Unë dhe Korbi - poemë (1)

Ai u shfaq në dera ime ditën

Duke u çapitur ngadalë.

Me vëmendje më shihte dhe nuk fliste

Stepur nga solemniteti i tij pata mbetur

Nuk lidhja dot një të mënçur fjalë.

S’kish si të ishte ai i Poes

Hijerëndi i Baltimorës udhëtonte natën,

I imi ishte një shpend që nuk dija në fluturonte

Më dukej i vjetër sa çifti i arkës së Noes,

I lashtë, i zi, i frikshëm sa të kallte datën.

Por imponues,

Me vështrimin e tij prej një plaku të regjur.

Në sqep një njollë gjaku betejash mbetur

Qetësisht triumfues

Druaja ta pyesja se nuk do më qe gjegjur.

“A sjell ndonjë kumt nga të tjera botë

Shpend fisnik dhe njëkohësisht i egër?”

Pupël s’lëvizi kokës krenare

Syrit të rrumbullt nuk kishte lotë

Për buzëqeshje a dritë nuk bëhej emër.

“Më thuaj përse u çapite tek imja derë

Për lojëra të frikshme nuk kam durim,

Nuk dija se do vije ndonjëherë

As se do krakaritje “Kurrë më!

Në buzën e këtij pylli të blerët ku kam kërkuar shërim.”

Më ngultas vështrimin zhbirrueses më ngulte

Banori i qiejve me petkun e zi.

Më pas vendosa të hesht

Vëmendshëm ta ndjek,

Nga lëvizjet e trupit të kuptoj

Se ç’mendime gëlonin në trurin e tij.

* * *

Rruga e mundimshme drejt “fondeve”

Sa më shumë dua të largohem nga figura e errët e kolegut Pitër Uillson, aq më shumë ai vazhdon të shfaqet gjatë maktheve të mija. Dikush mund të thotë se unë vuaj nga WDS (Wilson derangement syndrome), që është një gjendje mendore iracionale, që reagon keq ndaj çdo vepre të projektuar nga Uilson pa asnjë analizë profesionale të logjikshme.

Por nëse unë kam një problem të shëndetit mendor si të themi WDS, kjo nuk i prish punë askujt në Shqipëri apo veçanërisht në Korçë. Aq më pak mund të dëmtojë frekuentuesit e Bibliotekës “Thimi Mitko” e projektuar me aq finesë, frymëzim dhe funksionalizëm nga arkitekti australian.

I vetmi problem i vogël i Bibliotekës është se nuk ka vend për “Fondin” e bibliotekës, të krijuar në 100 vite të ekzistencës së saj. Dhe pikërisht këtu nis Makthi im i ri, me arkitektin që e ka projektuar, me Bashkiakët që e bënë “Qytetar Nderi të Korçës” dhe me punonjësit e Bibliotekës, që krenohen me Hapësirat plot dritë dhe sharm të projektuar nga vetë Ai, projektuesi gjenial, që ka eskluzivitetin e projektimit në Korçë. (Thuhet se vetë Edi Rama, i Gjatfuqishmi, ka urdhëruar që Korça duhet të mbajë vetëm firmën e PW.)

Kur shkoj në qytetin tim, gjithnjë kërkoj të shoh diçka nga Fondi i pasur i Bibliotekës, qoftë periodikë apo libra të caktuar. Përgjigja është; “Për momentin Fondi nuk është i ‘aksesueshëm”, por shumë shpejt ky problem do zgjidhet” 5-6 vjet kaluan “shumë shpejt” dhe Fondi ende është i groposur në disa bodrume të një ndërtese ngjitur me Bibliotekën. Po në kushte ideale ndriçimi dhe lagështie, se nëse Rilindasit dinë të bëjnë diçka mirë, është të rilindin çdo gjë të vdekur. Dhe pa u asgjesuar plotësisht Fondi, ai do rilindë diku. Me bekimin e Të Gjatfuqishmit, Di Lanas ose të Kryetarit të Ardhshëm të Bashkisë, kushdo që të jetë.

Por diçka është bër disa vjet më parë për një pjesë të Fondit. Janë “digjializuar” periodikët e para vitit 1944. Me fondet e taksapaguesve. Ndonëse unë nuk paguaj taksa në Korçë, mendova se mund të kërkoj të shoh një pjesë të të “digjitalizuarave” për qëllime studimore, që lidhen me një libër për Korçën, që kam në duar. Dhe i kërkova ndihmë drejtores së Bibliotekës, e cila, më duhet të shtoj se, ka qënë shumë e gatshme të më ndihmojë në të shkuarën. Edhe këtë rradhë përgjigja ishte e menjëhershme dhe më drejtonte në emailin zyrtar të Bibliotekës, ku duhet të drejtoja kërkesën time të specifikuar. Dhe unë e bëra të specifikuarën, duke menduar se “dosjet” e periodikëve nuk kanë nevojë për Mjedise të veçanta si Fondi, por mund të depozitohen në një kompjuter të vetëm

Dhe prita. Dhe përgjigja nuk erdhi.

