Rrofsh o Kryekarvanar!

Porsi dielli rrezear

Që ndriçon sot anembanë

Dhe ti Kryekarvanar

Lëshon dritë në Tiranë!

Një dëshirë që ne shprehëm

Menjëherë u gjegje: “Pronto!”

Linjën drejpërdejt ti stise

Nga Tirana në Toronto.

Ja bërë dhuratë miletit

Që prej vitesh rrug’t ka marrë

Tej e mbanë komunitetit

Treten njerëzit duke qarë.

Por këto janë lotë gëzimi

Jo nga dhimbjet komuniste,

Rrofsh o Kryekarvanar

I Partisë Socialiste!

Do t’ja hipim ne avionit

Që të vijmë në Tiranë.

Me të rinjtë e Revolucionit

Do të bëjmë ty hatanë!

Unë dhe Korbi - poemë (10)

 

* * *

U çapit ngadalë drejt meje

Sa mund të çapitet një Korb hijerëndë

Mu duk sikur çuditërisht po madhohej

Si të ishte bërë nga një e gufueshme lëndë

Që e përtejshme ishte, pa inde dhe deje.

“Nuk mund të jetë e vërtetë“ vetes i thashë

Nuk ndodh nën dritën e ditës, por është ëndërr,

Nuk mund të rritet kështu brenda çastesh

Një shpend fluturues me sy edhe sqep

Me të verdha kthetra dhe mbuluar me pendë“

Dhe bëra atë ç’ka bëjnë të gjithë

Kur shohin diçka krejt të pamundur,

Krahun pickova me të panevojshme forcë

Të bindesha se gjallë isha dhe jo në gjumë

A në tjetër botë ku dhe shqisat kisha humbur.

Por dhimbja e muskulit ishte më e madhe se e shpirtit

Shpirtit që thërrmohej nga i tmerrshmi shpend,

Isha mbi të mijat këmbë mbi tonën tokë,

Atë që më ka stisur mes shumë magjish të ec,

Të shoh dhe të ndjej dhe një të qullët masë

Të hirtë dhe mrekullisht të bukur të kem në kokë.

Korbi vërtet ishte bërë i Madh

Dhe po më bënte të më bjerrej guximi

Nuk kisha menduar kurrë se i tillë do ishte fundi

Dikur pata shkruar se i qullur nga lotët do vdisja

Ashtu si i qullur pat qënë fillimi.

Por jo që kështu të përpihesha

Nga prehistoriku Korb prej të çuditshmes lëndë

Dhe në diçka jashtëtokësore të kthehesha

Të ndryshme prej atomeve që çdo gjë përmban

E këtij Dheu të bukur që e quajmë Mëmë.

* * *

Jam “një armik i popullit socialist”?

E di që sa të lexojë titullin, avokati im do më hidhet në grykë dhe do më akuzojë se jam tepër i fokusuar në vetja, se askujt nuk i bie ndërmend se rroj unë në botë, se edhe nëse bëhen zgjedhje të parakohëshme dhe do kandidoj për deputet në Korçë të gjithë do më injorojnë etj., etj. Dhe ndoshta ka të drejtë se unë, duke qënë në një “internim me kushte të mira” e ndjej veten të rëndësishëm më shumë se sa jam në të vërtetë dhe shumë më shumë se sa jam në sytë e popullit socialist të qytetit ku kam lindur.

Ka edhe një arsye më shumë që ai ka të drejtë, se ka disa vjet që asnjë anonim nuk shkruan më komente kundër shkrimeve të mija në blog. Humbi dhe “miu i gjirizave”, gjë që ka kohë që e vajtoj.

Por unë nuk e humb të drejtën të ndjehem i rëndësishëm dhe besoj se sa më shumë moshohem aq më tepër do më shtohet kjo ndjesi e rreme.

