“Unë dhe korbi” tashmë libër

Gjatë muajve të parë të këtij viti shkrojta dhe postova duke krijuar poemën “Unë dhe korbi”. Pata përshtypjen, që kishte ndër vargjet më të mira, që kisha thurrur deri më sot dhe që përmbanin një përzjerje trilli, mendësie individuale dhe këndvështrimi për disa nga problemet thelbësore të ekzistencës. Pa pretenduar se është një poemë “filozofike” m’u duk se ishte mirë të përmblidhej në një libër edhe me vargje të tjera. Nuk kisha pasur në plan të botoja një libër të ri këtë vit.

Përfshiva edhe poemën “Eja në tropik” të shkruar më 2017 dhe të pabotuar, përveç postimit ndoshta jo të plotë në blog. Poezitë që plotësojnë librin (ose zenë numurin më të madh të faqeve) janë të shkruara pas vitit 2023, kur u botua përmbledhja “Flokët e Frejas”. Mund të ketë tek tuk ndonjë përjashtim.

Për herë të parë bashkëpunova me botuesin Aurel Kaçulini të shtëpisë botuese “Jozef” dhe kam mbetur plotësisht i kënaqur. Kaçulini ka qënë në fillore në të njëjtën shkollë me mua, por më pas familja e tij u çvendos në Durrës, ku punon edhe sot.

E ndërmorra këtë“aventurë“ edhe pse e di që poezia lexohet shumë pak në Shqipëri dhe ndoshta edhe në botë. E kam shkruar disa herë edhe këtë vit në blog. Madje po mos ketë një i njohuri im në Korçë një librari, nuk di as nëse do jetë e mundur të tregëtoj ndonjë libër. Por “kostoja” e botimit ja vlen të ndash me miq dhe të njohur, vargje, të cilat të duken se kanë vlerë emocionuese. Ndoshta jo të gjithë nga ata, që marrin libra nga unë kanë kohë dhe dëshirë t’i lexojnë, por një libër me poezi shqip nuk sjell asnjë dëm për asnjë, që e ka në bibliotekën personale.

Libri u redaktua, si të gjithë librat e mij, nga shoku im Riku (Henrik Ligori). Mbi të bie përgjegjësia e plotë e gabimeve, por edhe e ndonjë poezie të dobët, që nuk duhet të kishte parë dritën e botimit. Por ai është avokat dhe di t’a shmangë përgjegjësinë dhe ta lerë mbi shpatullat e mija apo të shtëpisë botuese.

Nuk dua të “deklaroj” më se ky është libri i fundit me vargje, që botoj, se po vazhdoj të shkruaj poezi, pa e detyruar aspak veten ta bëj.

E ndava me ju këtë lajm të mirë, që është i rëndësishëm për mua, sepse jo gjithnjë jemi në gjendje të botojmë libra.

Uro që ‘tju pëlqejë atyre që do e lexojnë.

Ndarja e re administrative me pyetjet dhe kundërshtimet

Po e pranoj që në fillim, që nuk hja kam idenë se përse bëhen ndryshimet në ndarjen administrative të Shqipërisë. Madje nuk ja kam idenë se ç’janë Bashkitë, Prefekturat, Këshillat e Qarkut dhe Komunat(nëse ka ende të tilla.) Nuk i kam ditur as kur jetoja në Shqipëri dhe nuk e kam vrarë kurrë mendjen të mësoj rreth tyre.

Shumë vite më parë u bë një ndarje e re territoriale e Shqipërisë, për të cilën pat punuar një miku im i menëur, deputeti i asaj kohe Namik Kopliku, por dhe atë kohë nuk pata kureshjte të pyesja se pse Rubiku është apo nuk është Bashki dhe pse Vithkuqi duhet të administrohej nga Bashkia e Korçës. Më ishte dukur e panevojshme, që qyteteve t’ju viheshin në administrim edhe fshatra, por nuk kisha asnjë argument në favor të idesë sime të “panevojshmërisë“.

