Referendumi i keq

 Referendumi i PD dhe Demokracia

Aludimet e papërgjegjshme

Ishin disa miq të mij, që më kritikuan dje, se jo rrallë bëj aludime jo të bazuara për mundësinë e korrupsionit në institucione dhe organizata të ndryshme shqiptare, qofshin qeveritare ose jo. Dhe për këtë përmendnin jo vetëm shkrimin e djeshëm rreth RH Scholarship dhe Fotini Alltinit, por edhe një shkrim më të hershëm, ku unë shprehja dyshimin në mbajtjen e pastër dhe të pakorruptuar të Kishës Ortodokse Autoqefale të Shqipërisë.

Sigurisht që nuk i pranova kritikat, në rradhë të parë prej kokëfortësisë dhe e dyta, se tek shkrimi rreth Organizatave jofitimprurëse, që drejtohen nga bashkëkombës të ardhur pas vitit ‘90, unë më shumë këshilloj se aludoj se mund të ketë diçka që “nuk bije erë të mirë“. Unë nuk jam gazetar dhe aq më pak gazetar investigativ dhe nuk kam ndonjë qëllim që të zbuloj se sa para fshehin apo fitojnë ata që punojnë në institucione të caktuara në Atdhe dhe në Diasporë. Dhe këshillimi për dy subjektet e shkrimit tim, kishte të bënte me atë që “duhet kujdes në mënyrën se si paraqitet veprimtaria e organizatës” dhe njëkohësisht “më shumë transparencë“. Për të mos lënë “djajtë e dyshimit”, që ekzistojnë në çdo mendje njeriu (veçanërisht tek ne ballkanasit) që të gjykojnë si të njollosur atë çka është filantropike, e pastër dhe tepër humane. Nuk i njoh personalisht as Haxhillarët dhe as Alltenin, që këshillat e mija t’ja u jepja me dashamirësi privatisht.

Po shtoj se për abuzime me fondet e dhurimeve, bëhet fjalë në shumë kisha shqiptare të Amerikës së Veriut, nga Nju Jorku dhe deri në Cikago. Madje është edhe më e hershme se “zbarkimi i të edukuarve nga Partia e Punës” në brigjet e kontinentit të ri. Flitet për zell për tu zgjedhur në Këshillat e kishave, për tarafe që përpiqen të mbulojnë rritje të shpenzimeve të mirëmbajtjes apo të rinkonstruksioneve etj. Ndaj le të mos shtiremi ata që nuk jemi. Si një popull dikur i varfër, ne tundohemi shpejt nga kartmonedhat e blerta, madje edhe në Shtëpitë e Zotit, ku duhet të jemi edhe më të mbrojtur nga tundimi.

Por zhgënjimi im më i madh nga Fondacionet dhe Organizatat Filantropike në përgjithësi dhe nga ato që drejtohen nga bashkëatdhetarët tanë në veçanti, ka të bëjë me mungesën e plotë të kritikës ndaj rrënjëve të problemeve të mëdha shoqërore, që detyrojnë vetë ekzistencën e këtyre organizatave.

Në rast se ti ndihmon me shuma të mëdha një spital në Amerikë dhe nuk shprehesh kërkund se janë politikat e Trump, që po dëmtojnë sistemin shëndetsor amerikan, në mënyrë të tërthortë ke ndihmuar aplikimin e këtyre politikave dhe jetëgjatësinë e tyre. Në rast se ti del në foto me kryetarin socialist të Gjirokatrës, ke mbështetur në mënyrë indirekte Ramën dhe Manastirliun që të qëndrojnë më gjatë në pushtet. (Kjo e fundit më shkoi në mendje se nuk e di kush është tani në krye të Ministrisë së Shëndetsisë në Shqipëri.) Pra bëhesh “bastun” i regjimeve të egra dhe represive, që ose vjedhin ose shpenzojnë për luftra duke shkurtuar buxhetet e arsimit dhe shëndetsisë.

