Sindromi i Elena Causheskut

Kush do rreket të kërkojë në Google apo ChatGPT sindromin e Elenës, është mirë mos lodhet kot se ky sindrom është i krijuar nga unë.

E ndjera grua e Nikolaes, ose e “Caushit” si e quante me përbuzje Dulla jonë, kishte “nën” hyqëm të gjithë botën shkencore rumune. Elena vinte nga një familje fshatarësh të varfër dhe kishte shkuar në Bukuresht ku kishte punuar si laborante. Më pas, si kishte hyrë në lëvizjen komuniste dhe ishte martuar me Causheskun, kishte ngjitur shkallët në Partinë komuniste rumune dhe pasi Nikolae ishte vënë në krye të Rumanisë, kishte marrë edhe një Master në kimi pa shkuar në Universitet. Më pas bëri edhe një dorë me shpikje në kimi dhe fizikë, deri sa për shkak të shkak të veprimtarisë së vazhdueshme shkencore, ushtarët rumunë e pushkatuan.

Duke lexuar për jetën e saj më lindi idea për sindromin. Sepse e kisha vuajtur vetë në mërgim. Kur mundohesha të shpalosja sa më mirë personalitetin tim, ju tregoja kolegëve kanadezë se nuk isha “ndonjë çapaçul” por kisha botuar edhe libra në Shqipëri. Dhe ju tregoja librat e babait. Ata dyshonin kur shihnin emrin në kopertinë, por e kaloja shpejt duke ju thënë se ishte emri im letrar. Më pas e pashë, që kjo duhet të ishte si punë sëmundjeje, se nisa t’ja u tregoja edhe ca miqve shqiptarë, që e dinin se nuk kisha qullosur ndonjëherë ndonjë libër. Ndaj shkova në një psikolog, i cili më shpjegoi se nuk ishte sëmundje shumë e rëndë dhe se kishte nisur nga ëndërra fëmijërie të parealizuara dhe nga një formë latente e “kompleksit të Edipit”. Kur e pyeta për mjekimin më tha që më i miri është të nisësh e të shkruash libra vetë. Dhe kështu bëra.

Por pas disa kohësh takova një mikun tim të fëmijërisë, që jetonte në Amerikë dhe kur nisëm të kujtonim adoleshencën më tregoi se si një pedagog i Mjekësisë nga Korça i ishte lutur që të shkonte të studionte për Mjekësi, por ky e kishte refuzuar. “Obobo paska edhe ky sëmundjen time!” -thashë me vete, se e dija që ai e kishte pasur mesataren rreth 7.5, por nuk i rashë në sy, Nuk doja t’i tregoja meselenë e librave të tim eti. Dhe nëse ai kishte pasur ëndërr të bëhej mjek, këtej nga Amerika nuk i bëhej dot derman.

Jo më shumë se para dy vjetësh, një tjetër shoku im në SHBA, më tregonte për një të njohurën tonë nga Korça. Ajo nuk rrinte shumë larg nga pallati jonë dhe ishte një infermiere shumë e talentuar. Shpesh, kur e shihnim që kthehej e lodhur nga spitali e pyesnim si e kishte kaluar ditën dhe na tregonte se sa kishte dalë nga Salla e Operacionit, pas një operacioni 4-5 orësh

Mirela (ky është emri i vërtetë i saj) pat emigruar në Amerikë dhe jetonte në të njëjtin qytet me këtë shokun tim. Një ditë, kur ishin takuar dhe me dy të tjerë, e lodhur nga jeta e emigrimit, ajo ankohej se si duhej të punonte në një punë jo shumë të kualifikuar në sistemin e shëndetsisë të Miçiganit, kur kishte qënë një specialiste aq e mirë në Mëmëdhe, pasi ishte diplomuar dy herë në Universitetin e Tiranës. “Mirela!!”-i theshte shoku jonë me ton për t’i tërhequr vëmendjen, që ai ishte nga e “njëjta kaza” dhe e dinte që kishte qënë një infermiere plot talent. Por Mirela ishte e bindur, që dy diplomat i kishte marrë dhe madje në kohët që për infermiere nuk duhej universitet.

E kishte kapur edhe atë të shkretën sindromi i Elena Causheskut.

Eshtë një sëmundje e ngjashme me “gripin e pulave” dhe që kap kryesisht emigrantët, pas një lodhje të vazhdueshme dhe një keqtrajtimi psikologjik nga “bullistët” vendas.

