“Jakobini” brenda nesh

Ne jemi me fat, që nuk patëm kurrë gjatë 200 viteve të fundit gijotinën, si mjetin ekzekutues. Nuk jam i sigurt se otomanët përdornin kryesisht litarin, por kur kishim shtet shqiptar “litari” ishte si mënyra e vetme e ekzekutimit dhe më pas, çlirimtarë shtuan pushkatimin, por pa e hequr nga ligji varjen. Deri në abrogimin e dënimit me vdekje , të detyruar nga Bashkimi Europian, ne besoj se i kishim në ligj të dyja format e ekzekutimit të një të dënuari me vdekje.

Nuk di pse më duket se po të kishim “gijotinën” do e mbanim edhe sot. Ne jemi një popull me përqindje shumë të lartë jakobinësh. Ekstremistë, të etur për drejtësi, por për një drejtësi barbare, që mundësisht “pret koka”. Duke filluar nga politikanët e korruptuar dhe deri në trafikantët e drogës. Harrojmë se edhe politikanët më të korruptuar, por edhe trafikantët e drogës nuk meritojnë të asgjesohen fizikisht.

Sigurisht që nuk kam për t’i hyrë debatit se a e meriton dikush që për krimin e kryer të asgjesohet. Të mos hedhë më hije mbi këtë dhe.

Nuk jam i sigurt të them nëse ky lloj “jakobinizmi” lidhet me paganizmin e popullit tonë, me faktin që krishtërimi nuk hodhi rrënjë të thella, me ateizmin luftarak gjatë Diktaturës apo me të gjitha sëbashku. Por është fakt, që në bisedime të lira, në rrjetet sociale, madje dhe në mediat tradicionale e ndjen se shqiptarët e kanë një “thirrje të brendëshme” atë të ndëshkimit maksimal të fajtorëve.

Nuk e them për rastet e pedofilëve, apo për ato të vrasësve përsëritës, por kryesisht për shpërthimet ndaj politikanëve dhe biznesmenëve të korruptuar. Thirrjet histerike “në burg” apo mallkimet ordinere “ilaçe t’ju bëhen paratë e vjedhura” apo edhe më keq “të kalben në qeli” ose “duhej xhaxhi t’i shkonte në plumb” dëshmon se jo vetëm nuk e kemi në mendjen tonë ndjenjën e fortë të faljes, por na mungon edhe humanizmi bazë, që është cilësi e sotshme e shoqërive perëndimore.

Në një grup në FB kishin shpërthyer mallkimet dhe komentet rreth një “shtatzanie të mundshme” të Belinda Ballukut, diku gjetkë të bien në sy “elozhet” ndaj SPAK-ut (që për hir të së drejtës duhet thënë se ka brenda veprimtarisë së tij edhe korrupsion edhe “jakobinizëm”) dhe në vende të tjera sheh se si entusiazmohen për plakjen e parakohshme të Ilir Metës.

Sigurisht që Drejtësia e ka si pjesë të saj anën ndëshkimore, por nëse duam që një ditë t’ju ngjasojmë shoqërive skandinave duhet edhe të hedhim sytë dhe të shohim se si reagojnë shoqëritë skandinave dhe Drejtësitë e tyre ndaj krimeve. Jemi shumë shumë larg.

Kjo shihet edhe në kërcënimet “do bëj vetë Drejtësi” apo edhe në rastet e shumta të krimeve të ndërsjelltas e të atyre për gjakmarrje.

Të gjitha këto sjellin edhe “ashpërsinë“ e pazakontë të prokurorëve, të cilët e përdorin këtë ndjenjë “shpagimi” të masave duke abuzuar me fuqinë që kanë, ose duke rritur shtrëngimin për të përfituar shuma të mëdha në këmbim të lehtësive ligjore.

Lerini mënjanë “gijotinat virtuale” të dashur bashkëatdhetarë dhe veçanërisht ju, që kini bërë vite shkolle më shumë!

