"Contro di tutti" (2)

 

(vijim)

Letërsia dhe arti në Shqipëri ka qënë një fushë tjetër, tek e cila nuk kam “kursyer” as disa nga korifejtë dhe veçanërisht Ismail Kadarenë dhe Dritëro Agollin.

Ka një ndryshim në sasinë e shkrimeve për njërin dhe tjetrin, por dhe në qasja ndaj tyre. Më të shumtat kanë qënë për Ismailin, thuajse të gjitha kur ai ishte gjallë. Sulmet ndaj njeriut ndër më të shquarve të letrave shqip ka qënë një “lloj sporti” në Shqipëri dhe janë të shumtë mbështetësit e tij, që ata, të cilët e sulmojnë t’i etiketojnë si njerëz “që i verbon shkëlqimi i gjenialitetit të tij dhe i veprës së tij”. Një shoku im i rinisë madje e cilësonte valën e sulmeve ndaj tij si diçka sezonale, që fillonte disa javë para shpalljeve të çmimeve Nobël, për të bërë të pamundur arritjen kulmore të vlerësimit të një shkrimtari për sa kohë është gjallë.

Unë do përsëris disa gjëra që i kam “stërshkruar” në shkrime të tjera, madje edhe në një libër timin, rreth raporteve të mija me veprën e Kadaresë. I kisha lexuar të gjitha veprat e tij, të botuara para se të lindja dhe gjatë fëmijërisë sime në një moshë të hershme. Ishin të gjitha në bibliotekën e shtëpisë. Ndonëse nuk përjashtoj, që edhe mënyra se si vlerësohej në fundin e viteve ‘60 dhe fillimin e viteve ‘70 mund të ketë ndikuar në një lloj adhurimi, që kisha për të, më duhet të pranoj me modesti, se mënyra se si shkruante poezi dhe prozë më dukej shumë më e veçantë dhe më tërheqëse se e autorëve të tjerë shqiptarë. Përfshi këtu edhe babanë tim, për të cilin kisha bindjen se ishte njeriu më i mënçur në botë. Me kalimin e viteve, ‘përpija” çdo shkrim të Ismailit, kudo që botohej. Madje dhe ndonjë intervistë të rrallë të tij në radio apo tv. Kështu, deri në vitet e para të universitetit, kur mënyra e tij e të shkruarit u bë tepër e parashikueshme për mua dhe të tjerë që kishin lexuar gjithshka të tij. Ato vite ndodhi shkëputja e ime nga Kadareja, pasi filluan edhe të botoheshin në shqip përkthime nga veprat e Nobelistëve të pas Luftës së Dytë. Para tyre, Ismaili po më dukej sikundër më ishte dukur më parë Llazar Siliqi kur e krahasoja me të.

Por deri në ato vite unë nuk kisha menduar kurrë të shkruaja. Edhe një tufë vjershash gjatë një periudhe disamujore të vitit 1977, kur isha 18 vjeç e pata shkruar nën ndikimin e poezisë së Majakovskit. Pas atyre as kisha shkuar ndërmend të hidhja ndonjë skicë dhe jo më të mendoja se mund të shkruaja ndonjë tregim apo poezi. Nuk dija përse të shkruaja. Nuk kisha asnjë thirrje të brendshme për ta bërë. Ndaj them se shikimi kritik i veprës së Ismailit nuk lidhet me një ndjenjë “gare” të nënndërgjegjes, apo me egon e dikujt që do të bëhet dikush, por nuk arrin dhe kështu i “volet të baltosë“ Kokën e mendimit shqiptar , tashmë me famë botërore.

Kur pata emigruar dhe kisha patur mundësi të lexoja më shumë dhe të kuptoja më shumë, Ismaili kishte zbritur shumë poshtë në shkallën e njerëzve të shquar të letërsisë dhe arteve në botë, të cilët i admiroja. Madje për herë të parë dy libra të tij i lashë në mes.