Të paktën unë ja hodha me dy libra që botova në Tiranë dhe mund t’i shënoj në fjalën e largimit nga jeta, që po përgatit.

Edhe pse në Shqipëri nuk i ble kush.

Grimca të një “kohe të vdekur” (III)

 

...

Tomi ndiqte shkollën e mesme të ndërtimit, që nuk ishte larg nga shtëpia e Kolevicave ndaj shkonte shpesh tek Vasi dhe rrinin me orë të tëra duke kënduar. Mundoheshin të krijonin profilin e tyre edhe në “këngët e rrugëve” duke futur elementë të muzikës pop, që ishte ndër më të përhapurat, krahas rokut, në vitet ‘70. Por gjithshka brenda një suaze të përgjithshme të këngëve qytetare korçare dhe medhetare, por me përpjekje për të kaluar në tonalitete për rregjistra të larta zanore dhe për të dalë nga tradicionalja “la minor”. Këndonin së bashku, një këngë që Vasi e kishte formuluar mbi vargjet e Tagorës dhe që duke e kënduar të dy e kishin orkestruar dhe bërë më të plotë. Kolevica kishte një bibliotekë të pasur dhe i pëlqente që i biri lexonte poezi. Mes librave ishte dhe libërthi “Kopshtari “ i nobelistit Tagora që kishte frymëzuar adoleshentët për këngën që fillonte në disa nota tepër të larta:

Ishte një mëngjes kur më takoi

Një Vajzë e bukur që më dhuroi

dhe më pas shtrohej në një tonalitet minor, për tu ngritur sërish në refren.

Dhimitraqi mallëngjehej ndërsa dëgjonte të birin të këndonte plot ndjenjë dhe mendonte se sa do gëzohej e jëma pianiste, po të kishte mundësi ta dëgjonte. Do i bëne edhe shumë vërejtje për kalimet e vështira vokale nga do të ulëta në si tepër të vështira për tu kapur nga adoleshentët, zërat e të cilëve kishin nisur të trasheshin.

Të birit nuk i hiqej nga mendja e jëma. Kishin kaluar më shumë se dhjetë vjet dhe kur e vizitonte shihte që ishte gjithnjë edhe më e rënë. Edhe pse nuk e jepte veten.

Tomi Kondakçiu kishte nisur të këndonte shpesh edhe me një shok të klasës që nuk kishte shumë kohë që kishte ardhur në Korçë. Ishte një djalë me pak fjalë, që i pëlqente të dukej si Xhon Lenon edhe pse në ato kohë ishte shumë e rrezikshme të mbaje flokë si të Xhonit. I porsaardhuri tolerohej më tepër nga autoritetet dhe mësuesit e shkollës, se i jati ishte Kryetar i Degës së Punëve të Brendëshme të Korçës. Edhe Vasit i qëllonte të këndonte me djaloshin, ndonëse i riu ishte më shumë i prirur të këndonte këngë angleze, sepse i njihte pak ato korçare apo greke. Duket që kishte edhe shije të mira muzikore dhe kjo e kishte tërhequr shumë Kondakçiun dhe të tjerët.

Një ditë, djali i ardhur nga një qytet i largët, kishte shkuar ta thërriste Vasin dhe i jati e kishte parë nga dritarja. “Nuk e njoh këtë djalë? Cili është?” -e pat pyetur të birin dhe ai i kishte shpjeguar se i kujt ishte. “Mos dil ti se e llafos unë!”- i kishte thënë të birit dhe kishte nxituar ta takonte tek dera e jashtme. Pasi kishte këmbyer disa fjalë, djaloshi ishte larguar kokëulur dhe Dhimitraqi ishte kthyer brenda. Vasi e kishte pyetur se ç’i kishte thënë dhe i jati i ishte përgjigjur vetëm “Atë që duhej t’i thoja!” dhe nuk e zgjati.

