Berisha s’mund dhe nuk duhet të kthehet “grata” për shqiptarët

Mes protestave të mëdha dhe të drejta në Tiranë, ka diçka që nuk shkon dhe që i frenon njerëzit të shkojnë në to. Flas për ata njerëz që nuk i tremben humbjes së vendit të punës, ose edhe mund ta pranojnë humbjen e rrogës, vetëm Rama dhe banda e tij me hajdutë të ‘qërrohet”.

Por për ta dhe shumë njerëz që nuk duan t’ja dijnë pr politikë, ka një pengesë të madhe për të lënë divanin dhe të dalin në protestat e opozitës.

Ky njeri është Berisha me bandën e tij.

Nëse njerëzit kërkojnë largimin e menjëhershëm të Ramës dhe Blendi Klosit dhe Ballukeve, nuk mund të pranojnë zëvendësimin me Berishën, Flamur Nokën dhe Albana Vokshin. Edhe pse mund të jetë një e keqe më e vogël, shqiptarët janë aq të zgjuar sa mos zëvendësojnë një Autokrat Pallosh, me një Autokrat Hundëshqiponjë.

Berisha duhet të ikë bashkë me Ramën nga skena politike. Madje për të qënë i saktë “duhet të qërrohen”. I kanë sjellë shumë e shumë dëme atij populli. Më kryesorja edhe se vjedhjet janë shtrëmbërimi i Demokracisë.

Por dëshira e ime dhe e shumë shqiptarëve të tjerë nuk mund të realizohet nëse ne nuk jemi në shumicë. Nëse shumë shqiptarë do votojnë verbërisht për Ramën për njëmijë e një arsye dhe nëse shumë të tjerë do ndjekin Berishën se janë antikomunistë atëhere vendi do mbetet në të njëjtën situatë, që ka prej vitit 1994.

Unë problemin kryesor e shoh tek “mpirja” e të rinjve. E brezit që në natyrën e tij është idealist dhe do të ndryshojë për mirë botën që ka gjetur. Nëse të rinjtë e ndjejnë veten mirë në situatën që është Shqipëria atëhere Rama ka për të mbetur gjatë në fuqi. Nëse “militantët” që e quajnë PS-në një “lule plot petale” apo që thonë “Berisha je njësh!” janë të shumtë, atëhere Shqipërisë do i duhet të presë ndihmë nga Perëndia.

Nuk ndjehem as pesimist, por as optimist. Shenjat e zhvillimeve politike në Shqipëri nuk janë inkurajuese, për shumicën e njerëzve punëtorë dhe të ndershëm. Duhet t’i mbajnë sytë tek administrata e ardhme (e cilësdo ngjyrë), se mbi ç’parime do operojë, se ç’synime do ketë për zhvillimin e vendit dhe a do jetë e përqëndruar në parim “haj t’kapim noi lek!’ sikundër ka qënë prej 30 viteve të fundit.

Para tre vjetësh, kam takuar vetëm për një kafe, tre vetë të afërt me udhëheqjen e PD-së. Të tre poshtë të 45-ve. Jo vetëm që ishin “berishistë“ (dhe ndoshta ende janë), por edhe se të papërlyer dhe në opozitë, me shaka ngacmonin njëri tjetrin, se a kishin pasur ndonjë fat të përfshiheshin në projekte dhe leja ndërtimore. Ata ndoshta nuk kanë për ta bërë këtë gjë edhe kur të vinë në pushtet (nëse vijnë), por ajo që më trembi ishte koncepti i pasurimit të shpejtë me “leje ndërtimi”edhe pse ata vetë nuk kishin asnjë lidhje me ndërtimet. Pra idea ishte “nëse kemi në dorë“, të parën punë do bëjmë “futjen” në biznesin që sjell fitime të mëdha dhe që ushqehet nga paratë e pista të drogës.

“Po normal!” mund të hidhet menjëherë lexuesi im më marrok dhe që mund të jetë me parti, pa parti ose partiak i ndryshueshëm.

