“Velijsi” me fytyrë të qeshur

Nuk më kishte shkuar në mendje të shkruaja gjatë për Nertil Jolen, sepse e njoh shumë pak si një njeri që merret me politikë. Di se nga cila familje vjen dhe për hir të të vërtetës më duhet të them se për gjyshin dhe hallën e tij kam pasur përshtypje shumë të mira. Vaska piktor dhe Nadjezhda pianiste. Artistë dhe njerëz të mirë.

E preka pak tek shkrimi për Stavri Botkën se më vine çudi, që edhe pse shkruante gjatë për shkollën e muzikës së Korçës, nuk prekte aspak mësuesin e nderuar, që rrinte jo larg shtëpisë së tij. Por padija nuk është mëkat. Gjithashtu nuk është mëkat të kesh një baba të përfolur për korrupsion kur ishte nënkryetar bashkie i Korçës.

Por që të kesh qënë një njeri i klanit “Erion Veliaj” dhe prej tij të jesh emëruar si prefekt i Korçës, për të pasur më vonë një karrierë si Kryetar Bashkie dhe ndoshta edhe më lart, sigurisht që nuk është një shënjë e mirë. Dëshmon se ke qënë pjesë e një rrethi jo shumë të mirë “arrivistësh” të cilët duan të marrin ç’ka mundin nga sistemi. E megjithatë edhe kjo nuk është e mjaftë për të akuzuar politikanin (potencial) me fytyrë të qeshur Nertil Jole. Edhe pse mund të ketë qënë pjesë e atyre rretheve vanitozë, nuk është e thënë që të jetë përlyer. Për më tepër, nga lidhjet me atë klan, Nertili ka humbur edhe postin e prefektit dhe tani nuk di se me se merret dhe në aspiron ende të jetë kandidati i PS-së për kryetar bashkie në zgjedhjet e vitit që vjen.

Por Nertili, që është në moshën e fëmijëve të mij, çuditërisht është kundër protestave që po ndodhin në Tiranë dhe në Korçë dhe për këtë nuk e sheh as të udhës të heshtë. E them çuditërisht, sepse edhe duke qënë një anëtari PS-së, nuk ke si të mos jesh “i lodhur” nga sjellja arrogante e Edi Ramës. Nuk ka mundësi të marrësh mundimin që në tastierë të hedhësh rrjeshta ndaj një proteste, që në thelb të saj nuk është as për integritetin territorial të Shqipërisë dhe as kundër investimeve të huaja.

Eshtë kundër korrupsionit të tmerrshëm dhe arrogancës së Edi Ramës dhe bashkëpunëtorëve të tij më të afërt.

Nëse nuk ke ngjyer në çorbat e prishura të Erion Veliajt dhe Ajola Xoxës, nëse nuk ke asnjë lidhje me drejtorët e “5D”, atëhere i dashur Nertil, nuk ka pse të hidhesh kundër revoltës qytetare. Eshtë edhe në të mirën e PS-së të pastrohet nga Rama dhe të ngjshmit me ta. Këta Gargantuanë të korrupsionit (Rama, Balluku, Veliaj) duhet të zhduken nga faqja e politikës shqiptare. Bashkë me Berishën dhe bijtë e tij.

Ndaj i buzëqeshuri Nertil, do të sugjeroja që nëse nuk e gjen veten në politikën e një Shqipërie të ardhme, ndoshta është e mira të provosh një karrierë në ndonjë studio kinematografije, se nga pamja je “bajagi” simpatik. Në Shqipëri nuk ka të tilla, por mund të shkosh kudo në botë, madje edhe në Hollivud dhe Bollivud. Në këtë të fundit do të duhet të mësosh të kërcesh vallet indiane, por nëse nuk e ke pasur të vështirë të kërcesh vallen e Veliajt, nuk do e kesh të vështirë t’i mësosh ato. Veshi për muzikë nuk të mungon.

Mendohu “Velijsi” me fytyrë të qeshur.

Një shok, një rrugë, një këngë, një jetë

Një shok i imi i fëmijërisë ka bërë dikur një vjershë. Nuk pata kohë ta pyesja për vitin. E kishte kthyer në këngë nëpërmjet një të njohuri, i cili “kompozon” duke përdorur Inteligjencën Artificiale. Madje me IA ishte krijuar edhe vokali. Ishte hera e parë që dëgjoja një këngë të krijuar në këtë mënyrë. Nëse shoku nuk do ma kishte thënë, do isha i bindur, që ishte një krijim njerëzish dhe i kënduar ng një këngëtar i vërtetë.

