Kundërshtoj vetveten!

Mënyra më e mirë, për të bërë një shkrim(ose më saktë për të mos dërguar për botim një shkrim) është, që pasi ta mbarosh, të ngresh një sërë pyetjesh, që venë në dyshim ato çke dëftuar në t[ apo konkluzionet, që ke nxjerrë. Sigurisht, që këtë nuk e bëj kurrë, bile as i lexoj shkrimet e mija, se e di, që po i lexova do më dalin para pyetjet, që e hedhin thuajse poshtë dhe që do kërkojnë shumë mund për të nxjerrë një shkrim të përsosur. Nuk jam dhe nuk dua të jem perfeksionist.

Po eksperimentoj, për të parë se ç’del, duke I bërë pyetje atyre ç’ka kam shkruar në shkrimin e fundit në blog, “Cështja Doshi sa ka filluar”.

Duket se ka marrë rrugën e zgjidhjes, por çështja “Doshi” sa ka filluar. Ajo nuk ka më të bëjë as me komplotin për të vrarë Tomën, as me komplotin për të ngatërruar Tomën, Metën, Llallën dhe Beçin dhe as me komplotit se gjoja gjithshka është bërë për përfitime politike para fushatës elektorale.

Cështja Doshi ka të bëjë me mungesën e pushtetit legjislativ, atij ekzekutiv dhe atij juridik në Shqipëri.

Po cilat çështje politike në Shqipëri nuk kanë të bëjnë me mungesën e pushtetit legjislativ, ekzekutiv dhe juridik në Shqipëri? Duke nisur me futjen e Nanos në burg, ngritjen e firmave piramidale, shkatërrimin e shtetit më 1997, vrasjen e Azem Hajdarit dhe hetimet rreth saj, vjedhjet e hapura në thuajse të gjitha votimet për pushtet qëndror e vendor, grevat e panumurta të urisë, gjyqi për vrasjet e Gërdecit, ngjarjet e 21 janarit, të gjitha dëshmojnë për mungesën e 3 pushteteve.

Gjithshka , që ndodhi në verën e kaluar, me qëllime të cekëta apo të thella, me intriga djallëzore apo hajvanllëqe, dëshmoi se shqiptarëve sot ju duhet më shumë se kurrë një shtet, të cilin për fat të keq nuk e kanë.

Pse u arrestua Tom Doshi, shqiptarëve ju duhet më shumë se kurrë shteti?!

Këtë e ka kuptuar edhe Tom Doshi.

Dikur i pëlqente të manovronte doganave, të bënte privatizime të leverdisshme, të ndikonte në proceset gjyqësore, të vinte në lista dhe të hiqte prej tyre kandidatë për deputetë. Të krijonte deputetë.

Tani, i vënë para makinës që nuk ka rregulla të përcaktuara, Tom Doshi kuptoi se është më mirë një shtet i fortë dhe i drejtë, se sa ky që kemi deri tani. Këtë sinjal e kuptuan edhe shumë Dosha të tjerë, që kanë se ç’humbasin nga mungesa e shtetit.

C’dobi ka shoqëria shqiptare nëse Tom Doshi apo dhe Doshat e tjerë e kanë kuptuar se duhet shtet i fortë? Do presim , që shtetin të na e bëjnë Doshat?

Cështja Doshi ja uli deri në gjunjë brekët Institucioneve dhe do ju duhet kohë t’i ngrenë, për të mbuluar “allatet” e tyre, aspak të rregullta para popullit.

Deri tani Institucionet i kanë patur brekët e ngritura?

Një Parlament, që vepron sipas urdhërave politike(qoftë Maxhoranca apo minoranca) dhe që nuk respekton Kushtetutën, si dhe gjithë ligjet dhe rregulloret, që rrjedhin prej saj. Tre ish Kryetarë Kuvendi, Kastriot Islami, Skënder Gjinushi dhe Jozefina Topalli, e cilësuan të gjithë procesin e gabuar dhe të paprecedent.

Një ekzekutiv, që për arsye tërësisht të natyrës së shantazheve mafioze, mbajti fshehur për 6 muaj një denoncim-hetim rreth një krimi shumë të rëndësishëm, si është tentative për jetën ndaj dy deputetëve.

Një organ i akuzës, i cekët, i mefshtë, hakmarrës, jo koherent, që bën politikë më shumë se politikanët.

Kanë qënë ndryshe më parë legjislativi, ekzekutivi dhe juridiku?