Dhe pikërisht kjo “Po normal!” është ajo që më tremb më shumë. Sepse u normalizua abuzimi me pushtetin, u normalizua të fitosh pa pyetur se nga është burimi i parave, u normalizua të merresh me gjithshka që sjell fitim, jo sepse je një biznesmen i talentuar, por se je pranë “zyrave të mëdha” ku merren vendimet. Dhe kështu historia e dhimshme e rrjepjes së të tjerëve dhe e Shqipërisë do vazhdojë edhe nëse ndryshon Rama, Berisha apo nëse nuk do jenë më Maneja dhe Kastrati.

Do vazhdojë të jetë Shqipëria e shqiptarëve që e kanë ‘by... e shitur’ sepse kjo është e vetmja mënyrë për të mbijetuar dhe për të mbijetuar “bajagi mirë.”

Sa më shumë “bonistë“ aq më mirë!

Nuk jam i sigurt nëse jeta në një qytet, ku njoh pak njerëz, apo udhëtimet e gjata me makinë më kanë krijuar mundësinë të mendoj më shumë. Jo se më parë nuk kam pasur mundësi të mendoj, por një pjesë e atyre që më shkonin në mendje ishin për gjëra nga më të zakonshmet, që nisnin me projektet për të cilat punoja dhe bitisnin me pyetjet e kota “përse ma tha këtë x-i apo y-greku?”. Tani e kam jetën shumë të lehtë dhe pasi kam kryer “adetet e mëngjesit”, zakonisht shkoj në “Starbucks-n” e preferuar “ku më njohin banakierët”. Me ta shkëmbej një “si je” dhe një buzëqeshje dhe ze vendin tim, po mos e ketë zënë dikush para meje. Pa folur me njeri, pa vështruar kënd. (Prever e ka përdorur dendur tek “Ngrënia e mëngjesit”, por unë betohem që nuk e kam kopjuar nga simbolisti i mrekullueshëm.)

Herë herë, dikush kalon para tavolinës sime dhe më thotë pa u ndalur “hi” dhe unë i përgjigjem në shqip “përshëndetje!” që ta ngatërroj dhe njëkohësisht të futem në atmosferën e një kafeneje shqiptare.

Më pas filloj dhe mendoj se nuk kam se ç’të bëj tjetër dhe pres kalimtarin e rradhës të më thotë “hi” duke buzëqeshur. E di që janë “bonistë“ me mua, sikundër jam unë me ta, sepse nuk ka asgjë që mund të “ndajmë“ dhe nuk ka asnjë arsye t’i themi njëri tjetrit “plaç!”

Por duke qënë një ballkanas tipik, kokëshkretë dhe torolloz, kur këmbej me bashkëatdhetarët, qoftë në telefon, në mediat sociale, apo edhe kur vizitoj Shqipërinë, më pëlqen më shumë të më thonë “Plaç!” Nuk e di pse, por ndjehem më mirë se sa kur përballem me “bonistët” që më thonë “përshëndetje”, “je i plotësuar” apo “kam respekt për ty dhe familjen tënde!” E di edhe që kjo që po shkruaj është një “budallallëk me brirë“, por ja që kështu e kam. Këtë hyq ma dinë edhe shokët më të afërt (sikundër e di dhe unë për ta) dhe jo rrallë më thonë “sa cazzo je!” apo “m’a ha m...!”

Ndoshta jemi përfaqësuesit e fundit të një brezi “hipi”, që e ka pasur të vështirë të thotë nga këto fjalët plot mirësjellje, që ndonjëherë nuk përdoren as në kuptimin që kanë. E kam shkruar dikur një episod të shkurtër me një “grua të kënduar”, që duke qënë boniste, ndërsa këmbeheshim një ditë në një nga “trotuaret” e qytetit tim dhe unë isha vërtet i veshur si “lanxho” më tha: “Sot dukesh tamam inxhinier , tamam arkitekt!” Dhe u ndjeva më mirë se të më kishte thënë : “Po ç’je veshur më këtë ditë o gomar!” Ikja rrugës dhe qeshja me vete.