Gjithsesi nuk është këtu qëllimi i këtyre rrjeshtave. Se si krijohet sot dhe a mund të konkurojë IA me kompozitorët apo dhe me poetët, është një çështje që ju takon atyre që i njohin mirë këto fusha.

Unë dua të shkruaj rreth kujtimeve që më sollën ato vargje, të thurrura për një rrugë të shkurtër, që për mua nuk ka qënë rrugë e fëmijërisë, por me të më lidhin shumë kujtime.

Nuk ja di as emrin asaj rruge dhe ndoshta është vazhdimi i “Rruga e Veteranëve”, por besoj se nuk është më e gjatë se 100-120 metra. Ndodhet në zemrën e qytetit dhe është njëra prej “daljeve” nga sheshi para kinema “Majestik” (dikur Morava). Ndoshta edhe kujtimet e para lidhen pikërisht me kinemanë, ku shkonim të djelave për të parë film “me 5 leka” dhe kur nuk duhet të kem qënë më shumë se 4-5 vjeç. I shoqëruar nga ime motër. Prej asaj rruge fillonin “tezgat” me fruta dhe ëmbëlsira, të shitësve ambulantë, të cilët lejoheshin ende të kishin veprimtari private. Merrnim gjithnjë diçka, por mua nuk di pse më kanë mbetur në mendje mollët e kuqe të sheqerosura dhe me një “stapkë“. Ka të ngjarë që nuk kam provuar ndonjëherë të tillë ndaj kam këtë dëshirë të “paplotësuar” që i mban ende para syve të mendjes sime.

Më pas, kujtimet janë të lidhura me shokun tim të shkollës, ai që ka thurrur vargjet e ndjera për atë copë rruge, që zgjatet vetëm dy blloqe ndërtesash. Shkonja shpesh në apartamentin e tij, madje dhe në shtëpinë e tezes së tij, që ishte në krye të asaj rruge. Rrugës më bënte përshtypje një shtëpi e madhe e veshur e gjitha me një bimë zvarranike, ku jetonte një shoqe e klasës sonë. Shtëpia ishte diçka e ndryshme nga të gjithë banesat e mëdha dhe të vogla të Korçës sepse ishte e mbuluar që në pranverë me gjelbërim dhe në vjeshtë dhe dimër mund të dalloje më mirë fasadën e saj të rrethuar nga degëza pa gjethe, që të fusnin në një botë disi joreale, midis përrallës dhe një bote të huaj nga e jona, ku mund të kishte ende fisnikë dhe princa. Ndoshta kjo ishte dhe arsyeja që Bertoluçi e pat zgjedhur për të xhiruar disa skena të filmit “Gjenerali i Ushtrisë së Vdekur”. Me sa kujtoj ajo do ishte më duket ambasada italiane, por xhirrimet në Shqipëri, më vonë u anulluan.

Ajo rezidencë dhe shtëpia e teta Poliksenit, ishin si dy pikat e forta “ndërtimore” që përcaktonin atë rrugë. Shtëpia e tetës së njohur, ishte shtëpi muze, se në të kishte jetuar Enver Hoxha dhe njëkohësisht ishte dhe shtëpi e vjetër dhe karakteristike korçare. Nuk është më. Ndërsa banesa e madhe, disi misterioze, e shoqes sonë qëndron me po aq “dinjitet” edhe sot.

Por asaj rruge shkoja shpesh edhe kur shoku im ishte larguar. Në të ishte hyrja e Teatrit të Kukullave, ku luajta për më shumë se 5 vjet me disa shokë të tjerë të mijtë. Ishim adoleshentë disi “cinikë“, sikundër ishin kudo në botë brezi i viteve ‘70, ndaj dhe nuk kam ndonjë shtysë poetike për atë kohë dhe për rrugën. Kam në mendje ende sytë e gëzuar të fëmijëve që donin të hynin në shfaqje, sepse ne shpesh rrinim tek hyrja për të prerë biletat. Por jo më shumë se kaq. Madje nuk kujtoj as shoqen që rrinte ngjitur me ndërtesën e Teatrit, të hynte dhe të dilte nga banesa e saj aq e veçantë. Nuk ishte më në klasë me ne, se studionte për piano në shkollën e Muzikës.

Vite më vonë, kam shkuar shpesh asaj rruge, sepse ndonëse nuk kishte vazhdimësi të drejtpërdrejtë, të shpinte në rrugë të tjera, ku jetonin miq dhe të njohur të mij. Dy prej tyre kishin ndërtuar në rrugët që lidheshin me këtë rrugë “të famshme” dhe njëri madje ishte martuar me një shoqen tonë të klasës. Edhe ajo pianiste.

