Kontrolli në Zamiri dhe Flamingot

Ka pasur në fundjavë një kontroll në rezidencën e Zamirit të Bitijes (jo në të Bitijes për të qënë të saktë) e cila është njoftuar vetëm nga disa portale. Zamiri ka arritur të mbajë heshtjen e mediave kryesore në të gjitha rastet e skandaleve të tij. Një më i dukshmi dhe i turpshëm për pushtetin e katërt, ka qënë kur i është bërë një atentat dhe u plagos. U fol që gjatë atij atentati u vra edhe një bodigard i tij. Por u hesht më shumë se sa mund të heshtet rreth një sekreti shumë të rëndësishëm që rrezikon fatet e Shqipërisë.

Eshtë deklaruara disa herë në shtyp se Zamir Mane është shqiptari më i pasur, madje është raportuar edhe në revistën “Forbes”, se ai është miliarderi i parë shqiptar. Gjithashtu është lakuar mjaft ndikimi i ij në qeveritë e majta dhe të djathta shqiptare, por kjo nuk është e panatyrshme, sepse njerëzit e pasur në çdo vend të botës kanë lidhje të forta me politikanët e të gjithë krahëve. Ndoshta lidhjet e miliarderit tonë janë pak më “të papastra” se të themi të Anjelit në Itali, apo të Fransuazë Betankur në Francë, por edhe politikanët shqiptarë janë më “të ndotur” se politkanët italianë dhe francezë, ndaj nuk kemi pse të bëjmë me faj Manen.

Ka shumë vite që ai lakohet si “oligark” dhe denoncohet nga analistë dhe politikanë, si i tillë dhe si “i dyshimtë“, por nuk ka patur akuza të faktuara korrupsioni apo të përzjerjes së tij me krimin e organizuar. Madje Zamirin nuk e përmendin jo vetëm qeveritarët e sotëm , por as opozitarët e Saliut. Eshtë i paprekshëm për të dy partitë e mëdha, se lidhjet i ka të forta me kupolat e të dyjave. “Po normal!” do jetë përgjigja e rradhës e shumë lexuesve në Shqipëri, të cilët e shohin si të natyrshme marëdhënien “Njëra dorë lan tjetrën dhe të dyja lajnë fytyrën”, e cila duhet përshtatur më mirë: “njëra dorë i jep tjetrës dhe të dyja vjedhin Shqipërinë.”

Po përse lidha kontrollin tek Zamiri me Revolucionin Flamingo?

Duket që protesta mbarëpopullore ka “trimëruar” edhe prokurorët e SPAK-ut . Të cilët deri më tani kanë ndenjur larg Manes, Kastratit dhe ndonjë super të pasuri tjetër. Sepse është e pamundur që gjithë këto skandale korruptive të zyrtarëve të PS-së dhe dosjet e tyre të mos të shpien tek Shqfqeti dhe Zamiri. Por duket se deri tani askush nuk ka guxuar. Nuk kam dëgjuar të ketë pasur as edhe një hetim serioz për atentatin që përmenda më lart. Ose dosja është mbajtur plotësisht sekrete ose pa autorë. Sikundër ka mbetur vrasja e Drejtorit të Bankës së Zamirit, Artan Santo, 12 vjet më parë.

A mund të jetë Zamir Fatmir Mane i implikuar me krimin e organizuar?

Edhe pa pasur asnjë fakt, përgjigja e logjikshme e menjëhershme është - PO. Nuk do shumë mend të hamendësosh se në një vend ku shumë politikanë të fuqishëm dhe veçanërisht Rama, janë të përzjerë me bandat e narkotrafikantëve dhe aferat e tyre, njeriu më i pasur të ketë qëndruar jashtë. Bankat e vendeve si i joni (por edhe në vende serioze) jo rrallë janë të përfshira në qarkullim parash të trafiqeve apo në pastrimin e tyre.

Unë nuk e kam njohur Zamirin në Korçë para se të emigronte në Austri. Madje dhe fytyrën e tij prej babaxhani të pafajshëm e kam parë në faqet e shtypit shqiptar. Por di me siguri nga njerëz që e njohin qysh në fëmijëri, që nuk ka pasur asnjë skrupull, kur ka qënë fjala për tregëti-mashtrim. Që në shitjen e çimçakizëve. Ndoshta nuk ka qënë faji i tij. Ishte rëndom në ato vite të Diktaturës, që shitësit e ushqimoreve dhe bulmetoreve përfshinin edhe familjarët e tyre në “manipulimin” e prodhimeve që shisnin për të pasur fitime të bollshme se rrogat i kishin të vogla. Ndaj jam i bindur se ai nuk i reziston dot tundimit kur bëhet fjalë për transaksione financiare, të cilat sjellin shumë fitim.