Në të njëjtën kohë organizon “gala” për “të kamurit” (se këta duhen mikluar për t’ju marrë ca thërrime nga paratë e tyre) që shkëlqejnë nga një luks i rremë dhe sherbetosen nga buzëqeshjet hipokrite të organizatorëve dhe të të ftuarve. Pra dëshmon qartë se je pjeë e sistemit dhe nuk do që ai të ndryshojë, sepse nuk do ketë më organizata bamirëse dhe ti do e humbësh atë rrogën e madhe, që merr duke bërë shumë pak punë. Duke qënë një lloj këpushe parazitare mbi trupin gjigand të një sistemi që shtrembeërohet edhe më keq se ç’është në embrion.

Ndaj them se ato që kam shkruar në shumë raste të tilla nuk janë aludime të papërgjegjshme për abuzime financiare. Nuk më bëhet shumë vonë për to, ndonëse nuk më vjen mirë që atë që dhuroj në kishë apo për bamirësi të shkojë në xhepat e një sharlatani, që nuk ka frikë as nga Perëndia. Më dhemb fakti se njerëz me qëllime të mira dhe me mend bëjnë shumë përpjekje për të ndihmuar, por edhe për tu dukur “fisnikë“ si pjesë e një sistemi ku ka shumë hipokrizi dhe pa bërë përpjekjet më të vogla për t’ju hapur sytë njerëzve se përse ndodh kështu. Filantropët e dinë më mirë se ti dhe se unë, se cilat janë arsyet e mangësive në shëndetsi, se cilat janë arsyet që pagesat për universitetet janë tmerronjëse, se cilat janë arsyet që shumë njerëz flenë poshtë urave, apo mbi zgarat e tuneleve të Metrove.

Por kanë zgjedhur të heshtin, të japin diçka për “të siguruar një vend në Parajsë“ dhe të vishen madhërisht në disa mbrëmje ku trokasin gotat e shampanjës dhe i thonë të ftuarit (ose të ftuarës) tjetër me buzëqeshje:

“What a nice dress!” (Sa fustan i bukur!)

Korrupsioni dhe organizatat jo fitimprurëse (fund)

 

(vijim)

Rastësisht, Fotini Allteni Kokeri ka emigruar nga Shqipëria në të njëjtin vit me mua. Ajo në SHBA pasi kishte fituar llotarinë amerikane të emigrimit dhe unë me “llotarinë e Kanadasë“. Duhet të jetë rreth 10 vjet më e vogël se unë, se në një nga 5 pikat kulmore të jetës së saj, që ka shkruar në faqen e saj fotiniallteni.org, është pjesëmarrja në Ballkaniadën e vitit 1986 si pjestare e ekipit kombëtar të basketbollit të të rejave të Shqipërisë.

Eshte vertet për të admiruar se si një nënë e re me dy fëmijë, me asnjë njohuri të anglishtes, kthehet brenda 12- 13 vitesh në Amerikë në një filantrope të shquar. (Dua të sqaroj për lexuesit, që nuk krahasoj “rrugëtimin” e saj me timin ose të të njohurve të mij në SHBA dhe Kanada.)

Në një video të bërë po nga Fotinia me rastin e një “gala” (sërish dalin të dyshimtat gala) ku do i jepej një çmim për arritjet në Filantropi, filantropja shqiptaro amerikane tregon shkurtimisht se si ka arritur deri tek çmimi i madh. Ka disa gjëra të dyshimta, që më bëjnë mos kem besim të plotë tek Fotinia dhe që përshkruajnë një kohë, të cilën unë e kam jetuar. Në fëmijërinë e saj, vajza e vogël shqiptare mblidhej me kushërinjtë e të njëjtës moshë dhe “prodhonin” vetë lodrat dhe veshjet e tyre. Kjo duhet të ketë qënë rreth fundit të viteve ‘70 dhe unë nuk di që një gjë e tillë të ketë ndodhur në ndonjë skaj të Shqipërisë. Më pas ajo shton se pasi pa Greqinë më 1986, filloi të vinte hapur në dyshim sistemin në Shqipëri që e kishte lënë vendin aq të varfër. Pak më pas (pra rreth 1987) kur vazhdimisht kishte këtë inat brenda vetes, i jati mësues e trembte se do përfundonte në burg ose e internuar bashkë me familjen! Ishin vitet e fundit të Diktaturës dhe kur thuajse askush nuk dënohej më për agjitacion dhe propagandë. Njerëzit kishin nisur të flisnin më hapur mes tyre dhe në rrezik mund të ishe vetëm po të dilje mes sheshit dhe të thërrisje se komunizmi ishte i dështuar.