E megjithatë nuk kujtoj kur është asfaltuar plotësisht. Ka qënë kjo ngjarje, që ka nxitur figurën bazë të poezisë së shokut tim. Unë kujtoj që deri në fundin e ndërtesës së Teatrit të Kukullave ishte e asfaltuar. Ndoshta edhe deri në hyrjen e shtpisë ku do xhironte Bertoluçi.

Kalova disa herë edhe gjatë vizitës sime të fundit në Korçë, por jo deri në fundin e saj. Duhet të jem kthyer në mes të rrugës për të marrë pas saj djathtas dhe kam kaluar para shtëpisë ku rrinte një tjetër shoqe e klasës. Ajo nuk rri më atje.

Shumë kujtime në atë copëz rruge, të cilës nuk ja di as emrin. Kur shoku im e vuri në një grup të përbashkët të ish-nxënësve në WhatsApp dhe tha që është një këngë për atë rrugë menjëherë mendova -”Mos!” sepse kujtova se do ishte kënga bajate “Posa dal i pirë moj nga Republika”, e cila s’di pse në mendjen time zhvillohet në atë rrugë. Sofika e bukur që ngjitet drejt saj dhe autori sarahosh, që e ndjek dhe bie përtokë.

Por ishte një tjetër këngë, tashmë e bukur dhe gjithë nostalgji, e krijuar mbi vargjet plot ndjenjë të shokut tim.

Të cilin e njoh prej një jete.

Partitë opozitare duhet të bojkotojnë Kuvendin

Të gjitha partitë opozitare duhet të bojkotojnë punimet e Kuvendit dhe të kërkojnë zgjedhje të parakohëshme. Nuk duhet t’i gënjejë mendja se mund ta përdorin si platformë për të demaskuar Ramën dhe qeverinë e tij. Tashmë sytë e gjithë popullit nuk janë më në Kuvend, por në Protesta në shesh. Nëse duan t’i bëjnë një shërbim Shqipërisë (qoftë edhe i fundit) të gjithë duhet të dalin me një deklaratë të përbashkët, që nuk shkojnë më në punime deri sa të plotësohet kërkesa bazë e protestuesve dhe që është “Dorëheqja e Ramës”.

Vërtet që ka një ngërç, sepse nuk dihet se sa Berisha do pajtohet me këtë ide, se “simbioza” e tij me Ramën mund të rrezikohet. Por ndoshta dhe ai mund të mendojë, se nuk ka se ç’të humbë nga Zgjedhjet e Parakohëshme.

Por bojkotimi i Kuvendit nuk duhet të shoqërohet me kërkesën për tu shpërndarë. Ky Kuvend nuk duhet të shpërndahet pa u ndryshuar më parë ligji për Zgjedhjet në Shqipëri, ligji famëkeq i nisur më 2009 nga Berisha me Ramën dhe i modifikuar më pas nga socialistët që kishin votat. Eshtë e domosdoshme.

Kjo do jetë edhe dëshmia për të huajt, se kemi të bëjmë me një Front të madh shqiptar kundër qeverisjes së Ramës.

Rëndësinë e atij ligji tmerrësisht të keq, e dëshmoi edhe Rama kur dje në Elbasan tha se po të bëhen zgjedhja të parakohëshme, nuk mund të formohen parti të tjera për shkak të afateve kohore dhe ai mund të fitojë edhe 100 vende në Kuvend.

Zgjedhje të parakohëshme me këtë ligj nuk duhet të kërkohen dhe nëse Rama do t’i bëjë, ato nuk duhet të pranohen.

Vërtet PS-ja e ka “forcën” e kartonave edhe për të miratuar ligje të tjera të poshtra, por tani duhet të përballet me forcën e “kartonave” të vizatuara dhe të shkruara nga proestuesit. Nuk është më e lehtë për t’i injoruar.

Shehaj, Qorri, Lapaj dhe ndonjë tjetër që ka dy tre deputetë në Kuvend, më parë se të dalin në protestë, duhet të bëjnë këtë deklaratë dhe njëkohësisht të hyjnë në bisedime me PD-në, që të njëjtën gjë të bëjnë dhe ata. Nuk jam i sigurt se sa mund të arrijnë, por e pamundur nuk është, se mes deputetëve të PD, ka të tillë që mbështesin protestën dhe ndryshimin e peisazhit politik në vend.

