Zamir Mane, SPAK dhe Revolucioni Flamingo

Zamir Mane, SPAK dhe Revolucioni Flamingo

Babuci

Të gjithë e thërrisnin Babuc. Ndoshta pas krahëve, se kur kam patur rastin të bisedoja me të, unë i drejtohesha Taqo. Ishte djali i tretë i një familje në gjendje të mirë ekonomike, me mbiemër Skali. I jati, Gorçi, ishte farmacist, por pasuritë kishin qënë kryesisht nga e jëma, e cila ishte “pe të Godeve”. Godet kishin “bërë kurbet” në Misir dhe ishin kthyer me shumë pasuri, si shumë burra korçarë që kishin punuar në Egjipt.

Ishte rritur mes bollëkut, por edhe në një marëdhënie disi të pazakontë familjare, që tregohej edhe nga shprehja “mos u bëj si Babucët”, sepse djemtë e familjes nuk duronin , por shkonin dhe hanin pjesën e tyre të lakrorit që në furrë. Babuc ishte nofka e Dhimitrit (Taqos), por ju vishej të gjithë vëllezërve edhe pse Kostelloja dhe Lekoja ishin gjithashtu të njohur në qytet. Vëllai i madh kishte vdekur i ri.

Taqoja ishte më i njohuri edhe për faktin se nuk kishte punuar kurrë në një punë shteti. E kishte “refuzuar” sistemin e kolektivizimit dhe punoi deri vonë privat. Nuk di nëse ishte apo jo një marangoz i talentuar, por edhe në moshë të thyer punonte. Klientët i kryesisht nga fshati dhe artikulli më i njohur i prodhimeve të tij , ishte “sëndyq për pajë“.

Ishte një personazh jo vetëm i veçantë i qytetit, por edhe shumë simpatik. Mbi të pat bazuar Teodor Laçoja, Platon Bubuqin e librit dhe filmit “Përballimi”. Por për të bërë një libër apo film për Babucin do duheshin vëllime dhe seri të tëra. Ishte dikush që edhe sot e kam vështirë për ta futur në një “tip” nga ata që njihen në botë nga sociologjia, psikologjia, antropologjia apo të tjera shkenca humanitare që merren me studimin e karaktereve të njerëzve.

Nuk mund të them se kishte sindromin e Peter Pan, sepse kishte mbetur në mendje dhe veprime i ri dhe jo fëmijë. Dei në fund të jetës së tij. Por një i ri i veçantë, që i përkiste një bote të kaluar. Diku në vitet ‘30, që kishin qënë edhe vitet e lulëzimit të Korçës. Dhe Babuci i përkiste totalisht Korçës. Nuk di nëse pas Luftës së Dytë kishte shkelur në ndonjë qytet tjetër të Shqipërisë.

Në punishten e tij (për fat të keq nuk kam qënë ndonjëherë atje) mblidheshin gjithnjë adoleshentë dhe të rinj. Ndoshta ndonjë edhe e ndihmonte për ndonjë “bërje sëndyqesh” ndonëse nuk di të kem dëgjuar se dikush ka mësuar zanatin e marangozit nga Taqo Babuci. Punishteja ishte vend “llogjesh”, shakash dhe mburrjesh të rinjsh për forcën apo mprehtësinë e tyre. Personazhi kryesor ishte Taqoja, i cili mbetej gjithnjë atje, se “djemtë“ ose iknin ushtarë ose martoheshin. Babuci nuk u martua kurrë.

Kur e kam pyetur një herë (duhet të ishte në të 60-tat) ;“Taqo po ti pse s’martohesh tani?” mu përgjigj: “Përse të martohem apo t’i mbaj poçen e t’i them - Mitera do të derdhësh ujët?” Ishte i vendosur për të mos u martuar, por ndoshta ishte diçka në familje, se veç Kostellos, të tjerët mbetën deri në fund beqarë.

I pëlqente të hidhte batuta me rimë, gjë që ndoshta kishte qënë një traditë e hershme e Korçës. Kënaqej kur dëgjuesit e rinj qeshnin me mprehtësinë e rimave komike të tij edhe pse më të shumtat i kishin dëgjuar me dhjetra herë. “Rimoku” më i famshëm në Korçë kishte qënë doktor Bilbilushi e ndoshta Babuci donte të ndiqte gjurmët e tij, por doktori kishte qënë më i larmishëm në rimat e improvizuara. Ndoshta mbi të , Dritëroi kishte krijuar një personazh tek “Njeriu me top”. Gjithsesi, mundet që devolliu i famshëm e kishte njohur edhe Taqon, sepse Lekoja, i vëllai, kishte qënë poet dhe aktor i njohur në qytet.

