Korrupsioni dhe organizatat jo fitimprurëse (fund)

 

(vijim)

Rastësisht, Fotini Allteni Kokeri ka emigruar nga Shqipëria në të njëjtin vit me mua. Ajo në SHBA pasi kishte fituar llotarinë amerikane të emigrimit dhe unë me “llotarinë e Kanadasë“. Duhet të jetë rreth 10 vjet më e vogël se unë, se në një nga 5 pikat kulmore të jetës së saj, që ka shkruar në faqen e saj fotiniallteni.org, është pjesëmarrja në Ballkaniadën e vitit 1986 si pjestare e ekipit kombëtar të basketbollit të të rejave të Shqipërisë.

Eshte vertet për të admiruar se si një nënë e re me dy fëmijë, me asnjë njohuri të anglishtes, kthehet brenda 12- 13 vitesh në Amerikë në një filantrope të shquar. (Dua të sqaroj për lexuesit, që nuk krahasoj “rrugëtimin” e saj me timin ose të të njohurve të mij në SHBA dhe Kanada.)

Në një video të bërë po nga Fotinia me rastin e një “gala” (sërish dalin të dyshimtat gala) ku do i jepej një çmim për arritjet në Filantropi, filantropja shqiptaro amerikane tregon shkurtimisht se si ka arritur deri tek çmimi i madh. Ka disa gjëra të dyshimta, që më bëjnë mos kem besim të plotë tek Fotinia dhe që përshkruajnë një kohë, të cilën unë e kam jetuar. Në fëmijërinë e saj, vajza e vogël shqiptare mblidhej me kushërinjtë e të njëjtës moshë dhe “prodhonin” vetë lodrat dhe veshjet e tyre. Kjo duhet të ketë qënë rreth fundit të viteve ‘70 dhe unë nuk di që një gjë e tillë të ketë ndodhur në ndonjë skaj të Shqipërisë. Më pas ajo shton se pasi pa Greqinë më 1986, filloi të vinte hapur në dyshim sistemin në Shqipëri që e kishte lënë vendin aq të varfër. Pak më pas (pra rreth 1987) kur vazhdimisht kishte këtë inat brenda vetes, i jati mësues e trembte se do përfundonte në burg ose e internuar bashkë me familjen! Ishin vitet e fundit të Diktaturës dhe kur thuajse askush nuk dënohej më për agjitacion dhe propagandë. Njerëzit kishin nisur të flisnin më hapur mes tyre dhe në rrezik mund të ishe vetëm po të dilje mes sheshit dhe të thërrisje se komunizmi ishte i dështuar.

E megjithatë, këto gënjeshtra të vogla, nuk e errësojnë dot figurën e Filantropes së madhe me një buzëqeshje të madhe, e cila në jetë ishte udhëhequr vetëm nga idea që t’ju jepte fëmijëve të saj shkollimin më të mirë. (Nuk kuptohet as se ç’lloj shkollimi ka pasur në Shqipëri vetë Fotinia, që ishte e përkushtuar kaq shumë ndaj atij të fëmijëve të saj.)

Fati, kaq i rëndësishëm në jetë, e solli të takonte një grua hebre të pasur në Nju Xhersi, Elin Kosloski, miqësia me të cilën ndryshoi jetën e Fotinisë dhe e futi në rrugën e bukur të filantropisë.

Duhet të hap një parantezë, që shumë njerëz të pasur, të cilët i kanë bërë paratë me biznese të ndershme por edhe të dyshimta, lënë shpesh pronat dhe paratë e tyre në fondacione pas vdekjes, duke lënë jashtë trashëgimisë të afërmit, ose duke ju lënë më pak. Qëllimi është vërtet për tu përgëzuar, se të gjitha arritjet materiale të siguruara nga puna e rëndë, ja rikthejnë bashkësisë nëpërmjet fondacioneve filantropike. Të tilla janë edhe dy fondacionet Kosloski, drejtuese e të cilave është Fotinia jonë.