Për shembull injorimin në mendjen time e quaj që “më kanë vlerësuar si armik të pandreqshëm të popullit socialist” dhe nuk merren më me mua. Se dikur më vinte ndonjë fjalë nga reagimet e atyre, që ishin objekt të shigjetimeve të mija, por tani “niente di niente”.

Veç sot ndodhi diçka që më bëri të mendoj se ndoshta nuk jam shumë shumë larg nga një idea se jam “armik”. Një shoku shumë të afërt, që nuk jeton në Shqipëri, i kishin dërguar haber se ishin të pakënaqur nga statuset e tij në Facebook pro Revolucionit Flamingo. Unë nuk di se kë ka “friends” shoku im, se vetë ka 12 vjet që jam larguar nga ajo platformë. Por dikush lexon gjithshka, raporton diku dhe të gjitha shkojnë në veshin e duhur për të marrë masat e duhura.

Mu kujtua që vite më parë, dikush nga Shqipëria këshillonte disa të njohur në Amerikë, që mos bënin “like” në shkrimet e mija që postoheshin në Facebook nga të tjerë. Dhe Dikushi këshilltar nuk ishte as i “popullit socialist” dhe as “patronazhist”.

Me një fjalë ky sistem “kapilar” i poshtër i denoncimeve ekziston në Shqipëri. Në mënyrë të organizuar apo jo, njerëzit janë vigjilentë. Vigjilentë ndaj atij apo asaj që shkruan kundër Vijës së Partisë , që përgojos Udhëheqësit apo që “nxin realitetin shqiptar”.

Ndoshta dhe unë jam në “listat e armiqve të populllit socialist”, por nuk prekem për shkak të moshës, së mungesës së reputacionit dhe se nuk kanë se kë të prekin nga të afërmit e mij në Atdhe. Më i afërmi është djali i tezes në Tiranë, por dhe ai është në pension. E ndoshta orientimet për “luftë klasore” nuk shkojnë deri në kushërinjtë e parë.

Tani më vjen ndërmend që edhe një kolegu im, që ishte aktiv në përpilimin e një Letre të Hapur drejtuar Peleshit për të ndaluar ndërtimin e Kullës, kur pyeti të motrën që punonte në administratën vendore në Korçë, ajo i tha :”Bëj si të duash, por këta i shikojnë të gjitha!”. Ai nuk e firmosi Letrën e Hapur.

Atëhere më dukej e llogjikshme se bëhej fjalë për një Letër të Hapur që do botohej në shumicën e gazetave shqiptare.

Por vigjilenca e atyre që janë “Në shërbim të popullit” qënka rritur edhe më shumë dhe ndoshta në këto ditë protestash, kur Kryekarvanari i Karvanit Socialist është në vështirësi, “qentë që lehin” nuk mund të lihen më të lehin, por është mirë t’ju dërgohet haber se edhe mund të ndëshkohen.

Tani po ndjehem i plotësuar si “armik i popullit socialist” ndonëse kjo mund të jetë edhe shënjë paranoje, si më quajti një poet që kishte shkruar dikur një vjershë për Niko Peleshin dhe që më cilësoi si një “thashethemexhi paranoiak”. Por paranojë, apo mbivlerësim i vetes, ose dhe të treja së bashku (e dyta mungon se është njëlloj si e para) unë nuk e mbaj dot tastierën e kompjuterit mbyllur. Dhe kur shkruaj, shkruaj ato që më vijnë pa menduar shumë se diku, në një skutë të errët apo në një zyrë të ndriçuar mirë, një patronazhist që merr një rrogë kot në administratë mund të lexojë çka shkruaj dhe të raportojë “ka bërë edhe një tjetër!”

Nuk kam shkruar në kohën kur mund të përfundoje në burg, por me dy tre shokë të mirë flisnim ato që mendonim dhe që jo rrallë ishin të tilla, që mund të klasifikoheshin si “agjitacion e propagandë kundër pushtetit popullor”. Dhe ishte vërtet me zarar nëse përfundoje në kthetrat e atyre që ishin “Në shërbim të popullit”. Nuk patëm asnjëherë as ndonjë të njohur prej tyre që të na paralajmëronte të kishim kujdes.

