Trump, Meloni, Rama dhe të tjerë palaço

Ka një përplasje qesharake në mediat botërore mes deklaratave të Trump dhe kryeminstres italiane Meloni. Sipas “The Donald” italania Meloni i ishte lutur të bënte një foto me të gjatë takimit të G7 në Paris. Meloni e hodhi poshtë si gënjeshtër dhe vazhduan komentet mes analistëve dhe komentatorëve se “a e lagu bishtin dhelpra apo nuk e lagu”.

Them se nuk kemi parë të tillë “legenllëk” drejtuesish shtetesh gjatë jetës sonë si në këto vitet e fundit.

Ndonjë deklaratë apo veprim ekstrem ka pasur gjithnjë, si mund të përmendet “nxjerrja e këpucës nga Hrushovi në OKB për t’i rrënë podiumit që të mbahej qetësi” apo kur presidenti amerikan Xhonson pas një fjale të mbajtur nga kryeministri kanadez Pearson më 1965 i tha “më përmore mbi qilim!”. Ka patur deklarata “të kripura dhe të tepruara” nga Cërçill, De Gol, Nikson dhe të tjerë personalitete të njohura politike, por asnjëherë kaq të shumta dhe në këtë nivel si në këtë shekull që ka kaluar vetëm një të katërtën e tij.

Sigurisht që Trump ka “pjesën e luanit’ në gjithë këtë palaçollëk shtetarësh, por nuk është ai që e ka nisur. “Anormaliteti “ i sjelljes të një kreu shteti nisi me Berluskonin, i cili e filloi me shakatë e tij erotike pa kripë dhe vazhdoi deri në komentet për prapanicat e Angela Merkel apo për “marrjen ngjyrë në diell” të Obamës. Jo më kot, Mbretëresha Elisabetë, gjatë një fotoje kolektive pas një takimi të G20, kur Berlu nisi të thërriste “ zoti Obama”, ju tha të pranishmëve :“po ky budalla ç’thërret kështu?”

Duket që modeli “Berluskoni” ju pëlqeu shumë politikanëve të tjerë, të cilët nisën të përdornin nga këto lloj “karagjozllëqesh” jo vetëm në rrethet e tyre të ngushta, ku lakejtë gajasen me shakatë e bosit, por edhe në konferenca shtypi si dhe në takime me homologët e tyre. Janë të njohura shumë veprime jo prej burri shteti të Putin, mes të cilave sjellja e qenve të tij në një takim me Merkel duke ditur që kancelarja gjermane nuk i duron dot qentë.

Por Trump theu çdo rekord dhe do duhen faqe të tëra për të shkruar deklaratat e tij publike me fyerje ndaj krerëve të tjerë të shteteve, vendeve të veçanta, që janë të turpshme për një adoleshent rrugaç.

Dhe këtij “kllouni”, kryeministrja italiane Meloni i thurrte lavde dhe mundohej t’i “fitonte zemrën” në dobi të mbështetjes së tij për “Fratelli d’Italia” dhe për Italinë. Por Meloni nuk ngurronte të flirtonte hapur edhe me Musk dhe të sillej si e papërgjegjshme edhe me “kllounin” tonë, Edi Rama.

Puthja e tij ndaj saj në një takim mes shumë krerësh shteti dhe përpara fotografëve nuk ishte lajthitje e Ramës. “Shakara të tilla bajate” Edi ka provuar më parë, në takime private apo në pushimet në vilën qeveritare në Vlorë, që i jepnin zemër për ta provuar edhe faqe gjithë botës. Dhe vazhduan me rënie në gjunjë në të tjera takime bilaterale apo ndërkombëtare. Rama nuk e njeh turpin para opinionit publik shqiptar, por duket se as Meloni nuk ka turp para italianëve.

Dhe duket që politikanët e tjerë të lartë, edhe pse mund të jenë më të përmbajtur, shohin me simpati këto sjellje në publik, që njerëzve me mend “ju sjellin zorrët në goja”. A vjen kjo nga që froni të bën që vetja të të duket i pagabueshëm dhe mund të mos përfillësh asnjë etikë morale njerëzore, unë nuk jam i sigurt ta them. Por një president si Holland i Francës , që shkonte tek e dashura me motoçikletë dhe kaskë si shpërndarës picash, nuk mund të jetë gjë tjetër veçse një idiot i papërgjegjshëm.