Korrupsionin dhe krimet nuk i ul “burgu i gjatë“, por funksionimi i gjithë shoqërisë bazuar në dashurinë, në ndihmën ndaj tjetrit dhe në gatishmërinë edhe për të falur.

Do e shohim se një ditë kur të kemi mes nesh më shumë ndjenja të tilla, do kemi edhe më pak Rama, Berisha, Meta apo edhe krim të organizuar.

Kontrapunti

 

Bashko metalin e diezeve

Me butësinë e minorit

Do ndjeni ngrohtësinë e rrezeve,

Dhe thellë kraharorit

Shpërthimi i një llave muzikore

Do mbulojë shkretëtirën

Elegancës së harqeve i shtoni

Drithërimin që përshkon lirën,

Dhe më tej në nota lart shtoni

Rrëzëllimin e tunxhit

Timpanët lini të kumbojnë

Gjithkush do zgjohet prej gjumit.

Pra nëse rrokim mjeshtërinë

Nuk mbetemi kurrë të fundit

Në një qiell më lart ne shkojmë

Tek meloditë e Kontrapuntit.

Festimet e përvjetorit të RTSH Korça

Sot ka pasur një ngjarje festive në Korçën e këtij gushti, të mbushur me festime nga një qoshe tek një tjetër. Eshtë kremtuar (në mos gaboj) 26 vjetori i transmetimit televiziv nga Studioja e Korçës. Pra diçka tepër cilësore ka ndodhur në qytetin tim të lindjes në fillimin e këtij shekulli.

Korça ka pasur për një kohë të gjatë Radiostacionin e saj, i cili ka punuar edhe si i pavarur, por më pas ka qënë gjithnjë pjesë e Radio Tiranës dhe kishte edhe varësi administrative prej saj. Në vitet ‘60 deri ‘80, kur ishte ende Diktaturë, kishte emisione të krijuara në këtë degë të Radiostacionit, por në orë të tjera, ai shërbente si ritransmetues i emisoneve të Radio Tiranës, e cila me sa kujtoj kishte 24 orë transmetim.

Prej hyrjes së valëve televizive të televizionit të Shkupit, në qytet ra ndjeshëm dëgjimi i radios dhe detyrimisht edhe i stacionit lokal. Por kishte edhe shumë dëgjues, sidomos fshatrave, ku edhe aparatet televizive filluan të hynin më ngadalë. Gjithashtu kishte funksionarë partiakë dhe ndoshta edhe “degistë“, të cilët ishin të ngarkuar të ndiqnin emisionet e Radio Korçës për të parë nëse ishin në përputhje me ideologjinë dhe dhe orientimet më të fundit të Komitetit Qëndror. (Këto ishin edhe më të rëndësishmet, sepse ideologjia e Partisë ishte shumë elastike dhe nuk dihej tamam se në ç’libra të komunizmit bazohej.)

Vetë kisha humbur tërësisht interesin për të dëgjuar Radio Korçën, madje tani mësova se edhe transmetimi televiziv paska nisur pasi unë jam larguar nga Shqipëria. Ndaj dhe nuk kam parë kurrë ndonjë emision të RTSH Korçës deri në vitin 2022, kur me shumë dashamirësi, drejtori i asaj kohe Muharrem Meko mbështeti idenë për të bërë një dokumentar për babanë tim, gazetarin Andon Mara. Gjeta një përkrahje edhe nga shumë djem të mirë, të cilët punojnë ende në atë Stacion Radioje dhe Televizioni, të cilët nuk kam mundur kurrë t’i falenderoj sa duhet për punën e bërë.

Festimi i sotëm përkon me fillimin e punës, dy muaj më parë, të drejtorit të ri të Institucionit, korçarit Julian Napoloni. Nuk di nëse ka qënë ide e tij apo e Këshillit të Qarkut, sepse festa u krye në një sallë të këtij Këshilli (ose të paktën në të njëjtën godinë).

