Art, Humanismo dhe Hope

Ata ishin dy burra. Njëri shqiptar, që kishte lindur në Milano dhe prindërit i kishin vënë emrin Art. Ju pat pëlqyer kultura italiane, të cilën e kishin zbuluar më shumë pasi kishin arritur në brigjet e gadishullit Apenin me një anije të madhe. Për t’i shpëtuar varfërisë të shtetit ish komunist. Art ishte rritur në metropolin italian, por kur kishte mbushur 25 pat vendosur të shkonte në Amerikë se ishte homoseksual dhe nuk ndjehej mirë në marëdhëniet me prindërit, fisin dhe komunitetin shqiptar në Itali. Pat menduar se në Nju Jork do ishte më i lirë dhe më larg paragjykimeve.

Humanismo ishte ndër të parët që kishte njohur në një lokal për gay dhe të dy e kishin pëlqyer njëri tjetrin. Edhe ai ishte emigrant në Amerikë, por kishte një kohë të gjatë në “Molla e madhe”. Pasi kishin jetuar disa vjet, shqiptari dhe kolumbiani kishin vendosur të martoheshin. Bënë edhe një ceremoni të vogël, ku kishin ardhur edhe familjarët e Art, që rrinin si mbi gjëmba, por gjithsesi i kishin thënë djalit të tyre , që e mbështetnin në zgjedhjen që kishte bërë në jetë.

Si ishin bashkuar me trup dhe shpirt menduan të kishin edhe një bir ose bijë dhe zgjodhën një mënyrë nga ato, që përdorin shumë çifte homoseksualësh, të cilët duan të kenë fëmijë. Disi në mënyrë më të natyrshme, zgjodhën një femër të shëndetshme dhe të bukur, që do bënte vetëm lindjen e fëmijës dhe nuk do kishte më pretendime si nënë biologjike (surrugato i quajnë në Amerikën e Veriut). Nga katalogu, që ju kishin paraqitur në klinikën private kishin zgjedhur një norvegjeze të quajtur Ruth.

Kështu lindi vajza e vockël, të cilën e quajtën Hope. Të dy kujdesen si dy nëna dhe baballarë të mirë, ndonëse Humanismo kalon më shumë kohë me të. Art është farmacist dhe ka një barnatore të tij në Bruklin.

Prindërve në Milano ju ka thënë që vajza e ka emrin Hope dhe në shqip ka kuptimin Shpresa. Edhe ata ngazëllehen kur e shohin në video dhe i thërresin nga larg Shpresa, Shpresaaa...

Nuk ka asgjë të jashtëzakonshme për Kontinentin e Ri në këtë rrëfenjë. Në Shqipëri tingëllon shumë anormale, por ndoshta një ditë edhe atje do mësohen me fëmijë që dalin nga bashkimi i Artit me Humanizmin dhe që quhen Shpresa, Olsi ose edhe Skënderbeu.

I vetmi problem është se Hope, që është një bionde e bukur me sy bojëqielli, (ndoshta i ngjan më shumë nënës surrugato se sa baballarëve të saj gay), ka paraqitur që në fëmijërinë e saj prirje të lakmisë dhe të perversitetit. Kjo i ka vënë në grindje të vazhdueshme dy prindërit sepse Humanismo i thotë Artit – Pervert është për shkak të nënës sate këngëtare, që edhe pse i ka kaluar të 70-tat përsëri i ve brirë të shoqit, ndërsa shqiptari i kthehet kolumbianit duke e akuzuar se “tahmanë“ e ka nga yt atë, që është marrë me tregëti droge dhe tani është kthyer në bamirës dhe jeton i lumtur në Panama. Dhe ky sherr i vazhdueshëm mes Artit dhe Humanismos, ka shumë të ngjarë, që ta dëmtojë mendërisht Hopkën dhe në të ardhmen veç Lakmisë dhe Perversitetit të ketë edhe një sjellje anormale.

A duhen lejuar dy gay të përdorin një nënë surrugato dhe të kenë fëmijë?

Kjo pyetje milioshe nuk mund të gjejë përgjigje në një hartim të nivelit të shkollës fillore si rrjeshtat e mësipërme.