Gjithashtu si çdo biznesmen, Maneja është për ruajtjen e “statukuosë“ dhe kundër çdo lëvizje revolucionare që nuk le të zhvillohen bizneset.

Por ja që Flamingove nuk ju bëhet vonë as për shqetësimin e Ramës, Taulant Ballës apo të Zamirit. Ashtu sikundër nuk ju bëhet vonë edhe për hapjen e sezonit turistik. Duket se ata kanë hapur një sezon të ri në Shqipëri dhe që është rikthimi i një Demokracie më pak të ndotur, që mund të “përvëlojë“ jo vetëm Ramën, Ballukun dhe Berishën, por mund të “përzhisë“ edhe puplat e Zamirit të Bitijes. Se “po të flesh me qentë (jo nga këta “të kumandarurit” e sotëm) do gdhihesh me pleshta!” Dhe korçari jonë i pasur, që na ka bërë të ndjehemi krenarë deri tani mund të ketë bajagi nga këta “parazitët kërcimtarë“.

Përsëri do hidhet avokati im që do thotë se po e kaloj masën dhe nuk më mbron dot në rast të një gjyqi të financuar mirë nga Zamir Maneja.

Por këtij të fundit nuk i vjen e keqja nga një shkrim i imi. Vite më parë shkrojta disa herë rreth një kompleksi që ndërton tek Belvederja dhe me siguri që as i kishte lexuar.

Miliarderët i injorojnë me të drejtë “morramanët” si unë, por të keqen këtë rradhë e ka nga SPAK-u.

Le të urojmë që të dalë i pafajshëm se i duam të gjithë bashkëqytetarët tanë të jenë të kulluar si Burimi i Cardhakut dhe si ujrat e Oparit nga e ka origjinën edhe miliarderi jonë.

“Revolucioni Flamingo” dhe “Revolucioni i Preshit”

Nuk ka një term “Revolucioni i Preshit”, por unë po e përdor qëllimisht për krahasim mes dy lëvizjeve popullore, këtë të vitit 2026 dhe atë të dimrit 1997, kjo e fundit për shkak të rënies të firmave piramidale.

“Preshi” u bë simbol i protestës në Vlorëë, pasi pat ndodhur një incident i turpshëm mes një grupi të madh protestuesish lushnjarë, që kishin marrë peng kryetarin e Partisë Demokratike, Tritan Shehu. Vlonjatëtë protestonin në mënyrë paqësore përgjatë rrugës Vlorë- Skelë duke tundur preshë të mëdhenj dhe duke kërkuar rënien e qeverisë si dhe kthimin e parave të humbura.

“Revolucioni i preshit” filloi në Vlorë dhe u përhap në disa qytete të Shqipërisë, por presidenti i atëhershëm, Sali Berisha nuk lejoi që lëvizja të hapej në Tiranë, Ai e dinte që një protestë masive në Tiranë ishte fundi i qeverisë së PD, dhe prej saj lindte nevoja për shpërndarjen e Kuvendit dhe mos përsëritjen e mandatit të tij të dytë si President. Ai vendosi një kontroll të fortë policor për të mos lejuar asnjë grumbullim të njerëzve në Tiranë dhe njëkohësisht nuk lejoi asnjë zë të logjikshëm brenda Partisë së tij, që sugjeronte dorëheqjen e Kryeministrit Meksi për të ]uar vendin në zgjedhje të reja.

Me këtë ngushtim të hapësirës protestuese kundër qeverisë që jo vetëm kishte lejuar firmat piramidale, por dhe kishte nxitur njerëzit të fusnin para në to, ai mendonte të vinte në jetë një skenar të shtypjes me forcë të protestës masive në Vlorë.