Tani shoh që shumë Bashki (që ndoshta nuk duhet të kishin qënë të tilla) po protestojnë se do “gllabërohen” nga më të mëdhatë. Përsëri nuk kuptoj edhe pse “do gëlltiten”, por edh pse “protestojnë“. Unë kam bindjen që pushteti vendor në Shqipëri ka shumë pak fuqi, sepse gjithshka është e përqëndruar në Tiranë.

Por “padija” mua më skualifikon nga e drejta për të dhënë ndonjë mendim, e megjithatë edhe “injorantët” mund të mendojnë. Le të mendojmë për një çast se Bashkia e Korçës do kujdeset për mirëmbajtjen e një rruge në Moglicë dhe për pastrimin e fshatit Brozdovec. Eshtë mirë apo është keq?

Unë mendoj se për jetën e bashkësisë, sado të vogël, duhet të përgjigjet dhe të vendosë vetë bashkësia dhe kjo, që nga kë do zgjedhë si “udhëheqës” dhe se kë do ngarkojë për “lopçar”. A duhet të ketë zyra publike në çdo vendbanim? Edhe për këtë mendoj se duhet të vendosin vetë banorët, por tek ne gjithshka vazhdon të imponohet nga Tirana, sikundër është bërë në kohën e Diktaturës.

Po pse protestojnë banorët e bashkive që do shkrihen?

Disa thonë në televizione se nuk mund të mbarojnë hallet e tyre administrative duke shkuar në “kasabanë e madhe”. Po cilat halle i zgjidh një njeriu të zakonshëm shqiptar Bashkia? Ka vite që flitet, që më të shumtat probleme administrative, aplikimesh, kërkesash për çertifikata tani bëhen në e-Albania. Duhet sërish të trokasësh në zyrat e shumta të një Bashkie, të themi të Roskovecit?

Kur isha në mars në Korçë, pashë një grup të rinjsh, të veshur mirë dhe jo të vrarë nga dielli, që bënin diçka në lulishtja “Mio”. Kishin nga një jelek që shkruante (mos gaboj) NSHP. Për të mos vrarë shumë mendjen( mu duk si ato inicialet e ndërmarjeve shtetërore të kohës së Dullës) i pyeta dhe më thanë që ishin të Ndërmarjes së Shpërblimeve Publike. E pashë që nuk e “vrisnin koskën” dhe mendova se këta fryjnë organikat për vota. Më vonë mësova, se ndërmarja e drejtuar nga një Dinellari, ka më shumë se 1000 punonjës. Nuk di a është e vetmja ndërmarje e Bashkisë, por u bëra kureshtar të mësoja se sa e fryrë është organika ne qytetin ku jetoj

Sherbrooke ka 176 mijë banorë dhe rreth 3500 punonjës që paguhen nga taksapaguesit. K atë ardhura vjetore rreth 560 milion dollarë (kanadezë). E di që edhe këtej administratat janë “të fryra”, por njëkohësisht bëhen shumë shërbime për qytetarët dhe rrallë shoh punonjës të Bashkisë që vërtiten kot. Në Korçë të dilnin në çdo hap edhe disa burra, që rrinin në kafene dhe nxitonin të të afroheshin kur parkoje diku që duhet të pagueje. Më vinte për të qeshur që njerëzit paguheshin për një punë kot.

Nuk di se sa punonjës ka në varësi Raqka i Melkës, por besoj se në raport me popullsinë duhet të jenë shumë më shumë se këta të vendit ku jetoj.

Mos ndoshta për këtë protestojnë në Cërrik, Poliçan dhe në Memaliaj? Mos reduktohen vendet e punës “në shtet” dhe ju shkojnë njerëzve të tjerë , që nuk janë të qytezës së tyre?

Shqiptarët rrojnë në një shtet, që nuk i ngjan një shteti perëndimor.

Nga çdo pikëpamje, që lidhet me raportin që duhet të ketë banori me shtetin, i cili duhet të jetë në shërbim të tij, sepse për këtë është krijuar.

Por shtet mund të bëjnë vetëm burrat e shtetit. (Në kuptim të gjërë që përfshin edhe gratë).

