E kam konsideruar pjesërisht të mbyllur çështjen e Kullës Vrojtuese deri në çastin që ajo të shembet dhe sheshi të rifromulohet i hapur. Ishte një reagim në FB i urbanistit të nderuar Gjergji Kotmilo, që më bëri të rikthehem me mendje 12 vite më parë dhe të sjell një pjesë të reagimit të arkitektëve korçarëedhe me emra të përveçëm.
Pat qënë një skicë me dorë e Uillson që nuk di se ku e pashë, që më “tmerroi” se në Korçë po ngrihej një Kullë. Pyeta urbanisten Edvana Vangjeli, me të cilën komunikoja shpesh dhe më dha më tepër hollësi rreth saj. Mbase reagova menjëherë në blog dhe FB, por më pas duke parë heshtjen e intelektualëve dhe arkitektëve korçarë, bashkë me disa kolegë të mij (Maksi Pengo, Pandika Pleqi etj.) menduam të reagonim në mënyrë gjysëm institucionale për të bërë diçka. Ishim të gjithë të të njëjtit mendim se në atë shesh nuk duhej të ndërtohej një Kullë, madje projekti i paraqitur ishte i një Arkitekture Brutaliste, që kishte “perënduar” më se 40 vitë më parë. Nuk kujtoj pse zgjodhëm të ishim vetëm arkitektë korçarë që banonim jashtë. Urb. Vangjeli dhe ndoshta edhe dikush tjetër që punonte në Shqipëri ishte në një linjë me ne, por vendosëm që në Letrën e Hapur të ishin vetëm ata që punonim jashtë, për të mos pasur pasoja tek ata që mund të “ndëshkoheshin” nga Pushteti Qëndror dhe Vendor.
Letrës së Hapur drejtuar zv.Kryeministrit Peleshi ju bashkuan arkitektët Ilia Lera, Nensi dhe Klarens Karanxha, Jeta Xhufka dhe e ndjera Anxhela Mosko. Nuk paranoi të bashkohej urbanisti i njohur Gjergji Kotmilo dhe në minutat e fundit u tërhoq urb. Pandika Pleqi pas një konsultimi me motrën e saj që punonte diku në administratë dhe trembej se mund të kishte pasoja.
Sigurisht që “Letra” bëri një vrimë në ujë, por shoh sot, se “protagonistë “ kundër Kullës paskan qënë arkitektë të ndjerë, që përfaqësohen nga partnerët e tyre, arkitektë të gjallë që atë kohë nuk kanë “pipëtirë“ madje dhe një urbanist i kthyer në pastor, Kristi Minga. Nuk pashë kurrë reagime publike të tyre, por kjo nuk përbën provë të mirëfilltë për mungesë proteste.
Para dy-tre javësh pashë edhe një reagim kundër Kullës të inxhinierit të ndërtimit Miril Pero, banues dhe me veprimtari ndërtimore në Korçë, që nuk kishte bëzarë kurrë më parë rreth kësaj çështjeje.
Ky shënim nuk ka të bëjë aspak me “rrahje gjoksi” se ne bëmë diçka, se deri sa Kulla, për të keqen e qytetit, u ndërtua edhe ne dështuam. Por është një kujtesë, që në rast përsëritjeje të projekt-ndërtimevei të tilla, ata që jetojnë atje, duhet të zihen duarsh dhe të gdhihen në shesh për të mos lënë monstra të tjera. Këtë pata shkruar në disa nga shkrimet e shumta të asaj vere (anti-Kullë), por që binin në vesh të shurdhët, se ndoshta të gjithë mendonin se unë isha një “idiot”. Nuk kisha ide se ç’ndodhte në Shqipëri dhe se sa e rrezikshme ishte të kundërshtoje vullnetin e Ramës.
Në të njëjtën llogjikë, sot jam edhe një “idiot pa shtyllë kurrizore” sipas “luftëtarëve” apo “partnerëve të luftëtarëve” të asaj kohe, por dhe kjo nuk ka shumë rëndësi.
Ajo që vlen është se nga ngjarja e Kullës dhe reagimet ndaj saj duhet të nxjerrim mësime për të mbrojtur Korçën tonë, për të cilën të gjithë “bien therror se e duan deri në pikën e fundit të gjakut”.
Dhe shpesh nuk e kuptoj se për cilën pikë gjaku e kanë.
Thua është therrur dash në themelet e Kullës?
No comments:
Post a Comment