Mes korçarëve, sidomos mes adoleshentëve dhe të rinjve qarkullonin historitë, ku personazhi qëndror ishte Babuci, që nga ndërhyrjet tek mësuesit për të pranuar në shkollë “djemtë“ e tij që iknin nga mësimi dhe deri në ato të pëllumbave. Ishte një tjetër pasion i tij mbajtja e pëllumbave. Ishin plot “pëllumbaxhinj” në Korçë, që konkuronin për pëllumbat e racës, apo për ata që kishin më shumë “zotësi” për të fluturuar si dhe për të tërhequr pëllumba të tjerë në foletë e tyre. Ishte edhe një foto e njohur e Taqos me një pëllumb në çdo dorë.

Ishte bujar dhe vishej ndonjëherë “shik”, por nuk e kisha parë të hynte në kafene. Ndoshta në ndonjë restorant edhe hynte. Bota e tij ishte punishteja, pëllumbat dhe bisedat me të rinjtë. E shihje mes 4-5 adoleshentëve në Bashtën e Themistokliut duke biseduar dhe qeshur. Ndonjëherë edhe ngrihej për të dëshmuar forcën me ndonjë të ri që e sfidonte në “duel” dhe bënte disa lëvizje të ngjashme me një lloj karateje ala Babuc. Pastaj ulej i kënaqur dhe mundohej të rregullonte frymëmarrjen. Ishte i shkurtër, po dukej i lidhur mirë. Sigurisht që ishte ushqyer mirë gjithë jetën i biri i Gorçëit. Kështu i drejtoheshin në rini më të moshuarit. Por nuk ishte përpjekur ndonjëherë të mësonte nga përzjerja e lëndëve që ktheheshin në melheme apo në të tjera medikamente. Kishte zgjedhur zdrukthin dhe sqeparin.

Ma merr mendja se kurrë nuk merrej me komente politike edhe pse sahati i tij shpirtëror kishte ngelur atë ditë që komunistët morrën në dorë frenat e pushtetit. Kur dikush e kishte pyetur- “Taqo pse nuk të kanë me sy të mirë këta të pushtetit?” i ishte përgjigjur: “Po ç’të më kenë! Nuk e ke parë që Lekoja luan vetëm role spiuni në teatër!’

Një ditë iku. Nuk ishte i fundit i Skalëve. Kishte mbetur e vetme e motra, Pavlina, dhe në punishte ndoshta futeshin vetëm maçokë dhe mace. Pëllumbat kishin ikur me kohë.
Por kujtimi Taqo Babucit është ende i gjallë.
Personazhe të Korçës që nuk harrohen.

Vizioni i “Shqipërisë së Re” duhet të jetë larg atij të Arlind Qorit

E kam ndjekur me shumë simpati prej pandemisë veprimtarinë politike të Arlind Qorit. Madje ndoshta edhe para se të niste “Bashkë“ si një forcë politike. Kam menduar se kjo është e Majta e vërtetë, e cila duhet të zëvendësojë PS-në e Ramës, që nuk është një parti e majtë dhe nuk ka qënë e tillë edhe kur e mori pushtetin Fatos Nano më 1997.

Partia Socialiste degjeneroi në një “Parti e Udhëheqësit”, sepse ndoshta e tillë ka qënë mendësia bazë e bërthamës së saj që në krye të herës. Pas vitit 2009 u nënshtrua si “Yes-parti” që miratonte çdo gjë që theshte Lideri i saj. Dhe me që Rama nuk kishte asnjë ideologji edhe Partia Socialiste katandisi e tillë, “një turmë arrivistësh” që synonin prej një posti të thjeshtë në administratë dhe deri në qeveri, ku mund të kishin edhe “llokma” të mëdha. Nuk i bëhej vonë për sindikatat, për shtresat në nevojë, për minoritetet, miratonte ligje në favor të super të pasurve kundër çdo gjëje, që përbën bazën e interesave të partive të majta kudo në botë.

Ndaj për mua alternativa “Bashkë“ ishte e domosdoshme për shqiptarët që janë në nevojë. E vetëquajtura LSI ishte një tjetër palaço-parti, që funksiononte vetëm në funksion të familjes Meta- Kryemadhi dhe mundësisë për të qënë pjestare në qeverisje. PSD e Gjinushit ishte një “yes- parti”, që u shit nga “pronari” i saj tek Tom Doshi. Dhe shitja ka qënë vërtet në para për xhepin e Kryeakademikut.