Tani mund të them hapur që jam armik i Ramës dhe i Berishës dhe i të gjithë “popullit socialist” dhe i “popullit demokrat”. Se edhe nëse përsëri avokati më kujton se “Për ato që shkruan nuk i bie ndërmend njeriu, se janë vetëm fjalë“ unë do i kujtoj vargun e Biblës:

Në fillim ishte Fjala.

Dhe për këtë jam i sigurt se ma ka kujtuar së fundmi edhe pastori Kristi Minga Ravoniku.

Presidentët e “civilizum”

Kjo foto e djeshme nga përurimi i Bibliotekës së Obamas në Cikago ka mbushur internetin. Kundërshtarët e Trump e shohin si një dëshmi të sjelljes qytetare të presidentëve amerikanë ndaj njëri tjetrit. Në këtë mënyrë quajnë Trump si “barbarin” që prish këtë rregull të “Klubit të Presidentëve”, që rruajnë marëdhënie korrekte me njëri tjetrin dhe shkojnë në “gëzimet dhe hidhërimet” e tyre.

Unë e shoh me keqardhje, se mendoj se pikërisht prej tyre, sot në krye të botës është Donald Trump. Dua të përjashtoj dy nga gratë (Mishelën dhe Laran), sepse dy të tjerat gjithashtu kanë pjesën e tyre në “krimin” e “kapjes së Shtëpisë së Bardhë“ dy herë nga i paekuilibruari dhe i korruptuari “The Donald”.

Trump mori udhëheqjen në primaret e Republikanëve të vitit 2016 vetëm në sajë të paraqitjes si anti-establishment.

Amerikanët ishin të lodhur nga politikat e ngjashme të republikanëve dhe demokratëve, që në ekonomi favorizonin korporatat, fusnin Amerikën në luftra që nuk ishin në interesin e saj dhe po shtonin vazhdimisht diferencat midis super të pasurve dhe njerëzve të zakonshëm. Dhe përfaqësuesit më të shquar të establishmentit janë vetë Presidentët dhe pikërisht këta katër burra që kanë dalë në foto të gëzuar, a thua se në Amerikë dhe në botë çdo gjë shkon mirë dhe nuk kanë asnjë mëkat të madh veç disa gabimeve të lejueshme.

Bill Klinton i zhgënjeu amerikanët me gënjeshtrat e tij të vazhdueshme si dhe me shpërfilljen e treguar ndaj rolit model të Presidentit. Gjithashtu me ndryshimet ligjore në favor të bankave të mëdha i pat hapur rrugën krizës së madhe të vitit 2007.

Xhorxh W. Bush e futi Amerikën në dy luftra pa krye në Afganistan dhe në Irak, të cilat i shkaktuan SHBA- së humbje të kota në njerëz dhe rritje të defiçitit buxhetor. Senatorët Xho Bajden dhe Hillëri Klinton kishin votuar pro të dy luftrave. Me të njëjtat politika ekonomike të Billit solli edhe thuajse kolapsin e krizës së 2007-2008.

Barak Obama zhgënjeu amerikanët që e votuan si dhe të gjithë botën se mbajti të njëjtin ekip për ekonominë, që kishte patur Billi dhe ndonëse bëri përpjekje për të mbyllur “zjarret’ e Afganistanit dhe Irakut, nuk shmangu dot dy të tjerë në Libi dhe në Siri.

Xho Bajden, Presidenti më aksidentar dhe më i dobët amerikan pas Luftës së Dytë Botërore nuk solli asnjë ndryshim nga politikat ekonomike të Obamas, madje mbështeti qorrazi Ukrainën në luftën me Rusinë duke ndalur edhe marëveshjen për ndaljen e luftës mes tyre, që në muajt e parë të nisjes. Ndenji në detyrë edhe kur nuk ishte më i aftë të drejtonte vendin, madje kërkoi edhe një mandat të dytë.