Një tjetër “bonist”, të cilit i dërgoja një shkrim timin rreth arkitekturës së Korçës, pasi më përgëzoi më shkrojti se ai vetë kishte vrapuar më kot rreth ca fitimeve të thjeshta me projekte të shpejta, në vend të merrej me shkrime të kësaj natyre. E kuptoja që donte të më shkruante se “ti je një hajvan që merresh me këto shkrime pa bereqet”, por ai gjeti mënyrën më të bukur për të më bërë të ndjehesha mirë. Dhe vërtet u ndjeva mirë, se jo vetëm u gajasa, por telefonova menjëherë avokatin tim. që nuk ishte në Lion, dhe ja tregova.

Ndaj them se nuk ka asgjë të keqe të kemi rreth e rrotull sa më shumë “bonistë“. Sepse edhe se na thonë ndonjë të pavërtetë, e thonë aq bukur sa të bëjnë të ndjehesh mirë. Dhe nuk të intereson se ç’mendojnë në të vërtetë, apo se ç’rrëfejnë rreth teje pasi je ndarë. Rëndësi ka që janë aq të mirë! Që janë aq pozitivë! Që të falin aq shumë dashuri!

Kështu që edhe kur jam i rrethuar nga shumë “bonistë“ unë nuk ndjehem asnjëherë “i veledisur”. Sheqeri që buron nga buzët e tyre, të shkon menjëherë në mendje, sepse është produkti më i asimilueshëm nga gjaku. Dhe ndjehesh “i plotësuar”. Se je i rrethuar nga një atmosferë e ngarkuar me pozitivitet të pashembullt.

Madje edhe nëse të vijnë ndonjëherë rropullitë rrotull, përmbahesh dhe nuk ja u derdh zorrët e barkut në fytyrë, sepse ai do jetë veprimi më i turpshëm që mund të bësh ndaj një “bonisti”!

Dhe unë për ta lë kokën!

Kujt i duhet poezia?!

Në një shkrim të dy muajve më parë prekja mosintersimin e lexuesve në botë për poezinë. Për deri sa është një dukuri mbarëbotërore, duhet të ketë diçka tepër të arsyeshme dhe të thellë që kjo ndodh. Nuk ndodhte gjatë dy shekujve të kaluar, madje ndër personalitetet më të shquara të artit e kulturës ishin poetët. Aq e rëndësishme ka qënë poezia sa që në kohën e Aristotelit, sa ajo cilësohej prej filozofit të madh si imitim i veprimeve të njerëzve.

Dhe me këtë mund të kuptojmë që poeti ishte kronikani, studiuesi, vrojtuesi, analizuesi dhe më pas ai që hidhte në vargje atë çka ndodhte në shoqërinë njerëzore të Athinës, e cila ishte bota e Aristotelit, por ishte aq universale në atë kohë dhe ndosht edhe sot. Kuptohet që duhet të bëjmë një saktësim se poetë në Greqinë e Vjetër quheshin të gjithë shkrimtarët, ndërsa sot, poetët “mbulojnë“ një pjesë shumë të vogël të “lëmit letrar”.

Më parë se Aristoteli, Platoni, tek “Republika”, shkruante se “poetët korruptojnë mendjet e të rinjve duke shpërndarë keqinformime, ndaj si të tillë nuk duhet të jenë pjesë e Republikës ideale.”

Por edhe pse në dukje tepër të kundërta, dy qëndrimet e kolosëve të filozofisë njerëzore të një kohe që mund të duket e perënduar, kanë një pikë të përbashkët e cila është : Rëndësia shumë e madhe e poetëve!

Por thëniet edhe të mendjeve më gjeniale, nuk duhen marrë fjalaë për fjalë dhe të përdoren, si bëjnë shumë “marrokë“ që kur duan t’i venë pikë një diskutimi thonë e ka thënë Aristoteli apo Ajnshtajni. Duhet të kemi të qartë se si lidhen përcaktime dhe thënie të veçanta me kohën në të cilën janë thënë dhe shkruar.

