Unë dhe Korbi - poemë (11)

 

* * *

Gjithshka e pështolli errësira

E thellë, e zezë, më e frikshme se nata

Ku sytë nuk mund të shohin asgjë që do,

As të lëkundshmen dritë të qirit, as xixën,

As flokët e verdhë që dikur zhdukeshin në të Parisit Metro.

Ishte tmerrësisht e errët dhe qullët

Që nuk të linte të kapeshe si i verbri tek muret

Që të bënte të humbisje dhe forcën e rëndesës

Që të vriste keqardhjen për çdo gjë të humbët,

Që të bënte të dridheshe nga kotësia e pendesës.

Të fshinte çdo fije ndjenje të bukur

Fëmijërisë përjetuar a dashuris të parë,

Ditën kur ajo marrëzisht më pat puthur,

Dhe kur rrugën kisha marrë drejt largësive

Pemën tonë pushtonte dhe dridhej duke qarë.

Të errësonte atë të akullt shkëlqim

Mëngjesit kur ati im kishte ikur,

Mes “Pseve” torturuese tonat dhe të tij

Kur i braktisur dhe fajtor isha ndjerë

Dhe me timen dorë çdo dritë të së ardhmes pata fikur.

Të mjegullonte ndërmjet neuroneve të mija

Atë dritë të butë mëngjesi që varej në të veriut dritare

Dhe një ndriçim të bukur buzëve ju jepte

Buzëve të së mirës nënë time

Që atë ag ishin mbyllur për fare.

E kuptova që kishte ndodhur ajo që vitesh prisja

Në ngadhënjyesen errësirë isha futur,

Nuk kisha mundur marrëzisht të mbijetoja

Të përkundja absurditetin e një universaleje dëshirë

Që të gënjen se Përjetësia është e mundur.

* * *

Në betejë mund të hidhet Ilir Pëndavinji

Revolucioni Flamingo i ka vënë në vështirësi socialistët. Një video që qarkullon në Internet dhe që nuk duket se është e krijuar nga Inteligjenca Artificiale, tregon fytyrat e vrerosura të krerëve socialistë, që dëgjojnë me vëmendje fjalën e shefit të madh. Nuk dihet as se kush e ka bërë videon dhe pastaj e ka nxjerrë në “tregun e lirë“, sepse telefonat janë dorëzuar para hyrjes në sallë, por ndoshta vetë ekipi IT i Partisë Socialiste, që duket se filmon çdo veprimtari për ta pasur në Arkivin e Komitetit Qëndror të Partisë. (Apo nuk ka më tani Komitet Qëndror?)

Të pushton trishtimi kur sheh merakosjen e krerëve të shtetit, në këtë hapje të sezonit turistik, kur të gjithë duhet të jenë të gëzuar, entuziastë dhe çakërrqejf, se shkollat po mbarojnë dhe pas dy javësh do i lëshohen dy deteve që lagin Atdheun e dashur. (Më të shumtit shëllehen pranë deteve të tjera në botë, por ky nuk është mëkat.)

Por mënxyra ka ndodhur dhe ata nuk mund të buzëqeshin, sepse një grup “axhaminjsh” tashmë ka tërhequr shumë pasues me ato flamingot e tyre të shpifura dhe po kërkojnë në “sahan kokën e Shefit”. (Disa mezi po presin që koka e Shefit të fluturojë, se ju ka ardhur në majë të hundës nga poshtërimet që ju bën rregullisht, por puna ja u do të duken të mërzitur.)

Dhe më e keqja është se i Gjatgjithëfuqishmi, po ju kërkon hesap se pse nuk po prononcohen hapur kundër Revolucionit Flamingo, duke përjashtuar vetëm djalin kurajoz nga Librazhdi, Taulant Balla. Ai ka shtuar se është “dhe i vetëm trim në luftë“, por fytyrëvrerosurit e dinë, se po ja hodhi këtë rradhë, disa koka prej tyre do priten. Dhe kjo i bën të mendohen thellë se nga t’ja mbajnë. T’i “hyjnë detit më këmbë dhe të sjellin Ivankën nga jahti në Zvërnec” apo “të dalin një xhirro nga protesta dhe t’ju shkelin syrin Flamingove”?