Këto faje të tyre kishin bërë popullin amerikan të ishte i pakënaqur nga politikanët kryesorë të dy partive, përfshi këtu edhe “gërxhot” e Senatit dhe të Kongresit.

Publiku amerikan është i mirëinformuar dhe nuk mund të gjykohet lehtësisht se pse zgjodhi Trump në vend të Hillërit më 2016, apo përsëri Trump në vend të Kamalas më 2024.

Më 2016 kam shkruar se amerikanët do zgjedhin një mes “dy antipatikëve” Trump dhe Klinton, duke menduar edhe se Hillëri do fitonte. Por çifti Klinton ishte bërë simboli i “The establishment” dhe gjithashtu kishte treguar edhe të meta të karakterit, të cilat ndikojnë tek vendimi i zgjedhësve të lëkundur. Njerëzit ishin të lodhur edhe nga Bushët edhe nga Klintonët. Kërkonin të tjerë njerëz, jo të kryeqytetit, dhe Trump e kishte kapur këtë duke premtuar se do e thante “moçalin” e sistemit të korruptuar të Uashingtonit. Le ta provojmë thanë amerikanët dhe ndonëse ngushtë Trump fitoi.

Më të shumtëtë panë se nga “shiu Obama” kishin “rënë në breshërin Trump” dhe pas katër vitesh, kryesisht për shkak të dështimit të tij me pandeminë, Trump sikundër pritej humbi.

Por demokratët në vend të kishin zgjedhur dikë jo nga establishmenti, u duk se nuk e kishin marrë aspak mësimin e 2016. Futën në garë “Gjumashin Xho”, që ishte më tipiku i gardës që nuk pëlqehej nga amerikanët. Bajdeni kishte qënë në Kongres dhe në Senat prej 45 vjetësh.

Ndaj dhe amerikanët i ndëshkuan demoktratët pas katër vitesh duke votuar për një njeri që nuk kishte treguar as respekt për ligjin, as për institucionet dhe as për njerëzit. Donald Trump u rikthye me më shumë vota se herën e parë dhe me prirjen të transformonte Amerikën për keq. Diçka të tillë ka bërë në një vit e gjysëm.

Dhe këta katër burra, një zuzar, një kokëtrashë, një zhgënjyes dhe një derdimen, kanë dalë bashkë në foto duke qeshur dhe duke kujtuar se Historia do i ketë në faqet e arta të saj.

Pavarësisht se si do e shkruajnë historianët apo Inteligjenca Artificiale historinë e ditëve tona, një gjë është e sigurt se pa udhëheqjen jo të mirë të këtyre 4 burrave nuk do kishim Trump sot në drejtimin e Globit.

Por asnjëri syresh nuk ka bërë një mea culpa për këtë.

Nuk duan të dëmtojnë imazhin e tyre dhe “trashëgiminë“ e lënë në analet e Politikës Botërore.

Mbretëria e “GOP-it”

Termin e mësipërm e përdori një mik i im i mirë, ndërsa komentonte rreth shkrimit tim “A do i mbështesë gjenerali Uendt Flamingot?” Në fillim e mora si një lajthitje të tij se nuk kuptoja se si mund të lidhte Tiranën me me Partinë Republikane Amerikane. Për ata që nuk jetojnë në Amerikën e Veriut po sqaroj se shpesh në media përdoret GOP (Grand Old Party) kur bëhet fjalë për Republikanët. Vetëtimthi unë mund të lidhja gjeneralin me Partinë Republikane, sepse ai është nominuar nga Presidenti Trump, por “Tironën” tonë me shtëpi qerpiçi tani të transformuar në Kulla-City nuk e shoqërizoja dot me të djathtën amerikane.

Ai më sqaroi se fjalia “ Tirana është Mbretëria e GOP-it” ka të bëjë me joshjen që ju bëhet diplomatëve të huaj në Tiranë në mënyrën më të vjetër që kur kanë nisur në botë mbretëritë dhe luftrat mes tyre.