Nuk është e pamundur, që edhe deputetë të PS-së të kenë ndjerë fundin e Ramës dhe të përpiqen të shpëtojnë ç’ka mund të shpëtohet edhe nga karriera e tyre edhe nga forca e një elektorati që voton i lirë , pa presione nga administrata apo nga bandat. Sigurisht nuk do jetë Zengjineja apo Pëndavinji e të tjerë si ata, por mundet që mes deputetëve të PS, të ketë njerëz të papërlyer dhe me mend, që mund të vazhdojnë karrierën e tyre politike në një periudhë post-Rama.

Deputetët e PD-së dhe PS-së duhet të kuptojnë që koha e Ramës dhe e Berishës ka mbaruar. Nëse nuk duan që këmbanat e Protestës të bien edhe për ta, duhet të dalin nga qëndrimi “në bllok” për të ndjekur porositë e Liderit “histerik”. Eshtë koha kur edhe taktikisht i ndih ata, si dhe formacionet e tyre politike për të patur rolin në Shqipërinë që po vjen.

Ata ë nuk kanë futur para të pista në xhep dhe nuk i tremben shantazheve apo dosjeve të mundshme që të shkojnë në SPAK duhet të ngrihen për të bërë atë çka tashmë është e logjikshme. Cdo periudhë, që ka një nisje ka edhe një fund. Periudha e Autokracisë së korruptuar po perëndon dhe edhe pse korrupsioni nuk ka për tu larguar plotësisht nga jeta shqiptare, por diçka e ndryshme po nis. Sepse është vullneti i shumicës.

E gjithë klasa politike nuk “mund të shkojë në shtëpi”. Nuk ka akoma një klasë të re politike për ta zëvendësuar. Por kjo klasë që është, pasi të pastrohet nga Liderët dhe më të korruptuarit, duhet të përshtatet. Për një Shqipëri më pranë modelit Europiano Perëndimor edhe pse nuk mund të jetë një një Shqipëri Skandinave.

Për këtë nuk ka nevojë t’i bashkohen protestuesve, të cilët mund t’i dëbojnë. Mjaft të njohin vullnetin e tyre dhe të bëjnë atë që kanë në dorë. Të bojkotojnë Kuvendin deri sa Rama të bjerë dhe të shpërndahen pasi të kenë miratuar një ligj elektoral që ndryshon Sistemin e fitores të garantuar të dy Liderve, të cilët diktojnë se cilët do jenë përfaqësuesi i popullit.

Bëjeni o deputetë të panjollosur, se është edhe në dobinë tuaj!

Rama po përpiqet t’i japë zemër vetes apo PS-së?

Dje m’u duk se kryeministri i Shqipërisë ka një shfazim të plotë. Të kujton marrëzitë e Trump, kur bënte një humor të shpifur para 10 mijë përkrahësve të MAGA-s, duke imituar një gazetar që ishte në karrige me rrota. Por Rrump nuk e kishte nga halli, por sepse është Trump.

Rama me imitimin e zgjatur të ndikuesve (influencers), të cilat bëjnë foto gjatë protestës, dëshmoi se halli po e nxjerr plotësisht nga shinat, ku duhet të jetë një njeri gjashtëdhjeteca vjeçar, e për më tepër një përfaqësues shteti.

Por sjellja e tij tejet e ç’ekuilibruar nuk nisi dje në mitingun e Elbasanit. Ka prej të martës, kur ndjeu se protesta ishte shumë e vështirë për tu shuar me “zgjuarsinë“ e tij të pakufishme dhe për më tepër, po zgjerohej dhe po komentohej në gjithë mediat botërore. Kjo shton rrezikun për të mos u injoruar nga Brukseli dhe Zyrat e tjera europiane, sepse heshtjen e Departamentit të Shtetit e dinte që e ka të garantuar.

Unë kapa një pjesë të fjalës së tij në Elbasan dhe kuptova që është në panik dhe ka nevojë të kërkojë mbështetje nga “Kazerma” e tij, sepse ndjen që problemi është shumë i madh për tu “manaxhuar” vetëm. Trajtimi me epitete fyese i protestuesve si një turmë, që nuk mund t’i tregonte atij moralin, sepse ishin një tufë me njerëz që nuk kishin bërë asgjë për Shqipërinë, ndërsa ai e gjeti në llum dhe e ngriti në piedestal, dëshmonte se nuk ka as logjikën më të vogël se si mund të trajtohet një masë njerëzish që e venë atë moralisht dhe penalisht në një nivel me Berishën. Mbeti në të njëjtën gjuhë që ka përdorur për 20 vjet kundër Berishës dhe PD-së. Në të njëjtën gjuhë me të cilën dikur Enver Hoxha stigmatizonte “regjimin anadollak të Zogut”.

