Duke dëgjuar Ticiano Ferron

Dhe nuk mund të jem më se i kënaqur

Nuk do mundem kurrë!

Dikush nuk mund të lagë buzët

Nën rrënojat pas një bombardimi,

Një i ri krejt marrëzisht vdes

Nga mbidoza,

Jo se është i sëmurë.

Nuk mund të jem

Dhe asnjëherë nuk kam qënë;

As ditëve të bukura plot diell,

    As muzgjeve të mrekullueshme erëkandë

        As netëve ndriçuar nga një magjike hënë.

Fëmijë i vogël dikur ndjeva

Se të jesh i lirë është kaq zor,

Edhe sikur në shtrat një ëngjëll të jetë shfaqur,

Diku njerëzit i vrasin se duan të jenë të lirë,

    Diku të jetosh duhet puthësh një horr,

        Diku as të jetosh nuk mundesh,

Ndaj kurrë s’do jem më se i kënaqur!