paracktuar dhe ju njerëz nuk bëni dot gjë!” Për fat të keq ka shumë njerëz që i besojnë dhe paralizohen.

Nuk ka asnjë skenar të përgatitur askund për atë që po ndodh në Shqipëri!

Një klasë politikanësh hajdutë e shpunë gjendjen ku s’mban dhe njerëzit u ngritën.

Asgjë më shumë se kaq!

Për ty që dënon dhunën e protestuesve

Ti nuk e dënove dhunën që ushtroi ky KM për kanabizimin e Shqipërisë.

Ti nuk e dënove dhunën ndaj Legjislativit dhe Gjyqësorit për të dënuar Saimir Tahirin vetëm 2 vjet.

Ti nuk dënove dhunën për të ndryshuar Kushtetutën pa pjesëmarrjen e Opozitës.

Ti nuk dënove dhunën ndaj arkitektëve shqiptarë, kur të gjitha projektet e mëdha ju dhanë të huajve.

Ti nuk dënoveve dhunën me të cilën u prishën parqet dhe u ngritën Kullat.

Ti nuk e dënove dhunën me të cilën u prish Teatri Kombëtar.

Ti nuk e dënove dhunën me të cilën u centralizua pushteti në Tiranë si në kohën e Diktaturës.

Ti nuk e dënove mënyrën e dhunshme si u vodh për incerenatorët dhe tunelin e Llogarasë.

Ti nuk e dënove dhunën që shpie ]mimet e ushqimeve dhe benzinës ndër më të lartat në Europë.

Ti nuk e dënove dhunën ndaj gjykatësve që ju kujtohej ulja e rrogave.

Ti nuk e dënove mënyrën e dhunshme se si u u shit Porti i Durrësit për Alabarin që e la tashmë në mes.

Ti nuk e dënove dhunën që KM ushtron sistematikisht ndaj vartësve.

Ti nuk e dënove dhunën gjatë 5-6 votimeve kur ka qënë Kryemistër.

Ti nuk e dënove dhunën me të cilën nuk e dorëzoi Bela Ballukun.

Ti nuk dënove dhunën me të cilën u shkrinë Bashkitë e vogla.

Ti nuk e dënove dhunën ndaj popullit shqiptar e shprehur në këtë foto por qeshe dhe duartrokite.

Ti po dënon dhunën e protestuesve që është rrjedhojë e dhunës të vazhdueshme për 13 vjet nga Kryeministri më i dhunshëm shqiptar i një niveli vetëm me tre kryeministra të tjerë shqiptarë:

Enver Hoxha, Mehmet Shehu dhe Sali Berisha.

Ndaj mos u shtir sikur je njeri që kundërshton Dhunën!

A është Klementina Prifti patronazhiste, fanatike apo një kriminele e lindur?

Për herë të parë më del në postimet e mija tek FB, një qënie me emrin Klementina Prifti, që mund të mos kishte asnjë rëndësi, nëse nuk do ishte përçuese e një mendësie tepër të rrezikshme në Shqipëri.

Të mbështetjes së krimit qeveritar pa asnjë rezervë.

Qënia Prifti mbron dhunën policore, i quan studentët “uliganë“(se aq shqip nuk di) dhe njëkohësisht flet për “antifat” e Qorrit, Agron Shehajt dhe ndonjë tjetri. Inatin më të madh e ka me “Kërmën”, që me siguri duhet të jetë Berisha.

Po ç’përfaqëson kjo Qënie e Ulët?

Patronazhistët?

Militantët fanatikë të PS-së?

Kriminelët e lindur?

Unë nuk jam në gjendje ta përcaktoj se nuk jetoj në Shqipëri dhe në rrethin që kam në FB nuk kam hasur njerëz që komentojnë me një egërsi bishe si kjo Qënie.

Kur kam jetuar në kohën e Diktaturës kam hasur nga ata , që theshin se kush bënte agjitacion kundër Partisë duhej varur, por nuk ishin të shumtë. Njerëzit i tregonin me gisht si kriminelë.

Por në një kohë të lirë, të lexosh komente të tilla nga një qënie që paraqitet si grua është jashtë çdo kuptimi, që kam unë për shoqërinë njerëzore.

Nëse ka shumë si kjo qënie në Shqipëri, atëhere vërtet që vendi jonë ka një problem jashtëzakonisht të rrezikshëm! 

