Një postim , një reagim dhe dy qëndrime

Rreth 12 ditë më parë, një e njohura ime, pat bërë një postim në faqen e saj në FB si një reagim ndaj një shkrimit tim të këtij blogu, që unë vetë e kisha postuar në Facebook. Nëse nuk gaboj, titulli i shkrimit ishte “Dëshmia e vetë arkitektit, që “shkatërroi” Korçën” dhe kishte të bënte me një pjesë të asaj që kishte shkruar ark. australian Uillson tek libri famëkeq “The Albanian Files”. Disa të njohur të mij më dërguan tekstin e postimit duke shprehur habinë me reagimin e saj. Flitej për një lloj shërbimi që i kisha bërë unë dikur Niko Peleshit, kur arkitektët e panjollosur dhe luftarakë të Korçës përplaseshin me të. Postuesja (jo arkitekte) shprehte indinjatën ndaj njerëzve “pa shtyllë kurrizore” (ku hyja dhe unë), të cilët ndryshojnë pozicion kur pushtetarët (në këtë rast Peleshi) ja “u kthen nga myka” dhe ata nxjerrin mllefin.

Nuk më çuditi fort postimi edhe pse nuk të vjen mirë të të lakojnë për keq në publik. Bëra një reagim të matur në faqen time, pa e shpërndarë me tag se nuk kishte asnjë rëndësi nëse Postuesja e lexonte. Nuk ishte dikush që ja vlen dhe nuk është me “friends” të mij në FB, që të kisha dëshirë ta lexonte reagimin tim ku nuk përmendje ndonjë emër.

Nuk di as se sa “like” apo “komente” pat marrë postimi kundër meje, sepse nuk kam mundësi ta shoh atë faqe dhe nuk jam bërë kureshtar. Por askush nuk më përmendi reagimin e të tjerëve, qoftë pro meje apo kundër meje. Ndoshta ka qënë një reagim i vakët edhe i miqve të saj më entuziastë.

Disa ditë më pas, mu rikthye në mendje e gjithë kjo “çështje” jo serioze dhe mendova që mes “friends” të saj janë edhe disa nga miqtë e mij më të afërt. Kuptova se njerëzit që janë dashamirës ndaj meje kanë dy lloj qëndrimesh. I pari ishte ai i tënjohurve jo të afërt, që ishin çuditur dhe më njoftonin. I dyti ishte ai i miqve, që edhe pse pohonin që e kishin lexuar, ose e lexuar pasi ja u përmenda unë, nuk e kishin parë të udhës të shkruanin diçka në faqen e saj ose diku gjetkë.

Po unë, “viktima”, si ta kuptoj këtë gjë?

Miqtë e mij e gjykojnë se nuk ja vlen të merresh me të?

Miqtë e mij e gjykojnë se ç’ka kishte shkruar ishte pranë të vërtetës, por për hir tim nuk mund të bënin “like”?

Miqtë e mij u gëzuan që morra një “dackë“ pasi kam shitur shumë moral?

Apo unë thjesht kujtoj se janë miqtë e mij?

Diçka tepër e thellë duket edhe në këtë ngjarje ‘të sipërfaqshme”. Gishtin po e drejtoj përsëri në vetja, për të thënë se nuk i kam lënë vënd vetes të më dalë dikush në mbrojtje!