Nuk di se ç’’mund të bëjë në të ardhmen Trump, Meloni, Lukashenko apo Rama, për të përmendur vetëm disa nga këta “palaçot” sjelljet e të cilëve janë më të njohura.

Ndoshta dëshira për popullaritet dhe sa më shumë ndjekës në rrjetet sociale, i bën disa prej tyre të bëjnë çdo lloj “kllounade” për të qënë në qëndër të vëmendjes. Por tani nuk kanë pse të mundohen shumë vetë, sepse Inteligjenca Artificiale krijon mundësi për video ku këta shfaqen me të gjithë personalitetin e tyre prej “shakaxhiu defiçient”.

Duket që nuk kemi më nevojë, që këta vetë të krijojnë situata të tilla të turpshme.

Shkolla e qeverisjes nuk mund të bëhet ndërsa qeveris

Ka shumë njerëz, të shkolluar ose jo, të cilët thonë “po të isha unë kryeministër do bëja këtë e këtë dhe nuk do e lija vendin në këtë gjendje që e ka lënë ky kryeministër”. Eshtë qëndrimi i atij që nuk di. I atij që i duket jo shumë e vështirë të shkruajë një roman, a të jetë manaxher i një hoteli, apo edhe të drejtojë një fermë blegtorale. Dhe të gjitha anë të vështira se duan përvojë dhe shkollim.

Rrethanat tepër të ve]anta të situatës postDiktatoriale të Shqipërisë e sollën që në qeverisjen e vendit të vinin njerëz pa përvojë qeverisjeje.

Por kjo nuk u ndal vetëm në qeveritë e para të shekullit të XX. Vazhdoi edhe në këtë shekull dhe tani kemi një kryeqeveritar, që kujton se jo vetëm di si të qeverisë, por se është më i miri në atë profesion.

E vërteta është se Edi Rama ka ambicie, ka vullnet, ka edhe prirjen të mësojë, por ka një mungesë në bazat themelore të njohurive për qeverisjen e një vendi. Po njëlloj ka qënë Berisha, Nano, Meta, ndërsa torollozi Majko as nuk mund të konsiderohet si dikush i i denjë për një post aq të lartë.

Ky lloj amatorizmi i shoqëruar me korrupsion dhe megalomani në rastin Rama; me korrupsion dhe prirje shtypëse tek Berisha; me korrupsion dhe dembelizëm tek Nano; me korrupsion dhe injorancë tek Meta kanë shpënë që qeverisja në vend të ketë qënë gjithnjë e më e keqe dhe sa ka ardhur dhe është përkeqësuar.

Më e keqja dhe më antishqiptarja tek këta qeveritarë ka qënë se asnjëherë nuk janë munduar të krijojnë shkolla për të krijuar qeveritarë të së ardhmes. Ilir Meta ju jepte poste të larta atyre që, s’kishin mbushur të 30-tat dhe inkurajonte edhe korrupsionin e tyre (e dokumentuar tek videoja e Dritan Priftit); Nano ju thoshte ministrave dhe zvministrave rishtarë se patjetër që duhet të merrnin 10% e tenderave, se duhej të visheshin me kostume të shtrenjta kur shkonin në Bruksel; Berisha “mbyste” ]do grup të rinjsh që kishin ide të tjera qeverisëse; Rama krijon shkolla partie në Jalë ku të rinjtë mësojnë se si të jenë veprimtarë partiakë që do sigurojnë pushtetin e tij autokrat sa më të gjatë. Asnjë nga këta nuk mendoi asnjë ]ast të vetëm për të lënë një grup pasardhës që është trajnuar për të qeverisur dhe mund të jenë në gjendje të drejtojnë Shqipërinë kur ata të largohen nga Froni.

Ndaj në këtë drejtim gjendja e klasës politike shqiptare është në pikën fillestare të vitit 1991, kur nuk kishte klasë të përgatitur qeverisëse për shkak të Diktaturës. Ndaj kushdo që të vijë dhe të zëvendësojë Ramën dhe Berishën nuk di të qeverisë dhe duhet ta mësojë profesionin e kryeminstrin duke qënë në detyrë.