Në ndryshim të madh me “mitingjet 35” të Durrësit, Korçës, Vlorës, Rama doli si një “klloun” tragjiko-komik duke kërkuar me batuta dhe krahasime shumëngjyrëshe të ngjallte entusiazmin e turmës me servilë. Por dukej se i duhej ky entusiazëm jo vetëm për t’i futur ata në një betejë, që nuk mund ta fitojnë dot, por për t’i dhënë zemër vetes. Ndoshta ende i shërbejnë të qeshurat e Klosite të disa ministrave pranë tij, që i garantojnë atë “shefo je gjigand!” Po ashtu edhe brohoritjet e disa lanxhove të rinj, që nga sjellja duket se ishin kontigjent i Suel Celës.

Me narcisizmin e tij ai po i bën akoma më shumë dëm vetes. Duke krahasuar sjelljen e tij me atë të Berishës, ndërsa përfaqësuesit e PS-së ishin në grevë urie “për të hapur kutitë“, ndryshimi është si nata me ditën. Dhe Berisha arriti ta shpinte deri në fund mandatin, kurse duket se Rama e ka shumë të vështirë dhe këtë e ndjen tani me të gjithë qënien e tij.

Revolucioni i Flamingove nuk është me një profil ideologjik. Dhe pjesëmarrësit në të nuk kanë asnjë përgjegjësi për gjendjen e Shqipërisë se nuk kanë qeverisur ndonjëherë. Ndaj asnjë krahasim me periudhën para 2013 nuk vlen për të njollosur Protestën dhe pjesëmarrësit e saj më të zjarrtë. Njollosja dhe stigmatizimi i kundërshtarëve ishte një nga cilësitë që kishte sho Enver dhe e kishte përdorur me sukses kur Udhëheqja e tij kishte pasur probleme të mëdha, si në rastin e Konferencës së Tiranës më 1956. Atë fletë të Historisë së Partisë e kanë mësuar përmendësh Rama dhe Berisha. Por këtë rradhë para tij nuk ka emra të përfolur për keqqeverisje. Ndaj dhe i duhet të përdorë emrin e Muç Nanos, që e kishte dërguar vetë ambasador në Zvicër edhe pse pa ndonjë kualifikim, si e pranonte dje vetë. Sepse “normal”, ai është “vetë Ali dhe vetë kadi” dhe mund të emërojë ministra, ambasadorë dhe presidentë pa asnjë kualifikim.

Por pikërisht se me arrogancë dëshmon se është “vetë Ali dhe vetë kadi” edhe për këtë janë ngritur njerëzit në Tiranë dhe në botë. Se nuk mund të durojnë më arrogancën e një uzurpatori të pushtetit, që jo vetëm i vjedh , por edhe ja u tund në sy përbuzjen e pakufishme të tij.

Imitimi i shpëlarë i influencereve, në skenën përballë “klakerëve” të ngazëlluar tregon se Ramën tani e tremb gjithshka. Edhe pozat që marrin “bibat” në protestë, ndonëse këto skena “rropulli përzjerëse” i ka bërë vetë me videon me me Ter Kokën kur ftonin Nasip Naçon, me gjunjëzimin para Melonit apo me selfit me VIP-a të huaj dhe vendas. Mjaft të përsëritë disa prej tyre dhe mund të gajasë gjithë PS-në e Elbasanit, Peqinit, Gramshit, Librazhdit dhe të Dumresë.

Mandati i këtij “kllouni” nuk do mbyllet më 2029, sikundër e deklaron për t’i dhënë zemër vetes. Edhe nëse nuk rrëzohet nga kjo protestë, “Rama vërtet ka maru”. Ajo ç’ka pres është një deklarim i hapur i Brukselit pro Revolucionit Flamingo, për të qënë i sigurt se dhe nga ato zyra tashmë po i bëjnë të qartë:

“I dashur Edi, që deri më tash na ke knoq me barcaleta, duhet të dalësh në pension! Ke maru!”

Unë dhe Korbi - poemë (9)

 

* * *

Por Ai i uli flatrat sërish

Dhe më shihte ngultas si të isha një libër i hapur

Që ai e lexonte gërëmë më gërmë

Madje edhe gjithshka që mes rrjeshtash ish’

C’ka kishte të rreme lehtas për të kapur.