Gjendja në gjithë Shqipërinë ishte më e elektrizuar se sot dhe situata e përgjithshme gati e paralizuar. Humbja e madhe e kursimeve të shqiptarëve në skemat Ponci, kishte sjellë rënien e tregëtisë dhe thuajse të gjitha bizneseve të vogla. Njerëzit prisnin me ankth rënien e qeverisë dhe një lloj normalizmi të situatës në vend edhe pse nuk kishin ndonjë shpresë të madhe se dikush do mund t’ju kthente të gjitha paratë. Por Berisha me kokëfortësinë e njeriut që nuk do të humbë as edhe një pjesë të pushtetit e vuri në zbatim planin djallëzor dhe shpalli gjendjen e jashtëzakonshme në vend, pasi punonjësit e SHIK-ut në Vlorë provokuan protestuesit dhe si rrjedhojë vlonjatët deri në atë kohë paqësorë, shkuan dhe rrethuan ndërtesën e SHIk-ut lokal dhe vranë dy oficerë. Berisha shpalli gjendjen e jashtëzakonshme në vend, u rizgjodh n[ Kuvend si President n[ kushtet e asaj gjendjeje dhe u mundua m grusht të hekurt të shuante përfundimisht protestën. Rasti i vetëm në periudhën prej Luftës së Dytë Bot[rore, që në Shqipëri të shpallej Gjendja e Jashtëzakonshme. Dështimi i operacioneve të tij ushtarake ndëshkimore ndaj Jugut, sollën edhe vendimin e tij antipopullor dhe antikombëtar të shkrehte në 24 orë të gjithë shtetin.

Kam menduar këto ditë, që Shqipëria sot është me fat se në krye të vendit nuk është krimineli Berisha, por hajduti frikacak Rama. Berisha nuk do lejonte as protestë të lirë dhe të përditshme të “Flamingove” dhe në rast se nuk do ja arrinte kësaj, mund edhe të përsëriste atë ]ka bëri në mars të vitit 1997. E dëshmoi që është një kriminel i pakorrigjueshëm me atë që ndodhi në janar të vitit 2011, në një protestë një ditore të organizuar nga opozita, e cila nuk e rrezikonte rrëzimin e tij.

Po e theksoj që jemi të “shtypur” por me fat. Pavarësisht nga “diagnostikimi” nga jashtë (nuk është e sigurt nëse ka një dosje të vërtetë psikiatrike të Edit) se kryeministri i sotëm përcaktohet si një njeri me ]rregullim personaliteti narcisist (Narcisstic Personality Disorder) ai ka dëshmuar gjatë viteve si Kryetar Bashkie, Kryetar i PS-së dhe Kryeministër se ka një përmbajtje të diktuar nga frika. Deri më sot, edhe pse është folur për shumë e shumë shkelje penale, edhe nga kundërshtarët e tij Edi Rama nuk është akuzuar se ka urdhëruar likuidimin fizik të dikujt. Ndaj edhe protestat në gjithë Shqipërinë po zhvillohen pa përplasje me rendin. Ndaj ka edhe shpresë se Revolucioni Flamingo mund të jetë i suksesshëm edhe pa ju vënë zjarri Shqipërisë.

Sigurisht edhe “Flamingot” janë ku e ku më elegante se “Preshi”. Por nuk ishte simboli i asaj proteste në Vlorë dhe në qytetet e tjera që solli kolapsin e shtetit më 1997. Edhe pse aludohej që politikanët e korruptuar do i priste “Preshi”. Por asnjëherë me sa kujtoj që nuk bëhej thirrje që Berisha të shkonte në burg, si po thërresin sot protestuesit për të dhe për Ramën. Në mënyrë sadiste, Presidenti i asaj kohe, që kontrollonte plotësisht partinë e tij dhe institucionet shqiptare, e shkatërroi vendin dhe si rrjedhojë u vranë mbi 3000 shqiptarë.

Unë besoj dhe uroj me gjithë zemër që Rama të bjerë pa u prekur asnjë shqiptar, qoftë protestues dhe qoftë nga punonjësit e rendit.

Le të shpresojmë se gjithshka do jetë “rozë“ ashtu si është ngjyra e Flamingove!

Zamir Mane, SPAK dhe Revolucioni Flamingo

Zamir Mane, SPAK dhe Revolucioni Flamingo

Babuci

Të gjithë e thërrisnin Babuc. Ndoshta pas krahëve, se kur kam patur rastin të bisedoja me të, unë i drejtohesha Taqo. Ishte djali i tretë i një familje në gjendje të mirë ekonomike, me mbiemër Skali. I jati, Gorçi, ishte farmacist, por pasuritë kishin qënë kryesisht nga e jëma, e cila ishte “pe të Godeve”. Godet kishin “bërë kurbet” në Misir dhe ishin kthyer me shumë pasuri, si shumë burra korçarë që kishin punuar në Egjipt.