Eshtë si të emërohesh kryekirurg dhe të fillosh të bësh operime për të mësuar zanatin.

Ndaj edhe sikur i ndershëm të ishte Rama do qeveriste jo mirë. Me ato njohuri që ka patur në rininë dhe në kohën e burrërisë të tij, pa patur këshilltarë të mirë dhe këta të ishin njerëz me integritet, që ishin në gjendje t’i thonin që kjo nuk bëhet kështu, që këto politika që po ndjek janë të gabuara etj etj.

Por dikush që nuk di e ka shumë të lehtë të mendojë se di shumë. Kjo duke pasur edhe përvojën e socialistëve Majko dhe Meta si kryeminstra, sigurisht që Ramës do i dukej se kur e bëjnë këta, si mos e bëj unë që di kaq gjuhë të huaja dhe kam lexuar kaq e aq libra. Këtyre i shtohen edhe gjithë “lapangjozët” që ju rrinë pas për të përfituar dhe i thonë: “Sa i madh je shefo!”

Ndaj edhe për këtë arsye e quaj të domosdoshme që të gjithë njerëzit e shpënë në poste të larta qeverisëse nga Rama dhe Berisha, të largohen për një kohë sa më të gjatë nga mundësia për të qeverisur. Edhe po të mos jenë të korruptuar. Por si të paaftë! Si “peqelepistë“ që kanë asistuar një qeverisje të keqe të një kryeministri të keq.

A është e mundur?

Nuk kam përgjigje për këtë, se nuk mund të miratosh ligje që ju heqin të drejtë njerëzve të caktuar të garojnë për një post të përfaqësuesit të popullit apo qeverisës.

Por nëse njerëz me horizont, me dashuri për familjen e tyre dhe për popullin e tyre, do vijnë në krye të partive të mëdha që do kenë më shumë vende në Kuvend duhet të largojnë ata që kanë qënë pjesë të qeverive Berisha dhe Rama.

Dhe njëkohësisht të krijojnë shkolla për të mësuar mirë administrim dhe qeverisje.

Sepse një Shqipëri e Re ka nevojë jo vetëm për njerëz të ndershëm, por për njerëz që dinë të qeverisin.

Unë dhe Korbi - poemë (11)

 

* * *

Gjithshka e pështolli errësira

E thellë, e zezë, më e frikshme se nata

Ku sytë nuk mund të shohin asgjë që do,

As të lëkundshmen dritë të qirit, as xixën,

As flokët e verdhë që dikur zhdukeshin në të Parisit Metro.

Ishte tmerrësisht e errët dhe qullët

Që nuk të linte të kapeshe si i verbri tek muret

Që të bënte të humbisje dhe forcën e rëndesës

Që të vriste keqardhjen për çdo gjë të humbët,

Që të bënte të dridheshe nga kotësia e pendesës.

Të fshinte çdo fije ndjenje të bukur

Fëmijërisë përjetuar a dashuris të parë,

Ditën kur ajo marrëzisht më pat puthur,

Dhe kur rrugën kisha marrë drejt largësive

Pemën tonë pushtonte dhe dridhej duke qarë.

Të errësonte atë të akullt shkëlqim

Mëngjesit kur ati im kishte ikur,

Mes “Pseve” torturuese tonat dhe të tij

Kur i braktisur dhe fajtor isha ndjerë

Dhe me timen dorë çdo dritë të së ardhmes pata fikur.

Të mjegullonte ndërmjet neuroneve të mija

Atë dritë të butë mëngjesi që varej në të veriut dritare

Dhe një ndriçim të bukur buzëve ju jepte

Buzëve të së mirës nënë time

Që atë ag ishin mbyllur për fare.

E kuptova që kishte ndodhur ajo që vitesh prisja

Në ngadhënjyesen errësirë isha futur,

Nuk kisha mundur marrëzisht të mbijetoja

Të përkundja absurditetin e një universaleje dëshirë

Që të gënjen se Përjetësia është e mundur.