Më shumë se zhgënjim, indinjata ime me veprat e Ismailit ndodhi jo aq për shërbimet që ato i kishin sjellë Diktaturës, por me një “spërdredhje” të qëllimshme, të pasinqertë dhe jo rrallë edhe johumane. Tek to gjeja (pa ju rikthyer t’i lexoja) mesazhe të një nacionalizmi të rrezikshëm, të përbuzjes ndaj disa vlerave bazë të moralit njerëzor dhe të një vrapimi për të shkruar diçka që mund t’i pëlqejë një kategorie lexuesish në Perëndim, që kanë mundësi të promovojnë veprën për t’u shitur më shumë. Ishte një qasje “tregëtari”, shumë larg filozofisë të një njeriu të letrave që aspiron të vlerësohet me çmimin Nobël.

Për të gjitha këto e gjykoja se duhet të shkruaja, madje edhe rreth justifikimit të tij për veprat e kryera në shërbim të Diktaturës, si “taksa që duhet të paguajë shkrimtari”. Edhe pse sot jam i bindur, që është e vërtetë se ai duhet të shkruante për mbijetesën si shkrimtar, ato pjesë romanesh që janë propagandë e pastër, përsëri nuk kam arritur asnjëherë të kuptoj se përse nuk ju kërkoi një herë falje lexuesve. Veçanërisht për poemat e tij, të cilat i fshiu thuajse komplet nga përmendja në intervistat pas ndryshimit të sistemit dhe nuk di nëse janë të përmbledhura në botimin voluminoz të të gjithë veprës së tij nga “Onufri”.

Detyrimisht do prekja edhe përballjen e tij me Trebeshinën apo sulmet e paprincipta ndaj Bujar Xhaferrit, Rexhep Qoses dhe kujtdo tjetër, që kishte guxuar ta kritikonte. Dhe shkrimet e mija nuk preknin as karakterin e tij dhe as ngjarje që kanë bërë bujë në shtyp, të cilat ka qëlluar që i kam ditur me hollësi kur isha student. Ndaj kritikat e mija kishin të bënin me Kadarenë shkrimtar dhe jo me Kadarenë njeri, edhe pse thellë thellë unë besoj se karakteri i një personi nuk ka se si mos ndikojë në artin e tij.

Një i njohur më ka thënë dikur: “Kemi pak figura të shquara ne shqiptarët, ndaj nuk ka kuptim t’i kritikojmë!”

Ky më është dukur një qëndrim tepër mendjengushtë sepse jo vetëm që unë nuk shkruaj t’i shërbej kujt, as Shqipërisë, por jam i bindur se nëse jemi në gjendje të kritikojmë veten, popullin të cilit i përkasim dhe figurat tona që njihen më shumë në botë, tregojmë se jemi një popull i emancipuar dhe që mendon. Nuk jemi në një treg kombesh, ku gjithsejcili ka para tezgën me mallrat e tij, që mundohet t’i reklamojë sa më shumë. Do e bëja këtë për të reklamuar rakinë e manit, që nuk e kanë të tjerët, por jo për t’i bërë reklamë as Kadaresë, as Fan Nolit madje as Skënderbeut. Ekzistenca dhe vlera ime si shqiptar nuk është aspak e varur nëse vij nga njëjti vend si Gonxhe Bojaxhiu apo me Enver Hoxha.

(vijon)

“Contro di tutti”

Këtë togfjalësh në italisht përdor një miku im, kur më ngacmon për karakterin “luftarak” të shumë shkrimeve të mija në blog. Kjo i shtohet pyetjes ngacmuese të një miku tjetër, që herë herë më pyet: “Kë do demaskosh sot?” Këto i mbivendosen ndjenjë së pasigurisë, që kam kur filloj një shkrim kritik ndaj dikujt me emër. Nuk kam ndonjë kënaqësi të shkruaj keq për dikë, kur e di se do e lexojnë shumë vetë dhe ndoshta edhe vetë ai, emrin e të cilit e kam si objektiv kryesor apo anësor në shkrim. Ndjehem më mirë kur shkruaj për një të njohur, i cili më ka lënë mbresa të mira gjatë jetës dhe që e konsideroj si njeri me vlera.

Po ç’farë më shtyn të kritikoj ashpër dikë, emrin e të cilit ose të cilës e them hapur?

