Korriku, kur lashë qytetin tim

29 vite më parë e lashë qytetin ku kisha lindur për të mos u kthyer më si banor i tij. Nuk kisha menduar kurrë të emigroja. Jo se isha ndonjë patriot i thekur, as se e mallkoja “kurbetin, atë plagë të madhe”, por se në vitet e rënies të Diktaturës ishte ngjallur shpresa për një shoqëri më të lirë dhe më të drejtë. Isha dhe me fat që kisha një profesion që nuk ishte keq për atë kohë, sepse kur një vend është i prapambetur dhe i varfër, nevoja për ndërtime të reja është nga të parat. Ndaj edhe pse kisha mbetur i habitur nga Athina dhe Nju Jorku dhe Bostoni që pata vizituar në vitet ‘92-’93, nuk kisha asnjë tërheqje nga idea e emigrimit në Greqi apo në Amerikë. Nuk bëra asnjëherë asnjë përpjekje të vetme, ose atë të “shansit” të Llotarisë Amerikane.

Disa herë kam përmendur, që idea e emigrimit lindi në dhjetorin e vitit 1996 mes bisedave me një shok të ngushtë, që po vinin kohë të vështira ekonomike për Shqipërinë për shkak të firmave me fajde të larta. Rënia e Sudes i vuri pikën dhe nisëm të interesohemi për të gjetur formularë për të emigruar në Kanada. Në janar u morrëm me të ndërsa shihnim me simpati protesat e nisura në Vlorë, por jo ato në Korçë. Diku, ndoshta në ndërtesën e ish Dispanserisë, niste protesta e një turme njerëzish, që nuk i shihja me simpati edhe pse inatin e kisha me kokëfortësinë e Berishës, të cilin e bëja fajtor për tërë keqeverisjen prej kohës së referendumit të 1994 dhe sidomos për mbytjen e lirisë brenda partisë së tij. Duke patur urrejtje për fjalën “Parti” nuk kisha pranuar që në dhjetorin e 1990 të bëhesha pjesë e PD-së dhe të asnjë partie tjetër. Por për socialistët “qëndrestarë“ kisha më tepër antipati sepse nuk njihja mes tyre ndonjë njeri me vlera, veç mësuesit të matematikës Ilia Konstandini. Të tjerët më dukeshin një tufë me injorantë, e përzjerë me disa karrieristë që nuk kishin asgjë të përbashkët me “punistët’, se vinin nga familje tipike korçare që kishin ndenjur larg “të kuqve’. Kur i shihja në rradhët e para të protestuesve e kuptoja se këta ishin “revanshistë“ që kërkonin të vinin në pushtet për të fituar para si po i fitonin edhe PD-istët e korruptuar.

Ndaj nuk kisha asnjë pendesë që po ikja. Në të dy krahët, në Tiranë dhe në Korçë, ishin në krye tufa me ‘batakçinj” që po luftonin për para-pushtet. Nuk kishte më një të ardhme të mirë për Shqipërinë për një dhjetvjeçar dhe nuk do doja që vajzat e mija të bëheshin adoleshente në atë atmosferë të molepsur. Sigurisht që nuk prisja që do ndodhte ajo që bëri Berisha , që shkrehu institucionet dhe do vinte kaosi i pashembullt i vitit 1997. Atë korrik i gdhiva netëtë duke sistemuar librat e tim eti në orët e para të mëngjesit dhe duke qarë në heshtje. Ishin lotë të largimit që mbanin brengën e braktisjes por dhe shpresën e diëkaje të panjohur por më të mirë. U ndjeva i “dëbuar” nga qyteti im, por me shpresën që fëmijët një ditë do më theshin: “Sa mirë bëtë!”