Ndaj minatorët, gratë e fasoneve, studentët që nuk paguajnë dot qeratë, pensionistët që nuk blejnë dot ilaçet, romët dhe minoritete të tjera nuk kanë qënë të përfaqësuar as në Kuvend dhe askush nuk është kujdesur për ta.

Rama ka qënë një semiDiktator më shumë i djathtë se i majtë.

Ndaj lëvizja e Arlind Qorit, me konseguencën e saj, me manifestimin e ndershmërisë, me veprimet në mbrojtje të papërfaqësuarve, me denoncimet për korrupsionin dhe oligarkët, arriti të jetë “motorri” i Revolucionit Flamingo. Për të mirën e Demokracisë shqiptare.

Por edhe pse e kam parë me shumë simpati, edhe pse ja njoh meritën e madhe në këtë tonditje “sizmike” në jetën e shoqërisë shqiptare, unë nuk dua që vizioni i “Shqipëria e Re” të jetë vizioni i Qorit. Madje edhe në rast se bëhen zgjedhje të parakohëshme, nuk dua që Arlind Qori të bëhet Kryeministër i Shqipërisë.

Po rrjeshtoj më poshtë të metat që kam konstatuar tek formimi filozofiko-politik i Arlindit.

• Vështrimi i super të pasurve si e keqja kryesore e botës së sotme

• Zhvillimi i Shqipërisë duke mbështetur vetëm shqiptarët dhe mundësisht shqiptarët e bizneseve të vogla.

• Aplikim të politikave shtetërore që shpien drejt një lloj barazitizmi të shqiptarëve në shfrytëzimin e të mirave natyrore të Shqipërisë.

• Qëndrim skeptik ndaj investimeve të korporatave të mëdha ndërkombëtare.

• Qëndrim thuajse antiamerikan në marëdhëniet ndërkombëtare.

Ndonjëherë më duket se Arlindi është edhe më majtas se Janis Varufakis, ish ministri i financave të Greqisë, i njohur për përplasjet me gjermanët në kohën e pas krizës së vitit 2007-2008. Dhe Varufakis mund të konsiderohet si “thuajseMarksist”.

Nuk është vendi në këtë shkrim për të diskutuar se a kishte të drejtë apo jo Marksi tek “Kapitali”, por unë nuk dua të stigmatizoj marksizmin (në ekonomi) edhe po qe se Qori e sheh me simpati ose nuk do t’ja dijë për të.

Vetë e shoh të domosdoshme, që Shqipëria e Re duhet të jetë më pranë ideologjisë së Qendrës së Djathtë, me një fjalë:

• Shfuqizim të ligjeve që i japin dorë shtetit të prekë pronat e palujtshme të individëve.

• Decentralizim sa më të madh të pushtetit.

• Reduktim të aparatit shtetëror qëndror dhe atij vendor.

• Krijimin e kushteve sa më të mira për thithjen e kapitelit serioz të huaj veçanërisht duke përmirësuar sistemin e Drejtësisë.

• Luftë pa kompromis ndaj krimit të organizuar dhe tentakulave të tij në administratë.

Dhe kudo në botë, më të shumtën e këtyre ndryshimeve e bëjnë partitë me ideologji të Qëndrës së Djathtë.

Unë dua që “Bashkë “ të shtohet në numura dhe të marrë pjesën më të madhe të elektoratit të PS-së nëse kjo është e mundur. (Flas gjithnjë nëse do kemi zgjedhje të parakohëshme.) Por nuk dua të ketë një shumicë parlamentare, që t’i lejojë të kryesojë një qeveri të majtë, sipas vizionit që ka ai për një vend europian.

Gjithsesi, nëse ngjarjet do rrokullisen në një mënyrë të tillë, që Rama të rrëzohet dhe të shpallen Zgjedhje të Parakohëshme dhe këto të mbahen pas ndryshimit të Kodit Zgjedhor, njerëzit do votojnë të lirë dhe do zgjedhin atë qeveri që do dojë shumica. Ndaj edhe unë bashkë me njerëz të tjerë që mendojnë si unë, do jemi të detyruar të pranojmë që është fitore.

Fitore e Demokracisë për një Republikë Parlamentare funksionale!