Janë impulset, të cilat nuk i frenoj dot? Eshtë indinjata e momentit kur dëgjoj për diçka tepër të shpifur, ndaj të cilës nuk mund të qëndroj indiferent? Janë mllefe të mbetura nga vitet, që si motive mund të kenë pasur zilinë, xhelozinë, apo diçka që personazhi e ka bërë dhe ka qënë në disfavorin tim?

Do mundohem të jem sa më kritik ndaj vetes dhe të mos e paraqis as si një “ëngjëll” i papajtueshëm me mëkatet dhe as si një “moralist” që do t’ju shesë dëngla morali të tjerëve.

Ndonjëherë mendohem dhe i them vetes se mos “kam alergji” nga të suksesshmit. Dhe kjo mund të jetë si një përzjerje e zilisë, e mosarritjeve personale, e dështimit në profesion, e të qënit të huaj në një vend ku nuk të njeh njeri etj. Dhe shkoj ndërmend personazhet të cilët kanë qënë më shpesh në sulmin e kritikave të mija gjatë 15 viteve të ekzistencës së këtij blogu.

Përgjithësisht ata mund të ndahen në katër kategori:

• Politikanë dhe nëpunës të lartë shqiptarë të pas viteve ‘90

• Njerëz me pushtet partiak dhe të organeve të rendit të kohës së Diktaturës

• Miks profesionistësh të fushave të ndryshme.

• VIP-a të arenës ndërkombëtare

Nëse është më e qartë kritika e ashpër ndaj dy kategorive të para, kjo është e kuptueshme se bëhet nga shumë njerëz që shkruajnë shqip, qoftë si njerëz të letrave dhe qoftë si njerëz që postojnë në platformat e shumta dixhitale.

Tek kategoria e tretë, ku hyjnë kritikat ndaj njerëzve të letërsisë dhe arteve, të fushës së arkitekturës, të mediave apo edhe të filozofisë ka vend për tu ndalur dhe edhe pse nuk mund t’i ze të tërë në gojë (janë aq të shumtë do më ngacmojë njëri nga miqtë e mij), do ndalem në ato emra që mund të jenë edhe më të njohur dhe më përfaqësues të një grupi apo profesioni të caktuar. Do ndalem jo për të sqaruar se përse i kam “sulmuar”, por për të kuptuar edhe vetë nëse ka pasur motive të bazuara mirë, apo krahas tyre ka pasur edhe mllefe të fshehta për arsye të mija psikologjike apo ngjarje të lidhura me të kaluarën e familjes sime.

Po e nis me fushën e arkitekturës, që është lëmi në të cilin kam shpenzuar më shumë orë të jetës sime dhe që mund të cilësohet si profesioni im i vetëm. Duke u rrekur të kujtoj se cilin arkitekt kam sulmuar gjatë 15 viteve më vjen në mendje vetëm një emër, që është arkitekti australian Pitër Uilson. Shkrimet rreth veprave të tij në Korçë janë të shumta dhe shpesh me cilësime therrëse. Ndonjëherë emri i tij është lakuar edhe në shkrime , të cilat nuk kanë lidhje me arkitekturën, sa sërish një mik më ka tërhequr vërejtje duke më thënë: “E keqja nuk është tek Uilson. Atij i janë dhënë mundësi, të cilat askush nuk mund t’i refuzojë!”

Por unë, pa patur asnjë lloj kompleksi ndaj arkitektit australian si koleg, e ve atë në rrënjët e problemeve të mëdha arkitekturore, që i ka shkaktuar qytetit tim. Gjatë jetës kam njohur shumë arkitektë, që prej më të mirëve shqiptarë dhe deri në arkitektë të mirë kanadezë, italianë, grekë, amerikanë dhe polakë. Ka njëlloj kamaraterie që të lidh me njerëzit e profesionit tënd dhe veçanërisht në një profesion me të cilin më të shumtëtë janë të dashuruar. Eshtë diçka që të afron tek qiejt sepse jo vetëm që krijon, por e sheh edhe të realizuar diçka që është pronë e të gjithëve. Nuk qëndron e mbyllur në një galeri, muze apo edhe dhomë ndenieje. Dhe ju shërben shumë njerëzve.