Këshilli i Qarkut sivjet është shquar për “sebepe” të tilla. Ka vazhdimisht postime për korçarë , pogradecarë, kolonjarë dhe devollinj të njohur dhe të panjohur, që kanë përvjetore lindjesh ose edhe të largimeve nga jeta. Ka marrë një natyrë thellësisht tradicionale, se të kujton një grua të moshuar, që respekton të tjerët dhe me një kuti me llokume në sqetull shkon në çdo gëzim. (Në hidhërime zakonisht këto zonja respektuese shpinin nga një pako kafe, që ishte shumë e vështirë të gjeje në atë kohë.)

Njerëzit që kujton Këshilli, ose të afërmit e tyre, ndjehen vërtet të vlerësuar dhe shohin tek ky institucion, dikë që ju ndodhet në të mira dhe të këqija. (Në kohën e Diktaturës vizita të tilla uruese bëheshin edhe kur merrje tv, lavatriçe apo frigorifer, por Këshilli e kupton se ka hyrë në shekullin XXI dhe nuk mund të urojë dikë se ka blerë një BMW të markës së fundit!)

Përvjetori i 26-të i RTSH Korça u festua në mënyrë magjike, fantastiko-shkencore dhe administrativo-artistike. Gjatë mbrëmjes sigurisht që përshëndetën duke marrë mikrofonin dy gargujt Filo dhe Tollkuçi, si dhe gargullesha Zegullaj. Nuk më zuri syri ndonjë nga drejtorët e institucionit (nga ata që njoh) që të merrnin fjalën, por klipi i vënë nga RTSH në FB ishte i shkurtër dhe ishte i përqëndruar në fjalën e VIP-ave.

Përse u bë kjo mbrëmje festive?

Përgjigja më e mirë është se as i prishi punë njeriu dhe as i ndreqi. Shokët e Partisë dhe të Pushtetit në Qark mund ta postojnë në rrjetet sociale për të treguar se po drejtojnë me devotshmëri dhe me urtësi çdo sektor të jetës në Qark, në përputhje me Programin e Partisë dhe me dokumentin BESA, të shkruar me shumë finesë nga Udhëheqësi ynë, shoku Edi Rama.

Në përfundim të “eventit” nga të pranishmit u dërgua edhe një telegram Kryesisë së Partisë, shokut Edi dhe Drejtoreshës të RTSH, e cila nuk mund të vinte dot në sebep, për shkak të angazhimeve të tjera. 

Po nuk e rrëfeve zere se s’ke bërë!

Kam pasur dikur një mike, që kishte një sjellje liberale ndaj marëdhënieve jashtë martesore. Kur flitej për mungesë fshehtësie të dikujt, që kishte marëdhënie të tilla, Nela thoshte: “Po mos rrëfeve zere se nuk ke bërë!”

Tek meshkujt kjo ishte e pranishme edhe në kohën e Diktaturës, sepse është në natyrën mendjelehtë të meshkujve “macho” të tregojnë bëma të tilla edhe pse të martuar. Femrat kishin më tepër vetpërmbajtje sepse mundoheshin të mos “gojoseshin’ a për më tepër të rrezikonin martesën e tyre. Por edhe plot syresh rrëfenin, se donin të ndjeheshin krenare që kishin fjetur me “filanin” apo me ndonjë aktor filmi, që ishte një “specie” e lakmuar e asja kohe. Nuk di se ç’ndodh sot në Atdhe dhe gjithashtu nuk është kjo tema e këtij shënimi.

Dua të shkruaj sërish për Filantropen e Shquar Foti Kokeri, sepse më bëjnë shumë përshtypje postimet e përditshme, që ajo bën në rrjetet sociale.

