* * *
Në tjetrën sferë të kristaltë lëngu të mpiksur
Pasqyrohej ndërsa valëvitej
Mbi një shtizë mendimesh helmi, flamur i grisur
I dashakeqëve darkave përditësuar
Që bënte gjithshka të mirë të vritej.
“Në do të ndahem nga kjo jetë e bukur
Të them se të marrësh frymë s’ka vlerë,
Këtë marri kaq e lehtë në të dukur
Edhe pse kalimthi trurin mund të ketë përshkruar
Nuk kam për ta bërë asnjëherë.
Më mirë i rënë pa lëvizur të rri
Me sytë çaplyer drejt të bukurës dritë
Dhe sqepit tënd të përgjakur ti jepem
Nga gropëzat të shkulësh sytë e mij
E qosheve të botës duke prekur ajrin të endem
Të ndjej si nis e më tej tretet dhe një tjetër ditë.
Se forcë shpirtit i jep idea se më tej
Ndodhet një qënie tjetër të cilës mund ti besoj
Dhe fryma e dashurisë së saj që hyn deri në dej,
Gjithshka të keqe e përndan
Më bën që lumturisht të rroj,
Si të bukurat sythe që dalin dhe mbi të tharë kërcej.
Nuk di nëse në të djallëzuarën mendje të vogël,
A të madhe sa mban Diturinë e gjithë botës,
Të është ngjizur mendimi se në skajet e rrotës
Shpirtin dhe mendjen time krejt si një gogël
Në një ruletë të mjerë fati mund ta zgjosh e ta kotësh.
Ka shumë dashuri që mendjen ma përndrit
Dhe lojrat e një shpendi të përtejmë
Parajsës zbritur a dalë skëterrës
Mundet si një fëmijë të vogël ta rrejnë
Dhe në errësirë ta zhysin sikundër në krye të herës.”
* * *
No comments:
Post a Comment