Arkitekti australian, nga mënyra se si ka hyrë në Shqipëri dhe si “ka luajtur më pas vallen” përfaqëson për mua të keqen dhe sharlatinizmin e profesionit të arkitektit. Nuk është i vetmi të kuptohemi, por nivelin e tij profesional dhe sidomos anët karakteriale kam arritur t’ja dalloj sepse kam ndjekur me shumë vëmendje gjithë veprimtarinë e tij që lidhet me Shqipërinë dhe veçanërisht me Korçën. E kam shkruar diku, që “sahati i tij profesional” ka mbetur në vitet ‘60, atëhere kur ka qënë student. Ndaj nuk kam për të asnjë mllef personal, por vetëm indinjatë për ato që ka projektuar dhe realizuar në Korçë dhe në Tiranë dhe në mënyrën se si i është “ngjitur” Ramës për të përfituar ca “para të lehta” në vitet e fundit të karrierës së tij. Edhe kur e konfrontova rastësisht nuk shprehu asnjë hezitim për ato që kishte projektuar keq në Korçë, por më tha se “sulmet kundër tyre kishin qënë politike”?!

(vijon)

Unë do ngjitem në kodrën e betejave politike

Në kundërshtim me sugjerimet e vazhdueshme të avokatit tim unë do ngjitem në Kodrën e politikës Shqiptare. E them do ngjitem se e quaj politikën si një mision që lartëson dhe kur beteja bëhet në Kodër ëdshtë më e lehtë të përcaktohet fituesi. Ai qëndron në majë të saj dhe të mundurit rrokullisen me turp poshtë.

Avokati vazhdimisht ka përmendur si argumenta në favor të tezës së tij që “unë të mbetem sehirxhi” moshën, vendbanimin, mungesën e përvojës në politikë dhe mbështetjen shumë të pakët që kam në qytetin tim. Disa herë ka përmendur: “Ty as gazetat e vjetra nuk të jepen nga Biblioteka e Korçës e jo më të të jepen vota!”. Por edhe pse më ka demoralizuar në çaste të veçanta, unë i kam ringjallur shpresat e për më tepër në këtë situatë kur duket se spektri politik shqiptar do riformatohet. (Edhe kjo e formatit është një shprehje që e gjej mjaft moderne në Atdhe.)

Vendimtare ishte ftesa e djeshme nga deputeti korçar Ilir Pëndavinji, për të cilin kam një respekt të veçantë dhe shpesh në biseda mes miqsh e kam cilësuar si “Doktori nr 2 i politikës shqiptare”. Dihet se kush është Doktori nr 1.

Deputeti Pëndavinji më njoftoi se do largohet shumë shpejt nga PS për të formuar Partinë e tij që mendon ta quajë “Lëvizja e Korçarëve Autonomë“ ose LKA. (Fillimisht kishte menduar si Lëvizja e Korçarëve Autonomë Rajonalë, por pasi kishte veçuar gërmat fillestare të fjalëve kishin parë që nuk tingëllonte tepër e paqme.) Më shpjegoi se menjëherë mund të kisha një vend në kryesinë e Partisë LKA, si përfaqësues i zonës së Oparit, ku mund të jetë në të ardhmen edhe zona ku do kandidoj. Më erdhi mirë. Po kthehesha me të vërtetë në rrënjët e stërgjyshëve tashmë edhe fizikisht, se mendërisht jam gjithnjë në Dushar. Më saqroi se të gjithë anëtarët e kryesisë do kenë mbiemra fshatrash për ta bërë lëvizjen më autentike dhe më të besueshme. Janë tashmë të përcaktuar anëtarët me mbiemra Trebicka, Polena, Ravoniku, Belortaja, Dishnica dhe Velitërna dhe më vonë do shtohen edhe disa të tjerë. I thashë se mbiemri im nuk është mbiemër fshati, por ai me fleksibilitet më sugjeroi në ishte e mundur që ta ndryshoja mbiemrin në Dushari dhe mu duk krejtësisht e llogjikshme. Naum Dushari. Tingëllon bindës si përfaqësues i popullit. E mendoj që tani kur Kryetari i Kuvendit me solemnitet të thotë: “Fjala i jepet deputetit Naum Dushari”. (Për tu bërë deputet edhe emrin mund ta ndryshoj në Naim, se në fund të fundit një gërmë është dhe edhe gjyshin tim në Stamboll, turqit i drejtoheshin Naim bej.)