* * *

Në betejë mund të hidhet Ilir Pëndavinji

Revolucioni Flamingo i ka vënë në vështirësi socialistët. Një video që qarkullon në Internet dhe që nuk duket se është e krijuar nga Inteligjenca Artificiale, tregon fytyrat e vrerosura të krerëve socialistë, që dëgjojnë me vëmendje fjalën e shefit të madh. Nuk dihet as se kush e ka bërë videon dhe pastaj e ka nxjerrë në “tregun e lirë“, sepse telefonat janë dorëzuar para hyrjes në sallë, por ndoshta vetë ekipi IT i Partisë Socialiste, që duket se filmon çdo veprimtari për ta pasur në Arkivin e Komitetit Qëndror të Partisë. (Apo nuk ka më tani Komitet Qëndror?)

Të pushton trishtimi kur sheh merakosjen e krerëve të shtetit, në këtë hapje të sezonit turistik, kur të gjithë duhet të jenë të gëzuar, entuziastë dhe çakërrqejf, se shkollat po mbarojnë dhe pas dy javësh do i lëshohen dy deteve që lagin Atdheun e dashur. (Më të shumtit shëllehen pranë deteve të tjera në botë, por ky nuk është mëkat.)

Por mënxyra ka ndodhur dhe ata nuk mund të buzëqeshin, sepse një grup “axhaminjsh” tashmë ka tërhequr shumë pasues me ato flamingot e tyre të shpifura dhe po kërkojnë në “sahan kokën e Shefit”. (Disa mezi po presin që koka e Shefit të fluturojë, se ju ka ardhur në majë të hundës nga poshtërimet që ju bën rregullisht, por puna ja u do të duken të mërzitur.)

Dhe më e keqja është se i Gjatgjithëfuqishmi, po ju kërkon hesap se pse nuk po prononcohen hapur kundër Revolucionit Flamingo, duke përjashtuar vetëm djalin kurajoz nga Librazhdi, Taulant Balla. Ai ka shtuar se është “dhe i vetëm trim në luftë“, por fytyrëvrerosurit e dinë, se po ja hodhi këtë rradhë, disa koka prej tyre do priten. Dhe kjo i bën të mendohen thellë se nga t’ja mbajnë. T’i “hyjnë detit më këmbë dhe të sjellin Ivankën nga jahti në Zvërnec” apo “të dalin një xhirro nga protesta dhe t’ju shkelin syrin Flamingove”?

Më kapi pikëllimi ndërsa shihja aq të mërzitur Peleshin, Manastirliun, Ikonomin, Braçen, Kukon, Hoxhën, Shehun, Miskën, Markon, Shoqen Shenka, Murrën e tërë të tjerët, disa të posakthyer nga bota e nëndheshme për të përballuar këtë “situatë të jashtëzakonshme”, e cila mund të kapërcehet vetëm me “mobilizim të jashtëzakonshëm”.

E vetmja shpresë që më bëri mos bija në dëshpërim ishte pamja e shpenguar e Ilir Pëndavinjit. Deputeti aq i famshëm për “heshtjen lakonike” të tij, tundte një stilolaps si për t’i thënë Shefit, që “vetëm pena e tij mund ta shpëtojë“. Ishte një zotim i heshtur, që ai do nisë të shkruajë pa ndërprerë, gjithë ato ide që ka bluajtur në kokën e tij asimetrike gjatë tre legjislaturave. Ndoshta “karshillëku” kishte edhe nënkuptimin “nëse e do shërbimin e penës sime” duhet të paktën të më vesh Ministër të Jashtëm. Pëndavinji zotëron 5-6 gjuhë të huaja, nga të cilat, greqishten e ka gjuhë të nënës. Dhe për më tepër ka shpënë në përsosmëri artin e “të mosfolurit”, gjë që e bën një diplomat të shkëlqyer.

Ndaj pavarësisht nga videoja e trishtë, “djalli nuk është aq i zi sa duket”.

Le të presim ndryshimet e shpejta në Qeveri dhe nëse emri i Ilir Pëndavinjit do jetë atje ku ai e meriton, atëhere mund të them me bindje se Revolucioni Flamingo do dështojë.

