I mbetur në një kërcell kujtimi,
Kur gjithshka e blertë,
E tultë,
Plot jetë
Eshtë tejrrudhur dhe tharë,
Dhe me zor kacavirret ditëve të ikura
Deri sa era të vijë e ta marrë,
Një rrjetë tejet e hollë si filigram,
Që dikur kapte gjithë ëndërrat fluturake
Për t’i bërë të vetat,
Një cergë e tillë mbetur kam,
Mes dëshirave të fikura
Dhe ndjenjave opake,
Casteve më të vagët që jep jeta
Pa etjen për lëngun e mbijetesës
Dhe me zë të mekur pëshpëris:
“Si kështu u mpake?”
No comments:
Post a Comment