Hila, burrat shqiptarë dhe pornografia

Në fundin e viteve ‘70, një gazetare franceze, që kishte vizituar Shqipërin, kur ishte kthyer në Paris dhe e kishin pyetur për vendin “misterioz” kishte dhënë këtë përcaktim : “Këpucë të zeza, dhëmbë të prishura dhe uri seksuale në sytë e burrave.” Na vinte apo nuk na vinte mirë këtë kishte thënë francezka.

Thuajse 50 vjet më vonë shumë gjëra kanë ndryshuar dhe thuajse të gjithë meshkujt në Shqipëri rrinë me atlete dhe tuta, të gjitha të markave të njohura.Edhe në gojë ka përmirësime të ndjeshme dhe sa për urinë seksuale nuk di se sa e ndjejnë femrat, që mbase sërish shikohen ngultas nga shqiptarët maço.

Thelbi i asaj që dua të them është se pse lakohet këto 48 orë kaq shumë Hila, kryesisht nëpër kafene, zyra dhe rrjete sociale. Nuk di nëse ka një qëndrim të femrave të ndryshëm nga të meshkujve, por për mendimin tim, shumica dërmuese duhet të bashkohet në disa pika që shoqërohen me një përbuzje ndaj tij:

- Pabesia e dikujt, që fle me dikë, e martuar apo jo dhe e filmon gjatë seksit. Hila nuk është i pari, që e bën, por adoleshentët dhe të rinjtë marrokë e bëjnë ose për t’u mburrur ose për t’ju marrë para të dashurave duke i shantazhuar. Përse e bënte kompozitori i njohur?

- Një lloj çrregullimi psiko-seksual për të filmuar veten gjatë seksit edhe në rast se do e bënte me pëlqimin e partneres apo partnereve. E bën këtë Hila edhe kur shkon të kryejë nevojat personale?

- Përfitimi i favoreve seksuale duke “tundur” mundësinë e karrierës personale. Ka shumë të ngjarë, që disa nga ato që kanë shkuar me Hilën t’a kenë bërë edhe nën presionin apo dhe joshjen se karriera për to si këngëtare kalon nga shtrati i tij. Këto janë histori të vjetra të Hollivudit dhe mjediseve artistike në Europë, por më flagranti është rasti i Harvey Weinstein, që tani është dënuar me burg.

Për të tre këto arsye, Ardian Hila duhet të dënohet nga shoqëria shqiptare dhe veçanërisht duhet bërë kjo në praninë e të rinjve dhe të adoleshentëve. Mendoj se është e mjaftë, pasi nuk di nëse mund të ketë elementë të veprës penale në veprimet e tij.

Por kur mbarojmë me Hilën na duhet t’ju kthehemi meshkujve shqiptarë, që si të babëzitur presin t’ju dërgojnë videot intime të kompozitorit me Lubonjën, me Farën e me ndonjë tjetër.

Ende ka mbetur ajo uri, e kohës së Merhumit, kur filma erotike mund të shihje vetëm një herë në javë në Jugosllavi?

Botë e ndyrë

Më vjen të pështyj mbi këtë Botë të fëlliqur

Që mbase bëhet më e pastër nga të mijat sekrecione.

Gjithshka që shoh

Më bën të ve kujën,

C’ka njerëzit më tregojnë,

Komentet idiote që ndesh papritur

Ato që shoh në të huajat stacione.

Një botë me hipokrizi e tejveshur

Hiipokrizi që fsheh frikën

Dhe Lakminë fsheh.

Një rrjet i tmerrshëm shpifjesh;

Kllounësh fytyrëngërdheshur,

Ku më keq ngatërrohemi të gjithë ne.

Një Botë ku turpi është bërë nder,

Ku mburren hajdutët,

    Mashtruesit,

        Gjyvendetë;

Ku ndjehesh i braktisur edhe në mes të kafenesë

Dhe thua: Më mirë të jem vetë!

Një Botë ku shpresa është vrarë,

Ku jetojmë se kemi ende,

Vrullin që patëm në rini,

Ku lerosur jemi edhe pa u ndyrë,

Ku nuk rri dot një ditë dot pa qarë,

Ku vetes i thua: Mos më duhet të ik,

Apo në këtë llum edhe pak kohë të rri?!