Një vit më vonë, këngëtari i talentuar Tomi Kondakçiu u arrestua për tentativë arratisjeje dhe u dënua. Nuk kishte mbushur ende 20 vjet. Vasi e mësoi arrestimin ndërsa ishte në “karantinën” e shërbimit ushtarak në Elbasan. Kujtoi edhe takimin e të jatit me djalin që vinte nga një qytet i largët. Ndjeu shumë dhimbje për shokun që kishte përfunduar pas hekurave. Ndoshta po të kishte qënë në vendin e tij mund të kishte përfunduar akoma më keq. I dënuar pëjetë. Si një armik i ardhur nga një familje armike e pandreqshme. E betuar kundër çështjes së partisë dhe të Revolucionit. Mendoi të ulte sa më shumë kokën ndërsa punonte me lopatë në kompaninë e Xhenjos gjatë shërbimit ushtarak. Në repartin ku ushtarëve nuk ju lejohej të mbanin armë të vërteta, por prej druri. Për të mos i kthyer kundër Partisë dhe shokut Enver. Sepse ata vërtet ju kishin dhënë mundësinë të kryenin shërbimin ushtarak (gjë që askush nuk e pëlqente në atë kohë), por edhe një sy e mbanin tek pinjollët e armiqve të klasës. Vasillaq Kolevica ishte njëri prej tyre.

...

Mullave t’ju përgjigjemi me...Mulla

Prej më se 25 vitesh më ka rënë rasti të flas me iranianë, që punojnë në Kanada. Të gjithë të arsimuar mirë, të zgjuar dhe tepër perëndimorë. Të gjithë akuzonin “Regjimin e Mullave” për prapambetjen ekonomike dhe shoqërore të Iranit. Më të shumtët e atyre me të cilët kam folur kanë qënë me emra myslimanë. Nuk di nëse ishin apo jo praktikues të fesë, por ishin shumë të lidhur me vendin e tyre dhe me familjet atje.

Gjithnjë kam pasur bindjen se Revolucioni Islamik iranian ka qënë një hap pas në historinë e një vendi me histori të lashtë, por kam kuptuar edhe ndjenjën antiamerikane të shkaktuar tek shumica e popullsisë kundër Shahut. Ishte një rregjim i korruptuar i mbështetur nga Amerika dhe që lejonte shfrytëzimin e pasurive të vendit nga korporatat amerikane.

Por tani e kaluara(sado e afërt) nuk ka ndonjë vlerë, sepse jemi në një situatë absurde, kur Amerika dhe Izraeli, në mënyrë të njëanshme kanë nisur një luftë të vërtetë me Regjimin e Mullave.

Dhe për të pasur sukses në këtë luftë absurde, gjoja për të ndalur një Luftë Bërthamore dhe për të ndihmuar popullin e shtypur të Iranit, Trump thirri para 4 ditësh në Zyrën Ovale një tufë me Mulla Evangjelistë të luteshin për të!

Eshtë e turpshme, e rrezikshme dhe e rremë.

Eshtë e rremë, sepse Kllouni që i mban sytë mbyllur në pritje për të marrë “ndriçimin hyjnor” për të cilin po luten teleevangjelistët, nuk beson as në Djalli, por vetëm në Dollari me ngjyrën e “xhybes” jeshile.

Eshtë e turpshme, sepse përdoret një Zyrë e rëndësishme Laike, për lutje fetare, gjë që bie në kundërshtim të plotë me parimin e ndarjes së Shtetit nga Feja.

Eshtë e rrezikshme, se krijon në gjithë botën, përshtypjen e gabuar se kemi të bëjmë me një konflikt të armatosur që ka rrënjë fetare. Për më tepër, tek të rinjtë fanatikë islamikë kudo në botë, ju shton bindjen që kristianët janë ata që i kanë shtypur, shfrytëzuar dhe tani edhe po i vrasin. I radikalizon dhe i bën të kthehen në kamikazë.

Unë nuk kam njohuri të plota për të krahasuar Mullat iranianë me Pastorët evangjelistë amerikanë. Nuk di se cilët janë më fanatikë dhe cilët janë më të moderuar. Nuk e di se cilët janë më pro Luftës dhe cilët janë më pro Paqes.

Gjithashtu nuk jam një “militant ateist” që gjen tek feja burimin e të këqijave të këtij Globi.

Por di që më të shumtit e atyre Pastorëve që “shtiren” se luten për “ndriçim hyjnor”, janë sharlatanë që përdorin fenë dhe dobësitë e njerëzve për të jetuar në luks, Shumë prej tyre kanë arritur në Uashington me avionët e tyre personalë.

Në kohën kur kjo kategori evangjelistësh ka më shumë e më shumë peshë në jetën politike amerikane, veç të këqija mund t’i vijnë SHBA-së dhe si rrjedhim të gjithë botës.

Këta nuk përcjellin tek njerëzit mesazhin e Krishtit!