Ne na mungojnë të tillët.

Gjoli i Maliqit dhe ne

Kam dëgjuar shpesh biseda për Gjolin e Maliqit. Kështu e quanin më të mëdhenjtë , kur isha fëmijë. Thuhej edhe këneta, por më tepër gjoli. Kishte një lloj nostalgjie për të, sepse në vitet ‘60, kur kishin filluar plazhet në masë, ne korçarët kishim vetëm pishinën e qytetit. Liqeni i Ohrit na dukej i largët, se edhe transporti ndërqytetas nuk ishte i shpeshtë.

Por nostalgjia nuk i takonte pjesës së banjave të ujit apo notimit, sepse nuk kujtoj të jenë përmendur, që ka pasur veprimtari të kësaj natyre para tharrjes. Flitej për peshkim, gjueti rosash dhe për “kunupë“. Gjithashtu edhe për shumë “shavar”, i cili përdorej për karriget e zkonshme të shtëpive të banorëve të qytetit dhe fshatrave.

Në biseda më të ngushta, flitej për vuajtjet e atyre qëkishin punuar në tharrjen e kënetës, veçanërisht të persekutuarit e kampit të Vloçishtit. Nuk përmendeshin se sa mirë ishte bërë, që këneta ishte tharrë, por propaganda e qevrisë herë herë përmendte se ishin përfituar kaq e aq hektarë tokë bujqësore. Përgjithësisht, bonifikimi i Kënetës quhej një çështj e mbyllur. Ishte ngritur Ndërmarja Bujqësore e Maliqit, kryesisht me tokat e bonifikuara dhe ndoshta edhe disa kooperativa kishin toka , që më parë kishin qënë nën ujë. Edhe për to uë nuk kam idenë nëse ishin mesatarisht pjellore apo jo, veç që kujtoj se kur shkonim në aksion për vlejle misri, ato dukeshin të paqëndrueshme. Ishte një torfë, që dukej sikur tundej edhe nga pesha jo shumë të mëdha.

Kur isha student dhe “gërmoja” në shtypin e para Luftës së Dytë, pata lexuar shumë artikuj nga secialistë vendas dhe të huaj për domosdoshmërinë e tharrjes së Gjolit. Ndaj më ishte dukur një ndërmarje e logjikshme dhe jo si ato të hapjeve të rrugëve në zonat malore me kazma dhe lopata, menjëherë pas luftës.

Pas rënies së Diktaturës dëgjoje ndonjë ‘thirrje malli”, kryesisht nga ata që merren me gjueti dhe peshkim, por jo më shumë se kaq.

Idea për rithimin e gjolit si ekosistem m’u duk e çuditshme para disa ditësh në Facebook. E ngrinte një inxhinier, që ka qënë një kohë të gjatë drejtues i Sektorit të Urbanistikës në institutin nr 1 në Tiranë. Quhet Gjergji Kotmilo. Nuk di nëse kam shkruar më parë për të, por sa herë e kam dëgjuar të flasë për urbanistikën dhe arkitekturën , jam bindur gjithnjë e më shumë se di shumë pak. Për heë të parë e kam dëgjuar kur isha student në vitin 1982.

Nuk them se konsiderata tepër e ulët për të si specialist ndikon në një paragjykim të idesë. Mund të isha më i rezervuar në kundërshtim nëse do e dëgjoja nga një specialist i shumë fushave dhe serioz, por gjithsesi do e kundërshtoja. Pikërisht sepse ide të tilla nuk na duhen në këtë kohë të paqëndrueshme politikisht dhe me shumë korrupsion. Edhe ndonjë ide shume e mirë duhet shtyrë në të ardhmen, në mënyrë që të ketë më pak abuzime. Por gjatë diskutimit pashë se Gjergji nuk ishte i vetëm në budallallëkun e tij. Kishte mbështetje nga Skënder Kosturi (një inxhinier hidro, të cilin nuk e njoh) dhe nga agronomi Ilia Ballauri.