Atëhere Makthi mu shtua. E kuptoj që ndoshta jam paranoiak, por mendova se Kërkesa ime e Specifikuar shkon diku, në një Komision, i cili shqyrton Kërkesat e Specifikuara me hollësi dhe pastaj sheh nëse janë kërkesa të arsyeshme dhe nëse duhen përmbushur. U tremba edhe se unë kam”lehur” kundër Karvanit të drejtuar nga Kryekarvanisti Edi Rama. Dhe disa nga karvanistat janë Nicolo Di Lana, Ligaveci Gollash, Përpaqe Kita të gjithë eprorë të drejtores Jorida Tollkuçi, që më ka ndihmuar dikur. Mos ndoshta në këtë komision partiako-bashkiak, unë konsiderohem si një person i papëlqyeshëm, që nuk kontribuoj në taksat, që nuk kam ID shqiptare, që sulmoj padrejtësisht funksionarët e shkëlqyer të PS, që mund të përdor materialet “digjitale” për të nxirë realitetin Rilindas etj etj.

Se nuk kuptoj se si nuk kam asnjë përgjigje për kërkesën time për “Gazeta e Korçës” e vitit 1937 dhe të gjysmës së parë të vitit 1938. E kuptoj që punonjësit e Bibliotekës kanë një ngarkesë të jashtëzakonshme, por sa për të më dërguar një përgjigje të tipit “Kërkesa juaj po shqyrtohet. Faleminderit për mirkuptimin.” nuk besj se ishte një humbje e madhe kohe.

Ndaj i trembem në mënyrë irracionale ekzistencës të një Komisioni Miratonjës, të kryesuar nga një funksionar Bashkiak dhe i mbushur me patronazhistë. Se për disa patronazhistë unë jam jo vetëm “dele e zezë“, por edhe “mace e zezë“, që nuk duhet t’ju dal para. Se ndjell tersllëk!

Kam frikë se sonte do mbetem pa gjumë, i shqetësuar se Komisione të tilla Rilindase, që veprojnë në mënyrë selektive edhe për përdorimin e “Fondeve të Bibliotekës” ekzistojnë. Prej tyre unë nuk do kem kurrë mundësi të lexoj periodikët që më duhen. Prej tyre unë do detyrohem të shkruaj sërish kundër Pitër Uillson, si dhe kundër personelit të Bibliotekës, gjë që do e bëj pa dëshirë. Prej tyre unë mund të detyrohem të hap një proces gjyqësor i ndihmuar nga avokati im në Tiranë, që do e shpjerë “aksesin” tim tek “Fondi” edhe 3-4 vjet më pas.

Me një fjalë unë mund të kem në dispozicion ato që dua të lexoj vetëm në vitin 2030.

Librat që janë blerë në vite me paratë e taksapaguesve.

Periodikët që janë digjitalizuar me paratë e taksapaguesve.

Në Institucionin e projektuar shumë keq dhe të ndërtuar me paratë e taksapaguesve.

“Mos kishe lehur dhe çdo gjë do kishte qënë shumë e lehtë për ty!” do më thotë avokati im para se të nisë të përpilojë akuzën civile ndaj Bashkisë, për moslejim të “aksesit” në Fondet e Bibliotekës. E di që do ndjehem si “qen”, por ndonjëherë është më mirë të jesh qen se sa dykëmbësh në këtë botën e sotme.

Se të paktën si qen, unë do kem të drejtën të ngre njërën këmbë dhe të përmjer në Bibliotekën “Thimi Mitko”, në këmbët e arkitektit australian dhe në zyrën e Ligavecit Gollash.

Mësuesja ime e Gjuhë - Leximit

Nuk e pata vënë re kur hyri në kafen, ku rrija gjatë ditëve të këtij prilli në Korçë. Por e dallova menjëherë kur ishte ulur përballë një vajze të re. Kishte ndryshuar shumë pak, që kur e kisha parë herën e fundit. 18 vjet më parë. Të njëjtat flokë të shkurtra. I njëjti vështrim i butë dhe serioz. U ngrita dhe shkova ta takoja. Më pa dhe u ngrit të më takonte. U përqafuam. Më erdhi mirë që më njohu menjëherë. Nxënësit i njohin mësuesit, por këta të fundit kanë pasur shumë e shumë nxënës dhe është e pamundur t’i njohin të gjithë. Sidomos ata, të cilët nuk i kanë parë në vite.

Më tha disa fjalë të mira që më mallëngjyen. Më tha edhe që i kishte lexuar librat e mij. Pa shtuar asnjë epitet lavdërues për to. E kuptoja tek vështrimi i saj që i kishte pëlqyer. Kisha gjetur mënyrën për t’ja dërguar edhe pse nuk e dija ku rrinte. Kisha ndjerë shumë dashuri për gjuhën dhe letërsinë prej saj. Në vitet e hershme të shkollës 8 vjeçare. Atëhere quhej Irena Mikerezi dhe më pëlqen ta thërres edhe sot me atë mbiemër, sepse mbiemri Prifti që ka marrë pas martesës është shumë i përgjithshëm.