Do realizohet kështu edhe profecia e Baba Vangas, profeci që nuk është kuptuar mirë dhe është mbajtur tepër sekret dhe që fjalë për fjalë është:

“Shqipëria do shpëtohet nga Gjuhëpreri”

Eshtë Brezi X, Brezi i Mashtruesve?

Po flitet që Revolucioni Flamingo është meritë e Brezit Z. Ndodh jo rrallë në Historinë Botërore, që përplasjet brenda një vendi janë përplasje mes brezave. Dikur përdorej edhe termi Lufta e Brezave, që për mua është diçka e stisur se duket e vështirë të konceptoj grupmosha të caktuara të prera si me thikë, që mbartin karakteristika tepër të veçanta. E megjithatë në sociologjinë botërore çështja e brezave pranohet dhe unë me krenari e quaj veten se jam një “baby boomer”.

Por a është përplasja në Shqipëri mes Z-esve dhe Bejbiboomerve?

Edhe pse Saliu dhe Edi i përkasin brezit tim, unë do thoja se Brezi Z po lufton për të ulur nga pushteti Brezin X, që është brezi që nis me të lindurit më 1965 dhe përfundon më 1980. Eshtë ky brez që “kontrollon” Shqipërinë sot dhe që ka meritën e madhe që e ka shpënë korrupsionin “në majat më të larta”.

A janë X-sat Mashtruesa të lindur?

Unë do rrjeshtoj më poshtë disa emra shqiptarësh të atij brezi, që janë “bajagi mashtruesa” por nuk dua të nxitohem në një përfundim që X-sat janë të gjithë të lindur, ose të gjithë të formuar në adoleshencën e vonë.

X-sat trashëguan në Shqipëri pushtetin që kishin “boomsat”. Por nëse ka një deformim në karakterin e tyre, mendoj se i përket periudhës së fundit të Diktaturës dhe fillimit të ndryshimit të madh. Pjesa më e madhe e tyre ishin të rinj dhe më pak ishin adoleshentë dhe fëmijë, Por diçka ndodhi në atë ndryshim sistemi, që i bëri që përgjithësisht të humbnin busullën morale. Dhe për këtë, ilustrim që vlen më shumë është ai i X-save shqiptarë që jetojnë në Amerikën e Veriut. Disa shembuj do i marr prej tyre. Emrat që do ve më poshtë nuk janë nga rëndësia, apo nga shkalla e të qënit mashtruesa, por sipas rendit alfabetik:

Ben Blushi – I lindur më 1969 me disa profesione, tani shkrimtar i njohur. I përfolur për mashtrime kur ishte gazetar, deputet, prefekt dhe ministër. Nuk di të them nëse mashtron edhe si shkrimtar, sepse të shkruarit në vetevete është një lloj “mashtrimi artistik”.

Fotini Allteni – E lindur në Tiranë më 1967 ose 1968, pa universitet, tani Filantrope e shquar ne banim në Florida. Mashtruese e një niveli mjaft të mirë.

Ilirjan Pëndavinji – I lindur më 1970. Me profesion mjek (të pa ushtruar), deputet i Korçës në 3 legjislatura dhe një mashtrues i nivelit mesatar, sepse mesatare e ka edhe pozitën në pushtet.

Kristi Minga Ravoniku – Lindur më 1969 ose 1970 me profesion urbanist. Banues në Florida dhe tashmë pastor. Mashtrues i niveleve të ulta, por tani ka evoluar edhe në nivele qiellore.

Niko Peleshi – Lindur më 1970 dhe ka pasur disa profesione. Si Kryetar i Kuvendit Popullor duhet edhe nivelin e mashtrimit ta ketë në nivel sipëror, se ja kërkon vendi.

Sotiraq Filo – Lindur më 1970 me profesion inxhinier elektronik. Njihet si mashtruesi “me dorashka” se është i kujdesshëm për t’ju lënë vartësve të firmosin dokumenta të cilat i di që bien ndesh me ligjet dhe rregulloret.

Po e ndal listën këtu edhe pse në mendje më vijnë plot mashtrues të tjerë, të cilët i kam njohur vetë, por janë dhe nga ata, që ose janë dënuar, ose janë përmendur hapur në media për korrupsion. Dhe korrupsioni është një nga format e mashtrimit.