Dhe jo vetëm që është plotësisht e angazhuar vetë në punën e saj për të kontribuar për Shëndetsinë, Arsimin dhe Mbrojtjen Kulturore, por në bordet drejtuese ka përfshirë edhe dy fëmijët e saj tashmë të rritur dhe të studiuar më së miri, si ka qënë qëllimi i jetës së nënës së tyre.

Dy fondacionet kanë bërë një punë të admirueshme jo vetëm në Florida dhe Nju Xhersi, por edhe në Shqipëri. Në këtë të fundit veçanërisht në fushën shumë të rëndësishme të Shëndetsisë.

Por Filantropët qëndrojnë larg politikës. Ata ndihmojnë pa u ndjerë, bujarisht dhe pa prekur shkaqet se përse spitalet në Shqipëri kanë nevojë për ndihmën e tyre. Se nuk po ndihin të ketë ujë të pishëm në Etiopi apo për të ndërtuar një spital në Angola, ku ka varfëri të madhe dhe rrjet jo të shtrirë shëndetsor, por pikërisht në Shqipëri ku korrupsioni në shëndetsi është galopant dhe gëlltit fonde që mund të bëjnë 100 herë më shumë se ç’mund të bëjë Fotinia me fondacionet e saj.

Dhe jo vetëm që këta Filantropë nuk thonë ose shkruajnë asgjë për shkaqet pse spitalet e Shqipërisë nuk janë në gjendje të mirë, por dalin edhe në foto me funksionarë qëndrorë apo vendorë, të cilët janë përgjegjësit për gjendjen jo të mirë të spitaleve.

Fotinia shkon edhe në Korçë edhe për të mbështetur Inva Mulën në MIK festival, që është një aferë e hapur korruptive. Sopranoja jonë e shquar merr një shumë të majme nga paratë e taksapaguesve korçarë për dy tre ditë të atij festivali dhe në këmbim del me video në fushata zgjedhore për të mbështetur Niko Peleshin dhe Raqi Filon.

Po e mbyll këtë shkrim duke përsëritur se nuk dyshoj për ndershmërinë dhe transparencën e RH Scholarship apo Fondacioneve Kosloski. Por në këtë botë, të thurrur me mijëra fije ku është vështirë të ndash të Mirën nga e Keqja, të Ndershmen nga Mashtrimi, korrupsioni tek organizatat jofitimprurëse nuk është e thënë të bëhet thjesht duke mbushur xhepat me para të dhuruara apo të lëna trashëgim. Eshtë edhe korrupsioni ku ju “bën fresk” qeverive apo elitave, për tu ndjerë se edhe ti je pjesë e tyre dhe për të dalë mediave dhe “galave” me veshje luksi dhe një buzëqeshje të rreme në fytyrë.

Ndaj dyshoj tek këto “jo fitim prurëset” dhe motivet e njerëzve që i drejtojnë.

Korrupsioni dhe organizatat jo fitimprurëse

Ishte një ftesë për një “koncert live” të vëllezërve Prifti në Toronto, nga e cila mësova për ekzistencën e një organizate jo fitimprurëse të quajtur RH Scholarship me qendër në Toronto. Mu kujtua që një vit më parë dikush, që duhet të ketë qënë punonjës ose vullnetar i kësaj organizate më pat telefonuar për të më sugjeruar të merrja pjesë në një “Mbrëmje korçare”, ku do këndonte Devis Xherahu. Unë jetoj 7 orë larg Torontos dhe me gjithë kureshtjen për të dëgjuar Xherahun dhe vëllezërit Prifti nuk shkova në asnjë nga këto, që tani edhe në Tiranë i quajnë “evente”.

E megjithatë u bëra kureshtar se kush i organizon këto ngjarje kulturore për shqiptarët, që sjell këngëtarët më të njohur shqiptarë për t’i dëgjuar bashkësia shqiptare në Diasporë. Dhe pashë se RH Scholarship kishte bërë edhe një “gala” ku kishte kënduar këngëtarja Aurela Gaçe. Këto “galat” mua përgjithësisht nuk më bien erë shumë të mirë, por nuk dua të nxitohem në një përfundim marrok, që nëse ka “gala” duhet të ketë edhe pakëz mashtrim.