Më kapi pikëllimi ndërsa shihja aq të mërzitur Peleshin, Manastirliun, Ikonomin, Braçen, Kukon, Hoxhën, Shehun, Miskën, Markon, Shoqen Shenka, Murrën e tërë të tjerët, disa të posakthyer nga bota e nëndheshme për të përballuar këtë “situatë të jashtëzakonshme”, e cila mund të kapërcehet vetëm me “mobilizim të jashtëzakonshëm”.

E vetmja shpresë që më bëri mos bija në dëshpërim ishte pamja e shpenguar e Ilir Pëndavinjit. Deputeti aq i famshëm për “heshtjen lakonike” të tij, tundte një stilolaps si për t’i thënë Shefit, që “vetëm pena e tij mund ta shpëtojë“. Ishte një zotim i heshtur, që ai do nisë të shkruajë pa ndërprerë, gjithë ato ide që ka bluajtur në kokën e tij asimetrike gjatë tre legjislaturave. Ndoshta “karshillëku” kishte edhe nënkuptimin “nëse e do shërbimin e penës sime” duhet të paktën të më vesh Ministër të Jashtëm. Pëndavinji zotëron 5-6 gjuhë të huaja, nga të cilat, greqishten e ka gjuhë të nënës. Dhe për më tepër ka shpënë në përsosmëri artin e “të mosfolurit”, gjë që e bën një diplomat të shkëlqyer.

Ndaj pavarësisht nga videoja e trishtë, “djalli nuk është aq i zi sa duket”.

Le të presim ndryshimet e shpejta në Qeveri dhe nëse emri i Ilir Pëndavinjit do jetë atje ku ai e meriton, atëhere mund të them me bindje se Revolucioni Flamingo do dështojë.

Do realizohet kështu edhe profecia e Baba Vangas, profeci që nuk është kuptuar mirë dhe është mbajtur tepër sekret dhe që fjalë për fjalë është:

“Shqipëria do shpëtohet nga Gjuhëpreri”

Eshtë Brezi X, Brezi i Mashtruesve?

Po flitet që Revolucioni Flamingo është meritë e Brezit Z. Ndodh jo rrallë në Historinë Botërore, që përplasjet brenda një vendi janë përplasje mes brezave. Dikur përdorej edhe termi Lufta e Brezave, që për mua është diçka e stisur se duket e vështirë të konceptoj grupmosha të caktuara të prera si me thikë, që mbartin karakteristika tepër të veçanta. E megjithatë në sociologjinë botërore çështja e brezave pranohet dhe unë me krenari e quaj veten se jam një “baby boomer”.

Por a është përplasja në Shqipëri mes Z-esve dhe Bejbiboomerve?

Edhe pse Saliu dhe Edi i përkasin brezit tim, unë do thoja se Brezi Z po lufton për të ulur nga pushteti Brezin X, që është brezi që nis me të lindurit më 1965 dhe përfundon më 1980. Eshtë ky brez që “kontrollon” Shqipërinë sot dhe që ka meritën e madhe që e ka shpënë korrupsionin “në majat më të larta”.

A janë X-sat Mashtruesa të lindur?

Unë do rrjeshtoj më poshtë disa emra shqiptarësh të atij brezi, që janë “bajagi mashtruesa” por nuk dua të nxitohem në një përfundim që X-sat janë të gjithë të lindur, ose të gjithë të formuar në adoleshencën e vonë.

X-sat trashëguan në Shqipëri pushtetin që kishin “boomsat”. Por nëse ka një deformim në karakterin e tyre, mendoj se i përket periudhës së fundit të Diktaturës dhe fillimit të ndryshimit të madh. Pjesa më e madhe e tyre ishin të rinj dhe më pak ishin adoleshentë dhe fëmijë, Por diçka ndodhi në atë ndryshim sistemi, që i bëri që përgjithësisht të humbnin busullën morale. Dhe për këtë, ilustrim që vlen më shumë është ai i X-save shqiptarë që jetojnë në Amerikën e Veriut. Disa shembuj do i marr prej tyre. Emrat që do ve më poshtë nuk janë nga rëndësia, apo nga shkalla e të qënit mashtruesa, por sipas rendit alfabetik:

Ben Blushi – I lindur më 1969 me disa profesione, tani shkrimtar i njohur. I përfolur për mashtrime kur ishte gazetar, deputet, prefekt dhe ministër. Nuk di të them nëse mashtron edhe si shkrimtar, sepse të shkruarit në vetevete është një lloj “mashtrimi artistik”.