Ishte rritur mes bollëkut, por edhe në një marëdhënie disi të pazakontë familjare, që tregohej edhe nga shprehja “mos u bëj si Babucët”, sepse djemtë e familjes nuk duronin , por shkonin dhe hanin pjesën e tyre të lakrorit që në furrë. Babuc ishte nofka e Dhimitrit (Taqos), por ju vishej të gjithë vëllezërve edhe pse Kostelloja dhe Lekoja ishin gjithashtu të njohur në qytet. Vëllai i madh kishte vdekur i ri.

Taqoja ishte më i njohuri edhe për faktin se nuk kishte punuar kurrë në një punë shteti. E kishte “refuzuar” sistemin e kolektivizimit dhe punoi deri vonë privat. Nuk di nëse ishte apo jo një marangoz i talentuar, por edhe në moshë të thyer punonte. Klientët i kryesisht nga fshati dhe artikulli më i njohur i prodhimeve të tij , ishte “sëndyq për pajë“.

Ishte një personazh jo vetëm i veçantë i qytetit, por edhe shumë simpatik. Mbi të pat bazuar Teodor Laçoja, Platon Bubuqin e librit dhe filmit “Përballimi”. Por për të bërë një libër apo film për Babucin do duheshin vëllime dhe seri të tëra. Ishte dikush që edhe sot e kam vështirë për ta futur në një “tip” nga ata që njihen në botë nga sociologjia, psikologjia, antropologjia apo të tjera shkenca humanitare që merren me studimin e karaktereve të njerëzve.

Nuk mund të them se kishte sindromin e Peter Pan, sepse kishte mbetur në mendje dhe veprime i ri dhe jo fëmijë. Dei në fund të jetës së tij. Por një i ri i veçantë, që i përkiste një bote të kaluar. Diku në vitet ‘30, që kishin qënë edhe vitet e lulëzimit të Korçës. Dhe Babuci i përkiste totalisht Korçës. Nuk di nëse pas Luftës së Dytë kishte shkelur në ndonjë qytet tjetër të Shqipërisë.

Në punishten e tij (për fat të keq nuk kam qënë ndonjëherë atje) mblidheshin gjithnjë adoleshentë dhe të rinj. Ndoshta ndonjë edhe e ndihmonte për ndonjë “bërje sëndyqesh” ndonëse nuk di të kem dëgjuar se dikush ka mësuar zanatin e marangozit nga Taqo Babuci. Punishteja ishte vend “llogjesh”, shakash dhe mburrjesh të rinjsh për forcën apo mprehtësinë e tyre. Personazhi kryesor ishte Taqoja, i cili mbetej gjithnjë atje, se “djemtë“ ose iknin ushtarë ose martoheshin. Babuci nuk u martua kurrë.

Kur e kam pyetur një herë (duhet të ishte në të 60-tat) ;“Taqo po ti pse s’martohesh tani?” mu përgjigj: “Përse të martohem apo t’i mbaj poçen e t’i them - Mitera do të derdhësh ujët?” Ishte i vendosur për të mos u martuar, por ndoshta ishte diçka në familje, se veç Kostellos, të tjerët mbetën deri në fund beqarë.

I pëlqente të hidhte batuta me rimë, gjë që ndoshta kishte qënë një traditë e hershme e Korçës. Kënaqej kur dëgjuesit e rinj qeshnin me mprehtësinë e rimave komike të tij edhe pse më të shumtat i kishin dëgjuar me dhjetra herë. “Rimoku” më i famshëm në Korçë kishte qënë doktor Bilbilushi e ndoshta Babuci donte të ndiqte gjurmët e tij, por doktori kishte qënë më i larmishëm në rimat e improvizuara. Ndoshta mbi të , Dritëroi kishte krijuar një personazh tek “Njeriu me top”. Gjithsesi, mundet që devolliu i famshëm e kishte njohur edhe Taqon, sepse Lekoja, i vëllai, kishte qënë poet dhe aktor i njohur në qytet.

Mes korçarëve, sidomos mes adoleshentëve dhe të rinjve qarkullonin historitë, ku personazhi qëndror ishte Babuci, që nga ndërhyrjet tek mësuesit për të pranuar në shkollë “djemtë“ e tij që iknin nga mësimi dhe deri në ato të pëllumbave. Ishte një tjetër pasion i tij mbajtja e pëllumbave. Ishin plot “pëllumbaxhinj” në Korçë, që konkuronin për pëllumbat e racës, apo për ata që kishin më shumë “zotësi” për të fluturuar si dhe për të tërhequr pëllumba të tjerë në foletë e tyre. Ishte edhe një foto e njohur e Taqos me një pëllumb në çdo dorë.

