A vlen Mirësia?

Shikoj këtë foto, të cilën nuk e kam parë kurrë më parë. Bile nuk kisha dëgjuar për varrimin e Vangjush Mios.

Në një arkivol të thjeshtë, i mbajtur nga kolegët, nxënësit dhe aktorët e Teatrit, përcillet piktori më i mirë shqiptar i shekullit të XX-të. Nuk di nëse ka pasur fanfarë, që të ekzekutonte marshet funebër, por duket nga mosprania e autoriteteve të Tiranës dhe të Korçës, që varrimi edhe pse zyrtar, është bërë nga njerëzit, që e donin dhe vlerësonin.

Mioja ishte jo vetëm i talentuar por edhe një njeri i shkëlqyer. I thjeshtë, i papërtuar, në moshë të shtyrë, ai merrte në krahë pjesë dekoresh të pikturuara prej tij dhe i shpinte nga Pallati i Kulturës në Teatër. Në një kohë tjetër, talenti do e kishte bërë shumë të pasur, por i miri Mio mjaftohej duke punuar e punuar, në fushat e pyjet e Korçës, pranë gjolit të Pogradecit, pasi kishte bërë rrugën e gjatë mbi biçikletë, ditëve të ftohta të vjeshtës. për të na lënë ne mrekullitë e penelit të tij.

Dikush një ditë më përmendi, që kishte “një Mio”. Ndoshta edhe të tjerë, kanë në shtëpitë e tyre vepra të piktorit të madh. Rreth “zhdukjes e dukjes “së tyre, ka pasur edhe një proces gjyqësor, si ndodh shpesh me veprat e gjenijve të pikturës.

Po a kanë “grabitur” diçka nga Mirësia e tij, ata që në dhomat e ndenies shijojnë veprat e grabitura?

A ka vlerë Mirësia e tij, po aq sa Talenti?

Kulla me Sahat

Korça ka tani edhe një Kullë tjetër, përveç Kullës Vrojtuese. Bile duhet përmendur, që kjo Kullë nuk është risi, por gati një kopje e Kullës së Sahatit, të ngritur mëse dyqind vjet më parë dhe të rrënuar nga tërmeti  i vitit 1960.

Ideja e ringritjes së Kullës me Sahat, i lindi një mendje thuajse të ndritur të Rilindjes Socialiste, Artan Lames, të cilin para shumë viteve, e kam marë për urbanist, për shkak të një shkrimi të tij në një gazetë shqiptare, ku ju hakërrohej “arkitektëve  të djathtë“, për ato që po bënin në ndërtimin e qyteteve pas vitit 2005. I kushtova një shkrim, “Artan Lame dhe arkitektët e majtë e të djathtë“, që u botua në një gazetë tjetër dhe ndoshta është edhe në blog.

Lame kishte zbuluar foton e Sahatit të Korçës (dikur Spiridon Iloja thoshte se I.M. Qafzezi zbulon të zbuluarat) dhe plot entusiazëm, në kuadër të Rilindjes së Korçës, i kërkonte Peleshit ringritjen e Kullës me Sahat. Ideja më lebetiti, se posa ishte përuruar  Kulla Vrojtuese dhe një vëllim tjetër jo i paqëm vertikal, do ishte i dëmshëm për atë zonë të Korçës dhe sidomos për Xhaminë e Mirahorit. Ju drejtova menjëherë për të mësuar më shumë, një kolegut dhe mikut tim, duke i thënë që do përpiqesha të bëja gjithshka që mos përsëritej gabimi i parë. Më këshilloi të mos ndjehesha, se ndonjëherë zhurrma i nxit më shumë Rilindasit në zullumet e tyre arkitekturore.

Dje mësova se ka disa kohë që është përfunduar.

Veç “bombës”, që u vendos në sheshin para Teatrit, tani Korça ka edhe një “bombë me sahat”.