Një manipulator “i paplotësuar

Duke mos qënë plotësisht i bindur se jam një manipulator “infantil”, “mesatar” apo “bajagi i mirë“ u drejtova sërish në Artificialka. Unë nuk përdor ChatGPT dhe asnjë lloj aplikimi tjetër nga këto të avancuarat, se mbase dhe duhet të paguash dhe nuk kam ndërmend që t’i qit edhe këto dy para mend, që më kanë mbetur, duke paguar para. Ndaj futem në Google dhe pyes dhe ata kanë një Artificialkë të tyre , e cila “m’i bën lopka”.

Nuk di si ta fus në anglish “i plotësuar”sepse mund të jetë edhe ndryshe nga koncepti i kryeqytetit tonë të nderuar, që është përhapur tani në mbarë Shqipërinë. Me sa ma ka sqaruar një shok në Atdhe “i plotësuar” je kur ke një karrierë të mirë, mundësisht në shtet, një apartament në qëndër dhe një vilë në Palasë me ose pa pishinë, ke BMW, fëmijët të studiojnë jashtë dhe ke një dashnore, e cila nuk të rëndon shumë në buxhet.

“E plotësuar” është një grua, që shkon në palestër, ka karrierë të mirë në privat, ka dy apartamente në Tiranë dhe një restorant në Shëngjin, fëmijët i studiojnë jashtë dhe bën edhe nga ca dashuri me bosin.

Këtu ku jetoj flasin frëngjisht dhe kur pyeta komshiun më pa shtrembër , ndaj unë nuk di tamam se ç’quhet një mashkull i plotësuar në vendbanimin tim.

Po të shes shtëpinë dhe të shkoj në Korçë, si dhe të ble një garsonierë në Jalë, se apartamentin ku kam jetuar e kam, do më duhet karrierë, që është e zorshme në moshën time, BMW dhe një dashnore që nuk kërkon shumë peshqeshe.

Ndaj jam në mëdyshjen a jam apo jo i plotësuar. E di që përgjigja është Jo. Por në Google po e fut “unsuccesful” dhe të shohim ç’do dalë. Po e formuloj “Could a manipulator be unsuccesful in his life?” (Mund të jetë manipulatori “i paplotësuar” në jetë?”)

Tmerr! Më keq se përgjigja e djeshme! Tamam sikur është bërë për mua.

- Manipulimi bazohet në të mbajturit të fshehtë. Me kalimin e kohës njerëzit venë re shabllone, diskutojnë me të tjerët, deri sa e ekspozojnë manipuluesin dhe ja shkatërrojnë besueshmërinë.

- Manipulatorët i shohin marëdhëniet si transaksione (si puna e Trump). Kur njerëzit e kuptojnë se i kanë përdorur ju largohen dhe i lënë të izoluar.

- Manipulimi më shumë përqëndrohet në fitime të shpejta. Duke qënë një lloj shikimi jo më larg se hunda manipuluesi nuk formon dot synime afatgjata dhe nuk ka karrierë stabël.

- Të mbash të paprekur një rrjet me gënjeshtra kërkon përpjekje të mëdha dhe shumë njohuri. Lodhja mendore, paranoia se do kapet dhe stresi e detyron të bëjë gabime kritike.

Bobo kjo “zhaqetë“ me katër të çara, dy para dy mbrapa, është tamam për trupin tim. Me një fjalë dështimi në karrierë, divorci, izolimi, shkrimet e panevojshme në blog unë i kam pikërisht nga të qënit manipulator gjatë jetës. Pra në përpjekjet për të hequr vetullat pa pickatore, unë ja kam futur pickatoren njërit sy. Dhe tani mund të kem vetëm shpresë të manipuloj qorrat ose të jem i pari në botën e tyre. (Mes qorrëve me një sy).

Të dhj.. mu në analiza psikologjike dhe mu në Artificialkë të Google!

Po të vazhdoj kështu. do më nxjerrë që kam “kompleksin e Edipit”, atë të “Napoleonit”, të “Stokholmit” dhe me siguri Narcisstic Disorder, se për këtë kam patur dyshime, që kur u pashë për herë të parë në pasqyrë.

Ik o katran pi ndonjë birrë të lirë gjëkundi dhe lerë njerëzit, që i përballojnë dot analizat psikologjike të merren me këtë punë!

