Nuk di “se si na hipi “ kjo thirrja e ndërsjelltë “shalo”(me theks në o-ja), si një lloj fjale franceze e sajuar “chaleaux” me Peçin, gjatë muajve kur punonim për ekspozitën e Kulturës Popullore 40 vjet më parë. M’u bë qejfi , që dhe ai nuk e ka harruar. Petraqi ishte atë kohë inspektor i kulturës në Komitetin Ekzekutiv dhe plot energji vraponte për të siguruar mbarëvajtjen e punës restauruese, aranzhuese dhe të grumbullimit të eksponateve për të. Ishim në kontakt thuajse të përditshëm bashkë me kolegun tim, të ndjerin ark. Kliti Kallamata.
Ekspozita (tek Hani i Manastirit) rezultoi e suksesshme se u vlerësua si më e mira në një konkurs kombëtar dhe sigurisht, që në atë ekip të madh të angazhuar për të edhe puna e Petraqit kishte një rëndësi të veçantë.
Por me Peçin isha njohur vite më parë edhe pse nuk e kujtoj saktësisht vitin. Korça e kishte pritur me shumë shpresë, si një student shumë të mirë të artit dramatik për të plotësuar trupën me aktorë të rinj, sepse në vitet ‘60, kur Petraqi mbaroi studimet, kishte aktorë për role të moshuarish, por ishin të pakët të rinjtë (Dh. Orgocka, V. Furrxhi dhe Zh.Ziçishti). Më kujtohet në një nga rolet e tij të para si oficer gjerman dhe luante mirë, por ishte shumë “dobro” në paraqitje për një nazist. Ishte një aktor vërtet shumë premtues. Nuk jam i sigurt nëse Raqi Cili kishte mbaruar në një vit apo më parë se Petraqi, por ishin dy aktorë me mjaft brumë, para se të vinte grupi shumë i njohur Minella Borova, Llazi Sërbo, Jani Riza.
Dhe me këta të fundit, dyshja Cili-Mariani vunë në skenë “Engjëjt e skëterrës” më 1972, një nga dramat më të mira të historisë së Teatrit të Korçës. Ka të ngjarë , që kursin për regjisurë dy aktorët-regjisorë ta kishin bërë pak më parë. Ishte vakant vendi i regjisorit, pas largimit nga Korça të të shumënjohurit Mihal Luarasi.
Aktorët e suksesshëm të “Engjëjve” u diskutuan shumë edhe në shtypin e kohës në periudhën e Pleniumit të IV, pasi kishin rritur flokët dhe disa kishin edhe mjekër, kështu që gjatë ditëve të shfaqjeve në Tiranë kishin rënë në sy. Më pas, ishte e kuptueshme , që shfaqja do hiqej nga nga qarkullimi dhe nuk u vu më kurrë në skenë.
Petraqi pati edhe shumë role të tjera në teatër në atë periudhë, por pas vitit 1974, diçka filloi “të gërryente” trupën më të mirë të teatrit në Shqipëri. E them me bindje që jo vetëm ishim në një nivel me Teatrin Popullor, por kishte pasur shumë shfaqje, në të cilat Korça dominonte botën e teatrit shqiptar. U larguan (disi më parë Vangjush Furrxhiu) dhe me rradhë Nella, Llazi, Jani dhe Zhani. Këta tre të fundit jo nga organika e teatrit, por duke luajtur kryesisht në filma. Petraqi shkoi të punonte si regjisor në Pallatin e Kulturës dhe herë herë luante në ndonjë film. Nisi periudha e interpretimit-deklamativ në Teatër dhe rënia e cilësisë së tij edhe pse gjatë shfaqjeve kërkohej “ritëm-ritëm-ritëm”.
Peçi u kujdes më shumë për ndihmën ndaj talenteve të reja edhe me një “Studio” të ngritur pranë Pallatit. Shumë nga aktorët e formuar në ato vite kanë kaluar nëpëmjet asaj studioje dhe me siguri kanë kujtimet më të mira për profesionalizmin dhe cilësitë njerëzore të Petraqit.
Unë i njoha këto të fundit, kur nisa punë më 1984 dhe isha pak më pranë Peçit. I hapur, i qeshur, i mënçur dhe i palodhur, Petraq Mariani të habiste me vitalitetin e tij. Vërtet ishte në të 40-tat në ato vite, por edhe më vonë, pasi ndryshoi sistemi dhe ai u morr me një biznes privat, habitesha se sa energji kishte. Për fatin e keq të artit skenik të Korçës, dukej se ai nuk ndjehej i mirëpritur në teatrin “A.Z.Cajupi”. E megjithatë kjo mund të jetë një përshtypje e gabuar e imja.
Ka kohë, që nuk e kam takuar dhe kam mall. Dua edhe t’i them, që babai im e deshte shumë, por ai ishte edhe pak “lokalist” për oparakët e ndoshta edhe kjo ndikonte.
Të uroj sa më shumë vitalitet dhe krijimtari “Shalo”!