Fotini Allteni – E lindur në Tiranë më 1967 ose 1968, pa universitet, tani Filantrope e shquar ne banim në Florida. Mashtruese e një niveli mjaft të mirë.

Ilirjan Pëndavinji – I lindur më 1970. Me profesion mjek (të pa ushtruar), deputet i Korçës në 3 legjislatura dhe një mashtrues i nivelit mesatar, sepse mesatare e ka edhe pozitën në pushtet.

Kristi Minga Ravoniku – Lindur më 1969 ose 1970 me profesion urbanist. Banues në Florida dhe tashmë pastor. Mashtrues i niveleve të ulta, por tani ka evoluar edhe në nivele qiellore.

Niko Peleshi – Lindur më 1970 dhe ka pasur disa profesione. Si Kryetar i Kuvendit Popullor duhet edhe nivelin e mashtrimit ta ketë në nivel sipëror, se ja kërkon vendi.

Sotiraq Filo – Lindur më 1970 me profesion inxhinier elektronik. Njihet si mashtruesi “me dorashka” se është i kujdesshëm për t’ju lënë vartësve të firmosin dokumenta të cilat i di që bien ndesh me ligjet dhe rregulloret.

Po e ndal listën këtu edhe pse në mendje më vijnë plot mashtrues të tjerë, të cilët i kam njohur vetë, por janë dhe nga ata, që ose janë dënuar, ose janë përmendur hapur në media për korrupsion. Dhe korrupsioni është një nga format e mashtrimit.

Eshtë e kotë të përmend Erion Veliajn, apo Ilir Metën, sepse janë ende në proçes gjyqësor dhe për ta vlen “prezumimi i pafajësisë“. Gjithashtu nuk ka pse zgjatem me Farmacisten e Ekzaltuar, apo me një kolege që dikur ishte Kryekomsomolase dhe përfundoi mbështetëse e Trump, me ndonjë koleksionist arti apo të tjerë emra të shumtë që gëlojnë në Kuvendin e Shqipërisë apo në Qeverinë Socialiste. Gjithashtu është e kotë të thellohem në një analizë, nga e cila mund të nxjerr shkaqet se përse ky brez u kthye në shumicën e tij në një Brez Mashtruesish. Nuk është e pamundur që kjo të vlejë edhe për vende të tjera ish-socialiste.

Ndoshta ndryshimi i madh ekonomiko- shoqëror i traumatizoi dhe filloi t’ju dukej si normale ajo që është e paligjshme.

Por Brezi Z, të cilët janë kryesisht fëmijët e Brezit X, janë ngritur për të përmbysur botën e prindërve, se e ndjejnë që është një botë e kalbur, që bie erë dhe po i asfikson. Edhe pse mund t’ju ketë dhënë të mira materiale dhe i pat bërë të jenë më deri dje apatikë.

Ata po thonë me shumë vendosmëri “Kurrë më!” një Shqipëri e tillë, e sunduar nga mashtruesit.

Rrofsh o Kryekarvanar!

Porsi dielli rrezear

Që ndriçon sot anembanë

Dhe ti Kryekarvanar

Lëshon dritë në Tiranë!

Një dëshirë që ne shprehëm

Menjëherë u gjegje: “Pronto!”

Linjën drejpërdejt ti stise

Nga Tirana në Toronto.

Ja bërë dhuratë miletit

Që prej vitesh rrug’t ka marrë

Tej e mbanë komunitetit

Treten njerëzit duke qarë.

Por këto janë lotë gëzimi

Jo nga dhimbjet komuniste,

Rrofsh o Kryekarvanar

I Partisë Socialiste!

Do t’ja hipim ne avionit

Që të vijmë në Tiranë.

Me të rinjtë e Revolucionit

Do të bëjmë ty hatanë!

Unë dhe Korbi - poemë (10)

 

* * *

U çapit ngadalë drejt meje

Sa mund të çapitet një Korb hijerëndë

Mu duk sikur çuditërisht po madhohej

Si të ishte bërë nga një e gufueshme lëndë

Që e përtejshme ishte, pa inde dhe deje.

“Nuk mund të jetë e vërtetë“ vetes i thashë

Nuk ndodh nën dritën e ditës, por është ëndërr,

Nuk mund të rritet kështu brenda çastesh

Një shpend fluturues me sy edhe sqep

Me të verdha kthetra dhe mbuluar me pendë“

Dhe bëra atë ç’ka bëjnë të gjithë

Kur shohin diçka krejt të pamundur,

Krahun pickova me të panevojshme forcë

Të bindesha se gjallë isha dhe jo në gjumë

A në tjetër botë ku dhe shqisat kisha humbur.

