Ti frigesh ndërsa shkallët ngjit
Dhe të trokasësh në derën time frigesh.
Do doje natë të ishte përreth
Sa më pak drit,
Mendimi se të shohin të bën të ligesh.
Përse nuk e i hip gjogut të dashurisë
Dhe të kalërosh krenare,
Se robe e ndjenjës tënde je
Dhe jo e tjetërkujt,
Dhe aq më pak e vështrimeve tinzare.
Vrapo shkallëve të ngritjes shpirtërore
Dhe në derën e ëndërrave trokit.
Tinzarët atje do jenë dhe pas një ore,
Edhe të nesërmen,
Madje çdo dit’.
Ti buzët mbështeti mbi çka të jep frymë
Dhe lehtas jepu një universi të ri
T’i frigesh vetes
Dhe aq më shumë të tjerëve
E mençur s’është,
Eshtë thjesht marri!
No comments:
Post a Comment