Ishte bujar dhe vishej ndonjëherë “shik”, por nuk e kisha parë të hynte në kafene. Ndoshta në ndonjë restorant edhe hynte. Bota e tij ishte punishteja, pëllumbat dhe bisedat me të rinjtë. E shihje mes 4-5 adoleshentëve në Bashtën e Themistokliut duke biseduar dhe qeshur. Ndonjëherë edhe ngrihej për të dëshmuar forcën me ndonjë të ri që e sfidonte në “duel” dhe bënte disa lëvizje të ngjashme me një lloj karateje ala Babuc. Pastaj ulej i kënaqur dhe mundohej të rregullonte frymëmarrjen. Ishte i shkurtër, po dukej i lidhur mirë. Sigurisht që ishte ushqyer mirë gjithë jetën i biri i Gorçëit. Kështu i drejtoheshin në rini më të moshuarit. Por nuk ishte përpjekur ndonjëherë të mësonte nga përzjerja e lëndëve që ktheheshin në melheme apo në të tjera medikamente. Kishte zgjedhur zdrukthin dhe sqeparin.

Ma merr mendja se kurrë nuk merrej me komente politike edhe pse sahati i tij shpirtëror kishte ngelur atë ditë që komunistët morrën në dorë frenat e pushtetit. Kur dikush e kishte pyetur- “Taqo pse nuk të kanë me sy të mirë këta të pushtetit?” i ishte përgjigjur: “Po ç’të më kenë! Nuk e ke parë që Lekoja luan vetëm role spiuni në teatër!’

Një ditë iku. Nuk ishte i fundit i Skalëve. Kishte mbetur e vetme e motra, Pavlina, dhe në punishte ndoshta futeshin vetëm maçokë dhe mace. Pëllumbat kishin ikur me kohë.
Por kujtimi Taqo Babucit është ende i gjallë.
Personazhe të Korçës që nuk harrohen.

Vizioni i “Shqipërisë së Re” duhet të jetë larg atij të Arlind Qorit

E kam ndjekur me shumë simpati prej pandemisë veprimtarinë politike të Arlind Qorit. Madje ndoshta edhe para se të niste “Bashkë“ si një forcë politike. Kam menduar se kjo është e Majta e vërtetë, e cila duhet të zëvendësojë PS-në e Ramës, që nuk është një parti e majtë dhe nuk ka qënë e tillë edhe kur e mori pushtetin Fatos Nano më 1997.

Partia Socialiste degjeneroi në një “Parti e Udhëheqësit”, sepse ndoshta e tillë ka qënë mendësia bazë e bërthamës së saj që në krye të herës. Pas vitit 2009 u nënshtrua si “Yes-parti” që miratonte çdo gjë që theshte Lideri i saj. Dhe me që Rama nuk kishte asnjë ideologji edhe Partia Socialiste katandisi e tillë, “një turmë arrivistësh” që synonin prej një posti të thjeshtë në administratë dhe deri në qeveri, ku mund të kishin edhe “llokma” të mëdha. Nuk i bëhej vonë për sindikatat, për shtresat në nevojë, për minoritetet, miratonte ligje në favor të super të pasurve kundër çdo gjëje, që përbën bazën e interesave të partive të majta kudo në botë.

Ndaj për mua alternativa “Bashkë“ ishte e domosdoshme për shqiptarët që janë në nevojë. E vetëquajtura LSI ishte një tjetër palaço-parti, që funksiononte vetëm në funksion të familjes Meta- Kryemadhi dhe mundësisë për të qënë pjestare në qeverisje. PSD e Gjinushit ishte një “yes- parti”, që u shit nga “pronari” i saj tek Tom Doshi. Dhe shitja ka qënë vërtet në para për xhepin e Kryeakademikut.

Ndaj minatorët, gratë e fasoneve, studentët që nuk paguajnë dot qeratë, pensionistët që nuk blejnë dot ilaçet, romët dhe minoritete të tjera nuk kanë qënë të përfaqësuar as në Kuvend dhe askush nuk është kujdesur për ta.

Rama ka qënë një semiDiktator më shumë i djathtë se i majtë.

Ndaj lëvizja e Arlind Qorit, me konseguencën e saj, me manifestimin e ndershmërisë, me veprimet në mbrojtje të papërfaqësuarve, me denoncimet për korrupsionin dhe oligarkët, arriti të jetë “motorri” i Revolucionit Flamingo. Për të mirën e Demokracisë shqiptare.