Ajo erdhi të na jepte Gjuhë dhe Lexim në vitin 1971. Ishim në klasën e 6-të. Besoj se sa kishte mbaruar Universitetin, se ishte shumë e re dhe e bukur. Me të kishim më shumë orë mësimi, pas orëve të shumta që kishim me mësuesin tonë të jashtëzakonshëm Zhani Pilika.

Edhe pse pa përvojë mësimdhënieje, Irena i zotëronte lëndët që na jepte dhe e kontrollonte klasën pa ngritur zërin, pa i bërtitur kujt, por me seriozitet dhe butësi. Këto janë dy cilësitë më kryesore të saj që kujtoj në ato tre vite të shkollës së Muzikës. Edhe pse ishim një klasë me “ngatërrestarë“, ishin të rralla rastet kur e shqetësonim shumë mësuesen tonë të re. Në ato raste skuqej shumë, por nuk e humbiste kontrollin. Ndoshta ai i kuq që i binte, që e bënte të dukej edhe më e bukur, ishte më tepër një qortim ndaj vetes, se pse po i dilte mësimi nga kontrolli. Ne të gjithë e deshim, se dhe na donte në mënyrën e saj serioze dhe të butë.

Sigurisht që lëndët e Gjuhës Shqipe dhe të Leximit, ishin themelore për 12-14 vjeçarët. Në ato vite formohej edhe përdorimi i saktë i gjuhës amtare dhe dëshira për letërsinë shqipe dhe të huaj. Madje, në kohën tonë, Gjuha Shqipe nuk bëhej më pas 8 vjeçares. Gjithshka që di sot mirë unë dhe bashkënxënësit e mij e kemi prej mësuese Irenas. Ndaj dhe nuk kam harruar t’ja dërgoj librat e mija, si shënjën më të thjeshtë të mirënjohjes. Si dëshirë për ta bërë të ndjehet krenare për punën e saj.

Tek lënda e Leximit, ka lindur edhe dëshira ime për të shkruar. Nuk them se mësuesja ime më ka nxitur veçanërisht për të. Por notat dhe vlerësimet e saj për hartimet e mija sigurisht që kanë ndihmuar shumë. Madje ka pasur diçka tepër të veçantë, që është përcjellë më vonë në prirjen time për të shkruar poezi. Irena Mikerezi në mënyrë të përmbajtur më nxiste të recitoja. Mua më pëlqente ta bëja edhe pse e ndjeja që nuk isha bindës për dëgjuesit, për shkak të r-së difektoze në të folur. Por ajo më caktonte të merrja pjesë në konkurset e e recituesve që zhvilloheshin mes shkollave në Shtëpinë e Pionierit. Dhe shkoja me shumë dëshirë. Edhe për tu dukur faqe të tjerëve, por edhe pse më pëlqente poezia. Edhe pse doja t’i pëlqenin recitimet e mija mësueses time të mirë. Dhe ajo më përgëzonte me fjalë të kursyera dhe me vështrim të pastër dhe mbështetës. Pa e tepruar me epitete.

Më linte të zgjidhja poezitë apo poemat që do recitoja se e dinte që lexoja më shumë se sa përmbante lënda e Leximit. Dhe pata zgjedhur “Epopenë“ e Musarajt, më vonë “Endërr Industriale” të Kadaresë dhe ndoshta në vitin e fundit “Partizani Meke” të Dritëroit. Prej nxitjes së saj, një vit “përfundova” edhe pjesëmarrës në një Konkurs Kombëtar të recitimit në RTV. Por pa fluturuar. Mësuesja ime e mirë dinte të më mbante me “këmbë në tokë“ edhe pse është në natyrën e një pragadoleshenti të marrë “superxhiro”. Shumë recitime të asaj kohe bënë që në mendje të më mbeteshin ritme të harmonishme, por edhe të thyer, që më vonë u rreka të përcjell në poezitë e mija. Ka shumë ndryshim midis leximit të një poezie kur je në shtrat dhe recitimit të saj me zë të lartë. Vetëm atëhere e ndjen plotësisht poezinë. Ndjen muzikalitetin e saj. Ndjen se cilat fjalë dhe rrokje duhen theksuar më shumë për të përcjellë emocionet e duhura. Dhe me këto u ngjiza në ato tre vite, kur më mësonte Irena Mikerezi. Letërsia që bëra në shkollën e mesme nuk më dha thuajse asgjë në këtë drejtim.

Duhet të përmend, që biblioteka e pasur e shtëpisë dhe im atë kanë ndikuar shumë në prirjen time për të lexuar shumë dhe pareshtur. Por hapat metodike për përdorimin e gjuhës sonë të bukur dhe dashurisë për letërsinë e vërtetë i kam marrë nga mësuesja ime serioze, e pabujshme, por e vërtetë, Irena Mikerezi Prifti.

Dhe po aq të vërteta sa puna e saj janë këto që kam shkruar. Nuk ka në to asnjë ekzagjerim. Nuk ka asnjë fryrje të shkaktuar nga emocionet, që sjellin kujtimet e fëmijërisë.