Me brekë nëpër këmbë, të ngatërruara nga veprimet dhe mosveprimet e tyre do sillen edhe për muaj të tërë emrat më të rëndësishëm të politikës shqiptare nga Edi Rama, Ilir Meta, Sali Berisha e të tjerë, jo thjesht për implikimet e tyre në çështjen Doshi , por për krijimin e kësaj mënyre të funksionimit të institucioneve të shtetit shqiptar.

I vetmi paragraph për të cilin nuk kam pyetje, por dyshim se ka pak gjasa të ndodhë.

Toma po përballet me “anti-shtetin”, që deri tani e kishte aq shumë për zemër.

Më në fund e kuptoi se sa keq është për mijra e mijra të pambrojtur të tjerë.

E kujt i bëhet vonë?

Me pak fjalë, shënimi i shkruar në vrull e sipër pas heqjes së imunitetit të Tomës dhe hapjes së rrugës për arrestimin e tij, nuk I qëndron logjikës së fortë të një redaktori me përvojë dhe pasi skuqet me pyetje dhe shënime, hidhet në koshin e plehrave ose kërkohet të ripunohet. Ripunimi mund të jetë i vështirë, por e ve shkrimin në baza të forta logjike dhe e pastron nga emocionet apo nga përpjekja për të thënë diçka me rëndësi, por që nuk ju qëndron dot pyetjeve të logjikshme.

(Një eksperiment i mirë, që do më bëjë të mendohem më shumë dhe të shkruaj më pak.)

Cështja “Doshi” sa ka filluar.

Duket se ka marrë rrugën e zgjidhjes, por çështja “Doshi” sa ka filluar. Ajo nuk ka më të bëjë as me komplotin për të vrarë Tomën, as me komplotin për të ngatërruar Tomën, Metën, Llallën dhe Beçin dhe as me komplotit se gjoja gjithshka është bërë për përfitime politike para fushatës elektorale.

Cështja Doshi ka të bëjë me mungesën e pushtetit legjislativ, atij ekzekutiv dhe atij juridik në Shqipëri.

Gjithshka , që ndodhi në verën e kaluar, me qëllime të cekëta apo të thella, me intriga djallëzore apo hajvanllëqe, dëshmoi se shqiptarëve sot ju duhet më shumë se kurrë një shtet, të cilin për fat të keq nuk e kanë.

Këtë e ka kuptuar edhe Tom Doshi.

Dikur i pëlqente të manovronte doganave, të bënte privatizime të leverdisshme, të ndikonte në proceset gjyqësore, të vinte në lista dhe të hiqte prej tyre kandidatë për deputetë. Të krijonte deputetë.

Tani, i vënë para makinës që nuk ka rregulla të përcaktuara, Tom Doshi kuptoi se është më mirë një shtet i fortë dhe i drejtë, se sa ky që kemi deri tani. Këtë sinjal e kuptuan edhe shumë Dosha të tjerë, që kanë se ç’humbasin nga mungesa e shtetit.

Cështja Doshi ja uli deri në gjunjë brekët Institucioneve dhe do ju duhet kohë t’i ngrenë, për të mbuluar “allatet” e tyre, aspak të rregullta para popullit.

Një Parlament, që vepron sipas urdhërave politike(qoftë Maxhoranca apo minoranca) dhe që nuk respekton Kushtetutën, si dhe gjithë ligjet dhe rregulloret, që rrjedhin prej saj. Tre ish Kryetarë Kuvendi, Kastriot Islami, Skënder Gjinushi dhe Jozefina Topalli, e cilësuan të gjithë procesin e gabuar dhe të paprecedent.

Një ekzekutiv, që për arsye tërësisht të natyrës së shantazheve mafioze, mbajti fshehur për 6 muaj një denoncim-hetim rreth një krimi shumë të rëndësishëm, si është tentative për jetën ndaj dy deputetëve.

Një organ i akuzës, i cekët, i mefshtë, hakmarrës, jo koherent, që bën politikë më shumë se politikanët.

Me brekë nëpër këmbë, të ngatërruara nga veprimet dhe mosveprimet e tyre do sillen edhe për muaj të tërë emrat më të rëndësishëm të politikës shqiptare nga Edi Rama, Ilir Meta, Sali Berisha e të tjerë, jo thjesht për implikimet e tyre në çështjen Doshi , por për krijimin e kësaj mënyre të funksionimit të institucioneve të shtetit shqiptar.

Toma po përballet me “anti-shtetin”, që deri tani e kishte aq shumë për zemër.

