Regjimet përgjithësisht rrëzohen nga brenda

Në biseda me të njohur rreth qeverisjes në Shqipëri, që më shumë duhet quajtur “çështja Rama” më dukej se pakkush në Atdhe kishte një ide të qartë se a ishte mundur ndryshimi i regjimit dhe nëse kjo gjë me rëndësi për fatet e çdo familjeje shqiptare do zgjidhej në një të ardhme të afërt apo të largët.

Ndoshta një pjesë e njerëzve i janë dorëzuar idesë- le të ndryshojë kur ka për tu ndryshuar.

Eshtë e lehtë të shkruash kundër dorëzimit kur nuk jeton në Atdhe, sepse “paralizimi politik” i një shoqërie ka arsye nga më të ndryshmet, të cilave dikush që është brenda saj nuk i kundërshton dot ose e ka të pamundur. E megjithatë unë po shkruaj duke përfituar edhe nga ky fakt që është e lehtë të shkruash kundër “dorëzimit të të tjerëve”.

Edhe pa patur të dhëna të sakta statiskore, mendoj se të paktën 50% e popullsisë është e pakënaqur nga kjo lloj qeverisjeje autokratike. Duke përjashtuar disa shoqëri aziatike dhe ndoshta shumë afrikane, nuk ka vende ku njerëzit kërkojnë të qeverisen nga Autokratë, që jo vetëm vjedhin, po mbyllin çdo hapësirë lirie të biznesit, të shprehjes, si dhe të pjesëmarrjes në jetën demokratike të Bashkësisë.

Ky është thelbi i regjimit Rama.

Në Shqipëri nuk e shpiku dhe as e krijoi Rama, por ai përfitoi nga një sistem i shtrembëruar dhe e rriti në maksimum, në qeverisjen e keqe të një njeriu të vetëm.

Shihni ç’palaçollëqe ndodhin me aeroportin e Vlorës; shihni ç’ndodh me Spiropalin, që nuk është as zë kundër, por mendoi se Ballukja e bëri baltë dhe e tha tek dy tre diplomatë të huaj; shihni ç’bën me politikën e jashtme që bën të çakarritin sytë në gjithë kancelaritë europiane; shihni se sa me lehtësi shkarkon apo emëron ministra, që nuk mund të krahasohet as me Diktaturën e Hoxhës.

Sigurisht të gjitha këto janë dëshmi se ai është i bindur që shoqëria shqiptare është dorëzuar. Nuk i ka bërë këto në këtë masë as në vitin 2013, as më 2017 dhe as më 2021. I bën në këto 3-4 vitet e fundit kur është bindur se e ka “paralizuar” komplet shoqërinë shqiptare. E ka kthyer në një shoqëri Zombi.

Por zombit e shoqërisë Zombi vërtet janë të paralizuar si qënie sociale dhe qytetare, por janë në gjendje të mendojnë, si dhe të presin me dinakëri kafeneve, se dikush nga jashtë, do ja u shërojë sëmundjen që i ka zënë (që për ta është Rama).

Problemi kryesor është që regjimet nuk rrëzohen nga jashtë!

Ka raste që regjime të caktuara të vendeve të vogla, si është vendi jonë, rrëzohen (jo përmbysen) edhe nga jashtë, por kjo ndodh zakonisht kur Udhëheqësit e tyre janë në përplasje të fortë me një Fuqi të madhe dhe kryesisht me Amerikën. Por ky nuk është rasti i Shqipërisë që prej vitit 1990 dhe këtej. Të gjitha qeveritë kanë qënë në një linjë me interesat e Shteteve të Bashkuara, të cilat kanë bërë shumë për çështjen shqiptare, sepse ishte në përputhje me interesat e tyre. Kjo vlen edhe për Bashkimin Europian, por ky i fundit as nuk ka bërë ndonjëherë ndryshim regjimesh.

Ndaj shpresa se mund të rrëzohet nga Shtëpia e Bardhë apo nga Brukseli është një shpresë idiote.