E pyeta se ç’kishte ndodhur mes tij dhe Ramës pasi kishte bërë gjestin e ofrimit të Penës së tij në shërbim të Gjatgjithfuqishmit, por mu përgjigj që është një histori e gjatë dhe do e shpjegojë me hollësi kur të bëhet mbledhja e parë e Kryesisë së Partisë së re.

Isha kureshtar edhe në se kishte dijeni Nikoja dhe cili ishte qëndrimi i tij. Më siguroi se Nikoja e mbështeste këtë lëvizje dhe në një të ardhme mesatare do i bashkohej LKA-së. Madje kishte vendosur edhe mbiemrin ta kthente në Mborja, për shkak të lidhjeve të afërta farefisnore me Selim Mborjen. Mbiemri aktual i kishte shkaktuar jo pak probleme në rrjetet sociale.

Edhe orientimi ideologjik i LKA-së do jetë Parti e Qëndrës së Mesit, që e bën të hapur për të gjithë dhe që do i garantojë jo vetëm fitorjen në Qarkun e Korçës, por dhe me siguri do e bëjë edhe pjesë të koalicionit të ardhshëm qeverisës.

Më në fund kur e pyeta se a do më lejohet të lexoj gazetat e vjetra të Korçës, që i ka Biblioteka e nuk m’i jep, më tha se krahas punës si deputet mund të bëhesha edhe drejtor i Bibliotekës, si “dy herë “Mik i Librit” në moshën 9 dhe 12 vjeçare.

Nuk kam ç’të kërkoj më shumë!

Më fal Drejtoresha Dhëmbi, por duhet të të kishte shkuar mendja më parë e ta ktheje mbiemrin në Polena!

Edhe Krishtit vetë!

Në Ditën e 25-të të Protestës në mënyrë të habitshme, u shfaq vetë Jezu Krishti dhe përsëriti me zë të lartë 5 kërkesat e protestuesve para Kryeministrisë së Shqipërisë. Dhe menjëherë në rrjetet sociale u shfaqën postimet e mëposhtëme:

Edi Rama:

“ Marrja përsipër e rolit udhëheqës të një Revolucioni Flamingosh të shqyer dhe mercenarësh të babëzitur për një vend të dukshëm në dritën e diellit, nuk të bën ty më të pafajshëm se Ati im që kishte të njëjtin emër dhe për të cilin kam provuar në mënyrë katërcipërisht ligjore se donte të kishte rolin e trefishtë të Atit të birit tim dhe të Shpirtit dashuror të partneres sime dhe pikërisht në vendin ku unë sot kam krijuar vendpushimet më të shkëlqyera të bregdetit të Jonit. Pikërisht nga i njëjti sindrom ai trefishimit vuan edhe ti si personazh i gjithësishëm gjë që tashmë do ta ngresh në një nivel më hapësinor të pesëfishimit duke përsëritur pikat e mbledhura në pisllëkun e Lagunës së Zvërnecit, që unë me investitorët amerikanë po përpiqemi ta kthejmë në perlën e turizmit mesdhetar, që do jetë një fanar ndriçues në brigjet e Adriatikut për gjithë ata që duan të lenë jahtet e të marrin rreze dielli në stere...”

Taulant Balla :

“ Pa dashur të dukem si kundërshtar fetar i juaj për shkak të fesë së prindërve të mij se vetë jam ateist, dua t’ju kujtoj se në biografinë tuaj mungojnë disa vite të rëndësishme para se të nisje predikimet në Galile. Mund të na i sqarosh ku kini qënë? Ka prova të pakundërshtueshme që ju kini kaluar shumë kohë në pllajat e luginat e Persisë, gjë që na bën të dyshojmë fort se kini qënë një agjent i Persisë në atë kohë, që është edhe Irani i sotëm. Ndaj nëse do përpiqeni që të ndikoni me frymën tuaj antiamerikane ndaj popullit shqiptar do merrni përgjigjen e merituar.”