Për këtë të fundit mendoj se ka një lloj nostalgjie për të kaluarën, që ndoshta gjykon edhe në idea e rikthimit të Gjolit, por për të ditut nga “dynjaja’ di shumë më shumë se Gjergji.

Globi nuk mund të rikthehet në gjendjen e “kopështit të Edenit”. Ndposhta do ishte mirë, por është e pamundur. 7 miliard njerëz kanë zëvendësuar “dyshen Adam- Evë“, ndaj dhe natyra është prekur , shpesh në mënyrë katastrofike. Por nuk mendoj se kjo ka ndodhur në Fushën e Korçës, megjithse jam i hapur të dëgjoj njerëz me njohur të thella, se si jetohej para Gjolit dhe pas tij. Deri në atë çast do zgjedh të kundërshtoj çdo ide grandioze (dhe të marrë) për rikthimin në origjinë.

Gjithashtu nuk dua të spekuloj, se pas idesë ka interesa të caktuara politiko-ekonomike, sepse nuk e besoj këtë gjë. Por i trembem spekulantëve me pushtet , që mund të kapen pas çdo ideje, që kërkon investime të mëdha për të fituar vota, si dhe për të mbushur xhepat.

Një ditë, korçarët do jenë edhe më të mënçur edhe më pak të korruptuar për të vendosur sa më drejt për raportet e tyre me natyrën, me zhvillimin e zonave të banuara dhe me çdo gjë tjetër, që përmirëson jetën e të gjithëve.

Koço Koçiu dhe “Bar Korça”

Nuk di se si e quajnë tani banesën kolektive, ku kam jetuar për më se 30 vjet. Unë parapëlqej ta quaj “pallati i Bar Korçës”, sepse ai ishte lokali më i madh i katit përdhe, por ka dhe shumë që e kanë quajtur “Bobnboneria”, sepse ashtu quhej shitorja e embëlsirave në pjesën më të dukshme të tij. Për ne, që jetonim atje, tre ishin pikat kryesore të tij, Bar Korça me hyrjen e saj nga pas ku shkarkoheshin kadet me birrë, Bonboneria ku shpesh na jepnin akullore falas dhe Berberhana, ku qetheshim dhe këmbenim të hedhura e të pritura me berberat, që na njihnin të gjithëve. Takimet mes nesh fëmijëve, liheshin në një nga këto tre pika dhe nuk përmendeshin “Demiri” apo “llustraxhinjtë, që ishin lokalet që plotësonin të gjithë katin me pamje nga bulevardi (Lenin e kishte ato kohë emrin dhe tashmë është rikthyer në Shën Gjergji.)

Banesa kolektive me tre hyrje dhe 24 apartamente ishte projektuar në fundin e viteve ‘50 nga Koço Koçiu. Nuk di nëse projektuesi i njohur korçar firmoste si inxhinier apo arkitekt, por e vërteta është se ai kishte studiuar në Greqi për “kallfë“. Këta ishin thuajse inxhinierë ndërtimi dhe thuajse arkitektë, por jo me titull të plotë. Gjithsesi Koçiu ishte një projektues shumë i zoti dhe që la shumë vepra të realizuara mirë në Korçë.

Bar Korça është njëra prej tyre dhe për të projektuesi ishte krenar. Në qëndër të qytetit, ajo ndërtesë hijerëndë tërhiqte vëmendjen e të gjithëve. Shpesh, të ardhur nga qytete të tjera të Shqipërisë e merrnin për hotel dhe ne duke qeshur ju thoshim se hoteli ishte ndërtesa ngjitur, që atë kohë quhej hotel “Krimea” dhe i ripagëzuar në “Gramozi” për tu kthyer sot në origjinë, si hotel “Pallas”.

Nuk di se sa kohë i ka marrë Koçiut projektimi i banesës në fjalë, sepse projekti nuk ka qënë dhe aq i thjeshtë. Por si kam dëgjuar, shpesh Koçiu jepte detaje edhe gjatë ndërtimit dhe nuk jam i sigurt se sa i plotë ka qënë projek-zbatimi i tij.