Por dhimbja e muskulit ishte më e madhe se e shpirtit

Shpirtit që thërrmohej nga i tmerrshmi shpend,

Isha mbi të mijat këmbë mbi tonën tokë,

Atë që më ka stisur mes shumë magjish të ec,

Të shoh dhe të ndjej dhe një të qullët masë

Të hirtë dhe mrekullisht të bukur të kem në kokë.

Korbi vërtet ishte bërë i Madh

Dhe po më bënte të më bjerrej guximi

Nuk kisha menduar kurrë se i tillë do ishte fundi

Dikur pata shkruar se i qullur nga lotët do vdisja

Ashtu si i qullur pat qënë fillimi.

Por jo që kështu të përpihesha

Nga prehistoriku Korb prej të çuditshmes lëndë

Dhe në diçka jashtëtokësore të kthehesha

Të ndryshme prej atomeve që çdo gjë përmban

E këtij Dheu të bukur që e quajmë Mëmë.

* * *

Jam “një armik i popullit socialist”?

E di që sa të lexojë titullin, avokati im do më hidhet në grykë dhe do më akuzojë se jam tepër i fokusuar në vetja, se askujt nuk i bie ndërmend se rroj unë në botë, se edhe nëse bëhen zgjedhje të parakohëshme dhe do kandidoj për deputet në Korçë të gjithë do më injorojnë etj., etj. Dhe ndoshta ka të drejtë se unë, duke qënë në një “internim me kushte të mira” e ndjej veten të rëndësishëm më shumë se sa jam në të vërtetë dhe shumë më shumë se sa jam në sytë e popullit socialist të qytetit ku kam lindur.

Ka edhe një arsye më shumë që ai ka të drejtë, se ka disa vjet që asnjë anonim nuk shkruan më komente kundër shkrimeve të mija në blog. Humbi dhe “miu i gjirizave”, gjë që ka kohë që e vajtoj.

Por unë nuk e humb të drejtën të ndjehem i rëndësishëm dhe besoj se sa më shumë moshohem aq më tepër do më shtohet kjo ndjesi e rreme.

Për shembull injorimin në mendjen time e quaj që “më kanë vlerësuar si armik të pandreqshëm të popullit socialist” dhe nuk merren më me mua. Se dikur më vinte ndonjë fjalë nga reagimet e atyre, që ishin objekt të shigjetimeve të mija, por tani “niente di niente”.

Veç sot ndodhi diçka që më bëri të mendoj se ndoshta nuk jam shumë shumë larg nga një idea se jam “armik”. Një shoku shumë të afërt, që nuk jeton në Shqipëri, i kishin dërguar haber se ishin të pakënaqur nga statuset e tij në Facebook pro Revolucionit Flamingo. Unë nuk di se kë ka “friends” shoku im, se vetë ka 12 vjet që jam larguar nga ajo platformë. Por dikush lexon gjithshka, raporton diku dhe të gjitha shkojnë në veshin e duhur për të marrë masat e duhura.

Mu kujtua që vite më parë, dikush nga Shqipëria këshillonte disa të njohur në Amerikë, që mos bënin “like” në shkrimet e mija që postoheshin në Facebook nga të tjerë. Dhe Dikushi këshilltar nuk ishte as i “popullit socialist” dhe as “patronazhist”.

Me një fjalë ky sistem “kapilar” i poshtër i denoncimeve ekziston në Shqipëri. Në mënyrë të organizuar apo jo, njerëzit janë vigjilentë. Vigjilentë ndaj atij apo asaj që shkruan kundër Vijës së Partisë , që përgojos Udhëheqësit apo që “nxin realitetin shqiptar”.

Ndoshta dhe unë jam në “listat e armiqve të populllit socialist”, por nuk prekem për shkak të moshës, së mungesës së reputacionit dhe se nuk kanë se kë të prekin nga të afërmit e mij në Atdhe. Më i afërmi është djali i tezes në Tiranë, por dhe ai është në pension. E ndoshta orientimet për “luftë klasore” nuk shkojnë deri në kushërinjtë e parë.

