Dorëzimi para “të Keqes”

Shpesh vras mendjen të kuptoj shoqërinë shqiptare dhe arsyet përse ka rënie të demokracisë dhe të mendimit të lirë. Mund të tregosh lehtësisht me gisht Berishën, Ramën dhe të tjerët si ta, madje edhe të shtosh patronazhistët dhe ja ke hedhur lumit. Janë ATA, që na katandisën më këtë ditë!

Unë mendoj se ka shumë arsye të tjera dhe më kryesorja është “dorëzimi të mirëve dhe të aftëve para të Keqes”. Në çdo fushë. Duke nisur me Politikën dhe duke përfunduar tek Sporti.

Ka më pak se dy muaj, që kam rihyrë në Facebook pas një mungese prej 12 vitesh. Nuk di se ç’thuhej për mua, kur dikush tjetër postonte shkrimet e blog-ut tim. Vonë kam mësuar se ka patur të shara, ndoshta dhe shpifje, por kush merr përsipër të shkruajë në publik e di këtë çmim.

Në këtë periudhë të shkurtër, por disi itensive me postime nga ana ime, ka pasur dy raste ku jam lakuar për keq, për të meta , të cilat i kam dhe për të tjera që nuk i kam, por që nuk kanë lidhje me përmbajtjen e shkrimeve.

Kam konstatuar me keqardhje se njerëz të mirë e të zotë, që kanë të njëjtin mendim për shkrimin ose që dinë se të metat e mija nuk kanë lidhje me temën që trajtoj, ndonëse mund të mos ndjehen mirë nuk marrin mundimin të komentojnë e të thonë: “Jeta e autorit nuk ka të bëjë me temën që diskutohet!” Unë nuk kërkoj të më mbrojë njeri. Kur kam marrë guximin të bëj shkrime kritike dhe kam marrë parasysh që mund të më fyejnë ose të gërmojnë për të gjetur “skeletet e fshehura”. E gjitha ka të bëjë me dorëzimin ndaj të Keqes. “C’më duhet mua?”, “ Kush hyn në gojën e asaj!”, “Po dhe ky pse s’rri rehat!” e të tjera të ngjashme. Dhe kur ndodh për diçka të thjeshtë dhe për një njeri të thjeshtë, të cilin mund ta kenë edhe mik, vaj halli kur debatet janë të ashpra me “lukuninë e patronazhistëve”.

Eshtë ky lloj Dorëzimi ndaj Bashkiakut arrogant, ndaj Tenderistit që vjedh, ndaj Mjekut që abuzon, ndaj Mësuesit që merr lekë për provimin, ndaj të Fëlliqurit që baltos të tjerët. Ndaj nuk ka pse të çuditemi se si kemi arritur që Rama na vjedh dhe na shtyp, që Peleshi bën ç’të dojë dhe na përqesh, që Fejzullai nuk pastron mirë dhe mund të na quajë edhe plehra. Jemi dorëzuar ose më mirë jini dorëzuar të dashur bashkëqytetarë! Vetë jam përpjekur të bëj diçka edhe pse kam avantazhin që jetoj larg Shqipërisë.

E Keqja as vjen në një ditë dhe as thërret që jam e Keqe. Fillon me buzëqeshje si buzëqeshte në krye të herës Peleshi dhe gradualisht, duke përdorur çdo mënyrë nga lajkat e deri në intrigat, nga shkrimet e mira dhe deri në “falangat patronazhiste” arrin deri aty sa ështe kthyer në “Pashaj i Pashallëkut të Korçës”. Po nuk na nënshtroi ai. U nënshtruam ne!

Unë do vazhdoj të shkruaj ato që mendoj edhe me koston e përgojimit. Besoj në ato që shkruaj dhe më shumë besoj në Fjala e Lirë. E respektoj atë dhe për ata që më kundërshtojnë, por edhe për ata që më denigrojnë. Ky është kuptimi i Fjalës së Lirë, që të shpie pranë një demokracie të vërtetë.

Por jo Heshtja dhe Nënshtrimi!