Mallkova me gjithë shpirt Berishën, por pashë gjithë mosbesim Nanon dhe Rucin. Nuk mund të bëhej një Shqipëri e mirë prej tyre, së bashku me “dallkaukun” e vjetër Pëllumbi apo me djaloshin agresiv Meta. Në një udhëtim nga Tirana në fund të qershorit, pata qënë në një makinë me disa “lider” lokalë të PS, mes të cilëve dhe i ndjeri Arben Zylyftari. I dija që nuk ishin më të mirë se ata që po largoheshin nga pushteti. Meidani më dukej i balancuar, por ishte i vetmi që mund të ishte dikush që mendonte për “nder” dhe “shtet”. Të tjerët ishin një lukuni me çakej, që po lëshoheshin mbi “kërmë‘ dhe “kërma “ishte pasuria e Shqipërisë, që nuk ishte xhvatur nga ujqërit e Berishës.

Koha më dha të drejtë! Asnjëherë nuk e besova partinë që rridhte drejtpërdrejt nga “partia e mallkuar e punës”.

Më pas pati periudha kur ndiqja me interesim ngjarjet në Shqipëri dhe periudha të tëra kur nuk doja të mësoja më gjë. Korrupsioni po shtrihej në çdo qelizë dhe tani nuk ishte më problemi i Partive shqiptare, por i Shoqërisë shqiptare.

Erdhëm në këtë ditë, kur liria e tregut ka dhënë frytet në rritjen e mirëqënies, por ka shtuar diferencat mes “kamësve’ dhe “skamësve” dhe sheh tashmë jo vetëm “ujqërit kundër çakejve” por edhe ujqit kundër ujqërve” dhe “çakejtë kundër çakejve”. Nuk di nëse duhet ta shohësh me indiferentizëm, si një “luftë mes llojit’ apo si një degjenerim të plotë të jetës politike shqiptare.

Ndodh edhe që “ujqër” dhe “çakej” të japin edhe mësime të ndershmërisë dhe të devotshmërisë. Madje mund të të quajnë edhe “servil” apo “të pandershëm intelektualisht”. Përgjithësisht gjatë jetës kam menduar se kur të fyejnë lapangjozët, duhet ta ndjesh si “kompliment” që të bëhet nga njerëzit e mirë. Nuk kam arritur ende të bëhem plotësisht i pandjeshëm. Shoh tepër hipokrizi dhe gënjeshtra me tepri. Nuk mund të injoroj ata që mburreshin kafeneve se sa lehtë i nxirrnin paratë në vendet e punës në administratë, që sot të shesin moral. Sepse ndoshta “injorimi” i inkurajon edhe më tepër të shkallëzojnë paturpësinë e tyre.

Ju lutem mbani qetësi të dashur batakçinj!

Shijoni ato që keni fituar nëpërmjet korrupsionit dhe heshtni! Njerëzit e kanë predispozicionin e mirë t’ja u falin.

Por mos na u shtini të ndershëm!

Nuk është turp edhe të jesh “një punonjëse seksi” në politikë apo në administratë. Eshtë profesioni më i vjetër në botë.

Aman o moj Fotini...

Nuk di nëse duhet të qash apo të qeshësh më shumë me shumëtëdashurën, Filantropen e shquar, Fotini Allteni, e cila përdor edhe emrin Foti Kokeri. Nuk më kujtohet mirë as kënga e qëmotshme, që niste me vargjet “Aman o moj Mellani..” nëse ishte nga ato “qaramanet” e Shqipërisë juglindore dhe Greqisë perëndimore, se besoj në ato zona është krijuar. Mellani nuk ka në zona të tjera të Shqipërisë edhe pse ka në shumë vende europiane. Melania Trump është sllovenia shumë e njohur sot në botë dhe Mellani Grifit është aktorja shumë e njohur amerikane.