Unë di të shkruaj (mirë ose çka) në sajë të punës serioze gjatë viteve 1971-1974 të mësueses së Gjuhës dhe Leximit, të mirës Irena Mikerezi Prifti.

“Procesti” qënka tejet i vështirë

Pa u mbushur as 12 orë nga deklarata ime bindjeplotë se “do bëhesha deputet”, morra një “dush të ftohtë“ nga avokati im, që tashmë e ka mbyllur zyrën në Lion dhe është i përqëndruar në çështjet konstitucionale. Teksti ishte vërtet i rëndë:

“Deklarata jote jo vetëm është e ngutur, por tërësisht e shkëputur nga “realiteti objektiv”, Bazuar në legjislacionin shqiptar të zgjedhjeve dhe praktikave të ndjekura në 25 vitet e fundit, ti “nuk ke shans” që të zgjidhesh si deputet i Korçës në legjislaturën e ardhme. Cdo iluzion që ke ushqyer në dy-tre javët e fundit është krejtësisht fryt i fantazisë tënde të sëmurë dhe dëshirës për të fituar një rrogë të majme pa mund. Nuk ka patur në këto 25 vitet e fundit asnjë kandidat të mosvarmë, që të fitojë zgjedhjet edhe në zona, kur të gjithë zenë be për kokën e tij.”

Kjo “nuk ke shans” më goditi, se mu kujtua që kështu më kishte thënë një zonjë me të cilën kisha fjetur gushe një pasdite të nxehtë në Firence, pasi i kisha kërkuar të flinim përsëri ndonjë ditë dimri.

Dëshpëruese edhe pse mua nuk më dukej se ishte krejtësisht e bazuar dhe se avokati im i njihte mirë cilësitë e mija karizmatike. Por duke e besuar se ajo ishte bindja e tij dhe jo e nisur nga ndonjë qëllim i mbrapshtë, që unë mos merrja vendin e Forcës Politike X, mendova që të hyja në diskutim me të dhe të parashtroja pikat e forta të kandidaturës sime. Isha i hapur edhe që të dëgjoja arsyet që e bënin atë aq pesimist.

I shpjegova në hollësi strategjinë time për të prekur emocionet e forta të masave nëpërmjet formulës ditlindje-ditëvdekjeje, si dhe gjithë urimet dhe ngushëllimet e tjera. Ai nuk i vinte në dyshim këto dhe as faktin që unë mund të merrja 9 mijë vota, veç më vuri përballë pyetjen asgjesuese:

“Kush do të t’i ruajë votat ty?!”

Këtë gjë unë nuk e kisha menduar thellë, se kujtoja nga që opozita nxjerr sytë me pozitën, nuk do merren me votat time. Ai më spjegoi që shumë lehtë ata do merren vesh se si t’i ndajnë votat e mija. Atëhere unë mendova nxitimthi një Plan B dhe i thashë se për këtë do ngarkoj mikun tim Vangjo Buça, që ka pasur edhe një firmë nga këto të rojeve. O mund t’i ruajnë ata o s’i ruan dot kush!

Avokati edhe këtë ma hodhi poshtë duke thënë se nuk bëhet fjalë vetëm për një qëndër votimi por për shumë dhe për më tepër, si i mosvarmë unë nuk kam as të drejtën ligjore të marr një firmë rojesh për këtë punë.

U turbullova dhe e pyeta se cilat janë alternativat. Ai më dha vetëm dy. Njëra ishte të mos kandidoja dhe tjetra ishte që të isha në gjendje të siguroja të paktën 22 mijë vota, që edhe sikur 13 mijë të më vidheshin, përsëri të më mbeteshin 9 mijë , që do më shpinin në Kurvend.

Mu duk krejtësisht e pamundur, por isha në situatën kur e kisha bërë shpalljen publike dhe kisha marrë edhe 16 urimet e para. Nuk doja në asnjë mënyrë të zhgënjeja lexuesit dhe mbështetësit e mij. Llogarita që sikur 70% e banorëve të Korçës të kishin të drejtë të votonin nuk bëheshin më shumë se 17 mijë votues. Duhet të merrja të gjithë votat e korçarëve dhe të fshatrave përreth, që të kisha për tu vjedhur e për të mbetur. Ja spjegova avokatit që nuk ishin dy alternativa, por një e vetme dhe që nuk kisha ndërmend të tërhiqesha.

“Atëhere” -më tha ai-” duhet t’ju premtosh të gjithëve vende pune, legalizim të ndërtimeve pa leje, rregjistrim të pronave, kthim të pronave për ish-pronarët, tendera rrugësh dhe ndërtimesh publike, të drejta studimi jashtë shtetit, vizita dhe operacione falas në spitale private, leje për bujtina si dhe statuse investitorësh strategjikë!”

“Tallet ky me mua?!- mendova- apo më di se kam kapur cironkën e artë“ dhe padashje dora më shkoi në një nga gishtat që ngjet më shumë me cironkën.

