Ti e ke humbur shijen e saj,
Ashtu si nuk dëgjon më Hendelin,
S’prek më tablotë në vaj,
I frigesh Kalatravës,
Pasditeve të gjata nuk lexon më Hegelin.
Duke hyrë thellë
Pusit të dhimbjes tënde
Ku gati mbytesh në lotë,
Ti shkel mbi kumtet në vargje
Të duken të marrë,
Të rremë,
Të dyshimtë,
Si të vijnë nga e nëntokës botë.
Ndaj shkruaj gjithnjë e më rrallë
E di që dhe me hirin e magjishëm,
Ato nuk të ndihin më të ndjesh.
Ti s’prek dot më mrekullitë përreth,
Nuk sheh dot me të perënduarit mbi ballë,
Tingujt të përplasen në të palosurin vesh
Belb:
-Fundi kur do vijë vallë?!
No comments:
Post a Comment