Për Fotin kam shkruar 2-3 herë në blog, si përfaqësuese e një pakice shumë të vogël shqiptaro-amerikanësh, të ikur pas viteve ‘90, që kanë gjetur rrugën e fitimeve të lehta duke u marrë me organizata filantropike, të tjera OJQ, apo dhe më të dobishme se to, si udhëheqës shpirtërorë, kishash tempujsh dhe xhamish. Me një lloj “paragjykimi të lehtë“ unë i kam futur të gjithë në thesin e madh të “mashtruesave”. Por këta nuk kanë asnjë lidhje me mashtruesit e të quajturave “call-center” të cilët të xhvatin duke të ftuar për investime apo për ndonjë çështje të ngjashme. jo. Këta janë të hapur, “transparentë“, të gjendur, tepër “të aksesueshëm” për njerëzit dhe mediat. Nuk kanë asgjë se ç’të fshehin, se veprimtaria e tyre është e gjitha nën “dritën e diellit”. (Për Fotin më duhet të shtoj që ka diçka që ndodh edhe nën hijen e saj se është e gjatë dhe e shëndetshme dhe hijen e ka “bajagi” të madhe që mund të mbulojë ndonjë gjë “të vockël”. Nëse shton edhe njerëzit që mban rrotull hija e Fotinisë bëhet goxha hije.)

“Si për inatin tim” (Fotinia ndoshta nuk di se ekzistoj), sa më shumë shkruaj unë, aq më shumë ajo e ndihmon Korçën dhe bashkë me të dhe qytetarët e saj. Nuk di nëse pat ndihmuar më parë kantaautorin Mihallaq Andrea, por në vizitën e ditëve të fundit në Korçë, sipas videos të postuar nga vetë Filantropeja e shquar, Mihallaqi këndonte këngë të bukura për të. Gjithë dashuri dhe buzëqeshje (cilësi që e çmon edhe vetë) Fotinia përsëriste fjalët e këngës të këngëtarit korçar.

Vetëm këtë javë ajo ka ndihmuar Spitalin e Korçës, Festivalin MIK, ka shpënë një çek për policin dëshmor në Pogradec, ka falenderuar publikisht Sotiraq Filon, Petrika Tollkuçin dhe Prefekten Zegullaj për gjithshka të mirë që kanë bërë për Korçën. Dhe ajo ndjehet gjysëm korçare se origjinën e ka nga Leskoviku.

Unë vetë, nëse do kisha bërë për qytetin tim një të dhjetën e asaj që ka bërë Fotinia, do postoja video pambarim ku të tregoja të gjitha bamirësitë që kisha bërë dhe ato, që mendoja të bëja në të ardhmen. Por Fotinia bën më pak video propagandistike, sepse nuk e sheh të udhës që të reklamojë shumë shumë veprimtarinë e saj Filantropike. Se sikundër e thotë vetë, është Filantrope Shquar dhe nuk i duhet më të “shquhet” më tepër.

Nuk di nëse kur ka qënë këtë rradhë në Tiranë, Fotini Kokeri ka parë se ç’ndodh në bulevardin “Dëshmorët e Kombit” çdo ditë, pas orës 7 të mbrëmjes. Ndoshta po të kishte parë paksa, do e kuptonte se njerëzit janë ngritur kundër “hajdutëve” dhe mashtruesave që janë në pushtet.

Ndoshta do mendohej më mirë për hallet e vendit të saj të dikurshëm.

Ndoshta krahas bamirësive edhe do kritikonte pushtetin qëndror dhe administratat vendore.

Por Fotinia ka zgjedhur të buzëqeshë, të ndihmojë dhe të falenderojë “të korruptuarit”.

A sheh në veten e vet?

“Qytetar Nderi “ i Korçës

Ka qënë një nocion ky i “qytetarit të nderit” që i takonte më shumë librave dhe radiove në kohën e rinisë sime. Në diktaturë nuk kishte një titull të tillë, ose edhe nëse ishte në letra nuk përdorej. Ato që dëgjonim ishin pjesë të letërsisë dhe gazetarisë dhe kishin të bënin me vendet e tjera europiane. Nëse nuk gaboj, sipas traditës mesjetare, qytetarëve të nderit (përgjithësisht jashtë qytetit) ju jepej simbolikisht edhe Celësi i qytetit, sepse në kohtë e vjetra qytetet ishin të rrethuar me mure mbrojtës.

Korça i ka hequr muret e Kalasë që në shekullin e XVII dhe sigurisht që nuk ka çelës , as simbolik. Por diçka ju japin atyre që shpallin “Qytetarë Nderi”.