“ Unë mund të premtoj vetëm një autobus falas përditë për korçarët që të shkojnë dhe të bëjnë pazar në Kostur.” - i thashë duke menduar se edhe sikur gjysmën e rrogës së deputetit të harxhoj për autobuzin, prapë ka të më mbeten për një jetë të bukur, argëtuese dhe gazmore në Tiranë. (Pa llogaritur ndonjë harxh për masazhe ekzotike.)

Më tha se edhe me këtë ide nuk kisha gjë se do bëja kundërshtarë gjithë tregëtarët me shumicë dhe me pakicë, përfshi këtu edhe mikun tim që prodhon sallame.

“Po më mirë të marr votat e blerësve dhe le të humbas të shitësve! Ka gjithnjë shumë herë më shumë blerës!” – i thashë duke menduar se e kisha gjetur më në fund planin C.

Pas kësaj avokati u tërhoq dhe tha se do bënte më të mirën, që të më ndihte, por kuptohet që mbrojtës të votave nga Gjermania nuk mund të më sillte. Unë këmbëngula në variantin Vangjo Themeli, se në grupin e tij, njihja edhe rojen me mustaqe Gjeke nga Vithkuqi.

Dhe kështu po i hyj detit më këmbë! Të bëj të pamundurën për një vend në Kurvend.

T’i tregoj bashkëqytetarëve të mij, se në mes të të përdalëve të atij Mexhlisi, mund të ketë edhe njerëz të devotshëm, që hyjnë vetëm për të marrë një gjysëm rroge pa u zorisur.

Se në fund të fundit ç’do më duhet të bëj. Të ngrihem e të them ca llafe një herë në muaj dhe të ngre kartonin ose nga jeshilja ose nga e kuqeja. Sa të rri e të sorollatem rrugëve të Sherbrukut e të llafos me vete, atje mund të bëj ndonjëherë muhabet edhe me Zeqinenë. Kuptohet po ma zgjati. Po unë herë pas here do përmend që jam mik me Nikon që në vitin e largët 1996 dhe kam luajtur basketboll me të edhe pse Di Lana, nuk ja theshte hiç topkoshit.

Po si driblues është i klasit të parë ndaj dhe e kanë bërë KryeKurvendar.

Më uroni durim dhe fat të dashur miq dhe lexues në këtë “proçest” kaq të komplikuar!

Unë do bëhem deputet

Vërtet duket një deklaratë e ngutur, por nuk është dhe aq në erë. Unë jo vetëm dua, por dhe do bëhem deputet që do përfaqësoj bashkëqytetarët e mij. Në qytetin ku më ka rënë koka. E di që një mik i afërt, që më quan komunist dhe më “hidhet në grykë“ sa herë prek Korçën, do më thotë pse nuk bëhesh deputet në Sherbruk, por unë i them hapur, që kam jetuar më shumë në Korçë se në çdo qytet tjetër. Ndaj do kandidoj dhe tani shpejt madje. (Ka që mund të thonë se duhet të pres deri më 2029, por unë kam bindjen, se do ketë zgjedhje parlamentare të parakohshme.)

Mund të më pyesni, se pse dua të bëhem deputet dhe po ja u them hapur: “Kam dalë në pension dhe nuk kam si e shtyj kohën. Dhe them pse mos marr një rrogë të mirë duke qënë në Parlament. Dhe kur deputet është Ilir Pëndavinji, ose ka qënë djali i vogël i Paput, pse mos bëhem edhe unë?”

E ndava mendjen pas vizitës së shkurtër që bëra në Korçë, ku pashë se shumë njerëz nuk më kishin harruar dhe për më tepër kishte edhe shumë të pakënaqur. Nuk ka situatë më të mirë për dikë që aspiron të bëhet përfaqësues i “popllit” dhe për më tepër i mosvarmë.

Nuk dija kë të kontaktoja në Korçë, nga këta që janë specialistë të Marëdhënieve me Publikun (ose si i quajnë në Tiranë, ata të “PiAr”) Por me të arritur këtu telefonova një dhe edhe pse më tha se merr 600 dollarë në orë, thashë që ja vlen të investoj për diçka që do më kthehet shumëfish.

“PR guy” më pyeti se mbi ç’platformë do kandidoja. “Platformë?!! Përse kjo platformë?!! Kush konkuron me platformë në Shqipëri?!”- ju përgjigja i zhgënjyer duke menduar se vetëm me një pyetje më kishin fluturuar 150 $ (kuptohet kanadezë). Meqënëse nuk ke platformë atëhere të duhen ndikues (influencers) më tha. U mendova për këta “ndikonjësit” po dy që dija “Farmacistja e ekzaltuar” dhe “ai që shiste dikur imonikë“, i kisha sulmuar në shkrimet e mija dhe nuk mund t’ju kërkoja ndihmë në këmbim të shpërblimit me para.

“Do të duhet të shkrihesh me masat”- më tha “PR guy”. “Dhe për këtë duhet t’ju ndodhesh sa më pranë qoftë edhe virtualisht.” “Si?”- e pyeta me nervozizëm, se kishte kaluar 500shja. “Më e thjeshta t’i urosh për gëzimet dhe t’i ngushëllosh për hidhërimet.”

“Ama kjo qënka!” thashë me mendje dhe nxitova të mbyllja bisedën. Shpëtova 20 dollarë se koha ishte vetëm për 580$.