Lexova më shumë në faqen e RH Scholarship dhe kuptova se organizata jo fitim prurëse ndihmonte studentët shqiptaro-kanadezë me bursa studimi, një mision ky tejet fisnik. Ishte e krijuar nga familja Haxhillari, dhe mbante inicialet e “patriarkut Rej Haxhillari”, por më aktive është gruaja e tij Teuta (Stefani) Haxhillari dhe vajza Tea Haxhillari. Gjithashtu dy zonjat(ose e gjithë familja) merren me biznesin e pasurive të patundshme, ose “real estate”, si quhet në vendet anglisht folëse.

Sa bukur të fitosh nga një biznes i mirë dhe një pjesë të fitimeve t’i dhurosh për studentët më të varfër të bashkësisë shqiptaro-kanadeze si bursa studimi!

U ndjeva keq që nuk kisha marrë pjesë në dy ngjarjet kulturore, që me siguri kontibuonin edhe në mbledhjen e fondeve për këtë organizatë kaq humanitare dhe të përkushtuar në vlerat e arsimit dhe të kulturës. Diçka jo aq e shpeshtë tek agjentët e shitblerjeve të shtëpive dhe ndërtesave të tjera.

Por “djalli dyshues”, që shpesh herë më shtyn të hedh pikpyetje edhe atje ku nuk duhet, më kujtoi se në Amerikën e Veriut mashtrimi përfitues kap mbi 20% të këtyre organizatave dhe vlera e përgjithshme e mashtrimeve kap vlera prej 80 miliard deri 100 miliard dollarë.

Nuk dua aspak të hedh hije mbi pastërtinë e atyre që merren me RH Scholarship, por gjithashtu kam të drejtë të mendoj, se mos “mbirja” e shumë organizatave të tilla të krijuara nga shqiptarët, ka një spunto nga idea “të kapim ça t’kapim”. Se ne, ballkanoperëndimorët trima dhe liridashës, kemi një nuhatje të habishme për të bërë para me mënyra të lehta. Jo më kot kemi arritur të jemi në udhëheqje në tregun e kokainës në Europë. Se tashmë ka plot organizata jo fitmprurëse të krijuara nga shqiptarët ose të drejtuara prej tyre dhe thuajse në gjithë rastet janë nga ne, shqiptarët që emigruam pas viteve ‘90. Dhe ne jemi pjesa më e madhe “të edukuar nga mësimet e Partisë dhe të sho Enver”, me një materializëm të palëkundur.

Por dua edhe një herë të nënvizoj se RH Scholarship është jashtë çdo dyshimi tim, ndonëse ka gjëra që i lexoj në faqen e tyre që nuk janë shumë të qarta për mua. Ndoshta edhe nga që nuk di se si strukturohen këto lloj organizatash. Ka tre shefa të sektorit të marketingut si dhe dy shefe të organizimit të ngjarjeve. Sa njerëz mund të punojnëpër këto departamente që kanë përkatësisht dy dhe tre shefa? Gjithashtu në faqe nuk thuhet nëse tek kjo organizatë të gjithë punojnë si vullnetarë apo ka edhe nga ata me pagë. Se kujtoj një thënie të disa muajve më parë në një bisedë televizive në Maine (SHBA), ku miku im Xho Shtainberger, që ishte marë me disa të tilla, tha “problemi i përhershëm i këtyre organizatave është mblidh dhurime për të paguar rrogat”dhe rrallë herë arrijnë të kryejnë misionin që i kanë vënë vetes. Dhe e kishte fjalën për organizatat që nuk janë të korruptuara.

Sepse ka shumë të tjera, që jo vetëm abuzojnë me dhurimet e njerëzve, por edhe që përfshihen në biznese të fëlliqura si mund të jenë pastrim i parave të pista.