Nga që prej kohësh kur kam qënë ende në qytetin tim, kam parë një mendjelehtësi në dhënien e titullit, kam qënë i interesuar të shoh listën e “të nderuarve”, por nuk është në ndonjë qoshe të website të Bashkisë. Por një listë duhet të jetë dhe me siguri shumë emra janë vërtet që e meritojnë nderin.

Rreth vitit 2008, pashë që i ishte dhënë titulli një aktoreje modeste, tani e ndjerë dhe e pyeta Kryetarin e Bashkisë se si ishte e mundur. Mu përgjigj që ja kishte kërkuar me shumë ngulm i shoqi i saj!!

Më erdhi më shumë të qaja se të qeshja, por atë kohë kisha kuptuar që titulli ishte për të “bërë ndere” dhe jo për të treguar meritat e shquara të dikujt ose kontributin shumë të veçantë për Korçën.

Para se të ikja në emigracion, i ndjeri Berti Kotmilo, pat bërë “Qytetar Nderi” një shef policie vagabond që i pëlqente ta quanin Katani.

Më pas nuk di se cilat kanë qënë “nderet” e pamerituara, por pata shkruar i shqetësuar, kur dëgjova se i ishte dhënë Behgjet Pacollit. Baca nuk ka asnjë lidhje me Korçën, por duket se në qytete të tjera nuk e bënin dhe Rama i kërkoi Peleshit ta bënte. Dhe e bënë. Por tani populli i Korçës as nuk shkon në Aeroportin e Vlorës të ndihë “Qytetarin e Nderit” të tij, të cilit ja kanë mbyllur derën e kantierit.

Behgjeti edhe pse nuk ka lidhje me Korçën, ka meritën që korruptoi Jelcinin dhe mbi të gjitha, vetëm që ka fjetur do kohë me Ana Oksan e meriton titullin. Se ndonjë të keqe nuk na ka bërë.

Veç kemi një “Qytetar Nderi” i cili ka rreth 18 vjet që është “fanepsur” në Korçë dhe ka bërë jo pak zarare. Eshtë arkitekti australian Peter Wilson, famëkeqi autor i Kullës, Bibliotekës dhe i disa hoteleve që vërtet të trondisin. Për keq. Ky arkitekt me “sahat të ngelur” në vitet ‘70, veç parave të shumta që ka marrë në Korçë (vetë ka deklaruar se ka bërë mbi 30 projekte) donte edhe titullin e Nderit, që të na çnderonte tamam. Po të ishte koha e Mesjetës së Hershme, këtij Bajlozi australian duhet t’i falnim edhe 30 vajza dhe 30 berra.

Ja se si sillen me titullin më të lartë të Qytetit, ata që shtiren se përgjërohen për Korçën me ato shënjat që janë bërë bozë - “I LOVE KORCA”.

Korçën e do ai që e mbron, që i fshin lotët, që i përkëdhel dhe i puth duart, që krenohet edhe me rrudhat e saj.

Jo këta burrecë, që Korça dikur i quante “ronxhobonxho”.

Mpakja

I mbetur në një kërcell kujtimi,

Kur gjithshka e blertë,

    E tultë,

        Plot jetë

Eshtë tejrrudhur dhe tharë,

Dhe me zor kacavirret ditëve të ikura

Deri sa era të vijë e ta marrë,

Një rrjetë tejet e hollë si filigram,

Që dikur kapte gjithë ëndërrat fluturake

Për t’i bërë të vetat,

Një cergë e tillë mbetur kam,

Mes dëshirave të fikura

Dhe ndjenjave opake,

Casteve më të vagët që jep jeta

Pa etjen për lëngun e mbijetesës

Dhe me zë të mekur pëshpëris:

“Si kështu u mpake?”

“Koburet” dhurata për udhëheqësit e NATO-s

Se në ç’kohë të çmendur po jetojmë, mund ta përmbledhësh vetëm në një gjest të “nikoqirit” të takimit të udhëheqësve të vendeve anëtare të NATO-s, Taip Rexhep Erdogan. Një kobure dhe një kuti me plumba të vërtetë, prodhime të Turqisë.