E megjithatë, këto gënjeshtra të vogla, nuk e errësojnë dot figurën e Filantropes së madhe me një buzëqeshje të madhe, e cila në jetë ishte udhëhequr vetëm nga idea që t’ju jepte fëmijëve të saj shkollimin më të mirë. (Nuk kuptohet as se ç’lloj shkollimi ka pasur në Shqipëri vetë Fotinia, që ishte e përkushtuar kaq shumë ndaj atij të fëmijëve të saj.)

Fati, kaq i rëndësishëm në jetë, e solli të takonte një grua hebre të pasur në Nju Xhersi, Elin Kosloski, miqësia me të cilën ndryshoi jetën e Fotinisë dhe e futi në rrugën e bukur të filantropisë.

Duhet të hap një parantezë, që shumë njerëz të pasur, të cilët i kanë bërë paratë me biznese të ndershme por edhe të dyshimta, lënë shpesh pronat dhe paratë e tyre në fondacione pas vdekjes, duke lënë jashtë trashëgimisë të afërmit, ose duke ju lënë më pak. Qëllimi është vërtet për tu përgëzuar, se të gjitha arritjet materiale të siguruara nga puna e rëndë, ja rikthejnë bashkësisë nëpërmjet fondacioneve filantropike. Të tilla janë edhe dy fondacionet Kosloski, drejtuese e të cilave është Fotinia jonë.

Dhe jo vetëm që është plotësisht e angazhuar vetë në punën e saj për të kontribuar për Shëndetsinë, Arsimin dhe Mbrojtjen Kulturore, por në bordet drejtuese ka përfshirë edhe dy fëmijët e saj tashmë të rritur dhe të studiuar më së miri, si ka qënë qëllimi i jetës së nënës së tyre.

Dy fondacionet kanë bërë një punë të admirueshme jo vetëm në Florida dhe Nju Xhersi, por edhe në Shqipëri. Në këtë të fundit veçanërisht në fushën shumë të rëndësishme të Shëndetsisë.

Por Filantropët qëndrojnë larg politikës. Ata ndihmojnë pa u ndjerë, bujarisht dhe pa prekur shkaqet se përse spitalet në Shqipëri kanë nevojë për ndihmën e tyre. Se nuk po ndihin të ketë ujë të pishëm në Etiopi apo për të ndërtuar një spital në Angola, ku ka varfëri të madhe dhe rrjet jo të shtrirë shëndetsor, por pikërisht në Shqipëri ku korrupsioni në shëndetsi është galopant dhe gëlltit fonde që mund të bëjnë 100 herë më shumë se ç’mund të bëjë Fotinia me fondacionet e saj.

Dhe jo vetëm që këta Filantropë nuk thonë ose shkruajnë asgjë për shkaqet pse spitalet e Shqipërisë nuk janë në gjendje të mirë, por dalin edhe në foto me funksionarë qëndrorë apo vendorë, të cilët janë përgjegjësit për gjendjen jo të mirë të spitaleve.

Fotinia shkon edhe në Korçë edhe për të mbështetur Inva Mulën në MIK festival, që është një aferë e hapur korruptive. Sopranoja jonë e shquar merr një shumë të majme nga paratë e taksapaguesve korçarë për dy tre ditë të atij festivali dhe në këmbim del me video në fushata zgjedhore për të mbështetur Niko Peleshin dhe Raqi Filon.

Po e mbyll këtë shkrim duke përsëritur se nuk dyshoj për ndershmërinë dhe transparencën e RH Scholarship apo Fondacioneve Kosloski. Por në këtë botë, të thurrur me mijëra fije ku është vështirë të ndash të Mirën nga e Keqja, të Ndershmen nga Mashtrimi, korrupsioni tek organizatat jofitimprurëse nuk është e thënë të bëhet thjesht duke mbushur xhepat me para të dhuruara apo të lëna trashëgim. Eshtë edhe korrupsioni ku ju “bën fresk” qeverive apo elitave, për tu ndjerë se edhe ti je pjesë e tyre dhe për të dalë mediave dhe “galave” me veshje luksi dhe një buzëqeshje të rreme në fytyrë.