QitapSurrati, unë dhe Antagonistët

Në fillim të qershorit u rifuta në Facebook, pas një mungese prej 12 vjetësh , me një profil të ri se të parit as ja dija fjalëkalimin dhe mendova se është më lehtë të nis “sënjëzaj”. Shkaku kryesor ishte se doja të ndikoja sadopak në Revolucioni Flamingo, që sa kishte nisur dhe mendoja se 12 vjet ishin të mjaftë për të mbajtur premtimin ndaj një mikut tim, që ma kishte sugjeruar më 2014. Ndoshta se edhe unë, si shumë të tjerë, kam kompleksin e numurit 12.

Pashë se QitapSurrati nuk ishte ai i një kohe të shkuar, kur kishte edhe rrahje mendimesh dhe mund të mësoje shumë gjëra. Ishte kthyer më shumë në një platformë ku njerëzit venë surretër dhe foto nga pushimet, ku njoftohen ditlindjet, varrimet, pagëzimet dhe synetllëqet; me një fjalë një vend virtual ku sundojnë emocionet dhe njerëzit tregojnë sa e duan njëri tjetrin dhe se sa dhimbje ndjejnë, kur dikush humbet gjyshen që po afronte 100. Nuk ka asgjë të keqe këtu, por unë dua të tjera “emocione”. Si më shkrojti një shoqe e fëminisë në publik - “dhe tani nxirre shpatën dhe pri sa majtas dhe djathtas” unë fillova,

(Duhet të rrëfej diçka, që nuk e kam përmendur deri tani se e di që avokati im do e përdorë vend dhe pa vend. Deviza e ime në jetë është “Rixor, ergo sum” që trashë trashë në shqip kthehet “Grindem, pra ekzistoj”)

Pasi pashë se javën e parë asnjë nuk “po ma shkelte brezin”, atëhere rrita numurin e postimeve në një ditë, dëbova ca miq që qenë shumë të butë dhe fillova të hidhja shkrime provokuese. Menjëherë pata sukses. Në dy javë bëra antagonistë rreth 48 serenatistë, dy muzikologë, tre klarinetistë-saksofonistë, një vajzë kantautori dhe dy putana. 56 vetë në 14 ditë nuk ishin keq, por unë synoja më shumë, se e ndjeja që mund të përballoja deri në 165 antagonistë.

Dhe në javët në vazhdim u shtuan gjashtë gazetarë, 4 poetë e gjysëm (njëri është poet part-time), 7 mekanikë me banim jashtë atdheut dhe 8 lënesha. I pangopur ju lëshova klerikëve dhe futa në thes një prift, dy dhjako, një myfti dhe tre dervishë, por nuk isha i kënaqur se synoja të kisha të paktën një peshkop.

Eshtë e çuditshme se nuk arrija të identifikoja patronazhistët. Ata janë vërtet një sekt i fshehtë edhe pse Rama e pranon që ekzistojnë.

Sot bëra antagonist një të njohur, të cilin e kisha takuar për herë të fundit në një autobuz qytetës në Misisaga në vitin 1999. Kiçi Markuçi (markuçi është nofkë, jo mbiemri i tij) në autobus më tha se kishte dëgjuar që kisha blerë shtëpi dhe do hyja së shpejti. E pohova dhe ai i vrenjtur dhe qortues më tha:” Po ku bëjnë këto shtëpitë e Kanadasë o! Këto i merr era.” Unë nuk e kisha menduar këtë të erës, por ishte vonë për të ndryshuar marëveshjen e blerjes dhe i thashë duke mbledhur supet:”E po kur t’i marrë të këtyre vendasve le të marrë dhe timen!” Pas një viti e gjysëm mësova që edhe Markuçi kishte blerë shtëpi, po nuk di në e kishte nga këto të zakonshmet, që nuk i rezistojnë dot erës apo kishte ndonjë të shëndoshë prej betoni.

Kiçi doli vullnetar si antagonist, rreth një komenti që kisha bërë për poetin Vangjush Ziko në një postim të këtij të fundit. Më bënte leckë që kisha përdhosur faqen e poetit, të cilin ai, si Argonaut i Kanadasë e quante Orfe. Duke qënë krejt injorant në këtë çështjen e Argonautëve të Kanadasë, nuk komentova më, por as kërkova të falur. Se si njeri i “grindjes permanente” nuk mund të tërhiqem, se antagonistët e tjerë mund ta marrin si dobësi.

Ndaj u lëshova nga dhoma e grave dhe andej bën antagoniste kollaj sa të shkruash diçka për politikë. Se këto të uruara zonja dhe zonjusha të Mëmëdheut, politikën e dinë në majë të gishtërinjve. (Më të shumtat kursejnë për të vënë nga këto thonjtë fallco dhe gjishtat i kanë tamam për politikë.)

I peshkova dy, por nesër besoj se do ze më shumë.

Rixor, ergo sum. (Vdes për këto latinishkat.)