Ja plasa të qeshurit me naivitetin tim që jam kaq i përqëndruar në analiza të thata të marëdhënieve ndërkombëtare, sipas rregullave, ideologjive, interesave kombëtare, gjeopolitikës e të tjera “dëngla” si këto dhe kam injoruar faktorin njeri dhe veset e tij.

Miku im më kujtoi me qetësi dhe durim ngjarjet e njohura në publik, si ataku kardiak që i mori jetën një ambasadori amerikan në Tiranë pas një udhëtimi “dashuror” jo me gruan e tij në Veri të Shqipërisë. Gjithashtu rrjeshtoi si argumenta në favor të tezës së tij “pamjen prej kokoroçi” të gjeneralit, faktin që gruaja e tij jeton në Japoni dhe nuk ishte e pranishme në seancën dëgjuese në Senat, dhe këmbënguljen që kanë pushtetarët në Tiranë për të futur në këto “kurthe mjalti” (honey traps) një njeri kaq të rëndësishëm sa ambasadori amerikan. Ai më tha që kjo nuk kishte se si mos ndodhte, por vetëm uronte, që ajo që do i shërbente gjeneralit me kostum diplomati të ishte nga Gjirokastra, nga është edhe origjina e tij. Nuk e e kapa menjëherë përse ai donte që Diplomati i lartë të flerë me një “vajzë gjirokastrite” (këtë e shtova se më kujtohet kënga e Petrit Lulos me këtë titull), po ai e shpjegoi se është tepër pragmatik dhe se në këtë mënyrë vëmendja e Amerikës do drejtohet nga qyteti i gurtë.

Më pas edhe unë u kthjellova. Më erdhën ndërmend plot thashetheme rreth jetës jo aq të paqme “dashurore” të diplomatëve të huaj në Tiranë dhe në aludimet se grupe të caktuara pranë pushtetit, ishin të specializuar për joshjen e tyre nëpërmjet seksit të bukur. Eshtë folur për disa ambasadorë të BE-së, për dy tre të tjerë të vendeve të mëdha europiane, madje edhe për një gjyqtar të huaj të Vetingut, të cilit i bënte shantazh në prokurore e njohur për super korrupsion me një video për një marëdhënie jashtëmartese.

U binda se edhe gjenerali mund të bjerë pre i një kurthi të tillë. Duke menduar gjithashtu mahnitjen që kanë Amerikano Veriorët për femrat shqiptare. Më qëllon shpesh që të rinj kanadezë , kur mësojnë se jam shqiptar përmendin bukurinë e vajzave tona.

I thashë mikut tim që do bëj një shënim të shkurtër rreth kësaj bisede dhe do e ve në blog. Hezitoi ta miratonte, por më vonë më tha se ishte e mira ta ndryshoja titullin dhe ta quaja “Mbretëria e Pjeshkës”. I shpjegova që nuk ka pse të jem kaq i kujdesshëm, se fëmijtë e vegjël nuk e lexojnë blogun dhe për më tepër, Roberto Benini i ka përdorur sinonimet për organet seksuale 40 vjet më parë në një emision televiziv italian të shumëndjekur të Rafaelas dhe në orë kur të gjithë, fëmijë të rritur dhe pleq ishin zgjuar.

Mua më tingëllon më e plotë kur thuhet “Alamet Gopi” se sa kur dëgjoj “Alamet Pjeshke”.

Gjithsesi, gjenrali Uendt mund të jetë i ç’interesuar për seksin e bukur, ose mund të jetë tepër besnik ndaj kurorës, ose mund “t’i qajë hallet” brenda Ambasadës dhe në këtë mënyrë qëndrimi i tij ndaj çështjeve shqiptare të jetë neutral, institucional dhe vetëm në interesat e shtetasve amerikanë dhe të atyre shqiptarë.

