* * *
Kthetrën e djathtë pak para nxorri
Dhe sytë më të hapur i kishte
Në kulm të kokës pendëzat shkëlqenin
Pendëzat më të afërta me mendjen
Që thithnin dritën ndërsa binte mbi lirishte.
“Mos duhet një hap më shumë të hedh
Në këtë botë të ashpër dhe tinzare.
Mos rri më i mbrojtur në timin ledh,
Të ndjek të vërtetën dritë
Ndërsa përreth hidhen fishekzjarre?”
Por Korbi si Sfinksi heshtëtë madhërishëm.
Shtangësia e tij më shtonte dyshimin
Se tmerrësisht larg të tijave mendime
Kisha hulumtuar mundimshëm
E të zhdrejtë kisha nxjerrë përfundimin.
I shtangur isha prej të zezës së frikshme
Që aq bukur rrinte mbi lirishten e blertë.
Misteri i kumtit të tij në ajër nderej
Ishte aq e habitshme
Se çdo më ndodhte prisja nga ajo qënie e sertë.
Se ç‘duhet të bëja më tej
Mos gaboja më kurrë, sërish e sërish.
Kë kishte takuar në të largëta qiej;
C’farë kishte parë në të ardhmen time
A të më njoftonte fundin e shpejtë ardhur kish?
* * *
No comments:
Post a Comment