Rama të gjitha këto i di mirë, edhe pse ndjen presion në këto 6 muajt e fundit. Po nervozizmi i tij nuk është i dikujt që po i rrezikohet qëndrimi në krye të vendit. Eshtë nervozizmi i dikujt që një vit më parë ishte plotësisht i qetë se do kishte 4 vjet të lehta të “administrimit absolut” të jetës dhe parave shqiptare, që tani kupton se nuk do jetë aspak i thjeshtë.

Por cilat janë arsyet që më shtyjnë të besoj se nervozizmi i tij nuk e ka bazën në frika se i erdhi fundi?

Të gjitha gjërat që rrjeshtova më sipër, Rama i di më mirë se unë, madje di edhe dhjetra të tjera që janë gjysëm publike ose të fshehta, si marëdhëniet me Melonin e të tjerë europianë, dyert që i hap marëdhënia me Toni Bler, marëveshje me vlera të mëdha financiare që ka bërë ose ju ka premtuar atyre që kanë rëndësi në Uashington dhe në Bruksel etj. Por nuk është njëlloj si të jesh në krye të një vendi të shtypur dhe të bësh ç’të të dojë qejfi dhe njëkohësisht të të thurrin lavde të huajt, dhe në vend të lavdeve të kesh paralajmërime për shtyrje negociatash dhe afatesh afrimi në BE. Jo se i bëhet vonë që Shqipëria të hyjë në BE! As i bie ndërmend dhe as e do. Por karta e Integrimit Europian është një kartë që i nevojitet ta luajë edhe për zombiet e dhe për të huajt. Sa më shumë të zgjatë ky proces, aq më i lumtur është Rama, që ka një synim të vetëm:

Të vdesë pa u larguar nga posti i Liderit Suprem.

(vijon)

17 prill

Diku ishte pasmesnate

Ora e siestas ishte tjetërkund,

Absurdi nuk ka kohë ndaj është absurd;

Një fjalë që si thikë ngulet në aortë

A një gisht që këmbëzën shkel

Prej nga del vrasësi plumb.

Atë pasmesnate u zbrazën njëmbëdhjet

Ishte diell dhe ora e siestas ishte,

Si në një tablo të Kle-së,

Vijat u kryqëzuan,

Përzjenë vdekje dhe jetë

Të kuqen e Ticianit me një të blertë të ndritshme

Si ajo që sheh në prill në një lirishte.

Nuk dihet se sa trupa u prekën

T’i numuroje duhej shumë mund

Veç plumbat ishin njëmbëdhjetë

Në një pasmesnate të errët

Tmerrësisht absurde,

Ndërsa dielli të digjte tjetërkund.

A ju vjen ndopak turp të dashur shqiptaro-amerikanë që votuat për Trump?

Ndonëse nuk ka të dhëna statistikore se sa shqiptaro-amerikanë kanë vonuar parvjet për Trump, kam bindje, nga kontaktet që kam, që janë ndoshta 90% e tyre. Veçanërisht nga ata që kanë emigruar pas vitit 1990. Pasi e kishin parë se si kishte qeverisur për 4 vjet. Pasi kishin dëgjuar se ç’lloj idiotllëqesh nxirrte nga goja, Pasi kishin parë edhe ç’farë ndodhi më 6 janar 2021.

Atë mëngjes, krejt rastësisht hapa televizorin dhe pashë një skenë, që mund të krahasohej vetëm me atë që kishte ndodhur në Tiranë gjatë varrimit të Azem Hajdarit. Nuk i besoja syve. Mendova se kur kjo gjë mund të ndodhë në Uashington, nuk është e pamundur të ndodhë kudo. Absurde. Idiote. E frikshme.

Mora në telefon një Republikane të Regjistruar me të cilën kisha punuar dhe që e dija se “llomotiste” lart e poshtë se “Obama e kishte bërë baltë!” “Ja ku e ke Presidentin bastard për të cilin ke votuar”- i thashë dhe e mbylla telefonin.