Më në fund e kuptoi se sa keq është për mijra e mijra të pambrojtur të tjerë.

Ndjenja e realitetit

“A e kam ndienjën e realitetit?” është një pyetje, të cilën ja bëj shpesh vetes dhe pse e di, që është një gërmim logjik në të cilin sa më shumë të gërmosh, aq më thellë o fundosesh dhe aq më i paqartë do jesh. Edhe emërtimi i këtij blogu, pak a shumë është një formë e kësaj pyetje.

Ku endemi?

A e dimë se ku jetojmë dhe përse?

A kemi kuptuar se ç’ka ndodhur gjatë viteve të jetës sonë?

Bota ku jetojmë (realiteti) {shtë shumë kompleks, ndaj për të hulumtuar rreth tij dhe për të dhënë përgjigje të pjesshme duhet copëzuar në shumë “realitete”. Ndoshta në disa syresh jemi në gjendje të orientohemi më mirë, disa të tjerë t’i kuptojmë pak dhe disa të tjerë të mbeten për ne përfundimisht mistere.

Realiteti, me të cilin përballem sa hap sytë, është një vend i huaj, me dimër të ashpër, ku duhet të shkosh të punosh diku për të jetuar, por nëse nuk I bie më qafë njeriu apo objekteve, kafshëve, mjedisit, asnjeri nuk të pyet se nga vjen e ku shkon e për më tepër, nga “mashat” e pushtetit të dukshëm si policia, nuk ndjehesh i kërcënuar, por i mbrojtur. Ky është në vija të trasha realiteti i përditshëm.

Ekziston edhe një lloj realiteti “alternativ” për mua, që ka të bëjë me rrënjët e mija.

Bota shqiptare dhe veçanërisht qyteti im i lindjes. Atje veç kujtimeve, kam disa nga miqtë e mij më të mirë, disa prona të vogla dhe shumë njerëz , të cilët i kam njohur gjatë jetës sime dhe kanë mbetur në mendjen time si kanë qënë 14-15 vite më parë. Kontaktet me këtë realitet variojnë nga ëndrrat(të cilat përgjithësisht janë shqip dhe në ambiente të njohura apo imagjinare shqiptare), këmbimet e mesazheve me miqtë, pagesa prej tyre të faturave të mija të atjeshme, lexime lajmesh, shikime videosh në rrjete sociale etj. Kontaktin e vërtetë me të e kam kur vizitoj vendin dhe i shikoj njerëzit në sy. Atëhere kuptoj më shumë, por kjo nuk ndodh shpesh.

(vijon)

Ti frigesh XI

Eshtë përjetësia e çastit që të tremb?

Ikja drejt të pazakonshmes,

Apo diçka që poshtë fytit dhemb

Dhe kujton se është shpirti?

Ti frigesh

Nga pafundësia e kësaj ndienje,

Që trupin të drithëron,

Nga ngjeshja e ajrit përreth,

Që thuajse dëgjimin të humb,

Nga çmenduria e ëmbël e puthjeve,

Nga heshtja e rëndë plumb.

Rrekesh t’i shpëtosh,

Ndaj puplave të ëndrrave shtrihesh,

“Le të bëhet ç’është thënë!” pëshpërit,

Mbyll sytë,

Por përsëri frigesh.

Pa pushtet juridik nuk mund të ketë shtet

Nuk po them ndonjë gjë, të cilën nuk e di njeri, por kjo më shkoi ndërmend, pasi pashë séancën e Komisionit të Garnacive, për heqjen e imuitetit të deputetit Tom Doshi.

Duke filluar me raportin e Prokurorisë dhe duke vazhduar me fjalët e prokurorëve dhe më pas të avokatëve, më të dobët profesionalisht ishin juristët(përfshi këtu edhe deputetët juristë). Më profesionalë dukeshin ata, që nuk ishin juristë dhe më të mençur ata, të cilët nuk folën fare.

Po bindem çdo ditë e më tepër, që dëmi më i madh, që i ka sjellë Diktatura Shqipërisë, ka qënë shkatërrimi i sistemit juridik. Goditja më e madhe erdhi në vitin 1966 me heqjen e institucionit të avokatisë, që pasonte heqjen e Ministrisë së drejtësisë disa vjet më parë dhe me “revolucionarizimin” e shkollës juridike duke e kthyer atë në një shkollë tërësisht të cunguar. Diktatura anadollake komuniste shqiptare nuk mund të bashkëjetonte dot me konceptin e së Drejtës.