Kori i zonjave të vendargëtimit “Vatra”

Nuk dita si ta quaja vendin ku mblidhen zonjat pensioniste shqiptare të Bostonit. E quajta vendargëtimi sepse më duket vërtet i tillë. Eshtë një lloj “kampi ditor” ku shkojnë dhe bisedojn, këndojnë edhe lexojnë. Mësojnë çdo ditë të reja edhe se më të shumtat duhet të jenë mbi 75 vjeçare. Ka edhe zotërinj, por ata nuk ishin pjesë e kompleksit, që këndonte nën drejtimin e një maestroje me siguri shqiptar.

Atje pensionistet tona kalojnë një pjesë të madhe të ditës, në sajë të ligjeve “pro të varfërve” që ka shteti i Masaçusetsit. Zonjat tona nuk janë të varfëra, por më të shumtat nuk kanë patur mundësi të punojnë për shumë vite në SHBA, ndaj në “sytë“ e shtetit të Mass. ato janë me të ardhura të pamjaftueshme dhe kompania që i siguron, paguan edhe për funksionimin e vendargëtimit “Vatra”.

Nuk dua të zgjatem rreth atyre që e krijuan, sepse me siguri është shkruar në mediat shqiptare dhe ato shqiptaro-amerikane. Veç doja të bëja një krahasim me bashkëmoshataret e tyre, të cilat jetojnë në Shqipëri.

Dy miq më kanë thënë se pensionistët, veçanërisht zonjat, në Shqipëri jetojnë më gjatë se bashkëatdhetarët e tyre në Diasporë dhe veçanërisht janë më aktivë. Kishin disa shembuj që e mbështesnin këtë konstatim të tyre. Gjithashtu si argumenta sollën jetën shoqërore më aktive dhe ecjet e domosdoshme në qytete ku shërbimet e transportit publik nuk janë të mira. Nuk i kundërshtova se nuk kisha fakte apo të dhëna statistikore. Unë nuk di se sa shkon mesatarja e jetës për pensionistët shqiptarë jashtë vendit, po qe se i krasojmë me mesataren e jetës së pensionistëve shqiptarë. Ka diçka që nuk shkon. A është e mundur që në vende me cilësi ushqimesh më të mirë dhe shërbime shëndetsore disa herë më të mirë se në Shqipëri jeta të të shkurtohet më shpejt? A thua një farë “izolimi” dhe vetmije i rrëzon psikologjikisht shqiptarët e moshuar që jetojnë vetë apo në azile pleqsh dhe i bën të vdesin më shpejt nga dëshpërimi?

Unë nuk kam përgjigje për këto pyetje tepër të vështira, por kur shkoj në vendin tim, të moshuarit sepse më duken si “shumë të shtrembëruar”. Mund të jetë një perceptim i gabuar, që lidhet ndoshta edhe me “syzet e errëta”, që mbaj në Atdhe, ose me një frikë se në Diasporë unë do vdes më parë se po të isha në Korçë.

Por ajo që sheh në kët vendargëtimi pensionistësh në Boston të bën të mendosh se vendet më të pasura dhe veçanërisht ato që kanë politika sociale më të mira, i bëjnë pensionistët më aktivë. Masaçusets është ndër shtetet me të tilla poltika. Nuk ngul këmbë të them se nuk ka qëndra të këtij lloji të themi në Teksas apo në Dakotën e Veriut, por në gjithë shtetet amerikane që qeverisen nga “e majta” ka të këtij lloji. Nuk jam i sigurt nëse ka në Montreal dhe në Toronto, por në Kanada këto janë më të mundshme dhe po njëlloj edhe në vendet skandinave, Angli apo Gjermani.

Të moshuarit në vendet e zhvilluara dhe gjysëm të zhvilluara e kanë të domosdoshme jetën shoqërore. Në këto vendet familjet janë gjithnjë e më të vogla dhe distancat gjithnjë e më të mëdha, sa herë herë nuk i përqafon dot fëmijët edhe për muaj të tërë. Të paktën ke mundësi t’i shohësh në video e të të shohin. Edhe në Shqipëri ngjan thuajse e njëjta gjë, se një pjesë e madhe e fëmijëve jetojnë jashtë dhe 80 vjeçarët ndjehen të vetmuar. Diçka të tillë kishte në thelb edhe kënga “Nan” ndonëse në tone shumë dramatike.

Por ata burra e gra që shkojnë kafeneve dhe takohen me bashkëmoshatarët e tyre afër të 80ve dhe më shumë, ose kanë “ndonjë lekë mënjanë“, ose marrin vazhdimisht nga fëmijët. Shteti thuajse nuk bën asgjë. Dhe një pensionist nuk ka nevojë vetëm për “llogje” por edhe për disa veprimtari që ta mbajnë gjallë. Edhe të këndojë në një kor si gratë e mira të Bostonit, qoftë edhe sikur të stonojë. Eshtë një lloj kthimi në fëmijëri me ëndrrat për të qënë si të gjithë bashkëmoshatarët dhe për të luajtur dhe dëfryer bashkë me ta.

