Kasapi

Ai priste mishin çdo ditë

Si do kishte dashur të copëzonte kujtimin e saj.

Ashtu sikundër fillimi dikur

Fundi po vononte,

Prekjet e indeve pareshtur

Zemrën ja kishin kthyer në gur.

Të bukura netët kishin qënë,

Pasi rrëzë librave pat studiuar

Grumbuj të tërë formula mbushur,

Dikush duke qeshur i pat thënë:

“Vështrimin ke vyshkur,

Një mëngjes do gdhihesh i rëgjuar!”

Më pas

Mes prekjesh kishte kuptuar,

Të tjera gishta mbi trupin e saj kishin shkelur.

Përmbysur

E dashurisë kështjellë,

Ngritur zemrës thellë

Në një të vetme javë ishte thërmuar.

Malet pat marrë,

Librat dhe syzet tej lënë

Asgjë nuk ja ngrohte më shpirtin

As të nxehtave ditë,

As zagushisë të netëve pa hënë.

Si në një rit japonez

Kishte mprehur thikën e gjatë

Në të parën shitore mishi pat hyrë

Majtas e djathtas nisi të priste

Castet e bukura,

Ditët plot puthje

Vitet e përkora

Netët e ngrysura në të ftohtën zyrë.

Nuk foli më.

Në anën tjetër të banakut shihte veç djaj.

Përsosmërisht indet i priste

Si donte të copëzonte kujtimin e saj.