Ardit Bido:

“ Si njeri i letrave dhe i arkivave më duhet të them në mënyrë të paanshme, se ju keni përdorur emrin grek Kristos në vend të atij të përdorur në Dhjatën e Vjetër që është Messia. Ndaj ky e bën qëndrimin tuaj ndaj çështjes shqiptare shumë të dyshimtë dhe me këtë sy unë shoh edhe mbështetjen që i jepni lëvizjes që zanafillën e ka në Zvërnec, ku bashkë me qarqet shoviniste greke pretendoni se po shkelen të drejtat e pakicave greke. Për më tepër që prej vitit 1944 nuk jeni shprehur asnjëherë publikisht për mbrojtjen e të drejtave të shqiptarëve të Camërisë.”

Niko Peleshi:

“ Perëndi e kuptoj shqetësimin tuaj por edhe ju duhet ta kuptoni shqetësimin tonë se jemi ortodoksë o Burr’ i Dheut! Mendoj se çështja politike e Revolucionit Flamingo duhet të jetë e ndarë nga çështjet fetare.

Ju falenderoj për mirëkuptimin!”

Nuk kam arritur të lexoj postimet e Lindita Nikollës, Blendi Klosit, Mirela Kumbaros, Sara Miles dhe veçanërisht atë të Ilir Pëndavinjit.

Koha nuk ma lejoi.

Unë dhe Korbi - poemë (fund)

 

* * *

Thellë në atë errësirë të paanë,

Më të gjërë se Gjithësia dhe më të vogël se Hiçi,

Ku nuk ekzistonin më shqisat por veç Mendimi

I ndërgjeshëm u bëra se Gjërat janë

Ndonëse të bukura i bën veç Kaltërimi.

Dhe më të bukura bëhen kur i prek dashuria

Sikundër hirnosen kur i kaplon urrejtja.

Më magjike janë se ato që sillen ëndërrave të mija,

Ku prania e të tjerëve është kalimtare

Dhe syri i “nënndërgjegjes” është veç tek vetja.

Më të ndërlidhura me njëra tjetrën janë

Dhe shpesh këmbejnë atomet sikundër dhe ndjenjat.

Një Tërësi që ndryshon format dhe ngjyrat

Që bën të pakuptimë “këtu” si dhe “në tjetrën anë“,

Që thelbet nuk i ka të ndryshme si janë fytyrat.

Që “është“ edhe pse rrekemi të kuptojmë si u krijua.

A e ka larushaninë prej miliona elementësh

A vetëm një i thjeshtë dhe vendimtar është

Dhe valëvitet pafundësisht duke u shumëfishuar

Mes kundërshtimesh të rreme ditësh dhe netësh.

Që pezull na mban në çastin dhe jep idenë e epokës

Dhe krijon idenë se ishe a se nuk do jesh në jetë.

Ishte kjo e pakufishme masë e errët

Që bëri një dritë e lëbyrshme të më sillej kokës,

E të kuptoja se Unë isha Korbi vetë!

* fund *

Batakçinjtë gjithnjë kërkojnë prova

Rama po përdor refrenin që përdorin gjithë batakçinjtë, që kur në vendet e zhvilluara në botë është hequr tortura: “Sillni prova që jam Padrinoja ose ik qi..ni!” Hetuesit, që rroptohen të fusin në burg, një mafioz, të cilin e dinë se ka kryer një vjedhje të madhe, ose më keq që ka vrarë një dëshmitar, e dëgjojnë jo rrallë këtë shprehje të formuluar saktësisht kështu. Gjoksi ju vlon nga zemërimi, se janë cfilitur me muaj të tëra për të zbuluar autorin e krimit dhe duke u paguar me një rrogë të mjerë, por janë para “murit”, sepse mafiozi jo vetëm që nuk pranon krimin, por duke ndjerë se provat nuk janë të forta, ju nxjerr edhe gishtin e mesit.

Rama e bën nga që ka humbur çdo ekuilibër mendor, por edhe pse nuk është para hetuesve. Ai e di mirë, që dosjet ku është i përfshirë, janë plot me prova që nuk do i lejojnë t’ju thotë “Fuck you!” hetuesve dhe prokurorëve të SPAK. Por e përdor ngaj opinionit publik dhe protestuesve, të cilët edhe pse e dinë se ai i ka bërë tërë zullumet nuk kanë se ku t’i gjejnë provat.