Nuk ka patur asnjë refuzim nga krerët e shteteve pjesëmarrës, veç kryeministrit Starmer, që e ka lënë në ambasadën e Britanisë së Madhe në Ankara, sepse ligjet e vendit të tij nuk e lejojnë importimin e armëve të huaja për individët. As ai nuk i tha mikpritësit: “Merre këtë kobure dhe fute aty ku nuk futet, se mua nuk më duhet!”

Ndoshta edhe në takime të tjera të ngjashme mund të ketë ndodhur që presidentëve dhe kryeministrave t’ju jenë dhënë “armë trofe” apo edhe “armë gjahu”, por një dhuratë e tillë me kobure të vërtetë dhe plumba të vërtetë është tej çmendurisë simbolike. Ngjet me dhuratat e skalpeve, që fiset lëkurëkuq të Amerikës së Veriut i bënin njëri tjetrit në rast të ndonjë marëveshjeje mes tyre.

NATO edhe pse një aleancë ushtarake është krijuar si një organizatë mbrojtëse dhe ka hyrë vetëm një herë në agresione – në rastin e sulmit mbi Afganistan, e justifikuar me parimin e mbrojtjes së SHBA, e cila ishte sulmuar më 11 shtator 2001 nga Bin Laden, që ndodhej atë kohë në territorin e Afganistanit. Amerika ka bërë vetë shumë agresione dhe disa herë edhe e ndihmuar nga një ose disa shtete anëtare të NATO-s, por vetëm një herë është aplikuar nyja 5 e Marëveshjes “një për të gjithë dhe të gjithë për një“.

Tani, në këtë kohë të ngarkuar me luftra absurde dhe në zonat më delikate të Globit, kur flitet vetëm e vetëm për armatosje deri në dhëmbë, Taipi i Turqisë ju jep të gjithëve nga një kobure. Jo që të hedhin “trutë në erë“ (disa syresh e meritojnë largimin nga kjo jetë për hir të Njerëzimit), por që të kenë bindjen se vetëm i armatosur mund të jesh i mbrojtur dhe njëkohësisht mund të kërcënosh të tjerët.

(Nuk di nëse Ramës tonë, me që kishte mbathur atlete i dhanë kobure plastike nga ato me ujë, por “kllouni” jonë nuk duket shumë i apasionuar pas armëve. Ndoshta ka frikë se i pëlcet në dorë aksidentalisht.)

Përtej shakave të sforcuara, ky takim i shumëpritur, dëshmoi se vite pasigurie kemi përpara. Trump do vazhdojë herë herë të sulmojë Iranin, Turqia do shtojë prodhimin e dronëve dhe armëve të tjera dhe të gjithë do blejnë gjithnjë e më shumë nëndetëse, raketa të llojeve të ndryshme dhe do intesifikojnë përpjekjet për luftra hibride. Sigurisht që gishtin do e drejtojnë tek Kina dhe Rusia, si dhe ndonjë armik tjetër imagjinar. Shumë nga vendet e vogla i kanë armiqtë në kufijtë e tyre dhe nuk e kanë të vështirë t’ju shesin popujve të tyre nevojën për rritjen e shpenzimeve për armatim.

Nuk di nëse koburet që dhuroi “sulltani” i ri i Turqisë kanë apo jo thep. Ndoshta modernet kanë tjetër sistem për saktësimin e qitjes. Thepi do kishte qënë i domosdoshëm, nëse kujtojmë një anekdotë të një trimi të “çartun” në Perëndimin e Largët, të cilit një kaubojs plak i thoshte: “Rrafsho thepin!”

Ndoshta do jem gjallë deri atë ditë, kur shumë nga këta “ronxhobonxho” të NATO-s të vuajnë kur thepi t’ja u dërmojë zorrën e trashë, prej popujve të vendeve të tyre, që do i shkulin me votë nga fronat.

A na duhet ne Kanye West?