Për të gjithë korçarët që ndjekin të ligavitur videot e Andi Hilës

Po shkruaj për dy dukuri të këqija të shoqërisë shqiptare që ushqejnë dhe ndikojnë mbi njëra tjetrën. Abuzimin e policisë dhe indiferencën e njerëzve ndaj abuzimit në kurriz të të tjerëve.

Bëra një postim sot në FB rreth një shkelje flagrante (madje i dënueshëm sipas kodit penal) të një polici, që është ose hiqet si i Plotfuqishmi i lagjes 14-15 ndaj një pensionisti 73 vjeçar.

Shkurtimisht historia.

3 muaj më parë, miku im pensionist ka bërë një marëveshje gojore për të ndenjur në një apartament në rrugën e Shën Triadhës. Në fillim të shtatorit qeradhënësi i ka shkuar dhe i ka kërkuar rritje të pagesës, ose në të kundërt të largohet nga apartamenti. Palët nuk kanë rënë në marëveshje.

Disa herë polici i sipërpërmendur e ka thirrur pensionistin të shkojë në polici për këtë çështje. I këshilluar nga avokati i tij në Tiranë, pensionisti i trembur i ka thënë që polici duhet të flasë me avokatin. Vetë i ashtuquajturi i Plotfuqishëm është përgjigjur, se avokati i duhet për në gjyq.

Më në fund sot , pas presionit se do i dërgojë njerëz t’ja heqin plaçkat dhe do ta arrestojnë, pensionisti ka shkuar në polici dhe ju ka thënë që po kërkon apartament tjetër dhe do largohet sa të gjejë. Nuk di as emrin e të Plotfuqishmit, se ai i paraqitet vetëm si i tillë pa dhënë emrin, që është shkelje edhe e rregullave të Policisë së Shtetit.

Sipas avokatit Ligori që është njohur me çështjen, polici është në shkelje të hapur të ligjit.

Ju jam drejtuar miqve të mij në FB, që dikush të ma japë emrin e tij në koment të hapur ose në inboks. Të gjithë në një farë mënyre bëjnë sikur nuk shikojnë, njëlloj si kalimtarët që mund të kalojnë në një rrugë, ku një polic rreh një të moshuar dhe kthejnë kokën në anën tjetër.

E bëra atë postim jo vetëm se më vjen keq për mikun tim që abuzohet nga shteti, por dhe për të gjithë korçarët , që në vend të solidarizohen me njëri tjetrin kundër këtyre bandave me bashibozukë, ligaviten duke u marrë me videot e Adi Hilës, deri sa të fillojë sezoni i ri i Big Brother. Dhe më pas pyesin të çuditur: “Po si u bë kështu ky shtet bre?!”

Njerëz bëhuni bashkë kundër abuzuesve!

A mund të jetë manipulues një njeri i hapur?

Nuk më kishte shkuar ndërmend më parë kjo pyetje dhe ndoshat ja vlen ta “zhbiriloj” pak se duket si një lojë interesante psikologjike. Për të thënë se kur jam njohur me krenarinë e dikujt që theshte “e manipulova djalin” apo “them ta manipuloj pak burrin” duhet të rikthehem diku tek viti 2014 ose 2015. Më bëri përshtypje se ishte e para herë, që dikush të mburrej se ishte manipulues. Ishte një grua jo shumë e shkolluar dhe ndoshta e kishte mësuar foljen në Amerikën e Veriut, ku konjotacioni nuk është aq i rëndë sa në Shqipëri.

Atë kohë nuk më shkoi ndërmend se dashje pa dashje të gjithë përdorim nga pak manipulim. Vetë kam menduar se nuk kam patur kurrë nevojë të manipuloj dikë, sepse nuk e kam ndjerë kurrë se më duhej dhe madje më është dukur e ulët. Por më duhet të pranoj, se në mënyrë të pandërgjegjshme edhe mund ta kem bërë ndonjëherë. Ndoshta më shumë si “përdorim” i dikujt tjetër.

