* * *
Veç Korbi nuk kishte mëshirë.
Në kristalet e ndritura të lëngut të panjës
Shfaqeshin fytyrat e të dashurve të ikur
Pezmet e rinisë dhe dashuria e fikur,
Vargjet e humbura dhe tablotë e dramës.
Fytyrat e ngrysura të mësuesve pa mend,
Dimrat e egër kur buka shpërndahej me slitë,
Trokitjet e forta pas mesnate,
Ndërsa kamioni priste jashtë të mbushej
Me të paktat plaçka e larg të nisej kur bëhej ditë.
“Mos më mundo me pamjet makabër
Të një të shkuare të largët sa piramidat,
Me to përzjerë janë blloqet që mbyllnin hyrjet,
Muri i madh ku përplaseshin kuajt,
Duart e heretikëve të përgjakura nga vidat.
E përmbledhura Rrotë e Torturës,
Që niste me Përshëndetjen e Pionierit
Më tej nderej bangave ku ndjeheshe mbërthyer
Në një botë të thatë dhe tmerrësisht të qartë,
Nën trysninë e fjalëve dhe numurave
Të stisura për të provuar në kartë
Një univers të ndryshëm nga i pafundmi
I mrekullueshmi , i vështiri për tu zbuluar,
Për tëtë kthyer në një qënie në kollonë rreshtuar
Që niseshe symbyllaz pa të dalë gjumi
Drejt rrënimit në grup ku s’shquhej më UNI.
* * *
No comments:
Post a Comment