Për ata, që nuk e njohin dhe nuk kanë lexuar shkrime të mëparshme të mijat, Fotinia është një zonjë modeste e lindur dhe e rritur në Tiranë, që pasi emigroi në SHBA “nuk zbuloi Jezusin”, por zbuloi një zonjë të pasur hebre me mbiemër Kosloski. E mrekulluar nga cilësitë njerëzore dhe veçanërisht nga buzëqeshja e Fotinisë, të cilën tashmë në Amerikë e thërrisnin Foti, zonja Kosloski i la të administronte pas vdekjes së saj dy fondacione bamirëse të familjes. Fotinia e mbajti amanetin dhe e zbatoi me përpikmëri duke ndihur kryesisht shqiptarët në të dy anët e oqeanit.

Kuptohet që duke qënë edhe vetë shqiptare, Foti u kujdes edhe për Fotininë dhe fëmijët e saj, (nuk di se sa ndih ish bashkëshortin, por kjo nuk ka shumë rëndësi.) dhe kujdesohet vërtet mirë.

Foti është në kulmin e lumturisë së saj. E dashuruar, e adhuruar nga përfitonjësit, e vlerësuar në Amerikë dhe Shqipëri, ajo mundohet të shijojë çdo sekondë të jetës. E shikon nga Islanda në Spanjë dhe nga Kukësi në Florida, gjithnjë të buzëqeshur duke ndihmuar dhe duke dëfryer. E deklaron dhe vetë, që jeta është e shkurtër (dhe paratë e fondacioneve jo pa limit.) Dhe Foti i ndan me ne, vdekëtarët e thjeshtë, videot e saj në ujëvara, fusha golfi, darka të shtrenjta, gala glamoroze, plazhe të virgjër, për të na thënë se sa e bukur është jeta. Veçanërisht kur bën Bamirësi.

Po pse nuk është më e kujdesshme Foti në demonstrimin e pasurisë së vënë me shumë mund?

Dhe këtu ka vend përgjigja e zgjuar e Nelas:

Po nuk e rrëfeve, zere se nuk e ke bërë!

Zamir “zaptonjësi”

“Dokumentari” im për Shqipërinë e këtij shekulli ka shumë ndërprerje, se jo vetëm jetoj gjetkë, por ka dhe periudha, që nuk i ndjek lajmet e Mëmëdheut. Shpesh herë kam zor të “ngjit” copat e filmit se ka shumë mungesa.

Për Zamir Manen, kujtoj se isha entusiazmuar kur kisha parë që ishte më i pasuri në Shqipëri. Madje sikur ishte botuar edhe një listë me 10 më të pasurit dhe i dyti (nëse nuk gaboj) ishte Grigor Joti. Edhe dy të tjerë ose plotësisht korçarë, ose nga njëri prej prindërve. Më ngjan se Dulakët janë të tillë.

Vërtet ndjehesh mirë dhe të përforcohet idea se ne jemi punëtorë dhe të aftë për biznes. Shpresoja se korçarët do bënin diçka për qytetin e tyre, kuptohet pa cënuar interesat e tyre ekonomike.

Ja kisha shprehur edhe Peleshit, në vitin e parë të “pashallëkut” të tij, por më kishte thënë se Zamiri nuk shihte ndonjë përfitim të madh në Korçë, sepse e gjykonte edhe të pakët në popullsi, por edhe konservatore në shpenzime. Diçka më pat përmendur se i kishte ofruar Uzinën e Instrumentave, por Mane nuk kishte treguar interes.

Më pas Uzina u rrënua dhe një ditë prej ditësh, pashë se pranë Stacionit të Autobuzëve dhe Furgonëve (tani quhen më shkencërisht – Terminal, që mua më kujton këto sëmundjet që të bitisin) Mane kishte ndërtuar një lloj kompleksi shitoresh, me një emër anglisht, emra të cilat i harroj se më “çorbaviten” me këta të këtejmit. Mendova se më në fund Zamiri kishte kuptuar, që edhe korçarët mund të blinin rroba (më të shtrenjta se sa në Europë) ashtu si gënjeheshin kur blinin djathë “të dëndur” me ujë dhe kripë.