Bëjnë të kundërtën. Se në rast se do ishin mesazh përcjellës të Zotit, do flisnin për paqen, do flisnin për faljen, do flisnin për vetpërmbajtjen, do flisnin për diplomacinë.

Por mesazhi i Krishtit nuk ju shkon për shtat korporatave dhe qarqeve industrialisto-militare që kanë fuqi financiare.

Dhe pastorët sharlatanë e dinë që një jetë do jetojnë dhe është më mirë ta jetojnë në luks. Dhe pa para nuk ka luks.

Edhe pse shumë iranianë dhe amerikanë të rinj në moshë do i”hajë dheu” për luksin e tyre.

Ballukët dhe Shqipëria

Lakimi lart e poshtë i Bela Ballukes këto 6 muajt e fundit më shtyu të verifikoja nëse vërtet ishte vajza e djalit e Beqirit, apo vajza e Qemolit, që ishte i vëllai i ndjerë i ish-Ministrit të Mbrojtjes. Doli që Bela është vajza e Clirimit, djalit të madh të sho Beqir, që ka qënë sprintier i mirë në vitet ‘60-’70.

Po cilat kanë qënë kontributet e Ballukëve, kësaj familje të vjetër tiranase, për Shqipërinë?

Nuk kam pasur kohë të kërkoj se ç’ka bërë i jati dhe gjysh stërgjyshët e Beqirit, po me siguri që kanë qënë atdhetarë të flakët, sikundër dalin sot të gjithë shqiptarët që kanë jetuar në “kohët e pashkruara”. Edhe po të kesh mundësi të kërkosh dokumenta, duhet të dish mirë osmanisht. Po le t’i lemë të parët e Ballukëve dhe të kthehemi në më të shquarit.

Beqiri (rahmet pastë) ka bërë ca vjet shkollën teknike të Tiranës dhe nëse ka qënë në një shkollë me sho Mehmet, me siguri që ka qënë pykë, se edhe shkollën nuk e katranosi dot, por edhe nuk shkonte mirë me mallakastiotin e zgjuar dhe arrogant.

Po këto janë supozimet e mija dashakeqe, se fakt është, që pasi shërbeu në ushtrinë shqiptare të qeverisë kuislinge (ndoshta në batalionin “Tomorri), Beqoja doli partizan dhe përqafoi idetë e sho Enver dhe sho Myslym (Peza). (Ose përqafoi në fillim idetë, drejtoi njësitin guerril dhe pastaj doli partizan), Më pas dëshmoi aftësi prej ushtaraku dhe drejtoi Brigadën e Dytë Sulmuese, që në Operacionin e Dimrit jo vetëm nuk sulmoi dot, por nuk diti as të mbrohej. U shpartallua. Komanda e Beqirit ju kushtoi jetën shumë të rinjve shqiptarë.

Nuk është e sigurt se me ç’farë grade doli nga Kongresi i Përmetit, i cili “prodhoi gjeneralë“ nga mësuesit, teneqexhinjtë dhe këpucarët, por gradën e gjeneralit e mori në vitin 1953, një vit pasi ishte bërë Ministër i Mbrojtjes. Duket në atë periudhë ka bërë edhe një vit kurs në Akademinë Voroshilov, që e bënte “gjeneral që ç’ke me të!”

Në 22 vjet si Ministër, kushedi ç’marrëzira dhe krime ka bërë, por le t’i lemë, se gjynahet i lau keq dhe pikërisht prej atyre që ju kishte shërbyer me besnikëri, si hajvan që ishte.

Bela ka lindur një vit para se i gjyshi të arrestohej dhe më pas të ekzekutohej. Ka kaluar një fëmijëri dhe adoleshencë vërtet të vështirë, sepse Diktatura nuk ju ndahej deri në 7 breza armiqve të popullit, qëë kishin qënë më parë heronj të popullit.

Nga shkollat që ka bërë, por edhe nga sa e kam dëgjuar në intervista nuk duket aspak “kokëtrashë“. Fatmirësia dhe fatkeqsia e saj është se u kthye në partinë që i kishte bërë “gjëmën” prindërve të saj dhe i shërbeu një prijësi tjetër intrigant dhe të pabesë. Sigurisht që shpirtin nuk e shiti për kot, sikundër i gjyshi, por për disa dhjetra miliona (ose qindra) euro. E megjithatë, në moshën 53 vjeçare, rrezikon të shkojë pas hekurave. I gjyshi ishte 57 kur e arrestuan dhe 58 kur e ekzekutuan. Kishte zëra që e dogjën me lançafiamma.