Duke kaluar në një plan më të rëndësishëm, unë gjithnjëkam menduar se organizatat filantropike janë “paterica” të një sistemi jo të ndershëm dhe të drejtë. Sepse ato në një mënyrë indirekte lehtësojnë trysninë që duhet të ushtrohet tek ligjvënësit për të dhënë më shumë fonde për shëndetsinë dhe arsimin. Nuk di se në ç’shuma arrijnë bursat që jep RH Scholarship, por më duhet të them se pagesat për shkollat në Amerikën e Veriut janë vërtet tronditëse. Shoqërisë i duhet të detyrojë ata që hartojnë dhe zbatojnë ligjet të bëjnë gjithshka për të ulur në maksimum dhe pse jo të kthejnë falas arsimin e lartë në SHBA dhe në Kanada.

Duke kërkuar nxitimthi tek shqiptarët që anagazhohen në të tilla organizata, hasa në emrin e Fotini Alltenit dhe të Fondacionit Kolkoski, që e ka qëndrën në Sarasota, Florida, për të cilën do ndalem më gjatë në pjesën e dytë të këtij shënimi.

(vijon)

Bota përkohësisht në dorën e “edepsëzëve”

Bota jonë vërtet është në gjendjen më të keqe, qysh prej kohës së Luftës së Ftohtë. Më shumë se kurrë janë gjallëruar Diktatorët dhe Autokratët, më shumë se kurrë po shkelen të drejtat e njerëzve dhe më tepër se kurrë pushtetarët kudo janë bërë tejet arrogantë.

Ndodh në SHBA, Rusi, Kinë, Turqi, Izrael dhe në një sërë vendesh më të vogla, ku hyn edhe Shqipëria jonë. Duket se “edpsëzët” janë fuqizuar më tepër se kurrë.

“Kështu ka qënë e do jetë“ do më përgjigjen shumë të nga të njohurit e mij që janë realistë dhe po ju përgjigjem se titulli në vetvete është një autosugjestionim, sepse nuk dua në asnjë mënyrë që fëmijët dhe fëmijët e fëmijëve të jetojnë më keq se unë. Ndaj dua të ngjall brenda vetes shpresën se nuk mund të vazhdojë gjithnjë kështu.

Për zhvillimin e sotëm të këtij mendimi, më dha shkas heshtja e Qeverisë Shqiptare ndaj fatit të një veprimtari të majtë shqiptar, që së bashku me qindra europianë të tjerë janë kapur nga forcat e marinës izraelite dhe mbahen të arrestuar diku në një depo në një qytet të shtetit hebre. Veprimtari quhet Baki Goxhaj dhe kalimthi më kapi syri se i përket lëvizjes së Arlind Qorrit.

Por pavarësisht në është e drejtë ajo që bën ai me shokët e tij, trajtimi me përbuzjen më të thellë në një video nga Ministri i Sigurisë të Izraeli është i mjaftë që qeveritë të reagojnë. Veçanërisht ato që kanë shtetasit e tyre të arrestuart. Dhe këtë po e them me këmbëngulje, që po njëlloj do reagoj nëse kjo i ndodh një grupi me naziskinë, që shkojnë diku për të përkujtuar Hitlerin.

Eshtë krejtësisht e papranueshme, që në vende që kanë pranuar Kartën e të Drejtave të Njeriut të 80 viteve më parë, të ushtrohet i tillë trajtim në kundërshtim me çdo ligj vendas dhe ndërkombëtar. Po e bëjnë në SHBA njerëzit me maska të ICE, një pjesë e të cilëve kanë qënë mes kryengritësve të 6 janarit në Uashington.

Por “edepsezët” që janë në krye të shteteve i lejojnë madje i nxitin këto veprime. E bën Trump, e bën Putin, e bën Erdogani dhe Netanjahu dhe e bëjnë edhe lanxhot e llojit të Ramës.