(Solon e këngës që pashë në video e këndon një shoqe e mirë e mamasë sime. U gëzova edhe për të, se këndonte bukur me gjithëse nuk është më e re si dikur kur këndonin me zë të ulët në zyrën e llogarisë.)

Këndoni zonja të mira bashkëatdhetare të Bostonit, se jeta do ju shtohet! Veç “harroni” atë “yllin e kuq që ju rrinte në ballë trimave”, se po këndoni me më shumë zjarr tani , në sajë të yjeve të shumtë të flamurit amerikan!

A do ketë Rama fatin e Kaligulas?

Para shumë vitesh (ndoshta koha para Covid më duket shumë e largët) pata shkruar një shënim të titulluar “Arta Marku ndalja dorën Neronit për të mirën e tij”. Krahasimi i Edi Ramës me Neronin ishte i qartë. Sigurisht me Neronin që njohim prej historisë që ka mbërritur deri tek ne, por që shumë studiues thonë se është e ekzagjeruar nga Kisha Katolike për shkak të përndjekjes shumë të egër, që Perandori Romak ju bëri të krishterëve.

Vitet e fundit më është dukur se kryeministri shqiptar ka cilësi që i afrohen më shumë atyre të Kaligulas se sa të Neronit edhepse ka shumë pika të ngjashme mes dy perandorëve.

Kaligula përshkruhet si sadist, tepër i fokusuar në vetja, seksualisht pervert, ekstravagant, arrogant dhe që i pëlqente vartësit dhe populli ta nderonin si të ishte Perëndi. Këto cilësi të bëjnë të mendosh se janë thuajse identike me ato të kryeministrit tonë.

Perandori romak njihet për një ngjarje tepër të veçantë në Historinë e Njerëzimit. Nxorri një vendim për të emëruar kalin e tij konsull. Nuk e bënte se ishte i marrë, por se donte të diskretitonte senatorët dhe njëkohësisht të tregonte se ishte Fuqiplotë. Edi Rama nuk kalëron (madje thuhet që nuk nget as makinën), por për të njëjtat arsye ka “emëruar” deputete Zegjinenë. Për t’i poshtëruar të gjithë vartësit e tij si dhe intelektualët shqiptarë.

Ndonëse Kaligula bëri mjaft punë të mira për Romën, nga akuaduktet, ndërtimin e teatrove dhe arenave, si dhe disa fushata të suksesshme ushtarake, përsëri në mbarë qytetin e përjetshëm, ai ishte bërë i padurueshëm. Ndaj edhe fundin e pati të keq. Një grup njerëzish, disa patricë, por më shumë të gardës pretoriane e vranë. Thuhej se edhe ai grumbull njerëzish nuk ishin të gjithë pjestarë të një grupi dhe të koordinuar në komplot.

Diçka tepër e ngjashme po ndodh në Tiranë. Rama e ka mbushur kupën thuajse me të gjithë. Me njerëz të të gjitha klasave dhe fushave, madje edhe me vetë socialistët. Edhe në mitingun e fundit, ku dëshëronte të tregonte forcën e numurave, punonjësit e administratës të detyruar të dilnin për të dëgjuar fjalën e tij, nxituan të iknin para se Rama-Kaligula të mbaronte fjalën e tij. Janë të shumtë ata , të cilët nuk e “honepsin” dot më. Janë edhe më të shumtë ata që kanë kuptuar se nuk duhet të jenë kundër turmave të protestuesve.

Por a janë “socialistët” që do e vrasin Ramën, sikundër bënë anëtarët e gardës mbrojtëse me Kaligulën?

Socialistët kanë disa vjet, që në mënyrë të heshtur, po i japin shtypit dhe të tjerëve dokumenta që dëshmojnë për korrupsionin galopant dhe “orekset” e kryeministrit të sëmurë që do të pijë vera të shtrenjta, apo të flerë hoteleve të Europës me “socialiste” të reja në moshë. Ish zëvendësi i tij Ahmetaj, pikërisht nga njerëzit pranë Ramës i merrte informacionet që i bënte publike. Vartësit nuk mund të heshtin “kur zullumi teprohet”. Sigurisht që gjejnë mënyrën e vjetër të “denoncimit anonim”, për t’i shpëtuar ndëshkimit dhe njëkohësisht për të mbajtur vendin e privilegjuar.

