Unë rrëshqas mbi asfaltin e Kohës,
Me zemër të dridhur.
Bora përjetësisht e bardhë
Drejt qiejve shkon,
Cuditërisht drejt qiejve
Kur isha i ri në tokë binte
Kurrë se pata parë drejt shukave të reve ngjitur.
Një zë i largët në vesh më rri;
A mos është ëngjëlli im mbrojtës?
Pezull do të më mbajë këtu
Në këtë errësirë në të bardha veshur,
Pa vendndodhje,
Diku,
Abstraktisht e papërcaktuar
Midis qielli që pret borën
Dhe Tokës?
No comments:
Post a Comment