Megjithatë nuk mendoja se “katrahura” mund të shkallëzohej. Amerika i ka ende gjallë institucionet. Vetëm pata bindjen se me atë që ndodhi “The Donald” i kishte larë përfundimisht duart me politikën.

Dhe sërish gabova. Nuk e njihja mirë mendësinë e shumicës së amerikanëve. Ku hyjnë edhe 90% e shqiptaro-amerikanëve, që jetojnë kryesisht në qytetet të mëdha dhe ku Trump nuk fiton dot.

Unë nuk jam as me demokratët në SHBA dhe as “komunist” sikundër më thotë me shpoti një mik shumë i afërt. E di që edhe kandidatët e asaj Partie vinë nga prerje të ngjashme, që administrojnë vendin në përputhje me intersat e super të pasurve. Janë ata që ju financojnë fushatat.

Por jam në gjendje të dalloj një idiot dhe një monstër që mund të bëjë gjithshka vetëm për tu ndjerë i rëndësishëm. Që mund t’i thotë lehtësisht të Zezës e Bardë pa ndjerë asnjë turbullimi.

Ndaj votimi në masë prej tyre për këtë “monstër” të paparë në Historinë Moderne është jashtë çdo lloj justifikimi. Mund të thuash “nuk i dua zezakët dhe nuk votoj Kamalan”, mund të thuash “na gjeti belaja me latinot dhe ky i bën zap”, mund të thuash “na mbytën taksat e ky do na i lehtësojë“, mund të thuash “ky është kundër luftrave”, por të gjitha këto nuk të justifikojnëqë voton për dikë që për pak e ktheu Uashingtonin e vitit 2021, si Tiranën e vitit 1998. Eshtë shumë më e ndershme mos shkosh të votosh.

Por nuk mund të kthehemi në nëntorin e vitit 2024 dhe mbase vota e shqiptarëve nuk ka pasur asnjë efekt, se jetojnë kryesisht në shtete blu.

Por në këto 16 muaj a jeni ndjerë me turp të dashur bashëatdhetarë e miq?

Flas për ju që jini në gjendje të mendoni.

Trump do e kishte marrë Shtëpinë e Bardhë edhe pa votën tuaj. Por ju treguat se sa miopë jeni; se sa urrejtja ndaj komunistëve ju shpie të votoni një Monstër; se si etja për 2000 dollarë më shumë në vit ju bën të votoni për dikë që ve në rrezik botën dhe të ardhmen e fëmijëve dhe nipërve dhe mbesave tuaja.

Dua që gjatë këtij viti të takoj disa nga ju dhe nëse nuk e shmangim dot politikën t’ju pyes në sy:

Ndjen turp për çka ke bërë?

Unë nuk di se ç’përgjigje do marr.

Eshtë në natyrën e shqiptarit të mos e pranojë gabimin edhe kur vetë e di që e ka dhjerë!

Por po ju paralajmëros se nëse do dëgjoj justifikime të tipit “kështu do bënte dhe tjetri”, “këto janë interesa që nuk varen nga Presidenti”, “Irani na rrezikonte me atomiken” e të tjera broçkulla si këto duhet ta dini që do kini një përgjigje të vetme.

Një gëlbazë në fytyrë dhe më pas do shkoj në një vend të qetë ku të mos dëgjoj më asnjë fjalë shqip.

Koha biologjike dhe sahati im i mbetur

Diçka flitet tani rreth moshës biologjike dhe shumë njerëz mburren se janë 20-25 vite më të rinj se sa ju tregon pashaporta. (Këto dëngla kanë qënë gjithnjë mes meshkujve, që theshin se i kishin rregjistruar më të mëdhenj për të mos shkuar ushtarë, por këto lloj pasaktësish unë i marr me rezervë. Edhe pse nëse citoj Xhozef Keller, nuk kam arsye të fortë të besoj se jam lindur në Korçë, më 16 shkurt 1959. Unë kët e kam besuar se ma kanë thënë prindërit dhe se kam në të gjithë dokumentat, por nuk kam asnjë provë të vërtetë për të. Duke qënë kërthi, edhe pse dëshmitar okular unë nuk mund të konfirmoj dhe as të kundërshtoj ditën dhe vendin e lindjes. Ju kam besuar verbërisht prindërve, mësuesve, sekretarëve të partisë, veprimtarëve të Frontit, heronjve të punës socialiste, udhëheqësve të pionerëve dhe nxënësve me medalje ari.)