Por edhe pse e kam parë me shumë simpati, edhe pse ja njoh meritën e madhe në këtë tonditje “sizmike” në jetën e shoqërisë shqiptare, unë nuk dua që vizioni i “Shqipëria e Re” të jetë vizioni i Qorit. Madje edhe në rast se bëhen zgjedhje të parakohëshme, nuk dua që Arlind Qori të bëhet Kryeministër i Shqipërisë.

Po rrjeshtoj më poshtë të metat që kam konstatuar tek formimi filozofiko-politik i Arlindit.

• Vështrimi i super të pasurve si e keqja kryesore e botës së sotme

• Zhvillimi i Shqipërisë duke mbështetur vetëm shqiptarët dhe mundësisht shqiptarët e bizneseve të vogla.

• Aplikim të politikave shtetërore që shpien drejt një lloj barazitizmi të shqiptarëve në shfrytëzimin e të mirave natyrore të Shqipërisë.

• Qëndrim skeptik ndaj investimeve të korporatave të mëdha ndërkombëtare.

• Qëndrim thuajse antiamerikan në marëdhëniet ndërkombëtare.

Ndonjëherë më duket se Arlindi është edhe më majtas se Janis Varufakis, ish ministri i financave të Greqisë, i njohur për përplasjet me gjermanët në kohën e pas krizës së vitit 2007-2008. Dhe Varufakis mund të konsiderohet si “thuajseMarksist”.

Nuk është vendi në këtë shkrim për të diskutuar se a kishte të drejtë apo jo Marksi tek “Kapitali”, por unë nuk dua të stigmatizoj marksizmin (në ekonomi) edhe po qe se Qori e sheh me simpati ose nuk do t’ja dijë për të.

Vetë e shoh të domosdoshme, që Shqipëria e Re duhet të jetë më pranë ideologjisë së Qendrës së Djathtë, me një fjalë:

• Shfuqizim të ligjeve që i japin dorë shtetit të prekë pronat e palujtshme të individëve.

• Decentralizim sa më të madh të pushtetit.

• Reduktim të aparatit shtetëror qëndror dhe atij vendor.

• Krijimin e kushteve sa më të mira për thithjen e kapitelit serioz të huaj veçanërisht duke përmirësuar sistemin e Drejtësisë.

• Luftë pa kompromis ndaj krimit të organizuar dhe tentakulave të tij në administratë.

Dhe kudo në botë, më të shumtën e këtyre ndryshimeve e bëjnë partitë me ideologji të Qëndrës së Djathtë.

Unë dua që “Bashkë “ të shtohet në numura dhe të marrë pjesën më të madhe të elektoratit të PS-së nëse kjo është e mundur. (Flas gjithnjë nëse do kemi zgjedhje të parakohëshme.) Por nuk dua të ketë një shumicë parlamentare, që t’i lejojë të kryesojë një qeveri të majtë, sipas vizionit që ka ai për një vend europian.

Gjithsesi, nëse ngjarjet do rrokullisen në një mënyrë të tillë, që Rama të rrëzohet dhe të shpallen Zgjedhje të Parakohëshme dhe këto të mbahen pas ndryshimit të Kodit Zgjedhor, njerëzit do votojnë të lirë dhe do zgjedhin atë qeveri që do dojë shumica. Ndaj edhe unë bashkë me njerëz të tjerë që mendojnë si unë, do jemi të detyruar të pranojmë që është fitore.

Fitore e Demokracisë për një Republikë Parlamentare funksionale!

Kori i zonjave të vendargëtimit “Vatra”

Nuk dita si ta quaja vendin ku mblidhen zonjat pensioniste shqiptare të Bostonit. E quajta vendargëtimi sepse më duket vërtet i tillë. Eshtë një lloj “kampi ditor” ku shkojnë dhe bisedojn, këndojnë edhe lexojnë. Mësojnë çdo ditë të reja edhe se më të shumtat duhet të jenë mbi 75 vjeçare. Ka edhe zotërinj, por ata nuk ishin pjesë e kompleksit, që këndonte nën drejtimin e një maestroje me siguri shqiptar.

Atje pensionistet tona kalojnë një pjesë të madhe të ditës, në sajë të ligjeve “pro të varfërve” që ka shteti i Masaçusetsit. Zonjat tona nuk janë të varfëra, por më të shumtat nuk kanë patur mundësi të punojnë për shumë vite në SHBA, ndaj në “sytë“ e shtetit të Mass. ato janë me të ardhura të pamjaftueshme dhe kompania që i siguron, paguan edhe për funksionimin e vendargëtimit “Vatra”.