Por Maneja, si “blerës i qut” kishte arritur të merrte nga Bashkia tokën, se e ka zët të blejë nga pronarët. “Po normal” do hidhet ndonjë nga ponormalistat, që i takon në çdo hap. Nuk është dhe aq normal, se shpesh ky bashkëpunimi biznes-pushtet, ka ca prapaskena të errëta, që lenë me gisht në gojë ish-pronarët.

Në tokat ku ka ndërtuar Zamiri ka pasur pronarë dhe e gjithë kjo “tevatyrë“ ka përfunduar gjyqeve. Kuptohet pasi u pushuan disa punonjës të Kadastrës, që nuk lëshonin vërtetim se atje nuk kishte pasur pronarë të vjetër.

C’faj ka Zamiri?

Unë nuk di ta them se ku nis faji i Peleshit, ku vazhdon ai i Zamirit dhe ku mbyllet i Raqkës dhe i gjykatësve. Vetëm di që ky mekanizëm (në Korçë ndodh më pak se në pjesë të tjera të Shqipërisë) është një mekanizëm i ndyrë, që gjoja sjell investime dhe zhvillim, por në fakt është vjedhje e hapur e pronës së trashëguar.

Nuk di nëse Maneja do hyjë në histori si Zamir Zaptonjësi apo thjesht si Zamiri i Bitijes.

Gjithsesi, “tahmaja” e tij duhet ndalur. Kuptohet me medikamente që jepen me recetë nga Doktor Pëndavinji për në farmacinë e Farmacistes të Ekzaltuar.

Revolta e “patriotëve”!

Flamuri është i shënjtë. Për mua jo, por për patriotët. Më kujtohet, që dhe një shok i dikurshëm, kur kisha shkruar 13 vite më parë një lloj “esse” për flamurin më shkruajti – Po me flamurin ç’pate?! Ndoshta i dukej se unë isha shumë i inatosur dhe i vetmuar dhe pasi kisha sulmuar shumë njerëz po i “lëshohesha” dhe Flamurit.

Unë dyshoj edhe në ata që e kanë emrin Flamur, edhe pse nuk është faji i tyre, por në “rrënjë“ kanë një baba ose një gjysh, që mendon se Flamur është një emër, i cili të ngre vlerat. Dyshimi i im është që janë të mangët. Nuk është e zakonshme për shtetet e tjera të venë emër ‘flag”, “bandiera”, ‘drapeaux” apo ku di unë se sa variante dhe se sa gjuhë ka në botë. (Tani po kujtoj se nuk kam njohur ndonjë burrë me mend që quhet Flamur, por edhe shumë shumë syresh nuk kam takuar.)

Patriotët u revoltuan edhe këtë rradhë. Madje më shumë se 13 vite më parë. Ndoshta me kalimin e viteve patriotizmi rritet dhe patriotët shtohen. “në grykë“ m’u hodh një ish-sekretar rini i shkollës, një zonjë tepër e djathtë dhe një jurist, që donte të më “godiste” juridikisht. Pati edhe pasues të tyre, që “lajkuan” komentet kundër meje.

Unë nuk e kam për turp të them se jam “thuajse kozmopolit”. Jo si Xhejms Xhojs apo Xhon Lenon, por mendoj se kufijtë janë një shpikje jo aq e mirë e njerëzve. E megjithatë unë nuk dua të fyej “patriotët” në përgjërimin e tyre për Atdheun dhe Flamurin. Ata kanë gjithë të drejtën të “flamurosin” veshjet e tyre, si dhe shtëpitë dhe mua kjo nuk më shqetëson aspak. Mjaft të mos ma tundin shumë para hundës. Se për fat të mirë apo të keq, flamuri jonë ka edhe një kontrast të madh ngjyre dhe nuk është qetësues. (Edhe ky nuk është argument i fortë, se jeshil është flamuri i Arabisë Saudite, por ka edhe një shpatë.)

