Luante në një fisarmonikë më të madhe se të zakonshmet. Ose e tillë më dukej mua se isha i vogël. Kisha rënë në sy se nuk këndoja keq në një konkurs të zëraave të rinj në Shtëpinë e Pionierit dhe kur bëhej festivali i fëmijëve të qytetit më patën caktuar të mësonja një këngë të Abazit. Mjediset e katit të dytë të ndërtesës poshtë Trikotazhit ishin gjithnjë plot fëmijë dhe instruktorë, por ne ishim në një dhomë të vogël dhe filluam provat e para. Më pas u bashkua edhe Afërdita Laçi, e cila duhet të ishte ende në fillore se unë isha në klasën e 5-të. Abazi luante bukur, por kënga ishte e vështirë për mua. Disa nota ishin shumë lart dhe e shihja, që nuk do konkuroja dot me Laçkën. Atë kohë këngët interpretoheshin nga dy këngëtarë, sejcili më vete. Por e ndjeja se nuki sh apër atë këngë. Pas provave të një dite tjetër nuk shkova më, madje dhe nuk u afrova në Shtëpinë e Pionierit se më dukej vetja si “ i arratisur”.
Ishte rasti i vetëm kur dëgjoja Abazin të luante në fisarmonikë dhe të këndonte. E dija se cili ishte dhe namin që kishte në rrethet muzikore. Atë vit(1971) ai punonte në Ndërmarjen Lëkurë Këpuca, sepse pas shkrirjes së Estradës së Korçës më 1965, nuk punoi më aty.
Ishte i biri i Demkës, violinistit virtuoz korçar. Kishte trashëguar nga i jati një vesh absolut dhe ato kohë theshin se ishte i vetmi, që mund të hidhte menjeëherë në partiturë një këngë, sa e dëgjonte në radio. Ndoshta këtë aftësi e kanë dhe shumë të tjerë, por unë e kam dëgjuar për Abazin dhe nuk kam njohuri të mjafta muzikore për të thënë në është e thjeshtë apo e vështirë.
Në vitet e Estradës pat kompozuar një sërë këngësh të lehta melankolike, disa me tekste të Aleko Skalit. I këndonin mirë ato kohë Dhimitra Mele, Spanja Pipa, Nustret Frashëri dhe të tjerë. Disa prej tyre u bënë shumë të njohura në qytet, Ishin melodi të trishta por të trajtuara me mjeshtëri. Sigurisht që nuk mund të ngjiteshin në skenë për shkak të asaj melankolie. Vonë, në intervista, disa nga protagonistët e atyre kohëve kanë treguar se kompozimet jo rrallë Abazi i kishte bërë edhe brenda një ore. Të tillë e kishte ndjeshmërinë dhe aftësinë krijuese, po qe se i vihej para një tekst i mirë.
Vazhdoi gjatë gjithë jetës të ishte muzikanti më i vlerësuar dhe i kërkuar në qytet, veçanërisht në festa familjare. E shihja shpesh , që hynte ose dilte në “Krimea”, por asnjëherë nuk e kisha parë të qeshte. Edhe kur ishte i dehur. Të dukej se kishte një trishtim, që nuk i ndahej.
Nuk di se cilën mund të zgjedh prej 3-4 këngëve të Abazit, që kam ditur dikur. Më e njohur është ajo e “Sofatit”, me tekst të Leko Skalit, por kam përshtypjen, që nuk është më e mira. Ndoshta duhet të na i thotë dhe ta këndojë Spanja. Në YouTube nuk gjeta asnjë këngë të tij, që mund të besoje se ishte e paprekur nga IA, ose e kënduar sipas versionit origjinal:
Gjithshka mbushur me fletë
Sofati, rrugë e shkretë,
Tek tuk fryn era e marrë.
Ke copëtuar shumë zemra me tingujt e tua të trishtë Abaz Hajro!
No comments:
Post a Comment