Ndoshta kjo do e zhgënjejë mikun tim rreth investimeve serioze në Gjirokastër në të ardhmen, por le t’i vemë interesat e Shqipërisë mbi ato të një qyteti apo të një krahine.

Keq keq, nëse gjenerali nuk do i rezistojë dot tundimeve, atëhere le të urojmë që të ketë një oreks të mirë seksual dhe të hedhë sytë nga Jugu e deri në Veri.

Sepse i gjalli i do të tëra!

“Lulelakra” e Trustit

Ka një përcaktim të bukur të Brehtit në dramën – satirë të tij “Arturo Ui”, që e cilëson Sistemin e Junkerëve që krijoi mundësinë e ngritjes të Hitlerit si “Trusti i Lulelakrës”. Nuk di pse më erdhi ndërmend ky përcaktim ndërsa pashë një foto të “skulpturës” së Edi Ramës në një trotuar në Bazel të Zvicrës. Duket nga ngjyra si bakër (i oksiduar nga koha) por nuk jam në gjendje të përcaktoj se ç’lloj materiali është dhe nëse është një skulpturë provizore apo e përhershme. Nuk ja vlen as të vrasësh shumë mendjen për të, se deri më sot nuk kam parë asnjë vepër arti të piktorit Edi, që të më lerë mbresa si një vepër me vlera artistike. Dhe këtu e kam fjalën për të gjitha që kam parë duke nisur që nga një portret, që kam parë të ekspozuar rreth vitit 1982, në një Ekspozitë Kombëtare në Galerinë e Arteve në Tiranë.

Ka shumë njerëz, dashakeq dhe dashamirës të tij, që e përcaktojnë si një artist të dështuar. Bashkohem me ta, që mungesa e talentit e ka bërë thuajse të dështojë, sepse ide artistike ka pasur vazhdimisht, nga ato më të guximshmet që bëhen për të rënë në sy dhe deri në ato më të përmbajturat, që i kanë të gjithë artistët mesatarë. Ka qënë mungesa e talentit, që e ka bërë të mos materializojë dot vepra që mund të mbeten. Ndoshta ndaj “eksperimenton” me arkitekturën e Tiranës, për të lënë pas kujtimin e një artisti të vërtetë.

Të qënit kryeministër i një vendi, qoftë edhe i vogël. I ka dhënë mundësi të ketë kontakte të shumta me rrethe artistike në botë dhe të ekspozojë artin e tij, të cilin nuk mund ta quaj as kontrovers. Të tilla zakonisht janë punë të artistëve vërtet të talentuar, të cilët eksperimentojnë në forma të tjera të artit viziv, ose në kombinim me disiplina të tjera si muzika, recitimet, efektet dixhitale etj. Për fat të keq Edi Rama nuk është artist i talentuar. Arti i tij “kontrovers” ka për të ndenjur larg galerive të njohura në botë posa Rama të largohet nga drejtimi i Shqipërisë edhe pse emri i tij ka tash e 15 vjet që është në faqet më të njohura në Internet. Një art i promovuar nga politika është i destinuar të dështojë me kalimin e viteve.

Por veprat e artit, qoftë edhe “Lulelakra e Trustit” e posa ekspozuar në Zvicër nuk i prishin asnjë punë shqiptarëve. Edhe pse mund të fyejnë me dhjetra artistë shqiptarë të talentuar, që jetojnë në Shqipëri dhe në botë, të cilët nuk mund të ekspozojnë në galeri me emër. Por për këtë përgjegjësia bie mbi galeritë dhe jo mbi piktorin Rama.

