Klaudia Andrea, vajza e Mihallaq Andreas, ka bërë komente rreth një shkrimi tim për serenatat. Në ndryshim nga shumë të tjerë, ka qënë e sjellshme dhe më ka kërkuar përgjigje ndaj po ja jap me këtë shkrim për të ashtuquajturat serenata në përgjithësi dhe për ato ç’ka kam thënë për Mihallaqin. Do detyrohem të përmend emra të ndjerësh mbase jo me vlerësim maksimal, por jam i detyruar.
Unë e kam ndjekur vazhimisht sa kam qënë në Korçë, që në fëmijëri këngën korçare. Dëgjonim gjithë kohën radion madje edhe këndonim në shtëpi, si në të gjitha familjet korçare.
Këngët që unë i quaj “të rrugës” sepse nuk mund të ngjiteshin në skenë në kohën e Diktaturës i kam dëgjuar që kur isha 4-5 vjeç. Kujtoj edhe se sa me gëzim mësuam këngën “Gjeologia” të Ilia Vinjaut në Festivalin e Korçës dhe i kërkonim babait të ndërhynte në Kristo Konoja (kryetar jurie) për t’i dhënë çmim të parë (kënga mori vetëm të 3-të). 5-6 vjet më vonë kuptova që kënga e Ilias ishte një këngë e thjeshtë, pa vlera të mëdha muzikore. Të tilla kishte shumë të shkruara nga amatorët, gjë që plotësonte nevojat e njerëzve për të kënduar këngë dashurie, por që për fat të keq nuk ishin në nivelin e këngëve të kompozuara nga kompozitorët e shkolluar shqiptarë. Aq më pak do ishin po t’i krahasoje me këngët bashkëkohore në botë.
Mihallaqi ishte më i madh se unë dhe binte në sy se vishej mirë dhe ishte shumë simpatik. Në fund të viteve ‘60 dhe në fillimin e viteve ‘70 këndonte me sa kujtoj me Estradën e Preçizionit. Nuk kishte ndonjë vokal që të mund të ngjitej më lart (për mendimin tim), por ndoshta ndikonte edhe biografia që nuk shkonte në Tiranë , se paraqitje skenike kishte mjaft të mirë. Më vonë fatkeqsisht i ndodhi një sëmundje që humbi këmbët dhe edhe pse nuk e njihja personalisht ndjeva keqardhje. Më erdhi mirë kur nisi të këndonte në skenë, në fund të viteve ‘80 ose më vonë. Dija dhe që krijonte këngë dhe kisha dëgjuar disa prej tyre, por si e përmenda në rastin e Vinjaut, kisha bindjen se ishin këngë të thjeshta dhe që i përkisnin një epoke të kapërcyer. E megjithatë unë nuk dua t’i imponohem askujt në shije dhe mund të them se muzika prandaj është kaq magjike se ka lloj lloj stilesh dhe rrymash dhe ka vend për të gjithë.
Sipas Klaudias, Mihallaqi është kantautor dhe ka krijuar 600 këngë. Diçka vërtet mbresëlënëse. Unë thjesht mendoj se emërtimi kantaautor ju takon artistëve të nivelit të Bob Dilën, Xhon Lenon, Balionit, Aznavurit, Rei Carlsit e të tjerëve, por ky opinion është thjesht i imi. Mendoj se në Shqipëri as i ndjeri Francesk Radi dhe Gjergj Leka nuk e meritojnë plotësisht. E megjithatë edhe mund të tërhiqem jo vetëm për Llaqin por edhe për Papa Spiron, që po kompozon vazhdimisht tani.
Klaudia nuk di se sa ju e njihni historinë e këngës korçare. Se kur përmendni Thoma Nasin dhe “Perëndeshën e bukurisë“, këtë këngë e quani serenatë. Nuk është e tillë. Po ashtu nuk është “I madh” këngëtari amator, i ndjeri tenori Piro Sulioti, që ka pasur vokal të mirë. Ka disa përcaktime për të cilat duhet të jemi më pranë të vërtetës. Ne mund të mbushim shkrimet me lavde për “kolosë“, ‘gjenij”, “legjenda” të artit, por nuk mund të ketë shumë të tillë. Nëse do ishte kështu ne do ishim Meka e Artit Botëror.
Unë e kuptoj ndjeshmërinë, që ju kini për punën e palodhur të babait tuaj artist. Unë nuk marr mundimin të shkruaj për të denigruar artistët e Korçës. E dua qytetin tim sa ata dhe ndoshta më shumë. Por pikërisht sepse e dua shumë kam dëshirë, që të mbajë një nivel kulturor sa më të lartë. Mundësisht në një hap me artin botëror edhe pse është e vështirë. Por nuk mund ta mbajë dot me këngë tepër të thjeshtëzuara dhe disi jashtë kohës, nga ato që unë i kam quajtur në shkrim “dy çorap e një llastikë“ për të përdorur një shprehje të grave korçare për punët e lehta.
Më pyesnit edhe se ç’kam bërë në profesionin tim. Shumë pak dhe do doja të kisha bërë më shumë, por ndoshta aq e kisha “takatin”. Megjithatë kjo nuk më pengon të dua këngën më të mirë korçare.
No comments:
Post a Comment