Ndaj dyshoj tek këto “jo fitim prurëset” dhe motivet e njerëzve që i drejtojnë.

Korrupsioni dhe organizatat jo fitimprurëse

Ishte një ftesë për një “koncert live” të vëllezërve Prifti në Toronto, nga e cila mësova për ekzistencën e një organizate jo fitimprurëse të quajtur RH Scholarship me qendër në Toronto. Mu kujtua që një vit më parë dikush, që duhet të ketë qënë punonjës ose vullnetar i kësaj organizate më pat telefonuar për të më sugjeruar të merrja pjesë në një “Mbrëmje korçare”, ku do këndonte Devis Xherahu. Unë jetoj 7 orë larg Torontos dhe me gjithë kureshtjen për të dëgjuar Xherahun dhe vëllezërit Prifti nuk shkova në asnjë nga këto, që tani edhe në Tiranë i quajnë “evente”.

E megjithatë u bëra kureshtar se kush i organizon këto ngjarje kulturore për shqiptarët, që sjell këngëtarët më të njohur shqiptarë për t’i dëgjuar bashkësia shqiptare në Diasporë. Dhe pashë se RH Scholarship kishte bërë edhe një “gala” ku kishte kënduar këngëtarja Aurela Gaçe. Këto “galat” mua përgjithësisht nuk më bien erë shumë të mirë, por nuk dua të nxitohem në një përfundim marrok, që nëse ka “gala” duhet të ketë edhe pakëz mashtrim.

Lexova më shumë në faqen e RH Scholarship dhe kuptova se organizata jo fitim prurëse ndihmonte studentët shqiptaro-kanadezë me bursa studimi, një mision ky tejet fisnik. Ishte e krijuar nga familja Haxhillari, dhe mbante inicialet e “patriarkut Rej Haxhillari”, por më aktive është gruaja e tij Teuta (Stefani) Haxhillari dhe vajza Tea Haxhillari. Gjithashtu dy zonjat(ose e gjithë familja) merren me biznesin e pasurive të patundshme, ose “real estate”, si quhet në vendet anglisht folëse.

Sa bukur të fitosh nga një biznes i mirë dhe një pjesë të fitimeve t’i dhurosh për studentët më të varfër të bashkësisë shqiptaro-kanadeze si bursa studimi!

U ndjeva keq që nuk kisha marrë pjesë në dy ngjarjet kulturore, që me siguri kontibuonin edhe në mbledhjen e fondeve për këtë organizatë kaq humanitare dhe të përkushtuar në vlerat e arsimit dhe të kulturës. Diçka jo aq e shpeshtë tek agjentët e shitblerjeve të shtëpive dhe ndërtesave të tjera.

Por “djalli dyshues”, që shpesh herë më shtyn të hedh pikpyetje edhe atje ku nuk duhet, më kujtoi se në Amerikën e Veriut mashtrimi përfitues kap mbi 20% të këtyre organizatave dhe vlera e përgjithshme e mashtrimeve kap vlera prej 80 miliard deri 100 miliard dollarë.

Nuk dua aspak të hedh hije mbi pastërtinë e atyre që merren me RH Scholarship, por gjithashtu kam të drejtë të mendoj, se mos “mbirja” e shumë organizatave të tilla të krijuara nga shqiptarët, ka një spunto nga idea “të kapim ça t’kapim”. Se ne, ballkanoperëndimorët trima dhe liridashës, kemi një nuhatje të habishme për të bërë para me mënyra të lehta. Jo më kot kemi arritur të jemi në udhëheqje në tregun e kokainës në Europë. Se tashmë ka plot organizata jo fitmprurëse të krijuara nga shqiptarët ose të drejtuara prej tyre dhe thuajse në gjithë rastet janë nga ne, shqiptarët që emigruam pas viteve ‘90. Dhe ne jemi pjesa më e madhe “të edukuar nga mësimet e Partisë dhe të sho Enver”, me një materializëm të palëkundur.