Nuk dua të zgjatem rreth atyre që e krijuan, sepse me siguri është shkruar në mediat shqiptare dhe ato shqiptaro-amerikane. Veç doja të bëja një krahasim me bashkëmoshataret e tyre, të cilat jetojnë në Shqipëri.

Dy miq më kanë thënë se pensionistët, veçanërisht zonjat, në Shqipëri jetojnë më gjatë se bashkëatdhetarët e tyre në Diasporë dhe veçanërisht janë më aktivë. Kishin disa shembuj që e mbështesnin këtë konstatim të tyre. Gjithashtu si argumenta sollën jetën shoqërore më aktive dhe ecjet e domosdoshme në qytete ku shërbimet e transportit publik nuk janë të mira. Nuk i kundërshtova se nuk kisha fakte apo të dhëna statistikore. Unë nuk di se sa shkon mesatarja e jetës për pensionistët shqiptarë jashtë vendit, po qe se i krasojmë me mesataren e jetës së pensionistëve shqiptarë. Ka diçka që nuk shkon. A është e mundur që në vende me cilësi ushqimesh më të mirë dhe shërbime shëndetsore disa herë më të mirë se në Shqipëri jeta të të shkurtohet më shpejt? A thua një farë “izolimi” dhe vetmije i rrëzon psikologjikisht shqiptarët e moshuar që jetojnë vetë apo në azile pleqsh dhe i bën të vdesin më shpejt nga dëshpërimi?

Unë nuk kam përgjigje për këto pyetje tepër të vështira, por kur shkoj në vendin tim, të moshuarit sepse më duken si “shumë të shtrembëruar”. Mund të jetë një perceptim i gabuar, që lidhet ndoshta edhe me “syzet e errëta”, që mbaj në Atdhe, ose me një frikë se në Diasporë unë do vdes më parë se po të isha në Korçë.

Por ajo që sheh në kët vendargëtimi pensionistësh në Boston të bën të mendosh se vendet më të pasura dhe veçanërisht ato që kanë politika sociale më të mira, i bëjnë pensionistët më aktivë. Masaçusets është ndër shtetet me të tilla poltika. Nuk ngul këmbë të them se nuk ka qëndra të këtij lloji të themi në Teksas apo në Dakotën e Veriut, por në gjithë shtetet amerikane që qeverisen nga “e majta” ka të këtij lloji. Nuk jam i sigurt nëse ka në Montreal dhe në Toronto, por në Kanada këto janë më të mundshme dhe po njëlloj edhe në vendet skandinave, Angli apo Gjermani.

Të moshuarit në vendet e zhvilluara dhe gjysëm të zhvilluara e kanë të domosdoshme jetën shoqërore. Në këto vendet familjet janë gjithnjë e më të vogla dhe distancat gjithnjë e më të mëdha, sa herë herë nuk i përqafon dot fëmijët edhe për muaj të tërë. Të paktën ke mundësi t’i shohësh në video e të të shohin. Edhe në Shqipëri ngjan thuajse e njëjta gjë, se një pjesë e madhe e fëmijëve jetojnë jashtë dhe 80 vjeçarët ndjehen të vetmuar. Diçka të tillë kishte në thelb edhe kënga “Nan” ndonëse në tone shumë dramatike.

Por ata burra e gra që shkojnë kafeneve dhe takohen me bashkëmoshatarët e tyre afër të 80ve dhe më shumë, ose kanë “ndonjë lekë mënjanë“, ose marrin vazhdimisht nga fëmijët. Shteti thuajse nuk bën asgjë. Dhe një pensionist nuk ka nevojë vetëm për “llogje” por edhe për disa veprimtari që ta mbajnë gjallë. Edhe të këndojë në një kor si gratë e mira të Bostonit, qoftë edhe sikur të stonojë. Eshtë një lloj kthimi në fëmijëri me ëndrrat për të qënë si të gjithë bashkëmoshatarët dhe për të luajtur dhe dëfryer bashkë me ta.

(Solon e këngës që pashë në video e këndon një shoqe e mirë e mamasë sime. U gëzova edhe për të, se këndonte bukur me gjithëse nuk është më e re si dikur kur këndonin me zë të ulët në zyrën e llogarisë.)

Këndoni zonja të mira bashkëatdhetare të Bostonit, se jeta do ju shtohet! Veç “harroni” atë “yllin e kuq që ju rrinte në ballë trimave”, se po këndoni me më shumë zjarr tani , në sajë të yjeve të shumtë të flamurit amerikan!

A do ketë Rama fatin e Kaligulas?