Gjithshka që ishte krejtësisht e cekët

Tejet e largët nga e Vërteta Absolute,

Apo një amalgamë xehesh librave nxjerrë

Zakonisht fundin duke përpirë me ngutje

Që nuk është më shumë se një Dituri e mjerë.

Atë po bënte me atë vështrim qortues

Ndërsa gati padukshëm kokën tundte

Nuk ishte më filozofi i errët zhbirues

Por gjyqtari i ashpër i veshur me të zezën togë

Që po jepte më të rëndin dënim që mundte.

“ Nuk dua nga Lartësia jote të kërkoj mëshirë

Padija në vetvete nuk mund të jetë krim.

C’ka më ka rënë në dorë kam lëçitur me dëshirë

Ditëve të fëmijërisë pasi kisha lënë topin

Dhe netëve të adoleshencës deri në agim.

Nëse mendjes të njomë të një djaloshi

Gjatë shekujsh leximesh i mbeti një mishelë

Nuk qe se s’dinte të përzgjidhte më të mirat

A të shijonte mollët prej pemës së dijes vjelë

Por se në të papluguarën mendje të tij binin shirat

Të rrëmbyeshëm shira të dijeve të rreme,

Që rrëmbenin me vrull çdo farëzë të pambirë

Të rremë profetë portat e qiejve të gënjeshtërt hapnin

Dhe rob i Hiçit mbetej, nuk ishte më i lirë.

Nuk ndjente më asgjë thuajse se s’kishte shqisa

Veç valëve që këmbët i përkëdhelnin

Dhe erën që përkundte të gjelbërtit lisa,

Por se çishte mendimi dhe kush e pat krijuar

Përse njerëzit duheshin, por vrisnin duke luftuar

Përse për tu nderuar duhet të vrisnin Atin,

Si ishte e mundur që të përshkueshëm kanë shtatin

Ndërsa ndjehen më të fuqishmit e Pafundësisë

Këto e mjëra pyetje të të tjera mbetën pa gjegje

Nga të Shkencës libra dhe të Filozofisë.”

* * *

Ruhuni nga Kina!

Kjo parrullë, që më kujton të vjetrin shënim “Ruhuni nga Boja”, i cili përdorej në Shqipëri kur luheshin mjediset ose stolat e parqeve me bojë vaji, ishte pak a shumë esenca e një paralajmërimi në Instagram, që më bëri një bashkëatdhetar që banon në Boston. Quhet Mirel Sharrxhi dhe ka të ngjarë të jetë me origjinë nga Korça, ndonëse sharrxhinj ka pasur në të gjithë Shqipërinë. Gjithsesi, shkaku i paralajmërimit ishte një koment i imi, në një postim të tij të një skene nga filmi i mirënjohur i Caplinit “Diktatori”. Kisha vënë re në postime të mëparshme të tij, që ishte një përkrahës i flakët i MAGA-s, ndaj dhe komenti im kishte të bënte me Trump, që nuk është shumë larg mendësisë për tu bërë një Diktator, i cili vendos për të gjithë botën.

Përgjigja e Sharrxhiut, ishte që ne po flinim dhe nuk kuptonim se po hynte Kina, por ankoheshim për SHBA-në. Nuk di nëse e kishte për mua si shqiptar që banoj në Kanada, apo di se jam një shqiptar që banoj në Korçë. Gjithsesi ai më paralajmëroi për Kinën.

Unë u kujtova për kohën kur isha fëmijë dhe me shokët prisnim që shokët kinezë që ndihnin për ngritjen e TEC-it, Uzinës së Instrumentave dhe të ndonjë fabrike tjetër në Korçë, të na jepnin ndonjë distinktiv me fytrën e Maos. “Kinez nëm një stemë!” ishte kërkesa për njerëzit me sy të vegjël dhe me rroba si uniformë doku. Dukeshin paqësorë dhe edhe pse të huaj, vetë nuk kam pasur ndonjëherë bezdi prej tyre. As qeshja shumë kur talleshin në mënyrë bajate në estradat shqiptare, pasi u prishëm me ta.

Këtej njoh shumë të tillë dhe janë përgjithësisht miqësorë, edhe pse është e vështirë t’i kuptosh nëse janë të gëzuar, të mërzitur apo gjithë inat. Një popull krejt i ndryshëm nga ne ballkanikët.

Po le të kthehemi në paralajmërimi se Kanadanë po e “pushton” Kina, ose se Shqipëria rrezikon të bjerë nën ndikimin e shtetit kinez.