Po unë nuk e kam kundërshtuar ligjërisht ditën time të lindjes, ndaj dhe nuk kam të drejtë të pretendoj se kam lindur diku rreth mesit të vitit 1963, kur kam nisur edhe të kujtoj gjëra. Madje dhe kjo nuk është e sigurt, se edhe për vitin 1963 mund të ketë patur një komplot për ta quajtur të tillë, kur mund të ketë qënë edhe koha që përkon me vitin 1968.

Po le ta lemë diçka që është kaq e turbullt dhe konvencionale dhe që njerëzit që e krijuan edhe mund ta manipulojnë. Por ata nuk mund të manipulojnë orën time biologjike. Edhe kur u përpoqën në vitin 2019, që nëpërmjet vaksinës Covid-19 të më plaknin 18 vjet e ca, unë dëgjova Fredin e Bajramit dhe nuk u vaksinova.

Tani jam ky që jam dhe ndjehem diçka, si rreth 38-39 vjeçar. Edhe kur më pyesin për moshën ju them nëpër dhëmbë “..stenëntë“ që mund të variojë nga 29 deri në 59, por q nuk mund të jetë kurrë më shumë.

Kështu deri para disa dit[sh, kur shkova të takoja një ish-pedagog në hotelin e quajtur “Kotoni”. Hoteli nuk ka asnjë lidhje as me Pambukun dhe as me Niko Peleshin, por thjesht është një hotel i mirë, me katër yje, jo larg nga ish-selia e Komitetit Qëndror të Partisë së Punës.

Doja të lija një porosi me shkrim për ish-pedagogun pronar dhe më duhej të shënoja datën. 8 prill më tha me plot mirësjellje recepsionistja. “ Oh sa mirë që ka kaluar data e errët!” thashë si për të bërë një shaka bajate, por duket që ishte më bajate se duhej sepse vajza e re më pa me dyshim. “E di besoj pse quhet datë e erëët?” shtova për të treguar se nuk ja kisha futur aq kot. “ Po-tha- dje ishim shumë pranë Luftës së Tretë Botërore.” “O gomar- i thashë vetes- bota është në një katrahurë të vërtetë dhe ty të ka mbetur sahati në 7 prilli, kur pushoi këngën bilbili!”

Nuk i thashë recepsionistes së re asgjë për Zogun, Mujo Ulqinakun dhe sho Enver, që në mënyra të ndryshme e pritën 7 prillin. Cdo gjë aq e ndjeshme dikur edhe për mua tani dukej tepër e largët dhe pa pikë rëndësie.

Dua të shënoj, që regjimet e ashpra, edhe pse nuk janë në gjendje të të ndryshojnë orën biologjike të individëve, munden që nëpërmjet propagandës të përditshme, itensive dhe gjithëpresente të të ndryshojnë kohën mendore. Për ne gjithshka fillonte me Luftën nac-çlirimtare. Para saj gjithshka kishte qënë e gabuar ose me cene të mëdha. Pika “kruçiale” ishte 8 nëntori 1941 dhe triumfi i vërtetë dhe Jeta e Re fillonte më 29 nëntor 1944. Kush guxonte t’i vinte në dyshim këto, “shkote ke veni”. Ndaj edhe gjyshërit i kuptonim që kishin kufizime ideologjike, se kishin lindur para formimit të Partisë. Por ne ishim të vendosur të punonim me ta deri sa ata ta kuptonin plotësisht se ç’kastravecë po linin pas.