Koncerti i Kanye në Tiranë, i propaganduar nga Rama dhe Gonxheja ka ngjallur prej kohësh mjaft diskutime. Kanë qënë në fillim rreth natyrës tepër kontroverse të artistit që ka dëshmuar mbështetje të hapur për Hitlerin dhe për kët i është refuzuar të japë shfaqje në shumë qytete europiane. Por Rama, që do të jetë “special” e pranon në Tiranë me shpresën se do vihet sërish në qëndër të vëmendjes, gjë që e ka synimin e tij kryesor në politikën e jashtme që ndjek.

Por ftesa ndaj Kanye, duhet parë edhe në kuadrin e të gjitha përpjekjeve të tij për të pasur njerëz që i “pëshpërisin” në vesh Trump ndonjë fjalë të mirë për Edin. E pat nisur me “ofrimin e Sazanit” ndaj Ivankas, e ka vazhduar me përuljet para Melonit, arriti në kulmin e poshtërsisë me mbështetjen që i dha Netanjahut dhe po në këtë linjë i ka shtruar “tapetin e kuq” edhe Kanye West.

Unë nuk di se ç’këndon Kanye dhe as jam interesuar të dëgjoj ndonjë këngë të tij. E kam parë gjatë një vizite në Zyrën Ovale ku bisedonte në praninë e kamerave me Trump dhe e kuptova që është idiot. Dhe një idiot edhe shumë të talentuar nuk mund të shkoj ta dëgjoj edhe sikur të këndojë me zërin e ëngjëjve. Por se e dëgjoj unë apo jo ka pak rëndësi. Stadiumi mund të mbushet, sepse do vijnë edhe shumë të huaj, të cilët nuk kanë mundësi ta shohin në vendet e tyre, për shkak të ndalimit të artistit amerikan si racist dhe përkrahës i nazistëve.

Mendoj se Kanye nuk është as racist dhe as Hitleri i Zi, si pëlqen të vetëquhet. Eshtë dikush që nuk di as se ç’është racizmi dhe as Hitleri, por di një gjë, që “controversy” të ve në titujt kryesorë të lajmeve dhe bën të shiten bileta. Ndaj ka vite që luan rolin e racistit. Ashtu si ka edhe shumë vite që është mik i Trump. (Përtova të kërkoja se si i ka muhabetet me Trump këto muajt e fundit, por miq të tillë nuk e kanë për gjë edhe të shahen edhe të puthen prapë. Tek njëri tjetri nuk shohin vlerat , por xhepat.)

Kanye do këndojë në Tiranë.

Mund të rriten prenotimet për hotelet dhe restorantet. Mund të përmendemi në mediat e huaja, që krahas Flamingove, Tirana ka edhe Hitlerin e Zi për një natë.

Na duhet ne t’ju shesim fëmijëve, adoleshentëve dhe të rinjve “modelin Kanye”. E di që ata mund ta dëgjojnë rregullisht në Spotify, por ta sjellësh në Tiranë me gjithë “shëmtinë e tij mendore dhe morale” është kundër çdo logjike të thjeshtë edukative.

Por Ramës i duhen foto edhe me West, si mund t’i duhen edhe ato me Bibi Netanjahun apo edhe ato më të dëshëruarat me “The Donald”. Ai e sheh se alternativa e vetme për të mos hyrë në burg është kapja me thonj pas poltronës së Kryeministrit. Ndaj pakt mund të bëjë edhe me Djallin vetë dhe jo më me Kanye dhe Trump.

(Zaten më mirë të bëjë me Djallin se sa me këta dy Idiotë.)

Pse kanë dështuar protestat në Korçë?

Ka patur një ngallëzim të miqve të mij javën e parë të protestave në Korçë. Madje njëri syresh më tha: “Ama u tund nga vendi edhe Korça të protestojë, kaq e pati Rama!”. Pastaj ato u zbehën dhe tani janë në një gjendje, që më mirë mos jenë të përditshme, se sjellin zhgënjim tek të gjithë ata që presin me padurim rënien e Ramës. Personalisht do sugjeroja të mbaheshin një herë në javë për të qënë më domethënëse dhe për të tërhequr sa më shumë korçarë, të cilët nga natyra janë skeptikë. (Edhe vetë po njëlloj jam se e kam ruajtur identitetin e korçarit edhe këtu ku jam.)

