* * *
“ Unë nuk kam humbur timen Lenorë
Nuk kam as një të dashur që dergjet sëmurë.
Unë nuk kërkoj nga kush Përjetësinë
As të di se ç’do ndodhë në të ardhmen orë
Nuk dua t’ja di as në krakarit Kurrë!
Por nëse qiejeve zbrite të më gjesh të zbehur
Të frigur nga vdekja që po afron,
Të them prej vitesh e kam trupit pështjellur,
Veçanërisht të ftohtave netë,
Kur edhe dielli të dalë vonon.
Ndaj nëse ke ardhur të më thuash se Përtej
Atje ku qielli merr fund dhe është një e zezë birë
Që bën gjithshka të zhduket e s’ka më Hapësirë
Se atje gëlltiten me miliona diej
Gjithshka merr fund e nuk do jem i lirë,
Më duhet të të them se për mua s’është e re
Kur të ftohtët shkon drejt absolutes Zero
Kur nuk di nëse teposhtë a në ngjitje je
Të vërtetën e dhimbshme në palcë kam ndjerë
Kam kuptuar se kur s’do jem Këtu nuk ka Atje.
Ndaj mos më mundo me heshtjen që nuk flet,
Por sillet rrotull në të ideve eter
Ku gjithkush atë që do të lexojë zgjedh,
Atë që i duket më e çmuar rrëmben,
Atë që e bën të ndjehet i Përjetshëm merr.”
* * *
No comments:
Post a Comment