Në rastin që flasim për poezinë dhe poetët, duhet të kemi të qartë se ç’ishin poetët në Greqinë e lashtë.

Poetët ishin shkrimtarë, kronikanë, filozofë, sociologë dhe njerëz të rëndësishëm edhe në fusha të tjera të dijes njerëzore. Thuajse çdo gjë e rëndësishme e letërsisë antike greke ishte në vargje dhe të ishe një poet i rëndësishëm nuk donte vetëm “vizita të shpeshta të Muzave të Parnasit”, por shumë dituri. Ndaj ata kishin peshën që të “prishnin mendjet” e të gjithë brezave dhe veçanërisht të të rinjve.

(Sot këtë e bëjnë Ndikuesit- ose influencers, që përgjithësisht janë njerëz me njohuri tepër të cekta në shumë fusha, por kanë aftësitë dhe paturpësinë të shkruajnë, bëjnë video, foto dhe të fitojnë para në mediat sociale.)

Duke u kthyer në kohët e sotme, veçançrisht në këtë shekull, duhet të vemë në dukje një fakt të konstatuar gjërësisht prej Japonisë tek Kili. Ndikimi dhe përdorimi i “haikut” apo i vargjeve të Nerudës, jo vetëm nuk ka peshën e mëparshme, por ndoshta qarkullojnë më pak edhe mes pjesëve më të ndjeshme të popullsisë së Globit dhe që janë adoleshentet dhe të rejat e dashuruara.

E megjithatë, në rrethet letrare, poetët dhe poezia janë ende të vlerësuara. Madje po të përmëndim fituesit e Cmimit Nobel në letërsi, gjatë 25 viteve të këtij shekulli, tre janë poetë të mirëfilltë. Amerikanët Dilan dhe Gluk, si dhe suedezi Transtomer. 6-7 të tjerë kanë edhe vëllime me poezi në karrierën e tyre letrare. Ndaj mes atyre që lexojnë e shkruajnë, mes atyre që lexojnë dhe përpiqen të shkruajnë, si dhe mes atyre që lexojnë shumë, poezia vlerësohet. Rrjedhimisht edhe poetët.

Unë nuk kam njohuritë e mira dhe të plota për të hyrë në thellësi se ç’përfaqëson poezia sot dhe pse ajo është ende e rëndësishme në jetën e njerëzve.Vetë thuajse nuk lexoj asnjë poezi të të tjerëve, por kjo vjen nga një lloj frike, se struktura të tëra, ose figura të mrekullueshme, mund të më nguliten në kokë dhe padashur, t’i përdor një ditë në poezitë e mia. E kuptoj dhe vetë që është një lloj paranoje, por më mirë të kem më pak në kokë, se të “shes” nesër pasnesër, poezi të kopjuara pa dashje nga poetë të mençur të këtij Globi.

Një pjesë e madhe e poetëve sot, shkruajnë tekste këngësh. Kështu ka ndodhur që në antikitet, por në ditët e sotme është më e përhapur, sepse këngët 3-5 minutshe janë ndoshta gjinia më e përhapur e artit botëror. Dëgjohen nga të gjithë, vallzohen nga shumë dhe këndohen në dush nga të gjithë ata që e kanë mundësinë të bëjnë dush. Ndaj ndikimi i poetëve në jetët e njerëzve është jo i pakët. Veçanërisht në dashuritë e tyre. Ka edhe tekste, që kanë shërbyer si manifeste politike, por këto janë më të pakta dhe për mua nuk janë as të domosdoshme, se jo rrallë nxisin njerëzit në kryengritje idiote.

Pra duke u kthyer tek Platoni dhe Aristoteli, kemi përsëri një rëndësi jo të vogël ndikimit të poetëve tek “masat” edhe pse librat me poezi shiten pak dhe lexohen akoma më pak.