Në fëmijëri dhe adoleshencë më dukej se jetoja në pallatin më të “bukur” në Korçë edhe pse ishin ndërtuar banesat e Kolevicës tek Sporti, Kinemaja dhe në Shën Mëria. Pak më vonë, nërsa mendoja të bëhesha arkitekt, ndjeja se diçka nuk shkonte në kollonat e rënda dhe në një lloj pamje “impozante” të tij. E mgegjithatë, duke e parë sot me shumë objektivitet, mendoj se pavarësisht nga difektet e mëdha në konceptim, Bar Korça është shëmbulli më i mirë në Korçë, i harmonizimit të një ndërtimi të ri me ndërtimet përreth. Tek ai objekt mund të gjesh “fqinjësinë e mirë arkitekturore” me banesën e stilit rumuno- bizantin (muzeu Gjon Mili), me hotel “Pallasin” dhe me Bashkinë. Tre ekzistueset i takojnë viteve ‘20-’30 të shekullit të XX dhe vepra e Koçiut viteve ‘60, por ajo “mban logjikën arkitekturore” të veprave të tjera dhe nuk stonon, sikundër bën banesa kolektive e MAPO-s.

Koçiu ishte munduar të bënte gjithshka të mirë për atë banesë, duke përfshirë edhe një tarracë të shfrytëzueshme, e projektuar edhe me “shtrate lulesh” dhe gjelbërim, një koncept tepër i përparuar për atë kohë. Sigurisht që gjelbërimi nuk u aplikua për mungesë fondesh, por shtratet në tarracë ishin të pranishme dhe shpesh herë, ne fëmijët që luanim verës atje, nuk i kuptonim pse ishin.

Gjithashtu, hyrjet në shkallën A dhe C. Ishin projektuar me dyer të mëdha nga trotuari i bulevardit, por më vonë ishin ndryshuar dhe në to ishin vendosur Kinkaleria dhe Llustro.

Zgjidhjet planimetrike të apartamenteve nuk ishin “moderne”, por ato kishin të bënin edhe me kufizimet e kohës. Apartamentet me 3 dhoma gjumi të qosheve ishin të mëdha dhe plot dritë, që i bëjnë edhe sot apartamente të lakmuara.

Unë i njoh çdo qoshe dhe detaj asaj ndërtese, se si e shkrojta më sipër, kam jetuar prej vitit 1963 dhe deri më 1994. Ndoshta kam hyrë edhe në të gjitha apartamentet, se kishim shumë shokë në fmijëri. E megjithatë, gjatë studimeve universitare, por edhe kur kam projektuar banesa kolektive nuk jam ndikuar prej arkitekturës së saj. Shkolla më pat orientuar në të tjera drejtime, por edhe sot, e vlerësoj atë vepër si një përpjekje për një arkitekturë që “thërret por nuk klith”. A ka një kuptim teknik kjo shprehje?

Peersonalisht jam kundër arkitekturës, që “injoron” mjedisin dhe objektet ekzistuese si për të thënë “shikomëni mua!” Zakonisht lidhet me prirjen e një arkitekti për të evidentuar vetveten dhe që i përket fazës fillestare të karrierës së tij.

Koço Koçiu kur projektoi “Bar-Korçën” ishte në kulmin e veprimtarisë së tij projektuese dhe nuk “tundohej” nga “marri” të tilla.

La pas një vepër dinjitoze që larton emrin e tij si projektues.

Prehu në paqe inxhinier!

“Artistët” apolitikë

Më ka rënë në sy pjesëmarrja gati minimale e artistëve shqiptarë në Revolucionin Flamingo. Ishin shumë më të shumtë artistët, të cilët manifestuan kundër SPAK-ut për arrestimin e Erion Veliajt edhe pse ishte një ditë e vetme dhe në një qoshe të Tiranës. Nuk të ze syri tani balerinë, këngëtarë, kompozitorë, piktorë, aktorë, që të marrin fjalën në protestat para Kryeministrisë. E njëjta gjë ndodh edhe në qytetet e tjera. Në Korçë, i vetmi që ka të bëjë me botën e artit dhe ngre zërin është koleksionisti i artit Gjergji Thimio, që artist nuk ësht.