Ballukja e re nuk është përgjegjëse për vdekje njerëzish, sikundër ka qënë i gjyshi i saj. (Në rrugët e prishura nuk ka vdekur njeri akoma)Vetëm shpërdorim të parave të taksapaguesve dhe transferim të tyre në xhepat e Edit, të sajat dhe të ndpnjë tjetri. Nuk mund t’i quajmë krime dhe kur mendon që ka edhe një fëmijë të mitur (kur e paska bërë këtë të miturin 53 vjeçarja?) thua që mirë e kanë që duan ta ndjekin penalisht të lirë.

Por fajin ne nuk na i ka as Enveri, as Edi dhe as Ballukët!

Na e ka koka jonë që ja u kemi lënë në dorë këtyre monstrave dhe bëjnë mirë që na i presin shkallë shkallë balluket!

Të paktën kokën nuk na e presin!

Nën shelgun lotonjës

 Në mes të luleve luanim,

Me shpirtra të bardha si grykset veshur,

Gjithshka e bukur ishte

E kapshme,

Si degët e blerta të shelgut lotonjës,

Që me zor i këpusnim,

Rreth brezit për t’i ngjeshur.

Dhe ndërsa të lodhur,

Me ballin djerësirë,

Mbi lëndinë “paloseshim”

Sytë drejt qiellit

Dhe ashtu të habitur

Pa ditur se ç’ishte më lart

Për disa çaste rrrinim shtrirë.

Një vocrrak si unë më pyeti:

“Kë udhëheqës do më shumë?”

Dhe e dija që priste të thoja “Xhaxhi Enverin!”

Me shpirtin tim kundërshtues

Thashë “Duçen!”;

E kisha parë në një pullë poste

Dhe pakuptuar në bark ndjeva tmerrin.

Unë dija pak,

Shumë pak,

Nuk kuptoja ç’quhej politikë,

Por ndjeja që kisha prekur diçka të shenjtë

Si të thoja “Se dua mamanë!’

Ndaj ndjeva aq shumë turp dhe frikë.

Kurrë s’e kam harruar

Profilin e Duçes në atë pullë poste.

Sytë e habitura të shokut.

Qiellin e pafund që dukej sikur mbyllej

Dhe një grykse të bardhë,

Në avllinë e kopshtit 10 hipur.

Që me degët e shelgut lozte.

 

A do ndodhte lufta e Iranit po mos ishte “çështja Epstein”?

Verën e kaluar, pikërish më 15 korrik, kur kishte mjaft diskutime në mediat tradicionale amerikane për “listën e klientëve” të Xhefrit të Epsheve, postova një shënim timin të titulluar “Xhefri i Epsheve dhe bota jonë“ me idenë qëndrore “Who cares?!” Atë kohë nuk mu duk se ishte një shkrim “marrok”, ndonëse pata përgëzimet nga një ”trumpist”, që deri atë kohë kundërshtonte çdo shkrim timin për situatën në botë. Por as kundërshtimet dhe as përgëzimi i tij nuk më linin ndonjë mbresë, se e dija që “aq kishte në kokë“ nga historia dhe politika ndërkombëtare.

Shënimi im është në linkun më poshtë:

 http://kuendemi.blogspot.com/2025/07/xhefri-i-epsheve-dhe-bota-jone.html

Këmbënguljen rreth listës e shihja si një përpjekje të Superkorporatave për të tërhequr vëmendjen nga problemet e vërteta të publikut amerikan, që janë standarti i jetesës dhe kufizimi i lirive. Muaj më vonë, pasi nisën të hapeshin një nga një “petët e lakrorit” kuptova se pata gabuar. Në dosjet e lidhura me figurën e jashtëzakonshme të Epstein, kishte shumë më shumë se miliarderë “ndezakë“ dhe “shantazhe” njerëzish me pushtet nga Mosadi, CIA apo të tjerë. Brenda tyre është një mori pasqyrash magjike ku mund të shohësh se si funksionon politika ndërkombëtare. Në “shtretërit e masazheve” të Xhefrit, ku vajzat e reja cullak, ju fërkonin muskujt burrave të pushtetshëm të këtij globi, janë gatuar shumë e shumë “gjellë të qelbura” që kanë ndikuar në Fatet e Njerëzimit gjatë këtij shekulli.