Para shumë vitesh (ndoshta koha para Covid më duket shumë e largët) pata shkruar një shënim të titulluar “Arta Marku ndalja dorën Neronit për të mirën e tij”. Krahasimi i Edi Ramës me Neronin ishte i qartë. Sigurisht me Neronin që njohim prej historisë që ka mbërritur deri tek ne, por që shumë studiues thonë se është e ekzagjeruar nga Kisha Katolike për shkak të përndjekjes shumë të egër, që Perandori Romak ju bëri të krishterëve.

Vitet e fundit më është dukur se kryeministri shqiptar ka cilësi që i afrohen më shumë atyre të Kaligulas se sa të Neronit edhepse ka shumë pika të ngjashme mes dy perandorëve.

Kaligula përshkruhet si sadist, tepër i fokusuar në vetja, seksualisht pervert, ekstravagant, arrogant dhe që i pëlqente vartësit dhe populli ta nderonin si të ishte Perëndi. Këto cilësi të bëjnë të mendosh se janë thuajse identike me ato të kryeministrit tonë.

Perandori romak njihet për një ngjarje tepër të veçantë në Historinë e Njerëzimit. Nxorri një vendim për të emëruar kalin e tij konsull. Nuk e bënte se ishte i marrë, por se donte të diskretitonte senatorët dhe njëkohësisht të tregonte se ishte Fuqiplotë. Edi Rama nuk kalëron (madje thuhet që nuk nget as makinën), por për të njëjtat arsye ka “emëruar” deputete Zegjinenë. Për t’i poshtëruar të gjithë vartësit e tij si dhe intelektualët shqiptarë.

Ndonëse Kaligula bëri mjaft punë të mira për Romën, nga akuaduktet, ndërtimin e teatrove dhe arenave, si dhe disa fushata të suksesshme ushtarake, përsëri në mbarë qytetin e përjetshëm, ai ishte bërë i padurueshëm. Ndaj edhe fundin e pati të keq. Një grup njerëzish, disa patricë, por më shumë të gardës pretoriane e vranë. Thuhej se edhe ai grumbull njerëzish nuk ishin të gjithë pjestarë të një grupi dhe të koordinuar në komplot.

Diçka tepër e ngjashme po ndodh në Tiranë. Rama e ka mbushur kupën thuajse me të gjithë. Me njerëz të të gjitha klasave dhe fushave, madje edhe me vetë socialistët. Edhe në mitingun e fundit, ku dëshëronte të tregonte forcën e numurave, punonjësit e administratës të detyruar të dilnin për të dëgjuar fjalën e tij, nxituan të iknin para se Rama-Kaligula të mbaronte fjalën e tij. Janë të shumtë ata , të cilët nuk e “honepsin” dot më. Janë edhe më të shumtë ata që kanë kuptuar se nuk duhet të jenë kundër turmave të protestuesve.

Por a janë “socialistët” që do e vrasin Ramën, sikundër bënë anëtarët e gardës mbrojtëse me Kaligulën?

Socialistët kanë disa vjet, që në mënyrë të heshtur, po i japin shtypit dhe të tjerëve dokumenta që dëshmojnë për korrupsionin galopant dhe “orekset” e kryeministrit të sëmurë që do të pijë vera të shtrenjta, apo të flerë hoteleve të Europës me “socialiste” të reja në moshë. Ish zëvendësi i tij Ahmetaj, pikërisht nga njerëzit pranë Ramës i merrte informacionet që i bënte publike. Vartësit nuk mund të heshtin “kur zullumi teprohet”. Sigurisht që gjejnë mënyrën e vjetër të “denoncimit anonim”, për t’i shpëtuar ndëshkimit dhe njëkohësisht për të mbajtur vendin e privilegjuar.

Pra vetë socialistët “e kanë vrarë“ karakterin perfid të kryeministrit tonë. Kanë bërë të mundshme edhe këtë pakënaqësi popullore, që e kërkon të “hyjë në burg”.

Për mendimin tim, Kaligula i jonë po përpëlitet në vitin e fundit të ekzistencës së tij si “Perandor”. Edhe nëse kjo Lëvizje e madhe popullore nuk do e rrëzojë brenda muajit qershor, besoj se do ketë një rigjallërim në vjeshtë dhe do e bëjë të pamundur, që europianët ta mbështesin akoma “perandorin e vockël” të përkëdhelur prej tyre.

Vetë nuk dua ta shoh pas hekurave, sepse pastaj nis të ndjej keqardhje, sikundër ndjej tani për Ilir Metën dhe Erion Veliajn.

Por le të qërrohet nga ekranet ai bashkë me Zegjinetë e tij!