Kjo më kujton një ngjarje të vogël të një jave më parë, kur në një grup në Whatsapp, “akuzova’ një poet se kishte shkruar vite më parë një vjershë për Niko Peleshin dhe kisha kohë që prisja të bënte diçka dinjitoze për ta shlyer atë “mëkat vjershëror”. Poeti më kërkoi të sillja provë vjershën dhe më sulmoi duke përdorur plot epitete jo të denja për një vjershëtor. Ishte pak a shumë të nxirrte gishtin e mesit se unë nuk e posedoja bejten lavdëruese. Sigurisht këtu nuk bëhej fjalë për “krim” por për një shkelje të “etikës vargjethurrëse” dhe një lloj “legenllëku njerëzor”.

Eshtë e njëjta gjë t’ju thuash protestuesve të Revolucionit Flamingo mos thërrisni “Rama në burg, Berisha në burg” sepse këto janë thirrje populiste pa prova dhe me këto duhet të merret Drejtësia. Ka analistë gjoja të moderuar, që i krahasojnë këto thirrje me ato të turmave shqiptare, që thërrisnin “Kriminelët në litar!” kur ndodheshin të grumbulluara para sallave të gjyqeve politike të pas Luftës së Dytë Botërore. Duhet saktësuar edhe diçka për atë kohë, se edhe pse turmat ishin të ndikuara nga propaganda e komunistëve, kishte edhe gjyqe kur dënoheshin vërtet bashkëpunëtorë të pushtuesve që kishin bërë krime. Dhe në mes turmave kishin familjarë, që kishin humbur fëmijët në atë luftë edhe për shkak të kriminelëve shqiptarë të luftës. Sistemi i Drejtësisë funksiononte ala Jakobin, sepse nuk kishte akoma ligje të formuluara dhe miratuara saktë, dhe shpesh prokurorët dhe gjykatësit do përdornin termin jo juridik “ligj kemi gjakun e mijëra dëshmorëve”.

Por sot gjërat janë krejtësisht ndryshe dhe nëse protestuesit bëjnë thirrje për ndëshkime ligjore, kjo vjen se të gjithë e dinë se kryeministrat shqiptarë kanë kryer krime. Të thërrasësh dhe akuzosh në shesh nuk përbën ndonjë sakrilegj, sepse askush nuk po bën thirrje “Hajde të kapim Ramën dhe Berishën e t’i varrim në pemët e bulevardit!” Nëse një ditë kryeministrat do arrestohen dhe do akuzohen, s’ka për të pasur turma që të brohorasin pranë sallave të gjyqit.

Duket që Rama po “përmjer në derën e tempullit të Demokracisë duke ju drejtuar protestuesve me Fuck you”. Eshtë shënjë e fundit të afërt dhe asnjë lloj alibie si kjo “më sillni provën” nuk mund ta shpëtojë. Eshtë e shkrojtur që në Bibël se ai “që përdor shpatën nga shpata do vdesë“.

Në këtë rast vlen se ai që do të qi.. të tjerët ka për ta ngrënë shumë shpejt vetë!

Vështirësitë që ka para Revolucioni Flamingo

Duke shkruar nga komoditeti i poltronit para kompjuterit është e lehtë të japësh “mendje”. Ndaj dhe dua të jem i kujdeshëm në këtë shkrim, që mund të tingëllojë si “ai që i tregonte arat të jatit”. Por largësi, një stakimi emocional dhe njohja e raporteve mes vendeve të mëdha dhe të fuqishme me vendet e vogla, ndoshta më jep mundësinë të paraqes idetë e mija për gjendjen e sotme të Revolucionit Flamingo, vështirësitë dhe pengesat që ka, si dhe për ndonjë shkallëzim të mundshëm, që mund të japë për ta dhe për Shqipërinë frytet e duhura.

Nuk duhet pritur dorëheqja e Ramës vetëm me trysninë e protestës së përditshme edhe sikur 200 mijë vetë e më shumë të dalin në shesh.

