(vijim)
Nga sa kam ditur dhe kuptuar për jetën e tim gjyshi, ai nuk ishte nga ata, që sot quhen “të suksesshëm” ose “të plotësuar”. Pas të 40-ve, kur kishte humbur familjen dhe dyqanin, ai mund të hynte në ata, që në Korçë quheshin “dorëhollë“. Por kishte mënçurinë dhe dinjitetin, që a mos jepej dhe mos i shtrinte dorën kujt. Nuk kishte asnjë “merak” se i vëllai, me të cilin kishin nisur tregëtinë dhe kishin pasur dyqanin, më vonë ishte bërë i pasur. Jetonin jo larg njëri tjetrit dhe i vëllai kishte tre shtëpi, ndërsa im gjysh rronte në një shtëpi me qera dhe mbante edhe pleqtë, ndonëse ishte më i madhi i djemve. Me të donte të shkonte pleqërinë e jëma.
Marëdhëniet me familjen e të vëllait ishin shumë të afërta dhe nipërit dhe mbesat e donin po aq sa donin edhe të jatin. Edhe fëmijëve të tij, që ndonjëherë e pyesnin se pse kishin atë diferencë ekonomike, ju theshte, që i vëllai ishte më i zoti për tregëti dhe nuk i kishte ngrënë ndonjëherë hakun. Madje edhe të motrave në Amerikë nuk ju kërkonte ta ndihmonin , por ato herë herë ju dërgonin të vëllezërve, sepse ishin të lidhura me familjen.
Por a të bën “të suksesshëm” në jetë pasuria?
Sigurisht, që Petro Treska nuk ishte kundër parave dhe nuk kishte vese nga ato, që të bëjnë të humbësh pasurinë. Ishte shumë familjar dhe me idenë, që fëmijët duhet të ushqehen sa më mirë dhe të jenë të ndershëm, sepse ato janë gjërat kryesore në jetë. Mamaja më tregonte, se nuk e “çante kokën” të na pyeste për mësimet edhe pse e dinte, që ishim nga të parët në klasat tona. E dinte , që arsimimi ishte i domosdoshëm, por gjithashtu, që në jetë duhej shumë punë, por edhe fat. Të katër fëmijët, dy se ishin martuar dhe dy më të vegjlit, se donin të ndihmonin familjen, nuk shkuan në universitet. Në kohën kur mund të studionin më lart, i jati ishte afër të 70-ve dhe atyre ju duhej të punonin për jetuar të gjithë më mirë.
Në vështrimin tim, Peçi ishte shumë më “i suksesshëm” se shumë burra të moshës së tij, që kishin dyqan, shtëpi dhe para. Kishte nisur jetën nga fillimi në moshën 40 vjeçare dhe pat krijuar një familje shumë të mirë, me njerëz të vërtetë, që nderoheshin kudo, që ishin të pranishëm. Por asnjëherë nuk ishin të bujshëm, sepse e dinin, që ishte nga gjërat, që i jati urrente më shumë.
Nënës sime, kur u fejua me Andon Marën i thoshte : “Po ky djalë i mënçur dhe i shkolluar, si edhe i pashëm ç’të pëlqeu ty?!” Mamaja, e gëzuar nga fjalët e të jatit, që e vlerësonte aq shumë dhëndërin i përgjigjej:” E po ku e di unë o baba, ja që i pëlqeva!” E dinte gjithashtu, që i jati “linte kokën” për të katër fëmijët, por nuk donte kurrë, që t’ju hynte vetja në qejf.
Vazhdoi me këmbëngulje të punonte deri në vitet e fundit të jetës në kisha e Shën Dëllisë, pa u ankuar, pa kërkuar kurrë ndonjë përkujdesje nga të tjerët. Në vitin 1959, kur ishte 79 vjeç mori edhe një goditje tjetër. Vdiq në moshën 59 vjeçare, gjyshja ime Sofia, me të cilën kishte kaluar 28 vjet përpjekjesh, por edhe gëzimesh. Nuk e dha veten, por e nisi të tatëpjetën e fundit.
Muajin e fundit të jetës “zuri këndin” dhe filloi të shuhej ngadalë edhe pse mjekët theshin, që e ka nga pleqëria se nuk ka ndonjë sëmundje, që arrijmë ta dallojmë. Një natë para se të ikte, i tha vajzës së madhe, Ollgës, “Nesër mos shko në punë, se është dita, që do ik!” Ishin pranë tij të tre fëmijët, (vajzës së dytë i kishte dërguar haber mos vinte se jetonte në Kukës dhe kishte fëmijë të vegjël) dhe i shikonte nëë sy pa u ankuar, pa dashur t’i dëshpëronte. E quante se po lante borxhin kryesor, që kishte në këtë jetë.
Dukej se po ndjehej mirë se ju tha: “ Po ç’bëra, që i thashë Ollgës të linte punën! Nuk më duket se jam për të ikur sot!” Dy orë më pas, ju shkoi dorën dy anëve të mustaqeve dhe iku nga kjo botë i qetë, pa u ankuar dhe pa brenga.
E përcollën në varreza në një procesion me në krye Dhespotin, meqë i kishte shërbyer gjatë kishës, por po ta kishin pyetur me siguri, që nuk do kishte dashur një “madhrillëk” të tillë.
Këto ishin disa nga ato pak gjëra, që di për gjyshin tim, Petro Treska.
Ne foto- Tezeja ime Ollge Treska (Pallanguri) dhe pese niper e mbesa te Petro Treskes.