Ai ka arritur të krijojë “Trustin “ e tij, që është Partia Socialiste plus Oligarkët, që e ndjekin pas dhe i kanë bërë të mundur të jetë prej 13 vitesh në krye të vendit. Ky “mishmash” është edhe më qesharak se Trusti i stigmatizuar nga Brehti tek “Arturo Ui”. Tashmë në të nuk ka as personalitete, të cilët mund të shërbejnë si personazhe për një “Arturo Ui Albania”. Janë krejtësisht pa personalitet edhe pa ngjyra. Po kujtoj vetëm Xhivolan e interpretuar mjeshtërisht nga Prokop Mima dhe që është Gëbelsi. Rama nuk ka lënë as edhe një “Gëbels” të tij me frikën se edhe një kopje e çalamanit nazist të propagandës, mund t’i rrezikojë pushtetin e tij në krye të Trustit. Pa “fytyrë“ janë edhe krerët e tjerë të PS-së, por edhe të cilësuarit si oligarkë. Edhe për të mbrojtur ngjarje nga më banalet “artisti Edi “ duhet të shfaqë fytyrën e tij nga mitingjet, tek podcastet, në studiot televizive e në të tjera vende ku publiku pret i shqetësuar për hallet e vendit.

Nuk di se si e ka titulluar skulpturën e tij të ekspozuar në Bazel piktori që është “kryeminstri më i mirë mes piktorëve dhe piktori më i mirë mes kryeministrave”. Me siguri diçka tepër të sofistifikuar, për të shpresuar se titulli do jetë më intrigues se vetë vepra. Deri tani ka treguar mjeshtëri për të krijuar fasada të rrema me të cilat ka mashtruar më shumë ata që duan të mashtrohen se sa njerëzit që duan të kuptojnë diçka.

Ndoshta skulptura në fjalë do jetë vepra e tij e fundit si kryeministër dhe më pas do ketë mundësi të jetë piktor-skulptor-arkitekt me normë të plotë. Nuk uroj që artin e tij ta zhvillojë brenda ndonjë qelie (tani nuk ka të ftohta se për VIP-at në Shqipëri krijohen edhe kushte hoteli luksoz), por kjo nuk varet nga dëshira ime ose as nga ajo e protestuesve. Eshtë Drejtësia që vendos.

Vetë jam një admirues i thjeshtë arti, që nuk i kanë lënë ndonjëherë përshtypje pikturat apo vizatimet e Ramës dhe që e kanë tmerruar ndërhyrjet e tij në arkitekturë.

Paç fat në karrierën artistike Edi Rama në vitet që do vijnë!

Pastori Kristi Minga lufton korrupsionin!

Në valën e protestave të mëdha kundër qeverisë Rama, në Internet shfaqen video nga më të ndryshmet të marra në Shqipëri dhe në botë, të cilat dëshmojnë për një solidarizim të thuajse të gjithë shqiptarëve kundër korrupsionit. Qëllon të më dalin vetëm disa prej tyre dhe shumë rrallë shoh njerëz të njohur. Më emocionoi një video nga një protestë e mbajtur në Naples, Florida ku fliste urbanisti me origjinë nga Korça, Kristi Minga (Ravoniku). E kam njohur pak rreth viteve ‘94-’97, kur Minga punonte në Zyrën e Urbanistikës në Këshillin e Rrethit të Korçës. Nuk arrita të krijoja një përshtypje për nivelin e tij profesional si urbanist, ndoshta nga që kisha dëgjuar se një vit në Universitet e kishte përsëritur. Por si nëpunës dukej që ju kushtonte rëndësi dosjeve, se i sistemonte mirë.

Unë u largova nga Korça dhe nuk kisha ndonjë lidhje me urbanistin Minga, sepse ai ishte edhe gati 10 vjet më i vogël se unë. Vite më vonë, pata dëgjuar se “kishte bërë bajagi lekë“ dhe ndoshta me llotarinë amerikane kishte përfunduar në SHBA, kjo mbase në fillimet e këtij shekulli. Dhe në Amerikë kishte “gjetur Jezusin” dhe ishte bërë pastor. Ende nuk kam idenë se në ç’lloj kishe evangjeliste është pastor, sepse këto kisha janë të shumta në Amerikën e Veriut. Ndoshta edhe ka krijuar kishën e tij.

