* * *
Kokën luajti rrëmbimthi në një t’vetëm çast
Dhe sfondit shqoi profili i tij i mprehtë
Sqepi i verdhë, i fuqishëm me një pikëz gjaku
S’doja as një grimcë të humbja nga ai rast
Ndaj pa lëvizur muskul u ngujova tek pragu.
“Do e thotë tashmë Kumtin.
Të shtojë të mistershmen është e kotë.
E kupton që pa u tutur po e pres Fundin
Edhe pse dua sa më shumë të vërteta të di,
Para se të ik nga kjo Botë.”
Ai sqepin hapi dhe lëshoi një “Krrauuu...”
Klithmë që mureve të erës u përplas
Si një piskamë therrëse Luginën përtej çau
U duk se u përkulën mështeknat
Panja e madhe që më bën hije verës
Në trungun e vjetër, nga del lëngu ngjitës, keqaz u plas.
Dukej që ishte i Përtejmë
Ai shpend i madhërishëm me forcë magjie
Që me një të vetme krakaritje
Drurin e fortë gjithë nyje dhe fije
Në dysh e ndante dhe prej tij nxirrte
Dhjetra dhe dhjetra botë, të vocërra por në rritje.
Në gjithsejcilën syresh
Si të përthyera në një prizëm shihja dritë,
Të dhimbshmet dhimbje të viteve shihja,
Dyzimet, thashethemet, kërcënimet dhe shpifjet
Ato që pata kaluar në të hershmet ditë.
“Ndale shpend i mallkuar!
Ndale këtë të llahtarshme magji,
Ku kujtimeve më shumë ngjyra ju jep;
Ku përjetoj ato çka kam dashur të fshija,
Ku sendërtohet tmerri që hoqa në rini!”
* * *
No comments:
Post a Comment