Historia e Komunizmit në Shqipëri ishte më e varfra në të gjithë Mesdheun, E kuptueshme për një shoqëri të varfër ekonomikisht, por edhe shumë të pazhvilluar, Por propaganda ja kalonte asaj të Jugosllavisë, Bullgarisë dhe Rumanisë, ku kishte patur vërtet diçka. Tek ne 0-ja ishte kthyer në një “faktor” aq të fortë, sa hyrja e Clirimtarëve në Tiranë, ishte për ne viti 0. Ndaj ishte e pamundur që të mos mateshe me këtë vit 0. Në kohën kur nisëm të kuptonim se ku jetonim edhe Globi ishte kthyer në Shqipëri dhe Kinë dhe çdo gjë tjetër ishte vetëm borgjeze ose revizioniste.

Më kujtohet kur isha në Universitet, që ishin vite shumë të vështira për të drejta studimi, dhe më të shumtët e bashkëstudentëve ishin nga qytetet e vogla dhe fshatrat, kontigjent i përshtatshëm për trushpëlarje, në një mbledhje me dikë nga Instituti i Studimeve M-L, shumë studentë me bindje ngriheshin dhe deklaronin se e dinin që në libraritë europiane, veprat e sho Enver ishin ato që shiteshin më shumë.

Kështu që ne nuk dinim në cilin shekull jetonim. E kuptoj pse e njëjta gjë ka ndodhur në Kamboxhian e Pol Potit dhe vazhdon të ndodhë në Korenë e Kimëve.

Truri i njerëzve është lehtësisht i manipulueshëm!

Për fat të keq ndodh edhe në vende të lira. Në Amerikë ka pjesë të shoqërisë ende në shekujt e 17, 18 dhe 19. Ndaj fiton Trump që me lehtësinë e një idioti dinak mund të kalojë me lehtësi nga një shekull në tjetrin, se nuk ka asnjë parim dhe asnjë bindje. Madje nuk e ka as idenë e Historisë.

Për fatin e mirë të Botës, Trump nuk mund ta mbytë Lirinë në Amerikë. Në rast se shoqëria amerikane do ishte aq inerte sa shoqëria gjermane e pas vitit 1933, bota sot do ishte zhytyr thellë në mut.

Por ka ende shpresë.

Si ka shpresë edhe për mua që ta ve në lëvizje sahatin tim të mbetur,

Sa afër aq edhe larg!

Në një udhëtim, asnjëherë nuk ndodh që gjërat të shkojnë shumë keq, ose jashtëzakonisht mirë. Këtë e dinë fort mirë edhe guidat turistike edhe ndikuesit, por në ndryshim nga ne të tjerët, ata janë të prirur që çdo gjë ta paraqesin “bojë trëndafili”. E kuptueshme, ata varen nga numuri i turistëve që do joshin dhe nuk bëjnë asnjë gabim edhe kur gjejnë gjëra të jashtëzakonshme edhe atje ku s’janë.

Po unë dua të shkruaj për përvojate mij a në udhëtimin e fundit, i cili nuk ëshë mbyllur akoma. Gjithashtu ju këshilloj lexuesve të rregullt, të injorojnë ato që kam konstatuar, sepse jo vetëm që përvoja e askujt nuk duhet përgjithësuar, por sidomos ajo e një “grindaveci 67 vjeçar”.

Mbrritja më e keqe ishte në aeroportin e Athinës, ku na lanë plot 90 minuta, që me çantat zvarrë të arrinim tek polici qç do vinte vulën. Përcjellja më e keqe ishte në Aeroportin e Tiranës dhe Aeroporti më i papastër ishte ai i Barcelonës.

Korça nuk ka ende aeroport dhe për atë të Vlorës po therren!

Por aeroportet janë vetëm pika hyrjeje dhe daljeje dhe nuk kanë të bëjnë aspak me cilësinë që të ofron jeta në Tiranë, Korçë, Athinë dhe Barcelonë.