Eshtë kjo arsyeja kryesore, që Ministria e Jashtme nuk ndjehet për fatin e veprimtarit Goxhaj. Sepse hapur e thonë në zyrat e tyre “vetë i hëngri kurrizi dhe fundi i kurrizit Goxhajt!” Sepse pikërisht veprimet e njerëzve të lirë, që veprojnë në kundërshtim me veprimet arrogante dhe arbitrare të qeverive janë ato që i trembin dhe i shqetësojnë.

Shoqëria izrailite dhe shteti i Izraelit duket se nuk do kenë një të ardhme të lehtë dhe të bukur. E kanë tepruar shumë zullumin në këto tre vitet e fundit. Por mua nuk më bëhet shumë vonë se çdo ndodhë me shoqërinë izrailite. Më bëhet vonë më shumë për atë që ndodh në Kanada, në Amerikë dhe në Shqipëri. Por ndërsa në vendin ku jetoj, episodet e përplasjes së njerëzve me arrogancën e shtetit dhe organeve të tij të forcës, e njëjta gjë nuk ndodh në Amerikë dhe më shumë akoma në Shqipëri. Kjo trysni shtetërore ka sjellë që në Atdhe njerëzit të mos ngrihen në masë për të flakur regjimin, por as për të protestuar për lirimin e Baki Goxhajt. Për të detyruar qeverinë shqiptare të paktën të bëjë diçka edhe sa për të larë gojën.

Rrjeshtimi i Shqipërisë hapur në krahun e një qeverie që ushtroi genocid në këto tre vjet është nga njollat më të mëdha, që i janë vënë ndonjëherë vendit tonë. Edhe në vitin 1972, Diktatura që ishte tërësisht pro Arafatit, u detyrua të dënojë vrasjen e sportistëve izraelitë nga organizata terroriste palestineze “Shtatori i Zi”.

Ndërsa sot ne i qëndrojmë në krah një krimineli përgjegjës për vrasjen e mijëra grave dhe fëmijëve palestinezë dhe themi se faji ishte i Hamasit.

Por edhe Bibi, edhe Donald, edhe Putin, edhe Rama nuk do sundojnë dot përjetësisht. Vitet e ardhme do shohim se si do bien njëri pas tjetrit dhe nuk do zëvendësohen dot nga të ngjashëm.

Se “edepsëzët” nuk mund ta kenë gjithnjë në dorë Njerëzimin.

Kuendemi bëhet edhe me podcast

Ku endemi

Ndoshta pas 15 viteve të jetës, tani që është në adoleshencë të plotë, blogu “Kuendemi” po adapton edhe një lloj të ri mediumi. Podcast. “Kur është në gjendje ta bëjë kryeministri Rama, që është edhe 5 vjet më i vogël se unë, s’ka pse mos e provoj” – mendova. Dhe i hyra internetit më këmbë. Duke rrezikuar të mbytem. Sepse të flasësh drejtpërdrejt është ku e ku sa më vështirë se të shkruash. Shënimet edhe i korrigjon, madje dhe mund t’i lesh për të nesërmen, kur mund të jesh më i qartë.

Të flasësh para një auditori, për mua është veçanërisht e vështirë. Nuk kam dashur të jap kurrë mësim pikërisht për këtë. Për herë të parë kam folur për 15 minuta në anglisht para 30-40 vetësh, më të shumtët amerikanë në një shkollë të gjuheve të huaja në Maine në vitin 1993. Nuk prisja sa të mbyllja atë çka kisha përgatitur paraprakisht në mendje. Ndërsa para një auditori shqipfolës, kam folur vetëm rreth 10 minuta rreth librit tim “Biseda të pakryera me babanë“ më 2022.

Ndaj e gjykoj që vërtet po “i hyj detit më këmbë“. Për fat të mirë, në episodin e parë prej 30 minutash ku fola rreth gjendjes ndërkombëëtare të shkaktuar nga Presidenca Trump, nuk ishte asnjë i pranishëm në Internet dhe edhe nëse e kam “katranosur” nuk e ka parë njeri.