Kur kisha shkruar shënimin e parë, kishte më se katër javë që ishin mbyllur bombardimet e Iranit dhe as më kishte shkuar në mendje se mund të kishin lidhje me kërkesat e vazhdueshme të publikut amerikan për bërjen të njohur të “listës së klientëve”. E mendoja që një ditë ajo do ndodhte, sepse ishte diçka e lakuar shumë gjatë presidencës së parë të Trump, edhe pse ai tallej atë kohë me këshilltarin e tij Xhon Bolton, që “kërkonte të bombardonte Iranin”. Por jo vetëm retorika e vazhdueshme e Trump më kishte bërë ta prisja atë bombardim të qershorit 2025. Kërkesat shumëvjeçare të Netanjahut, që kishte dështuar vazhdimisht ta përfshinte Amerikën në ato sulme, të cilat nuk i bënte dot vetë, më kishin sjellë në përfundimin se gjatë mandatit Trump 2 do ndodhte. Megjithatë edhe sot nuk i lidh me Listën e Xhefrit.

Prej korrikut e deri tani, ato çka kanë dalë në dosjet që mezi u hapën pas një rezistence titanike të Shtëpisë së Bardhë kanë nxjerrë një botë shumë herë më të fëlliqur se sa e kemi dyshuar. Tani kuptoj pse ato nuk janë hapur as nga Obama, as nga Trump 1 dhe as nga Xhoja i përgjumur. Më shumë se “pedofili” dhe orgji të shfrenuara atje janë të vërtetat që pakkush i dinte. Të gjitha shpien në atë:

Si qeveriset bota e sotme!

Në këtë kuadër, më shumë se sa një përpjekje për të mbuluar me gjethe fiku “perversitetet e tij seksuale” unë e shoh shkallëzimin e luftës në Iran nga Trump. Sigurisht që arsyet janë edhe më komplekse dhe lidhen edhe me interesat e Izraelit për të zgjeruar territoret, edhe me interesat e kompanive të naftës, edhe me interesat e Arabisë Saudite për të goditur rivalin e saj të botës islamike. Varen shumë edhe nga “humori i mirë apo i keq” i një kllouni tepër të pastabilizuar, që i gëzohet si një fëmijë Fuqisë së Jashtëzakonshme që i dha votuesi amerikan.

Por sërish këmbëngul, që po mos kishte ndodhur “ujëvara” e dosjeve që hapen (më të shumtat janë ende të vulosura) lufta në Iran nuk do kishte ndodhur, ose do vinte më vonë dhe më shumë si një periudhë e shkurtër bombardimesh, si ajo e “luftës 12 ditore” të qershorit. Krahas presioneve të vazhdueshme, bllokadës të fortë ekonomike do shoqërohej me protestat e vazhdueshme të popullit iranian, dhe mund të sillte edhe regjimin e Mullave.

Por jo.

Trump me langorët që ka pas kanë një padurim për të zgjatur sa më shumë këtë konflikt të armatosur, duke llogaritur edhe futjen e këmbësorëve në Persi.

I duket vetja si Aleksandri i Madh?

Cdo marrëzi mund të shkojë në këkën e sëmurë të këtij narcisisti sharlatan, por them se skandali i Xhefrit detyron shumë qarqe të shtyjnë “idiotin e dobishëm” drejt një lufte katastrofike për popujt dhe që mbart edhe rrezikun e një Lufte Botërore.

E thjeshtoj shumë shpjegimin e rrënjëve të kësaj lufte?

Se dikush mund të thotë, që në mënyrë semplifike unë mendoj se po mos kishim etjen e Xhefrit për vajza nën moshë dhe po mos kishim epshet e shfrenuara të Klintonit, Ehud Barakut, Ndreçkës të Anglisë, Trump dhe ca të tjerëve nuk do kishim luftë në Persi.

Më duhet të them i sigurt që kush mendon kështu e ka mendjen vetëm në ato “dy organet” që “çmenden” kur bashkohen me njëri tjetrin.