Dhe kuptova që gjëja e parë që duhet të bëja ishte të kujtohesha se cilët janë fiset më të mëdha në Korçë dhe të hidhja në një fletë ekseli ditëlindjet, ditëvdekjet, ditët e pagëzimit dhe të bërjes synet, si edhe ato martesave, të përfundimit të universitetit dhe të daljes në pension. Kështu do bëj për vete jo vetëm elektoratin “bojë hiri” (kjo më kujton atë dyfjalëshin që e gjen vetëm në Korçë “majmun bojhiri”), por do bëj për vete edhe të Majtë e të Djathtë. Se duhen rreth 9000 copë vota që të hyj në Parlament.

Kur nisa të mendohem për “fiset e mëdha” më shkoi mendja se ata që dikur i kemi quajtur “kaur evgjitë“ (sot besoj se quhen kristiano-egjiptianë) pillnin nga shumë. Për shembull mirë njihja fisin Janaqi. Dhe edhe pse Nesti, Irakliu, Stavri, Nikoja dhe Alqi mund të kenë vdekur, duhet të jenë Palka, Niqka dhe ndonjë nga gratë e tjera bashkë me fëmijët. Duhet të bëhen 180- 220 vota. Ndaj do më duhen vetëm ditëvdekjet e të ndjerëve, ndonjë foto sa më e arritur dhe tërë ditët e gëzimeve të të gjallëve. Dhe këto t’i ve rregullish në rrjetet sociale. Për shembull, “Sot mbushen 42 vjet nga largimi i Anesti Janaqit. Ish partizan i Brigadës së 20 Sulmuese, që luftoi kundër pushtuesve nazi-fashistë. Në kohën e Partisë ishte përgjegjës i llustros më të njohur në qytet, ngjitur me Bar Korçën, ku u shqua për organizim, llustrosje shumë profesionale me “bojë dhe xhela”, si dhe për bisedat e tij plot humor dhe vrojtime të këndshme”.

A mund të ketë nip stërnip të Nestit, që do hezitojë të japë votën për mua?

Po kështu për të vëllanë, Irakliun, që ishte oxhakfshirësi më i talentuar që ka njohur Korça dhe që ju ka dhënë zgjidhje edhe shumë problemeve që lindnin në oxhaqe të shkallëzuar, që ishin të vështirë për tu pastruar.

Do ju prek “telat” të gjithë atyre që janë ndjerë të braktisur nga pushteti. Kuptohet që në nisje do përqëndrohem në fiset e mëdha dhe më vonë do mundohem tëmarr çdo votë. Sepse nuk më gjen gjë, që t’i uroj ditlindjen në mediat sociale Ladit të Hekuranit, i cili mu duk shumë i pakënaqur nga mënyra si trajtohej, kur isha sëfundmi në Korçë.

Ndaj kam një siguri të madhe se do votohem nga bashkëqytetarët e mij, madje mund të marr edhe vota në Drenovë, Boboshticë dhe në Vithkuq. Për këtë të fundit do kërkoj ndihmën e kushëririt tim Vaskë Kolaci, që ka një reputacion të jashtëzakonshëm në atë zonë dhe që për shkak të moshës nuk ka për të kandiduar për deputet.

A do sulmohem nga e Majta, e Djathta dhe Qëndra e politikës vendore?

Sigurisht që po. Askush nuk do që një i mosvarmë, të marrë një vend që paguhet 5-6000 euro dhe që njëkohësisht nuk dihet se në favor të kujt do votojë në Parlament.

Por unë jam i vendosur dhe kam besimin se me strategjinë e ditlindje-ditëvdekjeve do ja dal mbanë. Ndaj edhe bëra shumë fotografi gjatë vizitës sime të vetme në Shën Triadhë.

Njerëzit votojnë në mënyrë emocionale dhe pikërisht në emocionet e tyre të forta unë dë përqëndroj fushatën!

Që sot për shembull mund ta nis me një urim për Niko Peleshin:

“ I dashur Niko, sot mbushen 19 vjet, nga dita kur u zgjodhe Kryetar i Bashkisë së Korçës, për të mirën e Bashkësisë, Qarkut dhe më gjërë. Eshtë e paharrueshme për mua ajo ditë, kur u ndodha në Korçë dhe nuk e përmbaja dot gëzimin. Me atë gëzim ndiha të kthenin dhimbjen në forcë edhe dy kolegë të mij, që ishin bërë për të lidhur buzën. La e më la deri në kapjen e mundshme të postit të Kryeministrit”.

(Edhe Nikon mund ta prek me këtë dhe në vend t’ja japë votën zonjës Spaho, të ma japë mua.)

Më uroni që tani të dashur lexues!

Historia e Partisë së Punës e përshpejtuar.

Dy autokratët që kanë sunduar në 35 vitet e fundit në Shqipëri, kanë kopjuar pikë për pikë Historinë e Partisë së Punës për partitë e tyre. Ka vetëm një ndryshim. Të dy, dhe veçanërisht Rama, kanë vepruar në mënyrë shumë të përshpejtuar se veproi Enver Hoxha për të vendosur Diktatin e tij të plotë mbi Partinë.