Unë nuk di se sa është “rreziku kinez” për Shqipërinë edhe pse kam parë në gjithë qytetet mesdhetare “shokë kinezë“ që kanë biznese të vogla dhe shëtisin rrugëve apo hipin në mjetet e transportit publik. “Invazioni kinez” është një realitet i vendeve të pasura dhe më pak të pasura. A paraqesin ata rrezikshmëri për të marrë në të ardhmen kontrollin e këtyre vendeve? A janë një pjesë spiunë të regjimit hibrid komunisto-kapitalist kinez?

Do doja të kisha përgjigje të saktë rreth këtyre dy pyetjeve, por nuk jam në gjendje t’i rrok plotësisht me mendje. Kina me këtë sistem të përzjerë, është vërtet një realitet i pazakontë dhe ndoshta i rrezikshëm. Gjithashtu fakti që po përhapet shumë në Afrikë, një kontinent tashmë i injoruar nga SHBA dhe Europa, e shton më tepër një shqetësim të logjikshëm timin. Pa pasur panik dhe pa u preokupuar se kinezët do marrin në dorë kontrollin e Kanadasë.

Por nëse është kush që po i ndih kinezët për të rritur ndikimin e tyre në botë është pikërisht Trump me politikat e tij , të brohoritura nga MAGA dhe sharrxhinjtë e Bostonit, Teksasit apo Montanas. E gjithë politika e tij agresive e tarifave ndaj Europës dhe Amerikës Latine, e gjithë sjellja mbështetëse e genocidit në Gaza dhe përfshirja në luftën ndaj Iranit, e gjithë politika e shkatërrimit të USAID dhe e largimit nga Institucionet Ndërkombëtare, kanë qënë në dobi të komunistit Xi dhe të Partisë të tij.

Ndaj mua nuk më trembin politikat liberale të vendeve të zhvilluara kapitaliste, por pikërisht politikat e verbra dhe agresive të Trump dhe të të tjerëve të ekstremit të djathtë, që kanë qasje të njëjta ndaj Kinës.

Sigurisht që ka një problem të madh për rendin botëror, dhe që është marrja me dhunë nga Kinezët e Taivanit. Eshtë po aq i vjetër sa është edhe shteti komunist me popullsi mbi një miliard. Një luftë në atë rajon rrezikon edhe më shumë se sa ka rrezikuar lufta ruso-ukrainase apo edhe kjo e fundit e Iranit. Unë uroj të mos ndodhë se do ketë përfshirjen e Amerikës, Japonisë dhe të Koreve. Por rrezikut se kinezët mund të marrin në kontroll Kanadanë, ose se ideologjia e tyre mund të infektojë kanadezët, shqiptarët, grekët dhe italianët, mund t’i përgjigjem lehtësisht se është një rrezik imagjinar, i sajuar në “think tanks”, të cilat janë ose pa shumë mend, ose ju shërbejnë interesave të caktuara militariste.

Shpesh flitet se Kanadaja duhet të mbrohet më mirë nga një rrezik militar, që mund t’i vijë prej Arktikut nga Rusia dhe Kina. Më duket tërësisht i sajuar. Le që kinezët nuk kufizohen me zonat e Arktikut edhe pse mund të kenë ambicie të hynë në ato zona për të përfituar nga pasurit natyrore.

Nuk ka pasur ndonjëherë luftë në Arktik.

Ndaj nuk i trembem Kinës, por i trembem Trump dhe ekstremistëve që mendojnë si ai.

Sa për Mirel Sharrxhiun them se dhe ai vetë duhet të trembet më shumë nga virusi MAGA që ka marrë se sa nga shokët kinezë, të cilët mbase nuk i ka parë në Shqipëri kur shëtisnin në grup të veshur me uniformat e tyre civile prej doku.

Nga fjalimet tek vizioni për Shqipërinë e re

Flamingot nuk po e përdorin si duhet kohën që kanë në dispozicion dhe që nuk është e pafund.

Dua të përmend një ngjarje të kohës së Parlamentit Shqiptar, kur Zogu ishte kryeministër dhe Noli, Gurakuqi dhe të tjerë ishin deputetë të opozitës.

Një sekretar i Ahmet Zogollit, të cilin ai e dërgonte për të ndjekur punimet e Parlamentit, kur shkonte për të raportuar në zyrën e Kryeministrit, plot mbresa nga fjalimet e folësve në sallën e përfaqësuesve të popullit, i lexonte Zogut nga blloku i shënimeve se ç’kishte thënë Noli. Zogu, një politikan m përvojë e ndërpriste duke i thënë: “Mor leri këto fjalët e Nolit, se ai është poet, po më thuaj shpejt se ç’tha Luigj Gurakuqi.” Me të drejtë Bajraktari i Burgajetiti i trembej vizionit të qartë politk dhe shtetëror të shkodranit të mënçur dhe të mirëshkolluar.