Por sa kam filluar dhe nuk besoj se “vrulli” do më bjerë shpejt, ndaj do vazhdoj edhe në ditët e tjera, duke trajtuar tema, të cilat i trajtoj edhe në shënimet e mija në blog. Nuk do ketë në podcast krijime letrare apo përkthime, sepse si e kuptoj unë, podcasti është ligjëratë, e shoqëruar me intervista kur është mundësia, ose edhe dialog me një të barabartë tjetër rreth gjërave që i interesojnë atij që e ka krijuar dhe që mund të kenë interes edhe për një publik qoftë të kufizuar.

E gjykoj si një lloj “kurthi” ku po e fus veten, sepse nuk mund të kem më mungesën e “disiplinës”, që kam pasur deri tani në blog. Këtu postoj kur e shoh të arsyeshme, rri pa postuar edhe me javë të tëra, se nuk kam ndonjë ide në kokë dhe mund edhe të këpus më shumë broçkulla. Në një transmetim të drejtpërdrejtë, në rradhë të parë duhet të kesh rregullsi dhe përpikmëri, por edhe nuk mund “të shesësh shumë të trasha” se je me fytyrë para shikuesve. Në pozita më të dobëta se “i fshehur” pas një shkrimi.

Jo më kot, avokati im, që deri tani i ka ndjekur çështjet e mia pro bono, më tha që nga fillimi i “ligjëratave” live, të gjitha problemet e mija ligjore do i ndjekë kundrejt pagesës. Ai pret të jenë të shumta dhe telashhapëse, ndaj nuk mund të zerë gjithë javën të përgatitë mbrojtjet për paditë e mundshme.

Nëse faturat do jenë shumë të kripura, atëhere do më duhet që të mbrohem vetë në gjyq dhe “nga i akuzuar të kthehem akuzues”.

Ka edhe një problem tjetër jo të vogël “ nxjerrja e surratit në meidan”. Duhet të jesh i larë dhe i rruar sa herë të hysh në streaming. Në blog mund të shkruaje edhe kur i kishe sytë e sklepa.

Le të shpresoj se do them diçka që do i vlejë dikujt.

Shënim: Podcast nuk ka asnjë lidhje me aspiratat e mija për tu bërë deputet në Shqipëri.

Ti frigesh XXV

Ti frigesh ndërsa shkallët ngjit

Dhe të trokasësh në derën time frigesh.

Do doje natë të ishte përreth

Sa më pak drit,

Mendimi se të shohin të bën të ligesh.

Përse nuk e i hip gjogut të dashurisë

Dhe të kalërosh krenare,

Se robe e ndjenjës tënde je

Dhe jo e tjetërkujt,

Dhe aq më pak e vështrimeve tinzare.

Vrapo shkallëve të ngritjes shpirtërore

Dhe në derën e ëndërrave trokit.

Tinzarët atje do jenë dhe pas një ore,

Edhe të nesërmen,

Madje çdo dit’.

Ti buzët mbështeti mbi çka të jep frymë

Dhe lehtas jepu një universi të ri

T’i frigesh vetes

Dhe aq më shumë të tjerëve

E mençur s’është,

Eshtë thjesht marri!

Refren - Dudumi i PD-së

Partia Demokratike, e vetëquajtur partia më e madhe opozitare( unë nuk di se ]’lloj opozite efikase ka bërë kjo parti gjatë sundimit Rama) do mbajë këtë javë një Referendum për zgjedhjen e Kryetarit të Partisë. Për lehtësi unë po e ndaj fjalën referendum në dy fjalë të shqipes, Refren dhe Dudum, në mënyrë që të mundem t’ja u shpjegoj më qartë lexuesve të blog-ut se ]’po ndodh në të vërtetë brenda Partisë Demokratike.

Refren – sikundër dihet nga të gjithë, është një strofë e rëndësishme e tekstit të një kënge, që përsëritet dhe përbën edhe kulmin ideo-muzikor të saj.