Për shembull kur ishim adoleshentë dhe kisha për të shkuar diku për të bërë një punë që ma kishin ngarkuar të shtëpisë dhe takohesha me një shok të ngushtë, që e dija se po t’i thoja :“Hajde shkojmë bashkë deri në filan vend”, nga dembelizmi dhe shpirti i kudërshtimit do më theshte: “Oh përtoj nuk vij!” Ndaj i thoja hajde dalim një xhirro dhe duke u kënaqur me muhabet dhe të qeshura arrinim edhe në vendi ku kisha porosinë dhe e mbaroja. Ishte një lloj “manipulimi i detyruar” se me shokë të tjerë të ngushtë nuk kisha pse e bëja se më theshin “hajde shkojmë bashkë“. Po njëlloj isha dhe unë i gatshëm se kisha kënaqësi të isha me ta dhe jo se e quaja se ju bëja ndonjë favor.

E kujtojmë me shokët edhe sot këtë “manipulim”, që ndoshta është nga të vetmit që kam përdorur në jetë. Kam qënë gjithnjë i hapur dhe jam munduar mos veproj me paramendim, për të arritur diçka që është në interesin tim.

Avokati im mund të hidhet e të thotë: “E e hidhjau patave këto, se mua që mi ke rrëfyer të gjitha hyneret, të di edhe plot raste të tjera”!. Po të tjera nuk kujtoj veç një plani me një shok për të thirrur mbledhjen e organizatës së rinisë, me qëllimin që të shkarkonim sekretaren e klasës se “na çante kokën’ dhe të vinim dikë më të butë. Nuk di nëse edhe kjo hyn në manipulim. Ishim në vitin e parë të gjimnazit dhe për këtë mora edhe cilësimin: “O është Mara, një biçim maçok, që bashkë me disa shokë të tij do t’i kundërvihet pjesës së shëndoshë të organizatës së rinisë!” Ishte sekretari i partisë së shkollës, por unë nuk e kam përdorur këtë kurrë për të fituar statusin e “disidentit” se e dija që do më theshin, që ky është“manipulim” dhe jo “disidencë“, pasi nuk ka elementë të kundërvënies ndaj ideologjisë marksiste -leniniste.

Ndaj ju drejtova google me pyetjen “Could an open person be manipulative too?” (mund të jetë manipulues dikush që është i hapur?)

Bobo! Përgjigja më tmerroi! Po e ve të përkthyer saktësisht:

-Disa manipulues përdorin ndershmëri të thellë ose sinqeritet të tepërt si taktikë. Ata tregojnë disa të meta dhe sekrete të rëndësishme të tyre për të fituar besim të menjëhershëm dhe për shmangur mbrojtjen e tjetrit.

- Të qënit të hapur e përdorin si mbulesë. Kur i ve përabllë fakteve mund të të thonë: “Unë jam totalisht i ndershëm!” për t justifikuar kontrollin që ushtrojnë mbi dikë apo veprime që e kanë dëmtuar tjetrin.

- Njerëzit e hapur dhe shumë të shoqërueshëm shpesh dinë t’i lexojnë shumë mirë të tjerët. Kjo ndjeshmëri në rrethana sociale mund të përdoret pozitivisht për të fituar simpati, ose negativisht për të gjetur lehtësisht se ç’marifet të përdorin për të arritur qëllimin.

Me një fjalë unë mund të jem kokrra e manipuluesit. Dhe njëkohësisht të shkruaj që nuk ja kam idenë se jam i tillë.

Ndoshta edhe blog-u që kam hapur 15 vjet më parë dhe ku shpalos qartë ide, kujtime, pikpamje të mijat, mund të jetë një mënyrë për t’u treguar i hapur që të fitoj besimin e lexuesve, për t’ju punuar rrengje më vonë.

Ta mbyll blog-un?

Por ata që mendojnë se jam manipulues përsëri mund të thonë, që edhe mbylljen e ka bërë për të arritur qëllime të caktuara.

Po unë nuk jam as “i plotësuar” si mundet të jem manipulator?

Mbase kjo vlen për një esse tjetër, që mund të përdoret gjithashtu për mashtrime afatgjata.

A paraqesin rrezikshmëri Fotikokerët?

Edhe pse kam shkruar disa herë për Fotin, që dikur ishte Allteni dhe tani është Kokeri, pa ditur mirë se cili është mbiemri i saj, do rishkruaj pa përsëritur shumë hollësi, më tepër për ta paraqitur Fotin si përfaqësuese të një dukurie në shoqërinë shqiptare (dhe jo vetëm të saj), që nuk është dhe aq beninj.

