Skunk

Edhe pse në foto është Kristiano Malxholio, “skank” nuk ka lidhje as me poetin e famshëm homoseksual italian dhe as me Europën. Eshtë një kafshë që rritet vetëm në kontinentin amerikan dhe veçanërisht në vendet e ftohta të Amerikës së Veriut. Eshtë shumë e paraqitshme edhe pse vetëm bardh e zi në më të shumtën e rasteve, Diçka tepër e ngjashme me foton e Malxholios.

Në disa raste të rralla ka edhe skank pa ngjyrë, ose “bardho” si i quanim në Shqipëri albinot, po mua nuk më ka zënë syri asnjë të tillë. Dhe nuk e di as nëse janë po aq arrogantë dhe të rrezikshëm, sa gjitarët e zakonshëm bardhezi.

Të mos më keqkuptojnë lexuesit shqiptarë, që nuk e kanë kapërcyer ndonjëherë Atlantikun dhe e kanë parë kafshën simpatike vetëm në filmat vizatimorë të Diznit. Skank nuk i sulmon njerëzit, por për tu mbrojtur prej tyre lëshon nga prapanica një “birko solucion”, që po të kapi në sy të verbon. Por edhe pa të verbuar (se ndoshta nuk e drejton dot tamam bythkën drejt syve të tu) po të kapi pak nga lëngu magjik që i lind në zorrën e trashë, të duhen 6 muaj që edhe pasi të përdorësh të gjithë llojet e deodorantëve dhe pluhurave larës, sërish era tmerrësisht e keqe nuk të shqitet nga trupi. Bëhesh i padurueshëm për të tjerët.

Aq i rrezikshëm është edhe për vetë kafshën sekrecioni në fjalë, sa një prej tyre, që e kishte përdorur vend e pa vend, pat patur një problem tepër serioz në fundin e zorrës së trashë. E megjithatë nuk na duhet të shqetësohemi aq shumë për kafshën që “shurron nga by...” pa kriter dhe sëmuret, por për të gjorët që preken nga era e saj.

Një i njohuri im , bie fjala, humbi makinën e tij të re sepse brenda saj kishte hyrë një skank (femër apo mashkull nuk jam i sigurt) dhe që kishte “shatërvanuar” lëngje posa i zoti i makinës pat hapur derën. Kafsha donte të mbrohej, por nuk morri parasysh se Kompanitë e Siguracioneve këtej Atlantikut nuk të dëmshpërblejnë nëse makina qelbet nga kutërbimi i skankut dhe nuk mund të përdoret më. Me siguri që kafsha e makinës në fjalë nuk ka ditur “të navigojë” në politikat siguruese, që janë aq të shumta dhe të çuditshme në Amerikë.

Edhe pse bajagi e pamshme, kafsha konsiderohet nga lëkurëkuqtë e Amerikës, si një diçka që reagon keq edhe ndaj veprave të artit. Sigurisht këtu ata nuk kanë parasysh Pikason apo Mozartin, por në legjenda të tyre përmenden që skank lëshon sekrecionet erërënda, gjatë recitimeve pranë zjarrit, kur indianët e Amerikës shpalosin filozofitë e tyre në mënyrën më artistike të mundshme. Unë nuk i besoj këtyre legjendave se më duket krejt pa lidhje, që një kafshë, që bredh natën të gërmojë plehrave, mund të ndjehet e rrezikuar nga poezitë?! Mund të ketë qëlluar krejt rastësisht në një nga mbrëmjet e “Llullës së Gjatë“, kur lëkurëkuqtë e fisit Ceroki meditojnë dhe thurrin vargje të mrekullueshme, por reagimi i sknkut artpërçmues mund të ketë qënë i shkaktuar thjesht nga tymi i duhanit.

Po është vërtet një skank kaq agresiv dhe i bezdisshëm?

Varet se si e përkufizojmë termin “agresiv” dhe atë i bezdisshëm. Nëse kafsha mbrohet, por në mënyrë të shpërpjestuar mund ta quajmë “të bezdisshme”, por jo agresive. Se nuk ka filluar të pjerdhë lëngësisht pa asnjë motiv. Diçka e ka detyruar. Madje një komshiu im në Shën Katerinë, që kishte një bashtë shumë të madhe pas shtëpisë, ku një çift serioz skankësh kishin bërë folenë e tyre, më tregonte që ishin kaq të butë dhe zemërgjërë, sa jo vetëm nuk bythpërmirnin, por kishin adaptuar edhe një skank të vogël të gjetur në një kosh plehrash. Sipas tij femra kishte pjellë vetëm një herë dhe meqë skankbiri kishte ikur larg, e kishte parë me logjikën e një kafshe, që do ishte e mira që të rriste një vogëlush tjetër. Diçka aspak skankore, por tepër humane.

Po si të veprosh kur sheh në një distancë prej dy-tre metrash një skank?

Futja me vrap dhe ikë nga sytë këmbët, se sa të kuptosh në është i zakonshëm apo nga këta skankët filantropë, do jesh përmjerë nga koka në këmbët me lëngun e tmerrshëm.

Dhe nuk i del nga para, por nga by...jo rrallë difektoze!