Tani më vjen ndërmend që edhe një kolegu im, që ishte aktiv në përpilimin e një Letre të Hapur drejtuar Peleshit për të ndaluar ndërtimin e Kullës, kur pyeti të motrën që punonte në administratën vendore në Korçë, ajo i tha :”Bëj si të duash, por këta i shikojnë të gjitha!”. Ai nuk e firmosi Letrën e Hapur.

Atëhere më dukej e llogjikshme se bëhej fjalë për një Letër të Hapur që do botohej në shumicën e gazetave shqiptare.

Por vigjilenca e atyre që janë “Në shërbim të popullit” qënka rritur edhe më shumë dhe ndoshta në këto ditë protestash, kur Kryekarvanari i Karvanit Socialist është në vështirësi, “qentë që lehin” nuk mund të lihen më të lehin, por është mirë t’ju dërgohet haber se edhe mund të ndëshkohen.

Tani po ndjehem i plotësuar si “armik i popullit socialist” ndonëse kjo mund të jetë edhe shënjë paranoje, si më quajti një poet që kishte shkruar dikur një vjershë për Niko Peleshin dhe që më cilësoi si një “thashethemexhi paranoiak”. Por paranojë, apo mbivlerësim i vetes, ose dhe të treja së bashku (e dyta mungon se është njëlloj si e para) unë nuk e mbaj dot tastierën e kompjuterit mbyllur. Dhe kur shkruaj, shkruaj ato që më vijnë pa menduar shumë se diku, në një skutë të errët apo në një zyrë të ndriçuar mirë, një patronazhist që merr një rrogë kot në administratë mund të lexojë çka shkruaj dhe të raportojë “ka bërë edhe një tjetër!”

Nuk kam shkruar në kohën kur mund të përfundoje në burg, por me dy tre shokë të mirë flisnim ato që mendonim dhe që jo rrallë ishin të tilla, që mund të klasifikoheshin si “agjitacion e propagandë kundër pushtetit popullor”. Dhe ishte vërtet me zarar nëse përfundoje në kthetrat e atyre që ishin “Në shërbim të popullit”. Nuk patëm asnjëherë as ndonjë të njohur prej tyre që të na paralajmëronte të kishim kujdes.

Tani mund të them hapur që jam armik i Ramës dhe i Berishës dhe i të gjithë “popullit socialist” dhe i “popullit demokrat”. Se edhe nëse përsëri avokati më kujton se “Për ato që shkruan nuk i bie ndërmend njeriu, se janë vetëm fjalë“ unë do i kujtoj vargun e Biblës:

Në fillim ishte Fjala.

Dhe për këtë jam i sigurt se ma ka kujtuar së fundmi edhe pastori Kristi Minga Ravoniku.

Presidentët e “civilizum”

Kjo foto e djeshme nga përurimi i Bibliotekës së Obamas në Cikago ka mbushur internetin. Kundërshtarët e Trump e shohin si një dëshmi të sjelljes qytetare të presidentëve amerikanë ndaj njëri tjetrit. Në këtë mënyrë quajnë Trump si “barbarin” që prish këtë rregull të “Klubit të Presidentëve”, që rruajnë marëdhënie korrekte me njëri tjetrin dhe shkojnë në “gëzimet dhe hidhërimet” e tyre.

Unë e shoh me keqardhje, se mendoj se pikërisht prej tyre, sot në krye të botës është Donald Trump. Dua të përjashtoj dy nga gratë (Mishelën dhe Laran), sepse dy të tjerat gjithashtu kanë pjesën e tyre në “krimin” e “kapjes së Shtëpisë së Bardhë“ dy herë nga i paekuilibruari dhe i korruptuari “The Donald”.

Trump mori udhëheqjen në primaret e Republikanëve të vitit 2016 vetëm në sajë të paraqitjes si anti-establishment.

Amerikanët ishin të lodhur nga politikat e ngjashme të republikanëve dhe demokratëve, që në ekonomi favorizonin korporatat, fusnin Amerikën në luftra që nuk ishin në interesin e saj dhe po shtonin vazhdimisht diferencat midis super të pasurve dhe njerëzve të zakonshëm. Dhe përfaqësuesit më të shquar të establishmentit janë vetë Presidentët dhe pikërisht këta katër burra që kanë dalë në foto të gëzuar, a thua se në Amerikë dhe në botë çdo gjë shkon mirë dhe nuk kanë asnjë mëkat të madh veç disa gabimeve të lejueshme.