E kam fjalën për njerëz që mund t’i quajmë oportunistë, apo arrivistë, që duan me çdo lloj mënyre të arrijnë suksesin në emigrim dhe me sukses kuptojnë PARATE. Ndodh rëndom në të rinjtë e fshatrave shqiptare, që nisen drejt Anglisë, Hollandës apo Gjermanisë për t’u bërë pjesë e “shtëpive të barit” apo sektorëve të tjerë të trafiqeve të paligjshme të drogës, prostitutave apo edhe të emigrantëve të paligjshëm.

Ka të tjerë shqiptarë, që emigrojnë kryesisht në SHBA, por edhe në Kanada, që mundohen të marrin maksimumin e fitimeve në një kohë sa më të shkurtër pa studiuar dhe pa punuar, por duke përdorur të tjera rrugë të tërthorta, që në ratin më të mirë janë mashtrimet dhe që janë të ekzistojnë në vendet e lira. Nuk di se sa është përqindja e tyre , që i kap ligji amerikan apo kanadez, por po e theksoj që në vendet e lira nuk është shumë e lehtë të demaskohet apo të kapet kjo kategori njerëzish.

Foti është në kategorinë e mashtruesve që përdorin “ngjitjen” pas të pasurve, “zbulimin e Jezusit”, apo krijimin e fondancioneve jo përfituese për të “qit noji lek” pa u munduar.

Të ndjekësh ekzastësisht shembullin e saj, që është mbase jo tipike si rrugë, se nuk është shumë e lehtë të gjesh një plakë hebre milionere dhe të “trashëgosh” prej saj administrimin e dy fondacioneve bamirëse disamilionëshe, duhet shumë mund dhe fat. Nuk i gjen dot rrugës plakat dhe pleqtë e pasur, që kanë ose s’kanë fëmijë dhe t’i “bësh për vete me buzëqeshje” që të të lenë paratë. Rrugët e “karrierës së Pastorit” apo përfshirje në të tjera skema mashtrimi janë më të kollajshme.

E keqja që sjell në të rinjtë dhe të rejat shqiptare, qofshin në emigrim, apo edhe më keq në Shqipëri, është se Fotikokerizmi i josh. Eshtë shumë e thjeshtë të mendosh “Ua sa me fat Foti!” dhe më pas të kuptosh se studimi dhe puna nuk janë rruga për të ndërtuar një jetë luksoze. Por të synosh që me mashtrime, të gjithfarë lloji, të ngrihesh mbi shtresën e mesme amerikane. Ndaj edhe intervistat e shumta të Magjistarit ose të të tjerëve në Shqipëri bërë Fotinisë mbartin këtë virus shqetësues. (Magjistari vetë krahas punës ka përdorur edhe fjetjen me bosë të drogës për t’u pasuruar). Virusi është “në këtë jetë është budallallëk të studiosh apo të punosh shumë“. Do mbetesh një i thjeshtë mes turmës që ke një apartament, një qen dhe një BBQ dhe nuk do shijosh dot as pallatet, as hotelet e shtrenjta dhe as pushimet nga një qoshe e globit në një tjetër.

Unë e kuptoj gjendjen e eksituar të Fotinisë dhe të të tjerëve si ajo. Eshtë një mrekulli, që nga dikush i panjohur në Shqipëri, që mund të kesh punuar në një fabrikë tekstili a diku tjetër (Fotinia e fsheh karrierën e saj në Atdhe) të jetosh në luks dhe të shkosh dy herë në muaj në gala të ndryshme, të marrësh çmime dhe të të lëpihen plot mashtruesa të tjerë. Nuk më shqetëson aspak eksitimi i saj edhe pse uroj, që në ditë t’i çirret maska.

Por jo për të personalisht e bëj këtë urim.

E bëj për dhjetra djem e vajza shqiptarë, kudo që ndodhen, që mund të thurrrin ëndërra “A të bëhem edhe unë si Foti Kokeri!”

Eshtë një ëndërr që ka më shumë mundësi të të shpjerë në burg se sa në një rezidencë luksoze diku në Florida apo në Manhattan.