Ndaj në mbyllje të këtij shënimi të shkurtër, më duhet të them se “poezia ju duhet të gjithëve”. Eshtë një lloj “ushqimi” mendor, të cilin e merr edhe pa e ditur se e merr. Kuptohet nëse ke një lloj inteligjence minimale. Në rast të kundërt mund të thërresësh me të madhe:

“Nobody needs your poetry!”

Pranë një jazi

Ja jemi mbledhur atje

Në jazin ku rrjedhin ditëlindjet,

Të pafundmet,

Se më nuk mjaftojnë të dorës gishta.

Dhe flasim dhe fshehim

Dhe fshehim dhe flasim;

Djemtë kanë humbur të flokëve fije

Vajzat më s’kanë të gërshetave bishta.

Udhëtuar kemi në një të bukur kohë,

Kur nuk trembeshim se binim

Por as ecnim në terr.

Gjithshka e bukur dukej

Shpatullave të prindërve kaliqafë hipur,

Ndoshta ata vuanin,

Por ne s’ndjenim tmerr.

Tashmë jemi syçelët

Mbase të lodhur

Në dyshim vemë çdo ditë bindjet.

Pranë një jazi rrimë të gjithë mbledhur,

Flasim dhe fshehim

Dhe numurojmë ditlindjet.

Unë jam...ai që “kam”

Sa herë afrohet vizita e rradhës në Atdhe, më kujtohet një monolog brilant i Roberto Beninit, që fliste për paraqitjen e Silvio Berluskonit para Zotit, kur Fuqiploti zbriste në tokë për të bërë Gjyqin e Fundit. Ndërsa Perëndia prezantohej si Jehovai (ai që jam), Berlu plot krenari i përgjigjej: “Unë jam ai që kam!”

Sigurisht që kjo “kujtesësjellje” e ka një arsye. Unë kam ikur më 1997, në një kohë që nuk ishin të shumtë “kamësit” dhe psikologjia e kohës së Diktaturës, kur të gjithë ishin njëlloj të varfër, nuk kishte ndryshuar diametralisht.

Veçançrisht gjatë vizitave në shekullin e XXI, kam ndjerë që nëse do të jesh më shumë një “çapaçul” në Mëmëdhe, duhet të kesh. Dhe jo vetëm një makinë, një apartament dhe një qen jo të racës, por shumë e shumë prona të palujtshme.

Pasi më takonin në qytetin e lindjes, të njohur “shumë“ dhe të njohur “pak” më pyesnin a e kisha shtëpinë dhe pas saj nëse e kisha ende apartamentin.Askujt nuk i binte ndërmend të më pyeste për dy bijat time dhe aq më pak se nëse kisha ndonjë nip a mbesë. Pas shumë “përvojash”, një ish-rektori i thashë që kisha dy fëmijë. Ish rektori finok më sqaroi se kjo ishte arsyeja që më pyeste për shtëpinë dhe apartamentin, se e dinte që kisha dy vajza dhe nëse do ikja shpejt nga kjo dynja, do kisha mundësi t’i lija sejcilës nga një pronë.

Shumë bashkëatdhetarë të tjerë, pasi renditin një numur pronash të palujtshme dhe planin për të blerë edhe një shitore, shtojnë: “Le t’ju mbeten fëmijëve!”

A është kjo dukuri e një populli varfanjak, që dikur nuk ngopej dot me mish dhe qumësht dhe që të kishte një shtëpi nuk e lejonte Partia e Punës nën udhëheqjen e lavdishme të shokut Enver?

Unë nuk jam në gjendje ta spjegoj, sepse më mungojnë aftësitë analitike si dhe të dhënat statistikore për numurin e popullsisë dhe numurin e pronave të palujtshme. Ndonjëherë dëgjoj që X-person ka mbi 80 apartamente, apo se një ish ministër ka katër vila, tre ullishte dhe dy restorante. Dhe këto janë ndër temat më të lakuara në kafenetë ku kam ndenjur për të pirë një kafe njëmijë lekshe.Disa numurojnë pronat e të tjerëve dhe të tjerë dëgjojnë dhe tundin kokën gjithë dëshpërim dhe më pas shtojnë: “Korrupsioni! Mos i gëzofshin!” dhe të tjera mallkime marroke si këto.