Rama nuk mund të firmosë Dorëheqjen në mënyrë të vullnetshme, se është njëlloj si të firmosë urdhër arrestin e tij.

Gjithashtu është thuajse e pamundur, që ai të detyrohet nga të tijtë të largohet, duke qënë përballë alternativës, që ata do bashkojnë votat me një pjesë të Opozitës dhe ta largojnë. Diçka e tillë ka ndodhur me Niksonin më 1974 dhe edhe pse Senatin e kontrollonte Partia Republikane, për shkak të skandalit të madh të Uotergejtit që zgjati mbi një vit dhe që shpuri në bankën e të akuzuarve bashkëpunëtorët e tij të afër,. Senatorët e mënçur Republikanë i thanë që duhet të ikësh, se ne do bashkojmë votat me Demokratët dhe do ketë “impeachment”. Por “senatorët” e PS-së nuk ngjasin kërkund me senatorët republikanë amerikanë të vitit 1974.

Ndaj para Revolucionit Flamingo mbeten vetëm dy alternativa:

1. Të shtojë numurat dhe të nxjerrë një përfaqësi të besueshme, që të hyjë në bisedime me përfaqësues të lartë të BE dhe pasi t’i bindë ata të mbështesin 5 kërëkesat e formuluara prej tyre. Por kjo rrugë është e gjatë, kërkon që Flamingot të nxjerrin grupin që do kërkojë nga ambasadorët kryesorë në Tiranë, që të pranohen në një takim me krerët kryesorë të BE-së. Nuk duhet harruar që burokratët e Brukselit nuk duan telashe. Ata mund të parapëlqejnë shuarjen e protestës me një anullim të projektit dhe me disa ndryshime ligjore. Por pa përkrahjen e hapur të tyre dhe me shtrëngimin po prej tyre të Ramës, dorëheqja nuk mund të arrihet. Nuk duhet gjithashtu Flamingot të shkurajohen as nga takimi i Ramës me Makronin, që është dukur si një mbështetje për Ramën. Nuk ka qënë i tillë.

2. Të paralizojë jetën e vendit duke pasur mbështetje në gjithë Shqipërinë dhe në shumicën e sektorëve të jetës ekonomiko administrative të vendit. Nëse në qytetet kryesore të vendit (dhe jo vetëm në Tiranë) Flamingot nuk arrijnë të kenë pas sindikatat për Grevë të Përgjithshme; nëse nuk arrijnë të bindin bizneset e vogla të mbyllin më të shumtat e shitoreve që nuk tregëtojnë ushqime; nëse nuk bindin dot mbështetësit e tyre që janë ende në administratë që të mos paraqiten në punë; nëse nuk arrijnë që të bindin ato biznese që janë dëmtuar në prodhimet e tyre për shkak të politikat e Ramës që të mbyllin përkohësisht bizneset e tyre, atëhere nuk ka rrugë tjetër për të detyruar Ramën të ikë nga Froni i tij.

Ndoshta ata që janë “truri” i këtij Revolucioni janë duke i shqyrtuar këtë alternativa ndërsa unë shkruaj këto rrjeshta, por mendoj se vetëm me të qënit në turmë të madhe dhe duke protestuar pa thyer një xham dhe pa u përplasur me asnjë polic, edhe sikur një muaj tjetër e më shumë të vazhdojë me këtë itensitet nuk mund të arrijë që të detyrojë një njeri , i cili rrezikon 25 vite burg të lerë pushtetin që e mbron.

Në vitin e mbrapshtë 1997, Sali Berishës ju dha një alternativë për të ikur nga vendi, të cilën ai thuajse e pranoi dhe më pas ndyshoi mendim për të keqen e Shqipërisë.

Të huajt as këtë opsion nuk kanë për t’ja dhënë Ramës, se jo vetëm që ai është i implikuar në shumë afera korruptive, por dhe situata e vendit nuk është si kaosi i vitit 1997.

Ndaj të gjitha sa thashë më lart më bëjnë të jem i trembur se vështirësitë para Revolucionit Flamingo janë të mëdha dhe se koha nuk punon në dobi të tij.

Le të shpresojmë se do ketë një përshpejtim të tij në një drejtim që do sjellë rezultatin e duhur!