 

A ishte agjent i huaj “Profesori” i Liseut? (fund)

 

(vijim)

Në gushtin e vitit 1943, kur kapitullimi i Italisë Fashiste pritej të ndodhte nga dita në ditë, me sugjerimin dhe ndërmjetësinë e anglezëve u organizua Konferenca e Mukjes. Eshtë e natyrshme që anglezët, si ‘sponsorizuesit” e formacioneve ushtarake të të gjithë krahëve, e kishin autoritetin të “imponoheshin” për këtë Konferencë bashkëpunimi. Ngjarja në fjalë, vendimet e saj dhe denoncimi janë interpretuar dhe interpretohen në mënyra të gabuara, qëllimisht ose jo. Nuk do merrem me to, por do jap idenë time si e shoh atë zinxhir ngjarjesh dhe rolin e Enver Hoxhës.

Unë mendoj se revoltimi i emisarëve jugosllavë, kur lexuan Vendimin e Mukjes nuk ka të bëjë aspak me Kosovën. Cështja e territoreve shqiptare atje ishte lënë e hapur. Jugosllavët (që drejtonin PKSH-në) e gjykonin që komunistët kishin lëshuar terren ndaj Ballit për ndarjen e pushtetit ndaj duhet të tërhiqeshin nga marëveshja. Duke qënë se Fronti edhe pa ndonjë kontribut të dukshëm, kishte bërë më shumë se Balli gjatë atyre viteve, nuk kishte kuptim të pranonin paritet, që mund t’i shpinte në një humbje të sigurt elektorale pas përfundimit të luftës në favor të Aleatëve. Vetë Titoja kishte arritur të shmangte nacionalistët e Drazhe Mihajlloviçit, që përfaqësonin Mbretin Petar nga ndarja e mundshme e pushtetit në qershor të vitit 1943. Ndaj ishte e logjikshme për ta që PKSH të ndiqte të njëjtën linjë.

Titos dhe emisarëve të tij nuk ju bëhej vonë për Kosovën.

Idetë e një Federate Komuniste Ballkanike, kanë qarkulluar në Komintern që para Luftës së Dytë ndaj kam bindjen që çështja e Kosovës nuk kishte të bënte me prishjen e Marëveshjes së Mukjes. Ishte thjesht çështje Pushteti.

Teza kosovare është trumbetuar qëllimisht nga “humbësit e Luftës” për të justifikuar mjaft veprime kolaboracioniste të kryera gjatë pushtimit italian dhe më tepër akoma gjatë pushtimit gjerman. Edhe të tjerë komunistë të goditur nga Hoxha, kanë përdorur “kartën” e Kosovës në shumë raste, si në ekzekutimin e Ramize Gjebresë ashtu edhe në vrasjen e Zai Fundos, Mustafa Gjinishit, goditjen e Nako Spirut apo të ndonjë komunisti tjetër të rëndësishëm gjatë Luftës dhe pas saj. Edhe për pasuesit e Enver Hoxhës nuk është shumë keq që gjithë ato krime t’ju “faturohen” jugosllavëve.

Ka patur dhe shumë politika dhe qëndrime të tjera, të ndryshme nga ato të jugosllavëve, që tregojnë se Hoxhën nuk e “hiqnin lehtë“ nga hunda emisarët e Titos. Ambiciet e tij apo edhe “këshilla” nga të tjerë ndikonin jo rrallë në vendimet e tij.

Italia kapitulloi pa pasur ndonjë betejë të Brigadës së Parë Sulmuese të udhëhequr me trimëri nga shoku Mehmet Shehu. Një pjesë e ushtarëve italianë u dorëzuan, një pjesë u larguan për në Itali. Me italianët u larguan nga Shqipëria edhe shumë shqiptarë që kishin qënë në poste drejtuese në qeverinë kuislinge. Kishin të drejtë, se e dinin që feudo-komunistët do ishin të pamëshirshëm edhe me ata që nuk i kishin lyer duart me gjak.

Por duke ju kthyer tezës fillestare të këtij shkrimi më duhet të shtroj pyetjen – A mbetej Hoxha sërish në “borderonë“ e shërbimit sekret italian, apo i pat kaluar ajo dosje gjermanëve, apo amerikanëve që kishin marrë në kontroll Italinë?

Të gjitha arkivat dhe materialet e SIM-it i kaluan shërbimit sekret italian SID dhe edhe pse mund të kenë bashkëpunuar me amerikanët nuk është e pamundur që dosje shumë të rëndësishme edhe mos ja u kenë bërë të njohura. Ka gjithnjë marëveshje midis fuqive të mëdha ndërluftuese, që shërbimet sekrete të kenë vazhdimësi dhe të mos shkatërrohen. SIM ishte një shërbim informativ jo pak i rëndësishëm në Europë, Afrikë dhe Azi.