Të duket se je spektator i një gare të madhe, ku gjithkush përpiqet të ketë sa më shumë prona të palujtshme. Edhe pse për të arritur në krye të grupit vrapues duhet t’ja shesë shpirtin djallit.

Nuk di nëse në dasma dhe gëzime të tjera familjare, “kamësit” kanë tryeza më afër orkestrës dhe tryezës kryesore, por më është dukur, që vetë ata që “kanë“ ndjehen më të sigurt dhe nuk mënojnë të rrjeshtojnë pronat, veprat e artit që posedojnë dhe arkitektët që merren me dizajnin e interiereve të vilave dhe të apartamenteve të tyre.

Mua, që më ka mbetur sahati në kohën e Diktaturës, mendoj me kokëfortësi se me shumë nga këta “kamësit” nuk do merrja mundimin të rrija në një tryezë për të pirë kafe. (Kuptohet nëse “kamësit” do denjonin të uleshin në “sërën time”.) Kuptohet që nuk më mungon respekti për ata që “kanë“, por edhe shumë në “qese nuk më hyn” sepse nuk kam shpresë se do më falin ndonjë pronë nga ato që nuk “do ja u lenë fëmijëve”.

Pa dashur të bëj “moralistin” po ju kujtoj atyre që kanë ambicie “të kenë“ dhe që mendojnë se pas asaj “ kanë me u ba rehat”, në jetë nuk ndodh kështu. Sigurisht që është më mirë te kesh se të mos kesh. Shumë gjëra të bëhen më të thjeshta, por jeta nuk ka një ndryshim krejtësisht thelbësor. Sepse nëse “kamësit” vazhdojnë me garën permanente për të pasur sa më shumë, nuk do jenë kurrë të kënaqur dhe do humbasin shumë e shumë kënaqësi të vogla e të mëdha, që të ofron kjo jetë e mrekullueshme, por që për fat të keq është shumë e shkurtër.

Për më tepër, ato që “ke” nuk të ndryshojnë se cili apo cila “je”. Të gënjen mendja! Je e njëjta qënie me të mirat dhe të këqiat e saj në një qoshe të humbur (apo të gjendur) të Globit, ku më e shumta që mund të bësh është t’i mburresh fqinjit të varfër, se ke tre apartamente, dy vila në Lalëz dhe një restorant në Ksamil. Pastaj me zemër të dredhur do kujtohesh se janë vetëm 2 metra karre ato që do kesh në Përjetësi.

Rëndësia e “të rëndësishmes”

Ndoshta para dhjetë vjetësh, në një bisedë të shkujdesur midis miqsh, pyeta një shoqe të gjimnazit se kur e kishte kuptuar rëndësinë e marëdhënieve seksuale. M’u duk se nuk e kuptoi pyetjen se diçka po tregonte për një bisedë me një shoqen e saj, ndoshta në vitet e adoleshencës. Edhe pse pyetja ime ishte provokuese, brenda saj kishte një të vërtetë të madhe, që “brezi jonë e kishte mësuar rëndësinë e tyre” si mësojnë sazexhinjtë e fshatit një melodi që e dëgjojnë në radio.

Ishte tabu të flitej në shtëpi për “marëdhëniet seksuale” dhe po aq ishte edhe në shkollë dhe shoqëri. Edhe Partia, edhe pse komuniste, kishte një orientim tepër anadollak të përcjelljeve të njohurive rreth seksit tek fëmijët dhe adoleshentët. Pak shqiptarë dinë edhe sot, se komunistët e fundit të shekullit të XIX ishin ndër të parët që ishin kundër “edukatës së ashpër viktoriane”. Madje gjatë Revolucionit të Tetorit në Petrograd, të rinjtë ishin lëshuar trotuareve dhe bënin hapur “ljubjoçka të rënda”. Vitet ‘20 të shekullit të XX ishin vitet e një lloj “shfrenimi seksual” të paparë në gjithë Europën, por jo në Shqipëri.

