Më vjen keq që më të shumtët në Shqipëri i tremben Fjalës së Lirë. Dhe jo vetëm “hajdutët e pushtetit”, por dhe shumë të tjerë, që janë edhe të mënjanuar tashmë nga e gjithë jeta publike, veç pjesëmarrjes në rrjetet sociale dhe ndonjë mbledhje përkujtimore.
Unë nuk kam më shumë se 20 ditë në FB dhe shoh që disa komente të mija i fshijnë. Njerëz të veçantë dhe organizata. Përgjithësisht mundohem të ruaj etikën e duhur, por asnjëherë nuk e shoh të nevojshme të “rrumbullakos” kritikat ose të mos ve emra të lidhur me dukurinë që kritikoj.
Nuk i kam ndjekur të gjitha komentet e fshira, sepse e gjykoj se dëmtojnë më shumë ata që i kanë fshirë se sa mua. Unë prej “fshirjeve” nuk arrij as të marr ndonjë sinjal se po e kaloj “vijën e kuqe” të kritikës. Gjithashtu nuk më bëhet vonë të kthehem në “bonist” në atë mënyrë mund të marr më shumë “lajka” dhe “respekte”.
Sigurisht që nuk është një ndjenjë e mirë të kuptosh se të tjerëve jo vetëm ju vjen “hidhur’ nga ato që shkruan, por dhe t’i quajnë “të padenja”. Një i afërmi im, arriti deri atje sa të më telefononte dhe të më “reziloste” për disa komente në lidhje me një Shfaqje Serenatash në Festivalin MIK. Mes akuzave ishte, që unë nuk isha kompetent të kritikoja shfaqje muzikore. Ma merr mendja se komentet ishin fshirë me kohë.
Për të qeshur ishte një këmbim i imi me aktorin Mevlan Shanaj. Nuk e kam mik në FB dhe as e ndjek, por nuk di pse më del shpesh ndonjë postim i tij. Ai citonte një shprehje nga filmi “Koncert në vitin 1936”, që e quante “film ikonik”. Mua më bezdisin përdorimi i pavend i fjalëve të huaja ose përshtatja “budallaqe” e tyre në shqip. Komentova se mos donte të shkruante “film ironik” dhe aktori me shumë dashamirësi më shpjegoi se isha keqkuptuar dhe se c’kuptim kishte “ikonik”. Kur mësoi se dija se ç’shkruaja, më sulmoi në mesazhe duke më thënë se mund të kisha mbaruar shkollën e kinematografisë së Devollit dhe se ai kishte dhënë leksione për 10 vjet në degën Master të regjisurës në Kinematografi.
A e teproj unë në kritikat dhe në tonet “therëse” të tyre?
Edhe mund të jetë e vërtetë, por ndodh se e gjykoj, që e vërteta nuk mund të jetë as shumë “rozë“ dhe as “e parrezikshme”. Nddonëse e di që nuk kam “monopolin e të vërtetës”, shpesh shkruaj me indinjatë rreth të vërtetave që më duken krejtësisht të qarta. Madje kritikat e mija janë më therrëse në rastet kur zhgënjehem nga njerëz, grupe njerëzish apo organizata dhe institucione.
Dy komentet e mija kritike ndaj postimeve të një organizate bamirëse (Albanian Fighting Cancer USA) u fshinë, madje edhe u “bllokova’ si ndjekës i profilit të Organizatës në FB. Sigurisht, që kjo nuk më bën të shkruaj se sa “të lavdishëm” janë Filantropët apo Pastorët, por është tregues se lëkura e shumë e shumë njerëzve është tejet e hollë për të “mbajtur” kritika.
E fundit ishte fshirja e disa komenteve të mija nga miku im Gjergji Cikopana, i cili jo vetëm është aktiv në FB, por dhe është ankuar se Socialistët e Fuqishëm ja fshijnë komentet. Për fat të keq, edhe ai, edhe pse në pension, e sheh të udhës të fshijë komentet e mija në një “postim krenar” për 24 vjetorin e Klubit të Rotarianëve të Korçës.
Unë nuk e kam vështirë dhe as zor të shkruaj gjatë për atë Bashkim Dallkaukësh, por nuk e gjykoj se ja vlen për të humbur kohën time dhe atë të lexuesve.
Gjithashtu e kuptoj se është në të drejtën e kujtdo të fshijë komentet apo edhe të më “shkelmojë“ nga “miqësia”, ndjekja në platformat socuiale, apo dhe të raportojë në to për “sjellje brutale”. (Kjo e fundit nuk ka se si të ndodhë se fjalët më të rënda që përdor në shqip janë “kungull” dhe “idiot”.)
Por t’i trembesh Fjalës së Lirë dhe ta censurosh është një mëkat tejet i madh.
Eshtë të mos kesh kuptuar se ç’është Liria!
No comments:
Post a Comment