Tek dy të parët janë njerëzit, kujtimet, gjuha, kultura, që të bëjnë të hidhesh kokë e këmbë në atë vorbull të bukur shqiptare. Dhe unë u hodha! Meqë hundën e kisha lënë në Kanada, as mu thye dhe as më ra kërkund ndonjë erë e keqe. Për banjot nuk kam ndërmend të shkruaj se ishin kudo keq. Por në banjo nuk shkon më shumëse tre herë në ditë dhe nuk ka kuptim të ankohesh, Ajri i dshurisë për një mërgimtar ishte kudo i pranishëm. Nga lokali modest i Qinamit, diku pas kullave në Rrugën e Barikadave dhe deri tek nëpunësja e Whizzair që më përcolli për në Athinë. Nuk dinin ç’të bënin për mua. Qinami më ofroi shërbimet falas të një avokati të njohur, por avokati shumë i njohur nuk pranoi të më takonte në një lokal aq modest. Më la një takim më 7 në Plazza, por njëkohësisht, kur shkova. ishte takuar edhe me dy italianë dhe takimin me mua e shtyu për një të ardhme të afërt. Unë nuk shkova se do nisesha për në Athinë, por Qinami shumë i dashur më ndihmoi duke më thënë “Kështu e kanë këta. Nuk lenë takime në lokale të zakonshme.”

Dashuria në Korçë. Në qytetin ku pata kaluar 38 vjet ishte e pashembullt. Në fillim skandalizoheshin se jo vetëm kisha humbur celularin në Barcelonë, por nuk kisha blerë një tjetër, Dhe u skandalizova edhe vetë! Me ç’birko mend udhëtoja në Europë dhe në qytetin tim pa pasur një celular. Celulari është baza e një komunikimi tç drejtpërdrejtë, të sinqertë dhe frytdhënës. Duket që unë nuk i kisha menduar as të drejtpërdrejtin, as të sinqertin dhe as frytdhënësit. “Po si do këmbejmë me ty o kandez!” më tha një mik jo shumë i afërt. Më erdhi zor t’i thoja “me pëllumba poste”, se ishte tepër arrogante dhe e pavend, por mblodha supet dhe thashë, po ja mbase qëllojmë si sot, në Bulevardin e Korçës

Miku jo i afërt me siguri mendoi se unë kam rrjedhur përfundimisht dhe u largua duke tundur kokën. Dhe unë duhet të pranoj se kam rrjedhur, nëse mendoj se me dikë mund të takohesh rastësisht, ose të lesh takim me “pëllumb poste”.

Sigurisht që i takova miqtë e mij më të mirë, që nuk më kanë braktisur kurrë!

Takova në dy tre vende rastësisht, të rinj që nuk i njihja dhe që kishin zgjuarsi, mirësi dhe bon sens.

Nuk ishin më të shumtit, por të ngjallnin shpresë, Doja të takoja edhe një arkitekte të re, që pinte çdo mëngjes kafenë në të njëjtin lokal ku e pija unë. Më erdhi zor të bëhesha “invadent” dhe ta pyesja se çmendon për arkitekturën e Korçës. Por arkitektja e re, që rrinte në të njëjtin vend çdo ditë, pinte kafe me një marangoz, që dukej se nuk i linte rradhë të fliste. Nuk doja të bëhesha “rrota e tretë e arabasë“ dhe me sa kuptoja, marangozi jo vetëm do më tregonte pëe arkitekturën e Korçës, por edhe për arkitekturën e Kanadasë.

U largova me mbresa shumë shumë të përzjera nga qyteti im. Më të këqia se të tre viteve më parë, kur fatkeqsisht, një ditë para nisjes sime pat ndrruar jetë një njeri që e kisha patur në shkollë, Quhet Vaskë Kosta. Nuk shkoja për tu qethur tek ai tek ai se vërtet e vlerësoja profesionalizmin, por unë jam zevzek dhe nuk duroj dot të më mbajnë gjatë në karrigen e torturës.

Tani për Vaskën ka edhe një libër, që e përmenda në një postim të djeshëm.