Por të kthehemi në Korçën e viteve ‘60 dhe ‘70, që përkon me fëmijërinë dhe adoleshencën tonë. Unë di shumë pak (ose aspak) se si diskutonin mes tyre vajzat, rreth dashurive të para, puthjeve të para apo edhe përvojave të para seksuale. Ne djemtë, i dëgjonim nga shokët më të rritur dhe shpesh ishim të dizinformuar, sepse edhe më të rriturit, ose nuk i dinin mirë, ose gënjenin. Për më tepër akti seksual

konsiderohej si diçka që mashkulli superior e kryente mbi femrën inferiore në mënyrë triumfuese.

Shumë vite më parë kam shkruar reth këtij mentaliteti një shënim “E kam ferru këtë!” për të cilin nuk jam i sigurt nëse e kam hedhur në blog.

Ndaj thuajse të gjithë bashkëmoshatarët e mij, djem apo vajza, kanë vuajtur një qasje të vonuar dhe të gabuar ndaj marëdhënieve seksuale. Sigurisht që e kanë mësuar (një e moshuar theshte edhe mizat dinë ta bëjnë), por ka të mësuar dhe të mësuar. Kjo dhe në kohë, por edhe në cilësi. Ndoshta ka mes moshatarëve tanë, që edhe sot nuk dinë se ç’është një përvojë e bukur dhe e plotë seksuale.

Por ne nuk kemi mundësi ta kthejmë kohën pas. As ka kuptim të themi “ah si na ka shpëtuar ky rast, apo si nuk bëmë dashuri me x-en apo y-grekun”.

Por mund dhe duhet të jemi më të orientuar se si t’i mësojmë fëmijët dhe se si të flasim edhe me nipërit apo mbesat. Sepse është njohuri e domosdoshme për jetën dhe për të cilën të gjithë duhet ta dinë si duhet dhe mundësisht ta bëjnë atëhere kur e ndjejnë dhe kur e ka kohën.

Se në të kundërt, kthehemi si ajo gjyshja e një anekdote ruse, që kur e pyeti e mbesa se nga kishte dalë, ajo i tha nga lulja. Duke qeshur vajza kishte nxituar t’ja theshte të vëllait, që gjyshja nuk e dinte se si bëheshin fëmijët. Ai ju përgjegj gjithë seriozitet: “Varja! Le të vdesë injorante!”

Kasapi

Ai priste mishin çdo ditë

Si do kishte dashur të copëzonte kujtimin e saj.

Ashtu sikundër fillimi dikur

Fundi po vononte,

Prekjet e indeve pareshtur

Zemrën ja kishin kthyer në gur.

Të bukura netët kishin qënë,

Pasi rrëzë librave pat studiuar

Grumbuj të tërë formula mbushur,

Dikush duke qeshur i pat thënë:

“Vështrimin ke vyshkur,

Një mëngjes do gdhihesh i rëgjuar!”

Më pas

Mes prekjesh kishte kuptuar,

Të tjera gishta mbi trupin e saj kishin shkelur.

Përmbysur

E dashurisë kështjellë,

Ngritur zemrës thellë

Në një të vetme javë ishte thërmuar.

Malet pat marrë,

Librat dhe syzet tej lënë

Asgjë nuk ja ngrohte më shpirtin

As të nxehtave ditë,

As zagushisë të netëve pa hënë.

Si në një rit japonez

Kishte mprehur thikën e gjatë

Në të parën shitore mishi pat hyrë

Majtas e djathtas nisi të priste

Castet e bukura,

Ditët plot puthje

Vitet e përkora

Netët e ngrysura në të ftohtën zyrë.

Nuk foli më.

Në anën tjetër të banakut shihte veç djaj.

Përsosmërisht indet i priste

Si donte të copëzonte kujtimin e saj.