Ndoshta gjithshka ishte bërë rrëmbimthi
Për shkak edhe të stinës së nxehtë.
Mbi det një pulëbardhë fluturimthi,
Në buzë të tij.
Ajo që ngutej
Ndërsa ai hapat hidhte lehtë.
Kështu kishin dashur
Buzëdetit të kremtonin të lirisë humbje
Kërkënd nuk kishin përse ta ftonin,
Ishte e vendosur vetburgosje
Pranë vendit ku çiken kaltërsitë
Dhe horizontet të ftojnë të shkosh tutje.
Njolla e zezë e rrasos së priftit
Me dy kurorat në duar
Spikaste mbi ato ngjyra të çelura
Si një përfundimtare vulë
Qielli me detin një ishin
Si dy shtrojëza të holla mëndafshi
Që të ftojnë tek e fjetura.
Ndaj nxitimthi e vendosur
Ajo shkoi tej thellësive
Ai hapat e ngadaltë ndali
Nuk mund ta ndiqtë më çmendurive
U ul dhe kokën mes gjunjëve plandosur
Lotëtë rëërës së verdhë ja fali.
No comments:
Post a Comment