Eshtë mirë t’i kujtojmë njerëzit. Edhe me libra. Por mendova dhjetra e dhjetra korçarë të shkëlqyer, për të cilët nuk është kujtuar të shkruajë kush një libër. Ndoshta as edhe njç artikull.

Ndaj edhe pse jam ende në Ballkan ndjehem aq larg qytetit tim!

Pse po më vrisni?

Pse po më vrisni?

Pak e nga pak,

Çast pas çasti

Më vrisni.

Një ditë jo të largët kandili do më shuhet.

Ju duket e largët?

Nuk mund të prisni?

Ndoshta të më vrisni nuk kini dëshirë

Kur heshtur kaloj trotuarit me diell

Të pakët janë ata që më njohin.

Kam mollëzat prej dritës nxirë

Dhe s’ec shpejt si më parë

Mësuesit dhe bashkënxënësit më fshihen

E mbaj,

Por mund të shpërthej në të qarë.

E di që nuk meritoj ekzekutimin,

Pak gjëra kam bërë në jetë.

Por ju nuk doni të prisni,

Edhe pse e dini që kandili do më shuhet.

Ndoshta do doni ta bëj vetë,

Por jo!

Po ju le juve të më vrisni.

Poetët e Klubit “Bota e Re”

Në qyetin tim ka një Klub që quhet “Bota e Re”. Nuk është si klubet-kafenetë e shumta, që mbushin qytetet tona. Disa edhe me emra të pazakontë për një klub-kafene si psh “Komiteti” apo “Komiteti Diellor”. Klubi “Bota e Re” është një klub i mirëfilltë intelektualësh, pak a shumë si Klubi “Miqtë e ABC” tek “Të Mjerët” e Hugoit. Sigurisht që “Parisi i Vogël” sështë ende shumë më i vogël se Parisi i vitit 1848, kur zhvillohen ngjarjet tek “Të Mjerët”. “Qyteti i dritave” kishte atë kohë 1 milion banorë, kurse Korça jonë mezi i bën 30 mijë gjatë Festës së Birrës.

E megjithatë duke cituar Nolin në një bisedë me një diplomat kinez në Lidhjen e Kombeve, kur kinezi u çudit se sa i vogël ishte vendi jonë, plot krenari i tha “Vertet një milion, por shqiptarë ama!” Ndaj e njëjta logjikë e sasi-cilësisë mund të përdoret edhe në rastin e 30 mijë korçarëve.

Se këta korçarë të mençur dhe me dashuri për artin e kanë krijuar Klubin “Bota e Re”. Unë e mendoj si një klub poetësh (revolucionarë ose jo), por atje mund të ketë edhe prozatorë, dramaturgë, si edhe kritikë letërsie apo promovues të letërsisë shqipe dhe botërore.

Kontakti im me Klubin ndodhi vetëm këtë vit dhe për një motiv tepër egoist timin. Duke parë mosshitjet masive të librit tim me poezi “Flokët e Frejas”, mendova që një përpjekje për një promovim të tijin, edhe pse e vonuar mund të ndihmonte. Nuk dija ku te kerkoja ndihmë dhe meqënëse libri ndodhet vetëm në librarinë e një komshiut tim në Korçë, thashë se ndihma duhet kërkuar në burim. Dhe përsëri nuk kisha asnjë ide se si bëhen promovimet dhe se kush i organizon. Para katër vjetësh ishte bërë diçka e tillë për librin tim “Biseda të pakryera me babanë“, por ai ishte më shumë si një mbledhje përkujtimore për 100 vjetorin e Andon Marës dhe u krye në Bibliotekën e Qytetit, ku babai kishte qënë për shumë vite drejtor.

Dhe pikërisht në atë paradite përkujtimore, pata dalluar një djalosh të gjatë, i cili bënte foto të veprimtarisë. Kur u larguan të gjithë, dikush më tha se quhet Arjan Kallço dhe unë nxitova t’i jepja një libër edhe me kushtim.