Nuk di “se si na hipi “ kjo thirrja e ndërsjelltë “shalo”(me theks në o-ja), si një lloj fjale franceze e sajuar “chaleaux” me Peçin, gjatë muajve kur punonim për ekspozitën e Kulturës Popullore 40 vjet më parë. M’u bë qejfi , që dhe ai nuk e ka harruar. Petraqi ishte atë kohë inspektor i kulturës në Komitetin Ekzekutiv dhe plot energji vraponte për të siguruar mbarëvajtjen e punës restauruese, aranzhuese dhe të grumbullimit të eksponateve për të. Ishim në kontakt thuajse të përditshëm bashkë me kolegun tim, të ndjerin ark. Kliti Kallamata.
Ekspozita (tek Hani i Manastirit) rezultoi e suksesshme se u vlerësua si më e mira në një konkurs kombëtar dhe sigurisht, që në atë ekip të madh të angazhuar për të edhe puna e Petraqit kishte një rëndësi të veçantë.
Por me Peçin isha njohur vite më parë edhe pse nuk e kujtoj saktësisht vitin. Korça e kishte pritur me shumë shpresë, si një student shumë të mirë të artit dramatik për të plotësuar trupën me aktorë të rinj, sepse në vitet ‘60, kur Petraqi mbaroi studimet, kishte aktorë për role të moshuarish, por ishin të pakët të rinjtë (Dh. Orgocka, V. Furrxhi dhe Zh.Ziçishti). Më kujtohet në një nga rolet e tij të para si oficer gjerman dhe luante mirë, por ishte shumë “dobro” në paraqitje për një nazist. Ishte një aktor vërtet shumë premtues. Nuk jam i sigurt nëse Raqi Cili kishte mbaruar në një vit apo më parë se Petraqi, por ishin dy aktorë me mjaft brumë, para se të vinte grupi shumë i njohur Minella Borova, Llazi Sërbo, Jani Riza.
Dhe me këta të fundit, dyshja Cili-Mariani vunë në skenë “Engjëjt e skëterrës” më 1972, një nga dramat më të mira të historisë së Teatrit të Korçës. Ka të ngjarë , që kursin për regjisurë dy aktorët-regjisorë ta kishin bërë pak më parë. Ishte vakant vendi i regjisorit, pas largimit nga Korça të të shumënjohurit Mihal Luarasi.
Aktorët e suksesshëm të “Engjëjve” u diskutuan shumë edhe në shtypin e kohës në periudhën e Pleniumit të IV, pasi kishin rritur flokët dhe disa kishin edhe mjekër, kështu që gjatë ditëve të shfaqjeve në Tiranë kishin rënë në sy. Më pas, ishte e kuptueshme , që shfaqja do hiqej nga nga qarkullimi dhe nuk u vu më kurrë në skenë.
Petraqi pati edhe shumë role të tjera në teatër në atë periudhë, por pas vitit 1974, diçka filloi “të gërryente” trupën më të mirë të teatrit në Shqipëri. E them me bindje që jo vetëm ishim në një nivel me Teatrin Popullor, por kishte pasur shumë shfaqje, në të cilat Korça dominonte botën e teatrit shqiptar. U larguan (disi më parë Vangjush Furrxhiu) dhe me rradhë Nella, Llazi, Jani dhe Zhani. Këta tre të fundit jo nga organika e teatrit, por duke luajtur kryesisht në filma. Petraqi shkoi të punonte si regjisor në Pallatin e Kulturës dhe herë herë luante në ndonjë film. Nisi periudha e interpretimit-deklamativ në Teatër dhe rënia e cilësisë së tij edhe pse gjatë shfaqjeve kërkohej “ritëm-ritëm-ritëm”.
Peçi u kujdes më shumë për ndihmën ndaj talenteve të reja edhe me një “Studio” të ngritur pranë Pallatit. Shumë nga aktorët e formuar në ato vite kanë kaluar nëpëmjet asaj studioje dhe me siguri kanë kujtimet më të mira për profesionalizmin dhe cilësitë njerëzore të Petraqit.
Unë i njoha këto të fundit, kur nisa punë më 1984 dhe isha pak më pranë Peçit. I hapur, i qeshur, i mënçur dhe i palodhur, Petraq Mariani të habiste me vitalitetin e tij. Vërtet ishte në të 40-tat në ato vite, por edhe më vonë, pasi ndryshoi sistemi dhe ai u morr me një biznes privat, habitesha se sa energji kishte. Për fatin e keq të artit skenik të Korçës, dukej se ai nuk ndjehej i mirëpritur në teatrin “A.Z.Cajupi”. E megjithatë kjo mund të jetë një përshtypje e gabuar e imja.
Ka kohë, që nuk e kam takuar dhe kam mall. Dua edhe t’i them, që babai im e deshte shumë, por ai ishte edhe pak “lokalist” për oparakët e ndoshta edhe kjo ndikonte.
Të uroj sa më shumë vitalitet dhe krijimtari “Shalo”!
No comments:
Post a Comment