Rrjedhoja: qindra juristë të paaftë për të përballuar sfidat e mëdha të drejtësisë, që veç integritetit kërkojnë arsimim të mirë, kulturë të përgjithshme mbi atë juridiken dhe përkushtim. Shumë të pakët ata që i kanë. Me këtë brez juristësh edhe sikur të ekzistojë vullneti i mirë politik nuk mund të ketë Reformë në Drejtësi.

Për të funksionuar një shtet normal duhet të kalojë të paktën një brez juristësh të mirë dhe të paanshëm, që të krijojnë një traditë të shëndoshë për ata që do i pasojnë. Mbi ta një shkollë e mirë dhe e reformuar. Vetëm atëhere mund të ketë Pushtet të vërtetë Ligjor dhe shpresë për të pasur Shtet.

Bëni qejf edhe për dy ose tre dhjetvjeçarë politikanë hajdutë!

Askush nuk mund t’ju pengojë!

Pranverë

Përreth pranverë

Kështu thanë të gjithë

Edhe pse unë dridhem nën lëkurën

Që diku i është shqitur

Një viçi mizorisht therrur.

Ti,

Pret të të dërgoj lulet e para të pranverës,

Që të gjithë thonë se erdhi,

Por unë nuk dua të gënjehemi

Nga lulet e mbajtura prej muajsh

Në ndriçim,

                Ngrohje,

                                Dhe lagështi,

Politikisht korrekte;

Lule pa erë,

Vetëm se të gjithë thonë

Dhe e besojnë të tërë,

Se është zyrtarisht pranverë.

Edhe 3 muaj deri në provimin e ardhshëm dhe…

…Shoqëria shqiptare fle!

Duket përfundimisht e dorëzuar para politikës.

Shqiptarët, aq të interesuar për të përtypyr politikë televizionesh dhe gazetash, nuk janë në gjendje të gatiten për provimin e demokracisë, që ju vjen jo më shpesh se një herë në dy vjet. Të përdorin të vetmen pasuri të garantuar- votën e lirë.

Diçka e fuqishme, si një drogë qetësuese i ka mpirë të rriturit shqiptarë, të solidarizohen për të mbrojtur interesat e familjeve të tyre.

Mosbesimi në sistemi demokratik?

Frika në vjedhjen e votave?

Zhgënjimi nga politikanët?

Pritja e përhershme, që të mirat të na vijnë nga lart?

Mbase të gjitha bashkë dhe shumë të tjera mbi to.

Në një pankartë të një veprimtarie të fundit të “FoodbankAlbania” shkruhej, se 500 mië shqiptarë rrojnë nën nivelin kombëtar të varfërisë. Për ta mblidheshin ushqime për të shtyrë edhe disa vakte më shumë. Të paktën 250 mijë syresh janë në moshë, që kanë të drejtë vote. Nuk e shikon kush mund[sinë për t’i ndihmuar edhe duke përfituar nga votat e tyre? Nëse shifra është e vërtetë ata përbëjnë 20% të popullsisë.

Me mijra të tjerë kanë problem të punësimit, të arsimimit, të shërbmit shndetsor të pamjaftueshëm ose shumë të shtrenjtë. Mijra zëra ngrihen përditë kundër administratave lokale për abuzime me fondet e pastrimit dhe shërbimeve të tjera, apo kundër çrregullimeve në lejat e ndërtimit. Dhe e vetmja rreze shprese për njerzit jashtë partive, të zhgënjyerve nga korrupsioni është lajmi se mund të kandidojë në Tiranë Gjergj Bojaxhiu. Asnjë lëvizje tjetër, që të nisë përpjekjen për t’ju kthyer qytetarëve administrimin e qyteteve dhe vendbanimeve të tyre.

Kanë mbetur vetëm 90 ditë, por edhe pse të pakta, njerëzit, që duan të ndryshojë shumë në politikën shqiptare mund të bëjnë shumë. Nuk është e thënë të fitojnë medoemos kreun e Bashkisë, por të shpien në këshillat bashkiakë njerëz, të cilët i besojnë.

Le të lëvizë Tirana dhe mediat qëndrore në mbështetje të Gjergj Bojaxhiut dhe në qytetet e mëdha të fillojnë lëvizje të ngjashme.

Vota është e vetmja gjë që ju ka mbetur!

Përdoreni për t’i rikthyer shpresën vetes!

Pasi të kaloni një provim, të tjerët do i kini më të lehtë!