Por dua edhe një herë të nënvizoj se RH Scholarship është jashtë çdo dyshimi tim, ndonëse ka gjëra që i lexoj në faqen e tyre që nuk janë shumë të qarta për mua. Ndoshta edhe nga që nuk di se si strukturohen këto lloj organizatash. Ka tre shefa të sektorit të marketingut si dhe dy shefe të organizimit të ngjarjeve. Sa njerëz mund të punojnëpër këto departamente që kanë përkatësisht dy dhe tre shefa? Gjithashtu në faqe nuk thuhet nëse tek kjo organizatë të gjithë punojnë si vullnetarë apo ka edhe nga ata me pagë. Se kujtoj një thënie të disa muajve më parë në një bisedë televizive në Maine (SHBA), ku miku im Xho Shtainberger, që ishte marë me disa të tilla, tha “problemi i përhershëm i këtyre organizatave është mblidh dhurime për të paguar rrogat”dhe rrallë herë arrijnë të kryejnë misionin që i kanë vënë vetes. Dhe e kishte fjalën për organizatat që nuk janë të korruptuara.

Sepse ka shumë të tjera, që jo vetëm abuzojnë me dhurimet e njerëzve, por edhe që përfshihen në biznese të fëlliqura si mund të jenë pastrim i parave të pista.

Duke kaluar në një plan më të rëndësishëm, unë gjithnjëkam menduar se organizatat filantropike janë “paterica” të një sistemi jo të ndershëm dhe të drejtë. Sepse ato në një mënyrë indirekte lehtësojnë trysninë që duhet të ushtrohet tek ligjvënësit për të dhënë më shumë fonde për shëndetsinë dhe arsimin. Nuk di se në ç’shuma arrijnë bursat që jep RH Scholarship, por më duhet të them se pagesat për shkollat në Amerikën e Veriut janë vërtet tronditëse. Shoqërisë i duhet të detyrojë ata që hartojnë dhe zbatojnë ligjet të bëjnë gjithshka për të ulur në maksimum dhe pse jo të kthejnë falas arsimin e lartë në SHBA dhe në Kanada.

Duke kërkuar nxitimthi tek shqiptarët që anagazhohen në të tilla organizata, hasa në emrin e Fotini Alltenit dhe të Fondacionit Kolkoski, që e ka qëndrën në Sarasota, Florida, për të cilën do ndalem më gjatë në pjesën e dytë të këtij shënimi.

(vijon)

Bota përkohësisht në dorën e “edepsëzëve”

Bota jonë vërtet është në gjendjen më të keqe, qysh prej kohës së Luftës së Ftohtë. Më shumë se kurrë janë gjallëruar Diktatorët dhe Autokratët, më shumë se kurrë po shkelen të drejtat e njerëzve dhe më tepër se kurrë pushtetarët kudo janë bërë tejet arrogantë.

Ndodh në SHBA, Rusi, Kinë, Turqi, Izrael dhe në një sërë vendesh më të vogla, ku hyn edhe Shqipëria jonë. Duket se “edpsëzët” janë fuqizuar më tepër se kurrë.

“Kështu ka qënë e do jetë“ do më përgjigjen shumë të nga të njohurit e mij që janë realistë dhe po ju përgjigjem se titulli në vetvete është një autosugjestionim, sepse nuk dua në asnjë mënyrë që fëmijët dhe fëmijët e fëmijëve të jetojnë më keq se unë. Ndaj dua të ngjall brenda vetes shpresën se nuk mund të vazhdojë gjithnjë kështu.

Për zhvillimin e sotëm të këtij mendimi, më dha shkas heshtja e Qeverisë Shqiptare ndaj fatit të një veprimtari të majtë shqiptar, që së bashku me qindra europianë të tjerë janë kapur nga forcat e marinës izraelite dhe mbahen të arrestuar diku në një depo në një qytet të shtetit hebre. Veprimtari quhet Baki Goxhaj dhe kalimthi më kapi syri se i përket lëvizjes së Arlind Qorrit.