Por a mungon Brezi Z në Korçë?

A lodhemi ne korçarët më shpejt se të tjerët?

A funksionon sistemi i patronazhistëve më mirë në Korçë se në Tiranë?

Mund të ketë edhe shumë pyetje të tjera për të kuptuar se përse qyteti, që deri në fund të Luftës së Dytë pat bërë më shumë demonstrata se e gjithë Shqipëria e mbledhur sëbashku, tani është i mpirë dhe risjell rebelizmin e tij të vjetër vetëm për një javë.

Ndoshta rrënjët janë në vitet e Diktaturës, se nëse përmendet popullsia e pakët, Korça në ditët e Demonstratës së Bukës apo asaj të shtatorit 1943, kishte një numur më të vogël banorësh se sa sot. Ka diçka që ka “vdekur” në shpirtin rebelues të banorëve, nipërve të shqiptarëve më modernë të viteve ‘30.

Nuk po zgjatem me analizën e kësaj dukurie sepse është një temë shumë e gjatë dhe që kërkon edhe njohuri më të thella se të mijat. Por është një model, që për fat të keq haset edhe në Greqi, atje ku ka shumë emigrantë nga qyteti dhe e gjithë krahina jonë.

Protestat në Athinë dhe në Selanik kanë qënë thuajse “të vdekura”. Ndërsa shqiptarët ngrihen në Milano, Londër, Mynih, Toronto, Nju Jork dhe në shumë qytete të tjera të Europës dhe të Amerikës së Veriut në mbështetje të Revolucionit Flamingo, në qytetet greke nuk sheh të tilla. Ose janë aq të vogla në numur sa nuk përbëjnë lajm.

Eshtë një model (pattern) të cilin nuk jam në gjendje ta shpjegoj, sepse nuk jetoj në Greqi dhe nuk ja u di hallet emigrantëve tanë atje.

Po për tu kthyer në qytetin tim, i cili nuk është më mirë sot se qytetet e tjera shqiptare, them se është mirë për njerëzit të organizohen dhe protestojnë.

Jo vetëm ai i shkreti, që nuk e merr asistencën sociale, ose e merr dhe nuk i del as për bukë.

Por edhe pensionistët e shumtë, të cilët nuk ja dalin dot po mos ju dërgojnë para fëmijët.

Edhe ata bashkëqytetarë, që janë në gjendje të mirë, por që detyrohen të shkojnë të bëjnë pazar në Greqi, se ushqimet janë më të mira dhe më të lira. Ndoshta mund të mos përdorin benzinën e një rruge për të shkuar në Kostur për të blerë, por ta përdorin për të dalë në varg me makina një ditë dhe të protestojnë ndaj kësaj paturpësie të këtij pushteti.

Edhe studentët e “Fan Nolit” bashkë me rektorin dhe pedagogët e tyre, që po shohin se e ardhmja e atij Universiteti nuk është e ndritur.

Edhe ata kolegë të mij, që ndonëse jetojnë më mirë se mesatarja, janë të detyruar të shohin projektet “monstruoze” të Pitër Uillson, të cilat mund t’i kishin bërë dhjetë herë më mirë vetë.

Edhe kryebashkiaku Filo, që ndoshta nuk ka futur vetë para në xhep, por është detyruar të bëjë edhe ato që nuk do t’i bëjë, se e urdhëron autokrati Rama dhe shoku i tij Niko Peleshi.

Korça është shumë shumë herë më e mirë, më e mënçur dhe më me shpirt protestues se sa ai grusht njerëzish që dalin çdo ditë tek Ushtari i Panjohur.

Ndoshta çdo ditë është e lodhshme dhe e mërzitshme, por sa të themi si zakonisht :”E mo po ku bëhet me protestë!” është e mira t’i dërgojmë mesazhe njëri tjetrit dhe t’i themi “Kafenë le ta pimë në Katedralja sot, pasi të ikim nga protesta!”