E përmenda këtë për të thënë se krahas fjalimeve spontane të njerëzve të thjeshtë, që shpesh emocionojnë turmën e dëgjuesve, Flamingot duhet të nxjerrin menjëherë ata njerëz të mënçur, që mund të jenë udhëheqësit e Shqipërisë së re.

Dhe më kryesorja, ata të rinj apo mesoburra e mesogra, që do i dalin për zot vendit duhet të shpalosin se cili është vizioni i tyre për Shqipërinë e Re. Këtë po presin të dëgjojnë përfaëqsuesit e ambasadave të vendeve më të rëndësishme. Ende kjo nuk del nga parrullat dhe nga fjalët ndonjëherë kontradiktore të folësve, të cilët jo vetëm që mund të kenë shikime të ndryshme për të ardhmen e Shqipërisë, por ndonjëherë edhe ngatërrojnë se cili është qëllimi i sotëm i revolucionit Flamingo.

Për mendimin tim theksi duhet të vihet fort tek Keqqeverisja, Korrupsioni dhe Arroganca e Pushtetit.

Udhëheqësit e ardhshëm të politikë shqiptare duhet të shmangin disa retorika, të cilat janë të pranishme në protestë dhe mund të trembin europianët dhe amerikanët.

• Retorikën tepër nacionaliste, e cila shoqërohet edhe me Harta të Shqipërisë etnike. Eshtë e rrezikshme, e papranueshme për Europën, krijon idenë se lëvizja ka një karakter të theksuar nacionalist.

• Retorikën antihebre dhe antiIzrael. Eshtë raciste në vetvete, por dhe shumë budallaqe, sepse Shqipërisë nuk i vjen asnjë rrezik nga Izraeli apo nga çifutizimi, si po shprehen hapur disa folës dhe shumë idiotë të njohur si Alfred Cako dhe avokati Goxhaj.

• Retorikën antikapitaliste, që në ndonjë rast, veç njerëzve të thjeshtë, e përdor edhe Arlind Qori.

• Retorikën kundër investimeve të huaja, fshehur pas idesë se çdo gjë duhet të jetë për shqiptarët dhe vetëm për shqiptarët. Nuk hyet në Europën e Bashkuar me këtë lloj vizioni.

• Retorikën kundër Ivankas dhe burrit të saj. Nuk është faji i çiftit që thurri ëndërrën për të fituar lehtësisht në bregdetin e Adriatikut, apo për të pasur Sazanin si ishull privat. Atyre ju është sugjeruar kjo nga tanët (Rama) dhe ju është bërë “shesh dhe det me lule”. Askush nuk i refuzon fitimet e lehta.

Mund të ketë edhe fjalime të tjera, që shprehin ksenofobi ose dhe racizëm, por unë nuk kam durim të ndjek fjalimet e panumurta që mbahen para Kryeministrisë.

Shqipëria nuk ka asnjë problem që i shkaktohet nga të huajt. Nuk ka pasur dhe as nuk ka skenare, që hartohen në disa Zyra që na i duan të mirën apo të keqen. Të mirën dhe të keqen i kemi bërë vetë, që kur e formuam shtetin shqiptar dhe nuk na i ka bërë as amerikani, as turku, as anglezi, as rusi, as kinezi, as greku, as sërbi, as italiani dhe as gjermani.

I kemi bërë vetë gjërat e mira, ashtu sikundër kemi bërë të këqijat që kanë qënë më të shumta.

Ndaj Flamingot nuk duhet të bien pre e fjalëve marroke për armiqtë e jashtëm. I kanë përdorur boll Enveri, Saliu dhe po i përdor edhe Rama.

“Zogjtë elegantë rozë“, që janë mjaft ndërkombëtarë duhet të shpalosin vizionin e tyre të qartë për një Shqipëri të Re pro europiane dhe pro amerikane, në luftë kundër korrupsionit, në mbështetjen pa kushte të tregut të lirë dhe në hapjen ndaj të gjithë kombeve dhe shteteve, që kanë vizion dhe praktika shtetërore të ngjashme me tonat.

Vetëm atëhere do kenë mbështetje të plotë nga Europa dhe që është një mbështetje e domosdoshme për çdo Lëvizje politike të një vendi të vogël.