A mundet që SID dhe qeveritë italiane të kenë mbajtur dosjen e Enverit në heshtje edhe pas luftës, për ta patur në raste kur ju duhej ndonjë favor nga vendi i vogël i shqipeve? Nuk është e pamundur.

Edhe pse satelite e Jugosllavisë së Titos dhe më pas e Bashkimit Sovjetik, Shqipëria mbajti me Italinë marëdhëniet më të mira se me të gjithë fqinjët dhe fuqitë e mesme kapitaliste.

Ka një ngjarje të rëndësishëme në periudhën e fundit të Luftës në Shqipëri, kur një formacion ushtarak anglez donte të zbarkonte në Sarandë dhe nuk u lejua nga partizanët me urdhërin e Enver Hoxhës. Eshtë një qëndrim për të cilin nuk janë fajësuar kurrë emisarët jugosllavë. Ndikimi i sovjetikëve në atë kohë ka qënë zero.

E ka bërë Enveri për të qënë i sigurt se anglezët nuk do lejonin të bënte zgjedhje të manipuluara pas Luftës? Ka qënë i këshilluar nga një qeveri tjetër për të mos rënë Shqipëria nën influencën angleze sikundër do binte Greqia? Të dyja janë pyetje me vlerë të barabartë.

Ndonëse ndenji 4 vjet e gjysëm në Shqipëri si pushtuese dhe ishte shkaktare e shumë jetëve të humbura, pas Konferencës së Paqes në Paris, Italia i pagoi Shqipërisë vetëm 5 milion dollarë si dëmshpërblim, që ishte 25 herë më pak se sa i pagoi Jugosllavisë. Ka një masakër të italianëve në Korçë menjëherë pas Kapitullimit, ku autoblindat e ushtrisë italiane kositën 59 gra e burra korçarë që po demonstronin paqësisht dhe plagosën 120 të tjerë. Vetëm për ta, dëmshpërblimi i paguar nuk mjaftonte. Por Enver Hoxha asnjëherë nuk e përmendi në ndonjë fjalë të tij atë masakër dhe as denjoi të vinte lule në lapidarin e thjeshtë të gjithë atyre martirëve, që kishin dalë të festonin paqësisht lirinë e Shqipërisë. Historiografët komunistë e lanë vazhdimisht në heshtje me shpresë se një ditë do të harrohej dhe shteti italian nuk kërkoi kurrë falje për të.

Ka dhe shumë ngjarje të tjera të brendëshme italiane, gjatë kohës së Diktaturës, kur propaganda e Hoxhës është treguar e butë ndaj shtetit italian. Në “vitet e plumbit” ‘70-’80, edhe pse dënonte terrorizmin e grupeve neofashiste, propaganda zyrtare shqiptare nuk ju thurrte lavde atentateve të terroristëve të majtë edhe pse ata vepronin në të njëjtën mënyrë, që vetë “marksist-leninistët” shqiptarë ju sugjeronin “mikropartive “ m-l në Europë, Azi dhe në Amerikën Latine. Ishte e qartë që Shqipëria donte të ruante marëdhënie të mira me shtetin italian, gjë që nuk e bënte me fqinjët e tjerë. Dhe në vitet që po flasim ajo nuk ishte më nën tutelën e Bashkimit Sovjetik.

Ashtu si e parashikoja që në hyrje, ka qënë shumë e vështirë të bindem vetë me sa di dhe sa rendita më sipër, që Enver Hoxha ka qënë për një kohë agjent i italianëve.

Por që ka qënë një komunist idealist as e kam besuar dhe as e besoj.

Ka qënë dikush i etur për pushtet dhe me një karakter tepër oportunist. Se si ky njeri, pa asnjë lidhje të madhe “tribale”, pa patur asnjë lloj ideologjie deri sa mbushi të 30-tat dhe pa patur karizmën e dikujt , të cilit turmat i vihen pas, arriti të dilte në krye të një vendi dhe ta sundonte për më se 40 vjet, kjo ka për të mbetur gjithnjë e mistershme për mua.

Ndoshta kur teknologjia të ketë përparuar aq sa të jetë në gjendje me lloje të sofistikuara sondash të depërtojë në Ferr, do e shohim se me kë rri dhe mund të kuptojmë diçka më shumë.