Brenda Partisë Komuniste Shqiptare, deri në vitin 1960 (pra 16 vjet pasi ishte marrë pushteti) ka pasur më tepër liri diskutimi se sa ka sot në dy partitë kryesore shqiptare sot. Veçanërisht në PS gjendja është krejt e pakrahasueshme me gjendjen e PKSH deri në kohën e prishjes me Bashkimin Sovjetik.

Edi Rama ka vetëm 13 vjet në pushtet, kur mund të konsiderohet koha që është në gjendje me intriga, kërcënime, shkarkime të pastronte Partinë nga ata që mund ta kundërshtonin ose të hapnin ndonjë problem në transformimin e tij në Diktator të Partisë.

Enver Hoxha deri në vitin 1948, pra 4 vjet pasi ishte shpallur Komandant, Kryeministër dhe Ministër i jashtëm, jo vetëm që nuk ishte në gjendje të mbyste debatin në kreun e Partisë, por ishte edhe në rrezik të hiqej nga maja e Pushtetit.

Edhe 8 vjet pas ‘44, në vitin 1952, Tuk Jakova, Bedri Spahiu dhe të tjerë ishin në gjendje të ngrinin dyshime mbi mënyrën se si drejtohej Partia dhe se si falsifikohej Historia e Partisë dhe e Luftës.

Më 1956, në Konferencën e Tiranës, mbi 20 vetë u ngritën dhe kërkuan demokratizim të Partisë dhe dënimin e nepotizmit në Byronë Politike dhe Komitetin Qëndror. 12 vjet pasi Komandanti dhe Kryeministri ishte bërë edhe Sekretar i parë i Partisë dhe Shteti zyrtarisht quhej Diktaturë e Proletariatit.

Krahasoheni me gjendjen e mjeruar të Partisë Socialiste, veçanërisht prej vitit 2017 e këtej. Tani edhe një “eunukeje”, që papritmas i erdhi gjuha, Rama i thotë hapur, në praninë e 100 vetëve, se ose je me Partinë(me mua) ose je kundër saj (armike)

Por kjo nuk është vetëm meritë e Edi Ramës apo e Sali Berishës, të cilët e njohin në themel Historinë e PPSH dhe gjithë veprimet e sho Enver për të mbytur zërat kundërshtues brenda Partisë. E them këtë, se edhe pse kishte forcën edhe t’i pushkatonte, si dhe t’i shkatërronte familisht, përsëri për 16 vjet me rradhë, Enveri nuk e ktheu dot Partinë në kazermë, si e ka ka kthyer Edi Rama PS-në.

Dhe shpjegimi im se pse ka ndodhur kjo gjë është në - Fuqia e Parasë.

Karrieristët brenda PS-së mund të bëjnë çdo gjë për të mos rrezikuar të mirat financiare që të sjell pushteti, sado i vogël. Mund t’i kthejnë shpinën shokëve dhe miqve. Mund të votojnë në unison për t’i përjashtuar nga Partia apo nga Grupi Parlamentar. Mund të lëpijnë këmbët e zbathura me shapka të Edi Ramës, vetëm t’i mbajë në listat për deputet, ose në ndonjë post ministerial. Mund të dorëzojnë dosje korruptive të kolegëve tek Rama, për të treguar devotshmërinë ndaj Liderit.

Dhe nuk e bëjnë se ju rrezikohet jeta. Dhe nuk e bëjnë se mund t’i fusë në burg si armiq të partisë dhe të popullit. Dhe nuk e bëjnë se mund t’ju internojë familjet.

Por vetëm të mos humbasin mundësinë për të shtuar apartmentet dhe restoramtet. Vetëm mos humbasin mundësinë për të udhëtuar shpesh me çarter. Vetëm për të mos humbur mindësinë që të hanë një biftek të shtrenjtë në Nustreti.

Këtë perfidi Edvin Kristaq Rama e di mirë. Sikundër e di edhe kafsha Sali Ram Berisha.

Ndaj jemi në këtë gjendje që jemi. Ndaj demokracia në vend mungon. Ndaj është vrarë shpresa tek njerëzit se mund të ndërtohet një Shtet i të Drejtës dhe i Lirisë.

Por të drejtosh gishtin tek Rama dhe Berisha është gjëja më e thjeshtë dhe më e gabuar.

Nëse Diktaturat e Majta dhe të Djathta përgjithësisht vijnë në fuqi me armë. “Diktatorët” e partive të tyre, Rama dhe Berisha nuk e kanë marrë Partinë me armë.

Ja u kini dhënë ju, lapangjozë të kupolave partiake, që jeni nënshtruar, që kini thurrur intriga ndaj njëri tjetrit, që kini puthur prapanicat e Kryetarëve të Partisë, që kini mbyllur sytë dhe veshët kur gratë apo të dashurat kanë kaluar edhe në shtratin e Edi Ramës.

Kjo është e ashtuquajtura “elitë politike” shqiptare.