Shumë syresh mund të justifikohen se “nuk merren me politikë“, të tjerë mund të mbrohen me faktin “është sezon i ngarkuar artistik” dhe të tjerë mund të mos kenë nevojë fare të shprehen, sepse “axhenda e ngarkuar, nuk i ka lënë të mësojnë se ç’janë Flamingot dhe se ç’farë kërkojnë“.

Përgjithësisht në botë, artistët janë të parët që ngrihen kundër regjimeve, sepse janë më “të ndjeshëm” ndaj vuajtjeve të popullit të tyre. Dhe nuk mund të themi se në një vend si shqipëria, ku korrupsioni është marramendës, ku pensionistëtë nuk dihet si mbijetojnë, ku për shumë të sëmurë me kancer nuk bëhn trajtimet e duhura, ku minoritetet shkelen, ku sindikatat mbyten, nuk ka probleme të cilat mund të skandalizojnë artistët/ E megjithatë më të shumtëtë kanë zgjedhur të heshtin, ose të “ngrenë zërin” në kafe dhe bare.

Por këto ditë, pashë një artist nga Korça (nuk jam i sigurt se cili nga vëllezërit Prifti), që i drejtohej hapur në një video kryeministrit Rama dhe e “dërmonte”për vendimin, që të ndalohen shfaqjet në natyrë pas një ore të caktuar dhe kur zëri e kalon 45 decibel(nëse nuk e gaboj shifrën). Pashë që artistët kanë ndjeshmëri, por kur preket ajo që lidhet me ta dhe që është “fitimi i lehtë i lekëve”. “Po normal!” do hidhet ndonjë artist apo mbrojtës i artistëve. Nuk është aspak “normal”, se këta artistë po fitojnë mirë dhe parapëlqejnë të bëhen “puthadorës” të pushtetarëve si bënë mbrojtësit e Veliajt, apo si bën Inva Mula dhe të tjerë në Korçë. Por kur është puna, që “decibelët” i detyrojnë të lodhin pak më shumë “gjyrykët” e tyre dhe si rrjedhojë mos hanë dhe pinë ndërsa këndojnë, protestojnë.

Unë nuk di se sa artista janë vëllezërit Prifti, se nuk kam dëgjuar ndonjë koncert të tyre, por “videoja shpërthyese” e njërit prej tyre tregonte se jo vetëm nuk janë të angazhuar në jetën shoqërore shqiptare, por nuk dinë të flasin as si Vrenozi. Dhe për mendimin tim, shoqëria mund të përfitojë shumë pak nga këta lloj artistësh, që njohin vetëm mikrofonin, dy shkallë muzikore dhe rakinë.

Lexoni nga pak më shumë të dashur artista, që mos përfundoni në “tallavista” të pushtetit!

Migjeni

Të quaj me fat Millosh,

Po aq sa i them vetes, që njoha Artin tënd!

Ti ishe lindur shumë para kohe,

Madje të kishte rrënë koka,

Gjuhën pate mësuar

Në një të gabuar vend!

Nëse nuk do ishe tretur

Atë pasdite gushti nga vrasësi “verem”

Dhe do ishe kthyer

Atje ku ndjeje dhimbje për “Lulin e vocërr”,

Ku fshikulloje ata që nxjerrin helm,

Do të të ishin sulur “derrat e kënaqum”

Dhe do të të kishin mbyllur në të ftohtë qeli

Për të të vrarë më pas,

Pa pyetur se sa i brishtë ishe,

Pa dashur të dinin se ishe gjeni.

Dhe unë nuk do e lexoja dot “Vjeshtën” tënde

Më të bukurën poezi të zbritur Parnasit,

Në këtë botë që ka kaq pak si ti,

Ku nëse je mrekullisht i mënçur dhe i mirë

Të vrasin.

Eshtë çmenduri, që po them se ishe me fat,

Se ike kur ishe vetëm njëzeteshtatë,

Por po të ishe gjallë do të të zhduknin,

Sëbashku me këngët dhe tëndin Art,

Që sjell veç dritën

Dhe në më të errëtën natë.

