Friday, 7 August 2026

Suta

 Ajo u hodh vetëtimthi para gjogut tim

Me dëshirën e marrë për tu vetvrarë

Atë pragagimi në gusht.

I miri shoku im u ngrit në ajër

Për të mos e prekur,

E ndjeu se me vrullin e tij dhe të saj

Në vend do e linte të vdekur.

Por diçka tepër të thellë kishte në atë kërcim të beftë

Që mua mu duk si i fundit akt,

Ajo kishte kohë kaçubes priste

Të ziun gjog të shkonte,

Diçka t’i thoshte,

Ndoshta se kishte qënë ai,

Ai fajtori që ishte prishur i bukuri pakt.

Ndaj edhe pse ai e mbrojti

Nga i sigurti fund i tmerrshëm,

Diçka prej saj,

Ndoshta një pjesë briri,

E bëri ndëshkimin për gabimin e hershëm.

I djathti sy i hamshorit

Në çast u shprish,

Ndërsa nuk kuptoja,

Nëse plot pezm,

A me një dëshpërim të nginjur

Ajo vraponte drejt një shtegu dhish.

E përkëdhela mikun e plagosur,

Ajo tashmë ishte larg,

Qemë vetëm ne të dy.

Unë,

Më i mençur dhe me më pak fuqi

Se dy gjallesat e tjera

Dhe miku im,

Nga një dashuri e gabuar plagosur në sy.


No comments:

Post a Comment