Por në të gjitha gjuhët europiane, refreni përdoret edhe për një frazë që përsëritet, si dhe temë që përsëritet në shumë raste. Pra refreni merr një kuptim shumë të gjërë dhe përdoret në shumë fusha të jetës së përditshme.

Dhe për mendimin tim, në këto 35 vjet, tek PD-ja ka një refren të vetëm. “Sali Berisha është lideri historik, histerik dhe i pazëvendësueshëm i Partisë Demokratike!”

Ky refren i shoqëruar edhe me shumë parrulla të tjera si “O Sali o hero, gjithë Shqipëria ty të do!” dhe ndoshta edhe të tjera folklorizma krahinore në plot zona të Shqipërisë vazhdon në kor dhe i palëkundur në një kohë tepër të gjatë. Ky refren ka qënë në gojën e “qëndrestarëve” pas katrahurës së vitit 1997, ka qënë në gojën e anëtarëve të PD-së kur Berisha vrau më 21 janar 4 vetë dhe vazhdoi edhe në kohën e foltoreve, ku për ]udinë e të gjithëve Lideri Histerik konfirmoi se nuk e heq dot njeri nga kreu i PD-së.

Dudum - Me siguri e ardhur nga turqishtja, fjala ka zënë vend në fjalorin shqip dhe ende përdoret ve]anërisht në dialektin toskërisht. Sinonimi e më i mirë në shqip është “leshko”. Dhe leshkoja në këtë rast nuk është Sali Berisha, madje as Flamur Noka.

Dudumë janë të gjithë anëtarët e Partisë Demokratike prej vitit 1997. Këtu dua të përjashtoj “legenat” që kishin përfituar nga Berisha kur ishte President dhe që mund të shantazhoheshin prej tij. Të gjithë të tjerët, antikomunistë apo jo, të persekutuar apo jo, të djathtë apo jo, që kanë vazhduar të rrinë në Partinë Demokratike dhe të thërrasin pro Berishës duke shpresuar se ai mund t’i kthente në qeverisje janë Dudumë.

Nuk ka asnjë dyshim se të shtunë një numur rekord “dudumësh” dhe “legenash” do shkojnë të këndojnë refrenin e njohur dhe të votojnë për Saliun. “Legenat” ndoshta e dinë, por leshkot nuk ka se si ta dinë, që po atë ditë votojnë edhe për Edi Ramën.

Partia Demokratike mund t’i sjellë vetëm një shërbim Shqipërisë dhe ky është shpërbërja e saj nga poshtë. Eshtë e vetmja mënyrë, që njerëzit që nuk e durojnë dot Ramën, të angazhohen politkisht dhe të krijojnë formacione të reja të qendrës ose të së djathtës. Ose edhe një Lëvizje të madhe anti-Rama pa një ideologji të caktuar. Kapja e opozitarëve të dëshpëruar pas një PD-je që nuk është as e djathtë dhe as demokratike tregon që janë leshko dhe shkuar leshkove.

Mendohuni edhe një herë para të shtunës të dashur “Dudumë“ se kini ende mundësi të bojkotoni këtë Refren-Dudum!

Duhet prakticitet!

Këtë më tha një ish-pedagogu im, kur gjatë një diskutimi pak të vrullshëm, po i përmendja se ku shkuan parimet e zhvillimit arkitekturor normal dhe moslejimit të shkeljeve të rënda në urbanistikë. “Po leri tani parimet” – më tha- “duhet prakticitet!”

Unë e kuptova se ç’quante ai prakticitet. Nuk kishte të bënte me orientimin drejt biznesit, gjë që i ka munguar arkitektëve që kanë mbaruar shkollat e Lindjes dhe që unë dhe shumë lindorë të tjerë e kemi ndjerë që në muajt e parë kur kemi punuar në studiot e projektimit në Kanada dhe në Amerikë. Prakticiteti i tij nuk kishte të bënte as me projektimin e gjërave të realizueshme dhe jo me projektimin për hir të projektimit, që të shpie shpesh të ndjekësh shembujt e Frenk Gerit dhe të Zaha Hadid.