Më luftarakët në kundërshtimin e shkrimit tim “anti-flamurak’ ishin këta tre njerëz me të cilët njihem shumë pak ose aspak. Juristi besoj se jo më shumë se 50 vjeç më tërhiqte vëmendjen për përdorimin e një fotoje të një “nacionalisteje” të re në moshë me flamur; ish sekretari i rinisë i shkollës sime. që rastësisht kishte qënë edhe nip i shokut Rita Marko “Me këtë shkrim e ke dhi fare!”; zonja që anon nga e djathta më tha që nuk kisha kuptuar thelbin e protestës Flamingo dhe që nuk kisha haberin se ç’lloj manipulimesh ishin bërë kundër mjekut Edvin Prifti, të cilin e përmendja jo për mirë në shkrim.

Duke pasur kokëfortësinë tipike shqiptare (edhe pse pa identitet) unë mbrojta shkrimin tim gati me të njëjtën monedhë si më ishin drejtuar “patriotët”. Juristi pas disa replikash u tërhoq, zonja nuk e vazhdoi shumë debatin, ndërsa ndaj komsomolasit të shokut Rita u morr masa që të bllokohej. Nuk kisha as kohë as nerva të merresha me të,

Por nuk më shqetësojnë këta “patriotë“ in extremis. Problemi qëndron në faktin se gjatë Diktaturës, edhe pse predikohej internacionalizmi, meqënëse Hoxha u prish me të gjithë, arma e fundit për të gënjyer njerëzit ishte nacionalizmi socialist. Nuk ishte i ngjashëm me nazizmin, që ishte gjithashtu socializëm-nacionalist (fashizëm tipik), por shërbeu për një “shpëlarje truri” të plotë. Pas 1990, “punistëve nacionalistë“ ju shtuan edhe ata që ishin përndjekur dhe që deklaronin se ata ishin patriotët e vërtetë dhe jo komunistët.

Ndaj të vije në dyshim ndjenjën e dashurisë apo të talleshe me Flamurin dhe me ata që i quajmë Heronj Kombëtarë u bë një “tabu”. Diçka bënë për të lehtësuar turmat nga pesha e “miteve” Kasëm Trebeshina dhe Fatos Lubonja, por ishin zëra të pakët në përpjekjen për të qytetëruar masat e shqiptarëve.Zërat që vinin në dyshim ose bënin humor me Skënderbeun, Nënë Terezën, Ismail Qemalin apo Ismail Kadarenë “mbyteshin” menjëherë nga kori i fuqishëm i “patriotëve”.

Mendoj se konceptimi i Atdheut nga ne është një përzjerje e folklorizmit me frikën se mund të dukesh “tradhëtar”. Unë e gjej të habitshme se si dikush që shkon në gjyq me motrën dhe vëllanë për një pronë dhe i mallkon nga mëngjesi në darkë, po ti zesh në gojë Atdheun të thotë se “përgjërohet” për të?! Po të njëjtën gjë e thotë dikush që ka persekutuar të tjerët, ose një tjetër që vjedh vazhdimisht nga taksapaguesit.

Ndoshta në këtë thjeshtëzim të konceptimit të atdheut ka luajtur edhe Cajupi me vargjet “Mëmëdhe quhet toka,/Ku më ka rënë koka./Ku kam dashur mën’ e atë./Ku më njeh dhe dru i thatë.”

Mbase kjo i bën të gjithë, që të kenë frikë të shohin më tej se “vendi ku ju ka rënë koka”, me frikën se mos ju thonë se “nuk duan mëm’ dhe atë“.

Mua më ka trembur gjithnjë ai “druri i thatë, që më njeh” dhe edhe pse nuk hëngra ndonjë shkop thane të thatë në ndonjë birucë gjatë Diktaturës, them se Atdheu i im është ky planet i magjishëm që quhet Tokë.