Por pavarësisht në është e drejtë ajo që bën ai me shokët e tij, trajtimi me përbuzjen më të thellë në një video nga Ministri i Sigurisë të Izraeli është i mjaftë që qeveritë të reagojnë. Veçanërisht ato që kanë shtetasit e tyre të arrestuart. Dhe këtë po e them me këmbëngulje, që po njëlloj do reagoj nëse kjo i ndodh një grupi me naziskinë, që shkojnë diku për të përkujtuar Hitlerin.

Eshtë krejtësisht e papranueshme, që në vende që kanë pranuar Kartën e të Drejtave të Njeriut të 80 viteve më parë, të ushtrohet i tillë trajtim në kundërshtim me çdo ligj vendas dhe ndërkombëtar. Po e bëjnë në SHBA njerëzit me maska të ICE, një pjesë e të cilëve kanë qënë mes kryengritësve të 6 janarit në Uashington.

Por “edepsezët” që janë në krye të shteteve i lejojnë madje i nxitin këto veprime. E bën Trump, e bën Putin, e bën Erdogani dhe Netanjahu dhe e bëjnë edhe lanxhot e llojit të Ramës.

Eshtë kjo arsyeja kryesore, që Ministria e Jashtme nuk ndjehet për fatin e veprimtarit Goxhaj. Sepse hapur e thonë në zyrat e tyre “vetë i hëngri kurrizi dhe fundi i kurrizit Goxhajt!” Sepse pikërisht veprimet e njerëzve të lirë, që veprojnë në kundërshtim me veprimet arrogante dhe arbitrare të qeverive janë ato që i trembin dhe i shqetësojnë.

Shoqëria izrailite dhe shteti i Izraelit duket se nuk do kenë një të ardhme të lehtë dhe të bukur. E kanë tepruar shumë zullumin në këto tre vitet e fundit. Por mua nuk më bëhet shumë vonë se çdo ndodhë me shoqërinë izrailite. Më bëhet vonë më shumë për atë që ndodh në Kanada, në Amerikë dhe në Shqipëri. Por ndërsa në vendin ku jetoj, episodet e përplasjes së njerëzve me arrogancën e shtetit dhe organeve të tij të forcës, e njëjta gjë nuk ndodh në Amerikë dhe më shumë akoma në Shqipëri. Kjo trysni shtetërore ka sjellë që në Atdhe njerëzit të mos ngrihen në masë për të flakur regjimin, por as për të protestuar për lirimin e Baki Goxhajt. Për të detyruar qeverinë shqiptare të paktën të bëjë diçka edhe sa për të larë gojën.

Rrjeshtimi i Shqipërisë hapur në krahun e një qeverie që ushtroi genocid në këto tre vjet është nga njollat më të mëdha, që i janë vënë ndonjëherë vendit tonë. Edhe në vitin 1972, Diktatura që ishte tërësisht pro Arafatit, u detyrua të dënojë vrasjen e sportistëve izraelitë nga organizata terroriste palestineze “Shtatori i Zi”.

Ndërsa sot ne i qëndrojmë në krah një krimineli përgjegjës për vrasjen e mijëra grave dhe fëmijëve palestinezë dhe themi se faji ishte i Hamasit.

Por edhe Bibi, edhe Donald, edhe Putin, edhe Rama nuk do sundojnë dot përjetësisht. Vitet e ardhme do shohim se si do bien njëri pas tjetrit dhe nuk do zëvendësohen dot nga të ngjashëm.

Se “edepsëzët” nuk mund ta kenë gjithnjë në dorë Njerëzimin.

Kuendemi bëhet edhe me podcast

Ku endemi

Ndoshta pas 15 viteve të jetës, tani që është në adoleshencë të plotë, blogu “Kuendemi” po adapton edhe një lloj të ri mediumi. Podcast. “Kur është në gjendje ta bëjë kryeministri Rama, që është edhe 5 vjet më i vogël se unë, s’ka pse mos e provoj” – mendova. Dhe i hyra internetit më këmbë. Duke rrezikuar të mbytem. Sepse të flasësh drejtpërdrejt është ku e ku sa më vështirë se të shkruash. Shënimet edhe i korrigjon, madje dhe mund t’i lesh për të nesërmen, kur mund të jesh më i qartë.

