Këtë maj, kur jo vetëm qindra rusë dhe ukrainas vriten çdo ditë, kur rrezikohemi të përshihemi në një konfrontim ndoshta dhe bërthamor, kur rreziku i një krize globale ekonomike që do shkatërrojë miliona jetë njerëzish po troket, lajmet kryesore të javës janë rreth të përvitshmes Met Gala.
Foto të shumta të VIP-ave të veshur “për të lënë mendjen”, komente se kush ishte dhe kush nuk ishte, një shkëlqim vanitoz dritash dhe ngjyrash, marramendës për shumë njerëz me xhepat plot dhe me kokët bosh, por që miliona të tjerë në botë i bën t’ju përzjehen rropullitë.
Ka më pak se 80 vjet, që kur ka filluar kjo “ngjarje”, që tani e kalon edhe parakalimin e yjeve të Hollivudit në qilimin e kuq. Edhe ai një parakalim po aq vanitoz, por që është pjesë e jetës së vendeve perëndimore dhe veçanërisht e grave.
Gala në fjalë është krijuar për të mbledhur fonde për Institutin e Kostumeve, pra për të nxitur zhvillimet në industrinë e Modës së veshjeve. Bileta deri në vitet ‘70 nuk i kalonte 100$ ndërsa këtë vit, kur njerëzit vriten më shumë se kurrë dhe benzina është dyfishuar, bileta ishte 100 mijë $.
Nuk do më binte ndërmend të mësoja se ç’ishte Met Gala, se përgjithësisht shfaqje të tilla më duken thellësisht të shëmtuara dhe të shkëputura nga realiteti. Nuk ka mbushur një javë, që diçka e ngjashme ishte gjatë garës së famshme me kuaj në Kentaki, ku gratë pasunare vishen luks dhe venë në kokë disa kapele idiote. Por atje të paktën është një manifestim i të pasurve, që nuk kanë ç’i bëjnë paratë, por venë baste se cili kalë do dalë i pari. Ndërsa Met Gala dhe gala të tjera të mëdha dhe të vockëla që e imitojnë kanë pretendimin se bëhen për të mbledhur fonde për çështje, jo rrallë, shumë humanitare.
Me moton : Shikomëni mua sa bukur vishem se po mbledh fonde për të uriturit në Etiopi!
Për të kuptuar më mirë se cilët janë organizatorët dhe promovuesit e Met Gala mjafton të përmendësh Ana Uintur (Anna Wintour) që prej më se 30 vjetësh është “Presidentja” e Galas. Bazuar tek ajo është krijuar filmi “Djalli vesh Prada” dhe karakteri i luajtur nga Meril Strip.
Edhe pse nuk jam as femër dhe as gay, mundohem ndonjëherë të kuptoj nëse ka diçka të logjikshme dhe njerëzore në këtë “mahnitjen” ndaj veshjeve që duhet të kesh në ngjarje të rëndësishme si dasma, koncerte të Vitit të ri në Vienë apo në ballot për përurimin e Presidentit amerikan. Ndonjëherë i them vetes se është e ngjashme me tërheqjen që njerëzit kanë drejt arteve vizive. Por është një “mrekullim” kaq i shkurtër, kaq i përkohshëm dhe aq i paqëndrueshëm po i njëjtë si Moda e veshjeve, që ndryshon tani më shpesh se njç herç nç vit, për të rrëmbyer nga xhepat e njerëzve që “rrojnë për tu veshur” edhe ato para që nuk i kanë. Se nuk ka asnjë kuptim që veshjet ndryshojnë kaq shpesh dhe që duhet të ndjekësh se ç’është “trendy” dhe se ç’farë ngjyrë ta kesh veshjen kur shkon në një restorant klasi. Nga frika se mos të qeshin kokëboshët që njohin me themel modën e fundit.
Më keq akoma është kur një “vanitet “ i tillë përdoret si karrem për të tërhequr VIP-a dhe pasunarë për të mbledhur fonde për arsimin, shëndetsinë apo për fëmijët palestinezë që kanë humbur gjymtyrët nga bombardimet e izrailitëve.
Nëse jam një student që nuk paguaj dot koston e lartë të Universitetit; nëse jam një i sëmurë me kancer që nuk di se sa jetë kam dhe nuk paguaj dot operacionin; nëse jam një fëmijë që kam nevojë për një protezë apo një karrige me rrota undë do pështyja në Gala të tilla ku pres të zgjidhin qesen të pasurit se duan të duken bukur dhe jo shumë të shëndoshë. Janë shfaqje të shëmtuara, që nuk prekin askund themelet e deformuara të sistemeve qeveritare të vendeve të zhvilluara. Përkundrazi ju venë atyre një maskë humanitare, filantropie dhe dashurie njerëzore. Nuk ka asnjë fije dashurie njerëzore tek njerëzit që kërkojnë të demonstrojnë “klas” kur mbledhin para për të gjorët.
Unë (dhe shumë të tjerë si unë) dhjes mu në “klasin” e tyre të rremë!
Të kesh klas do të thotë të ndjesh se përse vuan ai njeriu që fle nën urë; përse duhet të punojë si striptiste studentja që nuk paguan dot shkollën për infermiere; përse nuk mund të paguajë seancat e kemioterapisë dikush që nuk është në gjendje “të navigojë sistemet e sigurimeve shëndetsore”. Dhe të luftosh në çdo mënyrë për to. Për të ndryshuar ligjet që i lenë njerëzit e sëmurë të flenë në çadra parqeve, që detyrojnë vajzat e reja të prostituojnë, që lenë të vdesin një të sëmurë me kancer. Dhe të luftosh çdo ditë me sa mundesh. Me diskutime rreth fateve të njerëzve në vend se të diskutosh se sa bulur dukeshin lulet në fustanin e Nikol Kidman apo a i dukej vendi i fshehtë Bleona Qerretit nën veshjen rrjetë. Me protesta të mëdha për të ushtruar trysni mbi ligjvënësit’
Ky është “klas” dhe jo ai që kanë vendosur tradicionalisht të pasurit për tu dalluar nga njerëzit që nuk kanë.
Bëni një gala ku veshja të jetë si atyre që flenë nën urë. Të bëni njerëzit e ndërgjegjshëm se sa keq është të jesh i pangopur, i veshur keq dhe të mbash erë.
Atëhere do bindesha se kini KLAS.
No comments:
Post a Comment