Qytetarë të Shqipërisë pështyni publikisht mbi ta! Para se të kenë mundësinë t’ju kthejnë edhe juve në eunukë.

O Perëndi më bëj edhe një herë 7 vjeçar!

Nuk jam i sigurt se kush më dërgoi një njoftim të DRAP. Ndoshta ishte një kushërira ime mësuese, por këto ditë kam marrë shumë mesazhe në WhatsApp për Korçën dhe bën vaki dhe i ngatërroj. Ndoshta ka qënë ndonjë miku im, që nuk është aspak mësues, por do të më mësojë disa “tarbiete” të reja, që unë nuk i kam nxënë dot në kohën e sistemit diktatorial, kur shkollohesha.

Njoftimi i DRAP bënte fjalë për një takim me ZVAP dhe në këtë takim përveç se rrahjes së problemeve, Drejtorja e DRAP kishte bërë edhe një surprizë të mahnitshme për një drejtor shkolle që dilte në pension.

Duke lexuar njoftimin e hollësishëm, më lindi një dëshirë e çmendur, që të kthehesha edhe një herë në moshën kur nisa shkollën. (Ne atë kohë na fusnin 7 vjeç dhe sa mbaronim 7 vjeçaren dhe merrnim Dëftesën e Lirimit ishim tamam për tu bërë 14 vjeç dhëndurë.)

Por ai sistem arsimor kishte shumë kufizime. Nuk kishte Lirinë, Lirshmërinë dhe Lëshueshmërinë që ka sistemi i sotëm arsimor. Ndaj dua të mund të rifilloj klasën e parë. Edhe pse mund të ndjehem gjysh i bashkënxënësve të mij. Se nuk ka se si mos përfitoj nga profesionalizmi që kanë mësuesit që drejtohen nga ky DRAP. Vetëm në disa paragrafë të njoftimit, të shkruar nga Drejtorja, Nëndrejtori, ose nga i/e ngarkuari/a me marëdhëniet me shtypin dhe mediat sociale, unë kuptova se sa pas jam në lëndët e gjuhës shqipe, të psikologjisë, të logjikës elementare dhe studimeve paranormale.

Do ve më poshtë vetëm disa pjesë nga njoftimi, që t’ju nxis edhe juve, pensionistëve të tjerë, të rifilloni shkollimin në një nga shkollat e DRAP (ose edhe të ZVAP, ndonëse nuk jam i sigurt kush është më me nivel).

Drejtori i shkollës “Pandeli Cale”, z. Romeo Rrapo, mbushte moshën për të dalë në pension. Surpriza e Drejtores të DRAP Vinjola Rota ishte një urim shumë domethënës, të cilin po e ve pa asnjë ndryshim:

“Me rastin e ditëlindjes dhe përfundimit të një etape të rëndësishme në shërbimin profesional, ju përcjellim urimet më të përzemërta për shëndet, mbarësi dhe një pension të merituar. “

Si të mos entusiazmohem nga një urim i tillë? Si të mos kërkoj të hyj edhe një herë në zinxhirin e gjatë të shkollës, nga ku mund të dal dhe të jem në gjendje të formuloj urime të tilla?

Drejtori del në pension, por kjo është vetëm një etapë e rëndësishme në shërbimin profesional. (Nuk jam i sigurt nëse Romeo këmbëngulte të dilte në pension apo i futën një shqelm bythëve.)

Zonja Rota,(që nuk duket aspak rrotë) i uron edhe pension të merituar. Unë kam dalë në pension, por askush nuk më ka uruar një të merituar. Ndoshta nuk e meritoj, ose po marr diçka të pamerituar, por unë nuk kam ndërmend ta kthej pensionin mujor.

Më poshtë, zonja Rota e plotëson urimin me:

“Urime të përzemërta dhe suksese të mëtejshme në vijim të këtij rrugëtimi të suksesshëm profesional! “

Pensionisti rishtar, nuk ka për të shkuar e të luajë me domino në Shën Mëria, sepse Drejtorja e DRAP e siguron se ka pasur një rrugëtim të susksesshë profesional dhe po njëlloj mund ta vazhdojë me sukses në të ardhmen. ( E ka akoma atë shkollën Raqi Gjermani, se ai sikur mbledh mësues pensionistë të suksesshëm?)

O Perëndi, e di që nuk mund të m’i kthesh prindërit përsëri në jetë ndaj nuk po ta kërkoj!

Po të lutem më jep mundësi të futem në këtë sistem arsimor, që drejtohet në mënyrë të suksesshme, profesionale dhe plot mënçuri nga znj. Rota! Edhe unë nuk do të ta le ashtu!

(Nëse në shtator, do shihni një xhajë pa flokë dhe me një çantë shkolle në shpinë, me pantallona të shkurtra dhe pa makinë se prindërit nuk i ka, që shkon në një nga klasta e para të Korçës, ai quhet Naum Mara dhe Perëndia i ka plotësuar dëshirën për të rifilluar shkollimin. Nuk është diçka që ndodh përditë, por në këtë Botën shqiptare të drejtuar nga Rilindja edhe mrekullitë janë të mundshme.)