Pra vetë socialistët “e kanë vrarë“ karakterin perfid të kryeministrit tonë. Kanë bërë të mundshme edhe këtë pakënaqësi popullore, që e kërkon të “hyjë në burg”.

Për mendimin tim, Kaligula i jonë po përpëlitet në vitin e fundit të ekzistencës së tij si “Perandor”. Edhe nëse kjo Lëvizje e madhe popullore nuk do e rrëzojë brenda muajit qershor, besoj se do ketë një rigjallërim në vjeshtë dhe do e bëjë të pamundur, që europianët ta mbështesin akoma “perandorin e vockël” të përkëdhelur prej tyre.

Vetë nuk dua ta shoh pas hekurave, sepse pastaj nis të ndjej keqardhje, sikundër ndjej tani për Ilir Metën dhe Erion Veliajn.

Por le të qërrohet nga ekranet ai bashkë me Zegjinetë e tij!

Mani për të dalë në foto me VIP-at?

Unë nuk kam ditur se kush është Gentian Toshkëzi. Megjithatë padija nuk është mëkat. Më tërhoqi vëmendjen kjo foto e tij me Lara Trump dhe u kujtova që sikur e kisha parë këtë emër në një nga “galat” që propagandon Filantropistja e shquar shqiptaro-amerikane Fotini Kokeri.

Ishte e vërtetë. Kur kërkova më tej rreth Toshkëzit mësova se është një nga neokirurgët e famshëm amerikanë dhe është diplomuar në Tiranë e më pas edhe në Amerikë, ku ka shkëlqyer. Vërtet për t’u admiruar nga të gjithë dhe për tu ndjerë krenar si shqiptar. Doktro Gentiani është vetëm 44 vjeç dhe ka arritur në majat e një profesioni, që është me të vërtetë shumë i vështirë. Shpesh në biseda në Amerikën e Veriut, operacioni në tru konsiderohet si maja e dijeve, po aq sa shkenca e aeronautikës. “It’s not brain surgery!” (Nuk është operacion në tru) e thonë shpesh kur diskutimi është rreth një problemi jo shumë të vështirë.

Doktor Gentiani ja ka arritur në një kohë rekord dhe pa lindur e rritur në Amerikë. Eshtë vërtet rezultat i tokës shqiptare, arsimit shqiptar dhe cilësisë së Fakultetit të Mjekësisë në Tiranë. Sigurisht që është një njeri i jashtëzakonshëm.

Por përse ky gjeni duhet të postojë diku një foto me Lara Trump dhe të shkruajë edhe fjalë entusiazmi për takimin me të?

Dikush mund të hidhet e të më thotë se “pse kam alergji për familjen Trump?” Unë vërtet kam alergji për atë familje, por gjithashtu kam alergji për fotot me të gjithë të ashtuquajturit VIP-a, që nuk kanë asnjë vlerë as në fushat shkencore apo të artit, si dhe të fushave të tjera humanitare. Ndonjëherë më bezdisin edhe fotot në takimet me Papën, të cilat reklamohen sikur ai që takohet me të është një njeri i përdëlluar dhe për këtë arsye Papa e ka pritur në audiencë. Vite më parë qarkullonin foto të Tom Doshit me Papa Franceskun dhe nuk ishin të krijuara nga Inteligjenca Artificiale.

Nga se vjen kjo mani për të bërë foto me politikanët dhe me njerëz të tjerë pranë tyre?

E kuptoj se politikanë “legena” të vendeve të ndryshme, i duan fotot me Trump ose me gjumashin Xho për t’ju treguar popujve të tyre se kanë mbështetjen e Amerikës. Po Gentian Toshkëzit (dhe të tjerëve njerëz me vlera) ç’i duhet fotoja me Lara Trump, të cilën jo vetëm e bën, por dhe e propagandon në rrjetet sociale?

Për ata lexues që nuk kanë kohë të shohin në Google se ç’është Lara Ynaska, po jo them shkurt se ka vetëm një diplomë baçelor nga një universitet i zakonshëm dhe ka bërë edhe një vit ose dy në Institutin e Gatimit Francez në Nju Jork. (Në kohën e Diktaturës në Tiranë kjo lloj shkolle quhej Akademia e Pilafit.) Ka patur disa punësime në televizione kryesisht në sajë të lidhjes me familjen Trump pasi është martuar me Erikun, djalin e dytë të Presidentit. Edhe ky një kastravec i tëri, që nuk ka shkelqyer në asgjë.