Eshtë e kotë të përmend Erion Veliajn, apo Ilir Metën, sepse janë ende në proçes gjyqësor dhe për ta vlen “prezumimi i pafajësisë“. Gjithashtu nuk ka pse zgjatem me Farmacisten e Ekzaltuar, apo me një kolege që dikur ishte Kryekomsomolase dhe përfundoi mbështetëse e Trump, me ndonjë koleksionist arti apo të tjerë emra të shumtë që gëlojnë në Kuvendin e Shqipërisë apo në Qeverinë Socialiste. Gjithashtu është e kotë të thellohem në një analizë, nga e cila mund të nxjerr shkaqet se përse ky brez u kthye në shumicën e tij në një Brez Mashtruesish. Nuk është e pamundur që kjo të vlejë edhe për vende të tjera ish-socialiste.

Ndoshta ndryshimi i madh ekonomiko- shoqëror i traumatizoi dhe filloi t’ju dukej si normale ajo që është e paligjshme.

Por Brezi Z, të cilët janë kryesisht fëmijët e Brezit X, janë ngritur për të përmbysur botën e prindërve, se e ndjejnë që është një botë e kalbur, që bie erë dhe po i asfikson. Edhe pse mund t’ju ketë dhënë të mira materiale dhe i pat bërë të jenë më deri dje apatikë.

Ata po thonë me shumë vendosmëri “Kurrë më!” një Shqipëri e tillë, e sunduar nga mashtruesit.

Rrofsh o Kryekarvanar!

Porsi dielli rrezear

Që ndriçon sot anembanë

Dhe ti Kryekarvanar

Lëshon dritë në Tiranë!

Një dëshirë që ne shprehëm

Menjëherë u gjegje: “Pronto!”

Linjën drejpërdejt ti stise

Nga Tirana në Toronto.

Ja bërë dhuratë miletit

Që prej vitesh rrug’t ka marrë

Tej e mbanë komunitetit

Treten njerëzit duke qarë.

Por këto janë lotë gëzimi

Jo nga dhimbjet komuniste,

Rrofsh o Kryekarvanar

I Partisë Socialiste!

Do t’ja hipim ne avionit

Që të vijmë në Tiranë.

Me të rinjtë e Revolucionit

Do të bëjmë ty hatanë!

Unë dhe Korbi - poemë (10)

 

* * *

U çapit ngadalë drejt meje

Sa mund të çapitet një Korb hijerëndë

Mu duk sikur çuditërisht po madhohej

Si të ishte bërë nga një e gufueshme lëndë

Që e përtejshme ishte, pa inde dhe deje.

“Nuk mund të jetë e vërtetë“ vetes i thashë

Nuk ndodh nën dritën e ditës, por është ëndërr,

Nuk mund të rritet kështu brenda çastesh

Një shpend fluturues me sy edhe sqep

Me të verdha kthetra dhe mbuluar me pendë“

Dhe bëra atë ç’ka bëjnë të gjithë

Kur shohin diçka krejt të pamundur,

Krahun pickova me të panevojshme forcë

Të bindesha se gjallë isha dhe jo në gjumë

A në tjetër botë ku dhe shqisat kisha humbur.

Por dhimbja e muskulit ishte më e madhe se e shpirtit

Shpirtit që thërrmohej nga i tmerrshmi shpend,

Isha mbi të mijat këmbë mbi tonën tokë,

Atë që më ka stisur mes shumë magjish të ec,

Të shoh dhe të ndjej dhe një të qullët masë

Të hirtë dhe mrekullisht të bukur të kem në kokë.

Korbi vërtet ishte bërë i Madh

Dhe po më bënte të më bjerrej guximi

Nuk kisha menduar kurrë se i tillë do ishte fundi

Dikur pata shkruar se i qullur nga lotët do vdisja

Ashtu si i qullur pat qënë fillimi.

Por jo që kështu të përpihesha

Nga prehistoriku Korb prej të çuditshmes lëndë

Dhe në diçka jashtëtokësore të kthehesha

Të ndryshme prej atomeve që çdo gjë përmban

E këtij Dheu të bukur që e quajmë Mëmë.

* * *