“Prakticiteti” i tij kishte të bënte me Tironën dhe modelin e saj që është shtrirë në të gjithë Shqipërinë. Me fjalë më troç është: “Shtro bythën në punë, qepe gojën dhe shiko të manovrosh për të nxjerrë ndonjë lekë!”

Eshtë e qartë për mua dhe lexuesin që vetëm pjesa e parë e këtij zbërthimi të “prakticitetit” është e moralshme nga ana profesionale. Dy pjesët e tjera nuk janë të dënueshme nga ligji , por janë të pamoralshme për një profesionist qoftë mësues, mjek, shkencëtar apo arkitekt.

“Prakticiteti” i ish pedagogut tim, që ai e ka zbatuar me sukses gjatë këtij shekulli, ka të bëjë me pranimin e realitetit (praktikës) shqiptare në arkitekturë, ndërtim dhe restaurim. Për fat të keq të Shqipërisë dhe shqiptarëve, ky realitet nuk ka qënë aspak për tu lavdëruar. Ndërtimi vërtet ka bërë të pasur shumë inxhinierë ndërtimi që kanë bërë kompani ndërtimi, arkitektë dhe konstruktorë të shumtë që kanë projektuar itensivisht, por pjesa dërmuese e tyre kanë qënë të detyruar të “luajnë“ lojën e poshtër, që ka krijuar Rama që në kohën kur ishte kryetar bashkie dhe që më pas është hapur gjërësisht kudo ku ndërtohet në Shqipëri. Në të njëjtën kohë ka lënë pa punë edhe shumë arkitektë dhe inxhinierë, që nuk kanë qënë në gjendje “të luajnë lojën”.

Por mbi të gjitha ka sjellë dëmtimin ekologjik të zonave me itensitet të madh ndërtimi, ka sjellë shëmtimin e pjesëve të veçanta të qyteteve shqiptare, ka vendosur “monstra ndërtimore” që do mbeten edhe për shumë vite në qytetet tona, i ka bërë shumë lagje të pajetueshme për banorët.

Të kesh “prakticitet” do të thotë që të jesh bashkëpunëtor i atyre që i bëjnë për të fituar para në mënyrë të pandershme. Ti arkitekt apo inxhinier ndërtimi justifikon veten duke thënë se unë mora lekë sipas ligjit, por brenda vetes e di që e ke shitur shpirtin tënd profesional për ato lekë, që i quan të panjollosura.

Dua të nëvizoj që këtë nuk po e shkruaj për t’ju bërë moral kolegëve. E bëj si një thirrje për t’ju kujtuar se me “prakticitetin” kanë dëmtuar edhe veten e tyre. Sepse jetojnë në qytetet e Shqipërisë. Sistemi ekonomiko-shoqëror është i tillë, që ata do pasuroheshin ose do jetonin mirë edhe pa “prakticitetin” e predikuar. Sepse janë zanate të mira dhe kur kalohet nga një sistem në tjetrin nevoja për ndërtime është shumë e madhe. Por duke “qepur gojën” ata lejuan që Rama t’i shtypte pa mëshirë! Si profesionistë dhe si njerëz që e kishin humbur dinjitetin.

Pjesën e Luanit në projektim e morrën arkitektët e huaj dhe në ndërtim dy tre pasunarë si Kastrati apo Zamiri i Bitijes. Nuk do të ndodhte kështu po të ishin parimorë dhe të dinin të mbronin interesat e tyre financiare dhe profesionale. Edhe shumë profesionistë të rinj nuk do detyroheshin të punonin shoferë taksish apo agjentë imobiliarë.

Ndaj edhe pse nuk ja thashë atë ditë ish pedagogut tim, po ja them tani:

“Merre atë prakticitetin tënd dhe fute diku! Do kishe qënë edhe më mirë ekonomikisht edhe nuk do e kishe shitur by... tek Rama, Veliaj, Balluku, Mirela Kumbaro apo Arta Dollani!”