Fshehja pas Flamurit

Kam shumë vite, që flas për kotësinë e flamujve dhe për një dasinë që krijojnë mes njerëzve, Ka shumë, që simbolin në beze e shohin si shprehje të identitetit, por mua dhe kjo puna e identitetit më duket një gjë aspak e natyrshme. Dhe kur nuk është e natyrshme , nuk është as e logjikshme.

13 vjet më parë pata shkruar një shënim për Flamurin dhe e kisha postuar në FB. Pati reagime të ndryshme, por solli edhe një ndryshim rrënjësor në jetën time. Por nuk ja atribuoj Flamurit, as simboleve dhe as identiteteve. Njerëzit nuk janë krijuar për të qënë të ndarë dhe për më tepër për tu mburrur se unë kam një identitet të caktuar, që është ku e ku më i mirë se i joti.

Atë vit (2013) shtysë për shkrimin u bë një foto e një burri të vogël të mbështjellë me flamur. E kam njohur pak, por mund të them pa frikë se ishte shëmbëll i dikujt që kishte përfituar shumë nga Diktatura dhe si shpërblim kishte bërë mjaft të këqija në shërbim të saj. Unë refuzoj ta kem atë njeri si bashkëatdhetar, bashkëqytetar apo edhe komshi. Por e kam pasur dhe këtë nuk e refuzoj dot, por refuzoj të mbështillem me flamur si ai.

Tani më shqetësojnë flamujt e shumtë në protestat në Tiranë dhe thirrjet histerike “Shqipëria e shqipëtarëve” apo “Shqipërimë nuk e shesim” e të tjera të ngjashme. Më duket sikur protestuesit(apo pjesa e tyre që tund flamurët ose mbështillet me to) i tremben akuzave se mund të jenë shërbëtorë të të huajve, apo se protestojnë për qëllime politike. Nuk ka asnjë arsye të kërkohet dorëheqja e Kryeministrit dhe futja në burg e tij dhe Berishës për korrupsion nën shënjën e Flamurit apo duke kënduar Hymnin Kombëtar.

Shqiptarët protestojnë për keqqeverisje dhe kjo nuk ka të bëjë me identitetin kombëtar.

Madje unë do e quaja të nevojshme, që ndoshta edhe të kërkohej një periudhë, që të qeveriseshim nga teknicienë të huaj për të theksuar idenë se një pjesë e madhe e shoqërisë është e korruptuar. Kështu që Flamuri nuk duhej fare në këtë lloj ideje protestuese.

E them këtë sepse shoh që ideve të “shitjes së vendit’ apo “sjelljes së të huajve” i mëshojnë edhe shumë shqiptarë të njohur për korrupsion. Për shembull kirurgu i njohur Edvin Prifti, në proces gjyqësor për korrupsion dhe i njohur në Tiranë për marrje rryshfeti për operacione, “të vret për Shqipërinë“ në FB. Dhe po njëlloj shumë e shumë hajdutë të tjerë.

E kam përsëritur dhjetra herë - Hajduti nuk mund të jetë patriot!

Për tu rikthyer tek të rinjtë protestues, që nuk kanë pasur mundësi të korruptohen ose nuk janë të korruptueshëm dhe valëvitin flamujt.

I këshilloj t’i mbajnë për raste të tjera, festash kombëtare, veprimtarish sportive dhe ndonjë festivali muzikor ndërkombëtar, se për të rrëzuar Ramën me kompani nuk duhen flamujt. Duhet solidaritet, përkushtim dhe shembull vetiak dhe familjar, që nuk kanë asgjë të përbashkët me korruosionin.

Se Flamurin e ka tundur Rama, e ka tundur Berisha, e ka tundur Ilir Meta, e ka tundur Erion Veliaj me Bela Ballukun dhe shumë e shumë hajna të tjerë.

Eshtpë përdhosur jo pak deri më sot.

Lereni në një qoshe zyre apo mbajeni dhe në ballkonin e shtëpisë, por mos u rreni ta përdorni për të rrëzuar të korruptuarit.