Të tjerë njerëz, që e njohin “lojën” e qarqeve të larta në Amerikë dhe në vende të tjera Perëndimore mund të thonë, se Gentianit i duhet “të luajë lojën”. Duke qënë shumë larg niveleve të tilla, unë nuk e kuptoj përse një neurokirurgu të famshëm i nevojitet fotoja me Laran, e megjithatë, sepse nuk e kuptoj unë nuk ka pse të merret si “herezi”.

Por kur do të kthehen ato ditë kur Paganini i thoshte Mbretit: “Paganini non ripette!” apo Mozarti i linte me gisht në gojë fisnikët që nuk ishin plotësisht të vëmendshëm ndaj asaj që ai luante në piano?

Janë këto dhe shumë e shumë raste të tjera gjenijsh të papërkulur ndaj “Potentëve”, që kanë frymëzuar gjithnjë studentët më të mirë të shkencës dhe arteve. Që duhet të respektonin vetëm Shkencën dhe Artin dhe jo sundimtarët kokëboshë.

Nuk dua në asnjë mënyrë të kritikoj Gentian Toshkëzin për një foto. Vlerat e tij janë shumë herë më të mëdha edhe sikur të bëjë foto edhe me Donald, Xi, Putin, Netanjahun dhe Edi Ramën. Do ja falja të gjitha sepse ajo çka bën është mijëra herë më e fuqishme se dobësia e dhjetra fotove me VIP-a kot.

Ajo që më shqetëson është vrapimi që mund të bëjnë studentët e Mjekësisë, që ëndërrojnë të bëhen si Toshkëzi, për të patur foto me të fuqishmit, që janë edhe pengues të shkencës, si mund të ishte “the Donald” ndaj Covid apo Ngrohjes Globale.

Njerëzit e shquar kanë një ndikim të paimagjinueshëm tek fëmijët dhe të rinjtë. Ndaj duhet të jenë të kujdesshëm në gjithshka që bëjnë

Dr. Toshkëzit nuk i duhet fotoja me Laran. Mirë është mos e mbajë as në albumet e tij personale.

Dhe kjë është një këshillë nga një vdekëtar i zakonshëm, që ka kuptuar se sa i dëmshëm është për cilindo shoqërimi me njerëz pa vlera edhe pse mund të jenë të rëndësishëm ose shumë të pasur.

Pse nuk duhet kërkuar bashkimi i 5 vilajeteve shqiptare? (fund)

(vijim)

Le ta marrim të mirëqënë këtë tezë të vjetër dhe të formuluar qartë nga Kadareja. Kjo injoron jo vetëm situatën historike të kohës së Lidhjes së Prizrenit dhe më vonë, kohë kur Lëvizja kombëtare ishte e fortë, por në periudha të caktuara kishte edhe mbështetjen e Portës së Lartë. Atëher ka qënë koha kur mund të formohej një shtet shqiptar i madh në aleancë ose edhe brenda Perandorisë dhe më tej, kur ajo të shkërmoqej, ne të kishim mundësi të mbronim ato kufij të gjërë.

Por Kongresi i Berlinit dhe Fuqitë e Mëdha nuk e lejuan dhe ishin të prerë që nuk mund të lejohej. Më tej, në Traktatin e Shën Stefanit, gjërat u bënë edhe më të këqija për çështjen shqiptare dhe fati i jonë ishin Luftrat Ballkanike dhe qëndrimi ynë i qartë kundër otomanëve që solli edhe pranimin e Shqipërisë si shtet me kufijtë e caktuar në vitin 1913.

Shqipëria me kufijtë e vitit 1913, që është edhe e sotmja, vërtet ishte rrjedhojë e përpjekjeve luftarake dhe diplomatike të shqiptarëve, por edhe rrjedhojë e disa rrethanave gjeopolitike të favorshme.

Këtë gjë ne shqiptarët nuk duhet ta harrojmë se është e domosdoshme për Mbijetesën tonë si Komb. “Përrallat” e tjera, që “padrejtësisht u la jashtë Kosova”, apo ato se “traktati fshehtë i Londrës që u denoncua nga Lenini ishte bërë për të zvogëluar Shqipërinë“, që fryhej nga komunistët, nuk na kanë bërë asnjë të mirë, se vetëm kanë mbjellë në kokët tona fara të disa të “të vërtetave”, që janë më të komplikuara. Dhe “të vërtetat” e pakthjelluara mirë, vetëm se ngjallin artificialisht ndjenjën e drejtësisë që është tek njerëzit që revoltohen me Padrejtësitë që ju janë bërë.