Tek ky djalosh i gjatë, që bënte foto të veprimtarisë, më shkoi mendja në shkurt dhe meqënëse në Instagram kisha parë, që ishte më shumë poet se fotograf, i thashë një miku të blinte një “Flokët e Frejas” dhe t’ja jepte. Me entusiazëm Kallço më tha se e kishte marrë librin dhe më pyeti se ç’mund të bënte për mua dhe librin. I shpjegova që do kisha dëshirë për një promovim të mundshëm dhe me të njëjtin entusiazëm më tha se isht shumë e mundshme dhe se Klubi ”Bota e Re”, ku ishte anëtar, këtë gjë e bënte shpesh.

Edhe këtë rradhë fati më ndimoi mendova. Mjaft të trokasësh në derën e duhur në çastin e duhur. I shpjegova që prej datës 20 mars deri më 7 prill mund të vija në Korçë, kurdoherë që ai ta gjente të arsyeshme. Më tha që mund të kemi disa probleme me kalendarin, se Klubi bën shumë promovime, por do e bisedonte me Kryetarin (ose Presidentin) dhe shumë shpej çdo gjë do ishte e qartë Lokalet nuk ishin problem. Muzeu i Mësonjtores ose Biblioteka. Kjo më bëri të ndjehesha më intelektual se kurrë. Po promovoja një libër në zemrën intelektuale të qytetit dhe i ndihmuar nga ajka e intelektualëve të qytetit.

Në një bisedë të mëvonshme, Kallçoja i “Bota e Re” më njoftoi që jo vetëm kishte folur me Kryetarin (dikush me mbiemër Rusi), por edhe me nënkryetaren (dikush me mbiemër Bandilli). “Po me sekretarin?” e pyeta se mendova që një organizëm i tillë, i mirëorganizuar duhet të ketë edhe një Sekretar. Nuk e morri llafin, por kujtova se Sekretari do ishte ai vetë dhe për modesti nuk e përmendte.

Dhe u nisa fluturimthi drejt Ballkanit, ku jo vetëm do takoja njerëzit e dashur, por do kisha mundësi pas tre vjetësh të promovoja një libër të pashitur. Se kur libri nuk shitet është më mirë, që sikundër bëhet me kastravecat e mbetur, ta dhurosh në një mjedis sa më intelektual. Pak a shumë si bënte Beni Tapa me zarzavatet e mbetura, që ja jepte të vëllait të Manolit të Sofisë.

Por sërish diçka ndodhi, që i bën rrëfenjat e mia të shkurtar të kenë kthesa të pritura dhe të papritura. Nuk di nëse kishte pasur ndonjë dikutim tepër intelektual mes Kryetarit Rusi dhe nënkryetares Bandilli, por njoftimi se një ditë ishte menduar, më ardhi kur kisha prerë një biletë për në Barcelonë. E njoftova Kallçon e “Bota e Re” se për fat të keq nuk mund të merrja pjesë në veprimtarinë që bëhej për të “më nderuar”. Mendova edhe se sa e madhe ishte humbja ime (jo për librin) se nuk do takoja dot gjithë ata poetë, prozatorë, dramaturgë dhe kritikë letërsie që mbushin Klubin. Të mendosh se ç’nivel intelektual dhe inspirues mund të ketë Klubi, mjaft të përmend një fakt: Një nga anëtarët ka botuar një libër “Gërshërët e arta të Korçës” kushtuar një berberi që na la para 3 vjetësh. Nuk di nëse libri është me poezi, apo i natyrës biografike apo një studim i përzjerë i rolit të berberëve në dy sistemet ekonomiko-shoqërore që ka kaluar Korça gjatë vitebve të jetës së berberit të njohur.

Duhet frymëzim, formim intelektuar dhe shumë përkushtim të nxjerrësh nga dora një vepër të tillë.

Të tillë intelektualë gëlojnë tek “Bota e Re” e qytetit tim të lindjes. Që më bëjnë të ndjehme krenar kudo që shkoj.