Të flasësh para një auditori, për mua është veçanërisht e vështirë. Nuk kam dashur të jap kurrë mësim pikërisht për këtë. Për herë të parë kam folur për 15 minuta në anglisht para 30-40 vetësh, më të shumtët amerikanë në një shkollë të gjuheve të huaja në Maine në vitin 1993. Nuk prisja sa të mbyllja atë çka kisha përgatitur paraprakisht në mendje. Ndërsa para një auditori shqipfolës, kam folur vetëm rreth 10 minuta rreth librit tim “Biseda të pakryera me babanë“ më 2022.

Ndaj e gjykoj që vërtet po “i hyj detit më këmbë“. Për fat të mirë, në episodin e parë prej 30 minutash ku fola rreth gjendjes ndërkombëëtare të shkaktuar nga Presidenca Trump, nuk ishte asnjë i pranishëm në Internet dhe edhe nëse e kam “katranosur” nuk e ka parë njeri.

Por sa kam filluar dhe nuk besoj se “vrulli” do më bjerë shpejt, ndaj do vazhdoj edhe në ditët e tjera, duke trajtuar tema, të cilat i trajtoj edhe në shënimet e mija në blog. Nuk do ketë në podcast krijime letrare apo përkthime, sepse si e kuptoj unë, podcasti është ligjëratë, e shoqëruar me intervista kur është mundësia, ose edhe dialog me një të barabartë tjetër rreth gjërave që i interesojnë atij që e ka krijuar dhe që mund të kenë interes edhe për një publik qoftë të kufizuar.

E gjykoj si një lloj “kurthi” ku po e fus veten, sepse nuk mund të kem më mungesën e “disiplinës”, që kam pasur deri tani në blog. Këtu postoj kur e shoh të arsyeshme, rri pa postuar edhe me javë të tëra, se nuk kam ndonjë ide në kokë dhe mund edhe të këpus më shumë broçkulla. Në një transmetim të drejtpërdrejtë, në rradhë të parë duhet të kesh rregullsi dhe përpikmëri, por edhe nuk mund “të shesësh shumë të trasha” se je me fytyrë para shikuesve. Në pozita më të dobëta se “i fshehur” pas një shkrimi.

Jo më kot, avokati im, që deri tani i ka ndjekur çështjet e mia pro bono, më tha që nga fillimi i “ligjëratave” live, të gjitha problemet e mija ligjore do i ndjekë kundrejt pagesës. Ai pret të jenë të shumta dhe telashhapëse, ndaj nuk mund të zerë gjithë javën të përgatitë mbrojtjet për paditë e mundshme.

Nëse faturat do jenë shumë të kripura, atëhere do më duhet që të mbrohem vetë në gjyq dhe “nga i akuzuar të kthehem akuzues”.

Ka edhe një problem tjetër jo të vogël “ nxjerrja e surratit në meidan”. Duhet të jesh i larë dhe i rruar sa herë të hysh në streaming. Në blog mund të shkruaje edhe kur i kishe sytë e sklepa.

Le të shpresoj se do them diçka që do i vlejë dikujt.

Shënim: Podcast nuk ka asnjë lidhje me aspiratat e mija për tu bërë deputet në Shqipëri.

Ti frigesh XXV

Ti frigesh ndërsa shkallët ngjit

Dhe të trokasësh në derën time frigesh.

Do doje natë të ishte përreth

Sa më pak drit,

Mendimi se të shohin të bën të ligesh.

Përse nuk e i hip gjogut të dashurisë

Dhe të kalërosh krenare,

Se robe e ndjenjës tënde je

Dhe jo e tjetërkujt,

Dhe aq më pak e vështrimeve tinzare.

Vrapo shkallëve të ngritjes shpirtërore

Dhe në derën e ëndërrave trokit.

Tinzarët atje do jenë dhe pas një ore,

Edhe të nesërmen,

Madje çdo dit’.

Ti buzët mbështeti mbi çka të jep frymë

Dhe lehtas jepu një universi të ri

T’i frigesh vetes

Dhe aq më shumë të tjerëve

E mençur s’është,

Eshtë thjesht marri!