Sa dua që çdo rrokje që stise

Përmëndësh të përsërit në këtë hapësirë bosh.

Jam ndjerë më mirë se të kam njohur Ty,

Kam prekur tëndet figura,

Edhe pa qënë në ato vise

Ku shihje dhe shkruaje

I përkryeri Millosh.

Zelenski dhe Kosova

Ka një reagim çuditërisht histerik nga shqiptarët në mediat sociale ndaj deklaratës së Vllodimir Zelenskit për Kosovën gjatë vizitës së tij në Beograd.

Nuk di pse ne habitemi nga një qëndrim i tillë, qëndrim i cili ka qënë i njëjtëpër Ukrainën, që kur është krijuar Kosova. Në politikë nuk ka reciprocitet të pastër, se mbizotëron interesi kombëtar i çdo vendi. Ukraina më shumë se sa Rusia nuk është e interesuar që të njihet Kosova si shtet i pavarur. Ajo ka probleme shumë të ngjashme me ato që quhen krahinat në lindje të Ukrainës dhe që janë me shumicë të popullsisë ruse. Nëse do njihte Kosovën do i jepte një kartë më të fortë Rusisë (dhe të tjerëve që e mbështetin atë), që i njëjti standart duhej të zbatohej edhe për krahinat me shumicë ruse. Por ata këmbëngulin në tezën e “mosndryshimit të kufijve” dhe ndaj nuk mund të jenë në krah të shtetit shqiptar.

Të njëjtën gjë bën edhe Spanja, për të mos lejuar kërkesat për Indipendencë të Katalonasve dhe Baskëve. Madje Spanja nuk është as vend sllav sikundër është Ukraina.

Por a është Zelenski mosmirënjohës, veçanërisht ndaj Ramës, si e trumbetojnë disa shqiptarë që nuk e duan Ramën?

Unë mendoj se Presidenti ukrainas ka pasur shumë mbështetje nga Europa, sa që mbështetja e Ramës është për të e papërfillshme. Ne jemi një vend i vogël, i varfër dhe i dobët ushtarakisht, sa që nuk ngremë peshë në politikat europiane veç atyre që lidhen me Ballkanin. Rama mund t’i shërbejë Vllodimirit për propagandë brenda Ukrainës për të thënë: “Ja dhe një kryeministër shumë i gjatë është me ne!”, por as i bije ndërmend nëse na ka pro apo kundër. Ne duhet ta kuptojmë se sa peshë kemi.

Por a duhet të na hedhë kjo në anën e Putinit?

Edhe kjo nuk ka se si të ndodhë për dy arsye:Epara se aspirojmë të hyjmë në BE dhe e dyta, se Putin është aleat i Sërbisë dhe njëkohësisht Rusia ka qënë tradicionalisht kundër interesave të Shqipërisë.

Do kishte qënë më mirë, që Rama “mos hapej shumë“ në mbështetjen e tij për Ukrainën, por ky është kryeministri që kemi. Do të tregohet më i rëndësishëm se sa është dhe kështu që sa ta ndihë vendin dhe çështjen shqiptare e dhj.. më keq!

Sigurisht duhet të dimë, që edhe Ramës nuk i bije ndërmend as për Ukrainën dhe as për Kosovën, se ka në fokus vetëm Edin, të birin e Kristaqit. Nëse interesi personal ja do të kthehet kundër Vllodimirit dhe në anën e Vladimirit, e bën sakaq.

Ndaj le ta lemë Zelenskin në hallet e tij, se vërtet po nxjerr ndonjë “para të mirë“ nga lufta, por ka para edhe rrezikun që ta fusin në burg kur të mbarojë lufta.

Po luftojnë Hajdutë, që mbështeten ose kundërshtohen nga Hajdutë dhe për të keqen e atyre familjeve ukrainase dhe ruse që po humbin fëmijët në luftë.

(Ky i joni Hajdut nuk është se është shumë i gjatë!)