Por e rëndësishme është që proteston dhe si e thotë vetë, kërkon nga brezi i ri që të “shkulë rrënjët e komunizmit” se pemët e komunizmit i kishte prerë Minga dhe dhjetoristët e tjerë në fillimin e viteve ‘90. Dikur kishte përmendur , që kishte qënë në “grevën e urisë“ së studentëve dhe për këtë unë dhe të tjerë si unë e shihnin me admirim. Se kërkon guxim dhe qëndrueshmëri të hysh në një grevë urie në moshë të re. Vetë mendoj se në rini nuk do kisha rezistuar dot më shumë se dy ditë pa ngrënë. Ndoshta edhe kjo mungesë paqëndrueshmërie ka qënë një arsye, që nuk kam qënë asnjëherë i përfshirë në lëvizjet revolucionare.

Por të kthehemi në thirrjet e një pastori, që i kujton grigjës së tij, se të korruptuarit duhet të largohen menjëherë nga pushteti në Tiranë. Në mënyrë që edhe Kristi dhe shumë emigrantë të tjerë të mund të kthehen në një Shqipëri tashmë demokratike dhe ndoshta të ngjashme me Floridan e De Santisit. (Unë vetë nuk e mendoj kthimin, se kam gjetur rehat këtej dhe kam frikë se korrupsioni nuk do zhduket dot menjëherë.) Për këtë pastori Kristi përmend edhe vargje të Biblës, të cilët kanë forcën universale të aplikohen për çdo situatë njerëzore dhe veçanërisht për raportet e njeriut të thjeshtë me pushtetin. Dhe nuk ka gjë më të mirë për besimtarët se sa kur dëgjojnë një mesazh për ditët e sotme të ilustruar me citate nga Dhjata e Vjetër apo e Re.

Në Amerikë ndodh jo rrallë, që njerëz që vuajnë dënimin në burg “gjejnë Jezusin” dhe kthehen në njerëz shëmbëllorë dhe shumë të dobishëm për komunitetet e tyre pasi dalin nga burgu. Shumë syresh bëhen edhe pastorë. Por ka diçka tek ata që të bën përshtypje, edhe nëse nuk është plotësisht e sinqertë. Ata përsërisin hapur mëkatet e tyre të rënda , që kanë bërë para se të hynin në burg, të cilat mund të kenë qënë vjedhje, trafik droge, plagosje dhe ndonjëherë edhe vrasje. E përmendin vazhdimisht duke theksuar se cilido mund të përmirësohet duke ndjekur fjalën e Zotit.

Urb. Kristi Minga ka punuar të paktën 10 vjet në një administratë jo pak të korruptuar. Në kohën kur drejtimin e kishte PD dhe më pas kur frenat i pat marrë PS. Që të ketë shpëtuar “pa u ngjyer” në ato zyra të korruptuara, shanset janë shumë afër me Zeron. Nuk di të ketë pasur aftësi projektuese, që të themi se bënte projekte “me firmat e të tjerëve”, që mund t’i siguronin të ardhura të mira. Por në fjalën e tij kundër të korruptuarve të sotëm nuk ka as pendim për një pëzjerje të tij në korrupsionin e atyre viteve, ose për heshtjen e tij kur shihte se sa të korruptuar ishin shefat.

Pastori Minga bën mirë që ngrihet pro protestave në Tiranë. Do bëjë edhe më mirë nëse merr me vete grigjën e tij pas dhe shkon të protestojë në Tiranë dhe në Korçë. Por që të bëhet i besueshëm për të gjithë dyshuesit (ku hyj edhe unë) duhet më parë të bëjë një mea culpa për ca mëkate jo aq të lehta, si ato që përmenda më lart.

Nëse do ndodhë kjo, edhe unë do shkoj herë herë në kishën e tij në Florida të kem mundësi të dëgjoj ligjëratat e zjarrta rreth mësimeve të Biblës.

Amin!