Bill Klinton i zhgënjeu amerikanët me gënjeshtrat e tij të vazhdueshme si dhe me shpërfilljen e treguar ndaj rolit model të Presidentit. Gjithashtu me ndryshimet ligjore në favor të bankave të mëdha i pat hapur rrugën krizës së madhe të vitit 2007.

Xhorxh W. Bush e futi Amerikën në dy luftra pa krye në Afganistan dhe në Irak, të cilat i shkaktuan SHBA- së humbje të kota në njerëz dhe rritje të defiçitit buxhetor. Senatorët Xho Bajden dhe Hillëri Klinton kishin votuar pro të dy luftrave. Me të njëjtat politika ekonomike të Billit solli edhe thuajse kolapsin e krizës së 2007-2008.

Barak Obama zhgënjeu amerikanët që e votuan si dhe të gjithë botën se mbajti të njëjtin ekip për ekonominë, që kishte patur Billi dhe ndonëse bëri përpjekje për të mbyllur “zjarret’ e Afganistanit dhe Irakut, nuk shmangu dot dy të tjerë në Libi dhe në Siri.

Xho Bajden, Presidenti më aksidentar dhe më i dobët amerikan pas Luftës së Dytë Botërore nuk solli asnjë ndryshim nga politikat ekonomike të Obamas, madje mbështeti qorrazi Ukrainën në luftën me Rusinë duke ndalur edhe marëveshjen për ndaljen e luftës mes tyre, që në muajt e parë të nisjes. Ndenji në detyrë edhe kur nuk ishte më i aftë të drejtonte vendin, madje kërkoi edhe një mandat të dytë.

Këto faje të tyre kishin bërë popullin amerikan të ishte i pakënaqur nga politikanët kryesorë të dy partive, përfshi këtu edhe “gërxhot” e Senatit dhe të Kongresit.

Publiku amerikan është i mirëinformuar dhe nuk mund të gjykohet lehtësisht se pse zgjodhi Trump në vend të Hillërit më 2016, apo përsëri Trump në vend të Kamalas më 2024.

Më 2016 kam shkruar se amerikanët do zgjedhin një mes “dy antipatikëve” Trump dhe Klinton, duke menduar edhe se Hillëri do fitonte. Por çifti Klinton ishte bërë simboli i “The establishment” dhe gjithashtu kishte treguar edhe të meta të karakterit, të cilat ndikojnë tek vendimi i zgjedhësve të lëkundur. Njerëzit ishin të lodhur edhe nga Bushët edhe nga Klintonët. Kërkonin të tjerë njerëz, jo të kryeqytetit, dhe Trump e kishte kapur këtë duke premtuar se do e thante “moçalin” e sistemit të korruptuar të Uashingtonit. Le ta provojmë thanë amerikanët dhe ndonëse ngushtë Trump fitoi.

Më të shumtëtë panë se nga “shiu Obama” kishin “rënë në breshërin Trump” dhe pas katër vitesh, kryesisht për shkak të dështimit të tij me pandeminë, Trump sikundër pritej humbi.

Por demokratët në vend të kishin zgjedhur dikë jo nga establishmenti, u duk se nuk e kishin marrë aspak mësimin e 2016. Futën në garë “Gjumashin Xho”, që ishte më tipiku i gardës që nuk pëlqehej nga amerikanët. Bajdeni kishte qënë në Kongres dhe në Senat prej 45 vjetësh.

Ndaj dhe amerikanët i ndëshkuan demoktratët pas katër vitesh duke votuar për një njeri që nuk kishte treguar as respekt për ligjin, as për institucionet dhe as për njerëzit. Donald Trump u rikthye me më shumë vota se herën e parë dhe me prirjen të transformonte Amerikën për keq. Diçka të tillë ka bërë në një vit e gjysëm.

Dhe këta katër burra, një zuzar, një kokëtrashë, një zhgënjyes dhe një derdimen, kanë dalë bashkë në foto duke qeshur dhe duke kujtuar se Historia do i ketë në faqet e arta të saj.

Pavarësisht se si do e shkruajnë historianët apo Inteligjenca Artificiale historinë e ditëve tona, një gjë është e sigurt se pa udhëheqjen jo të mirë të këtyre 4 burrave nuk do kishim Trump sot në drejtimin e Globit.

Por asnjëri syresh nuk ka bërë një mea culpa për këtë.

Nuk duan të dëmtojnë imazhin e tyre dhe “trashëgiminë“ e lënë në analet e Politikës Botërore.