Ne ende nuk kemi institute me njerëz të specializuar, që të përcaktojnë se cila duhet të jetë një strategji shqiptare afatgjatë. Në raste kur ka të tillë, ata duhet të dinë mirë se si është e gjithë historia e formimit të shteteve ballkanike, se cilat janë mbështetjet dhe interesat e Fuqive të Mëdha dhe cilët janë variantet e mundshme të së ardhmes europiane. Këto përcaktojnë synimet afatgjata të shtetit shqiptar, të cilat janë reale dhe jo të frymëzuara nga ide folklorike. Sigurisht në to parashikohen skenare të një dobie maksimale dhe të një minimale, në varësi të zhvillimeve në Europë.

Në rast se Bashkimi Europian do funksionojë më mirë se sot dhe Shqipëria dhe Kosova do bëhen anëtare brenda vitit 2035, atëhere edhe problemi i trojeve të banuara nga shqiptarët do jetë më i lehtë dhe më pak konfliktual. Llogjikisht në BE do kenë hyrë edhe Maqedonia, Sërbia dhe Mali i Zi.

Nëse Bashkimi Europian do jetë në gjendjen e sotme, ose mund të ketë edhe largime të tjera si ai i Anglisë, atëhere situata në Ballkan bëhet më delikate dhe çështja shqiptare shumë më e vështirë të arrijë një zgjidhje optimale për interesat e shqiptarëve. Përsëri tundja me forcë e flamujve të Shqipërisë Etnike do jetë e rrezikshme. Veprimet e shkallëzuara bashkë me veprime të ngjashme të Bullgarisë, Sërbisë dhe Greqisë mund të sjellin zhdukjen e Maqedonisë së Veriut dhe nuk dihet nëse amerikanët dhe gjermanët do e lejojnë këtë. Rusët mund të jenë më neutralë, se favorizohen dy shtete të tjera sllave, aleate tradicionale, si dhe Greqia, nëse ata ende kanë planet e tyre për të krijuar një Aleancë të Madhe Ortodokse për të mbizotëruar si forcë ekonomiko-ushtarake në Europë. Nuk dihet se si mund të reagojë Franca, e cila që tani ka dhënë disa shënja jo të mira në mbështetje të Greqisë dhe të Quipros, që nuk duken se janë në kuadrin e NATO-s apo të Bashkimit Europian.

Ndaj mendimi jonë politik dhe ushtarak duhet të jetë i përgatitur edhe për një situatë të mundshme të “shthurrjes” së NATO-s, e cila edhe pse tani mund të duket si e pamundur nuk duhet përjashtuar nga skenaret botërore të ardhme. Nëse pas 8-10 vjetësh, përfaqësues “të egër” të MAGA-s kthehen në Shtëpinë e Bardhë, ka të ngjarë të ndodhë. Në një botë, ku të gjithë kanë filluar të mendojnë edhe më shumë për veten, nuk është e pamundur prishja e disa aleancave dhe krijimi i disa të tjerave.

Nëse diçka e tillë ndodh, situata e Shqipërisë bëhet edhe më e vështirë dhe “shqiptaromëdhenjtë“ vetëm do na fusin në bela të mëdha me tezat e tyre të Shqipërisë Etnike dhe të “vënies në vend të së drejtës shqiptare në trojet e tyre”. Pastaj duhet t’i kemi sytë nga Turqia, se nuk shoh ndonjë aleat veçanërisht të fortë ushtarakisht që mund të jetë në përkrahje të “luftës” sonë. Ndoshta pastaj duhet t’ju bëjmë thirrje “dumbabistëve” dhe të rikrijojmë mitin e Haxhi Qamilit.

Unë uroj që të ketë një rikthim në periudhën e viteve ‘90 të shekullit të kaluar në botë, që mbizotërohej nga fryma e Paqes dhe Bashkëpunimit. Por vetëm me urim nuk mund të jetohet dhe shpresohet. Ne duhet të jemi përgatitur “mendërisht” për çdo skenar të mundshëm të lëvizjeve “tektonike” në këtë botë të trazuar. Dhe mbi të gjitha të dëshmojmë se jemi një faktor Paqeje dhe Sigurije dhe se nuk duam ndryshim të kufijve. Edhe nëse ato do jenë të arsyeshme, i duam në kuadrin e qënies pjesë të një Bashkimi Europian të madh, ku nuk do ketë më kufij rigjidë mes popujve dhe vendeve,

Ndaj le ta lemë mënjanë “Shqipërinë Etnike”!