Kjo e fundit, më shumë se për motive historike apo arkitekturore, është ngritur për motive “sociale”. Bashkëjetesën eharmonishme të komuniteteve fetare! Për të mos lënë. që ndërtimet më të shumta publike të bëhen në zonën e banuar tradicionalisht nga të krishterët, Rilindasit me bujari i dhuruan një kullë edhe bashkësisë myslimane. Romët po e kanë Kullën e tyre të Hirit.

Tashmë nuk mbetet tjetër veç të gjenden edhe pasardhësit e pehlivan Arifit, që të shkojnë mbi tel nga maja e njërës Kullë tek tjetra.

E djathta e vërtetë mund ta shpëtojë Shqipërinë nga katastrofa.

Para disa javesh, ky shkrim i botuar ne te perditshmen "MAPO", beri qe nje miku im i angazhuar ne politike, te arrije ne perfundimin , qe une jam "i djathte". Mbase jam disi kontradiktor ne ato, qe shkruaj(avokati im nuk ma ka permendur, por me ka terhequr vemendjen per utopizem), por ideja ime ne paragrafet e meposhtem ka qene per nje formim te nje spektri normal ne politiken shqiptare dhe jo domosdoshmerisht per aplikimin e "kapitalizmit te eger", qe mund te beje e Djathta e vertete.

Shqipëria ndodhe në një gjendje të keqe ekonomike për shkak të krizës në rajon, por kryesisht për shkak të qeverisjes të gabuar të koalicionit në pushtet. Duke përjashtuar Ramën dhe “tellallët” pranë tij, të gjithë, me zë të lartë apo nën zë, pranojnë që papunësia nuk është ulur, borxhi publik është rritur, investimet e huaja kanë rënë, liritë për të bërë biznes janë kufizuar, taksat janë rritur dhe kriminaliteti vazhdon të jetë i lartë. Por më i errët, se fakti, që qeveria ka dështuar në këto tre vjet, është mungesa e shpresës se diçka ka për të ndryshuar pas zgjedhjeve të ardhme të vitit 2017. Tek zgjedhësit shqiptarë ndjehet apatia, indiferentizmi, zhgënjimi nga politika, pajtimi deri diku me të keqen të përmbledhura në shprehjen “Të gjithë politikanët një m.. janë!”

Ky lloj fatalizmi është rreziku më i madh për shoqërinë shqiptare, që mund të konsolidojë gjithnjë e më shumë idenë e gabuar që qarkullon në më  se dy dhjetvjeçarë: “Ky vend nuk bëhet!”

Vërtet ne nuk ju ngjajmë popujve të veriut të Europës, disa prej të cilëve kanë shprehjen “Nuk ka gjëra të pamundura, por vetëm të vështira”, por në historinë tonë jo shumë të largët, kemi formimin e kombit në kushtet e të qënit nën sundim, të mungesës së gjuhës së shkruar dhe të mungesës të aleatëve të shumtë mes Fuqive të Mëdha. Akoma më pranë është fitorja e Kosovës para një genocidi shfarosës.

Nxjerrja e vendit nga katastrofa, nuk ka pse të bëhet me revolucione(demokratike apo të çdo emri tjetër) si mund të pretendojë opozita e sotme, e cila ka një përgjegjësi gati të barabartë me pozitën, për gjendjen në të cilën është katandisur vendi. Ka ardhur koha, që shtresa e pasur shqiptare të “zbresë“(apo më mirë të ngjitet) në fushën e politikës, për të siguruar një balancim në drejtimin e vendit “keqësisht majtas” ose nga një e “Majtë e keqe”.

E them “keqësisht majtas”, sepse edhe pse koalicioni qeverisës paraqitet si i Majtë, ai ka bërë pak për të ndihmuar shtresat në nevojë, studentët, lëvizjen sindikaliste, fermerët e varfër, bile shpesh të varfërit kanë përfunduar burgjeve për mospagim fature apo riparim pa leje shtëpish. Aq keq e kupton kryeministri aktual të Majtën, sa ju drejtohet Italianëve ‘të investojnë në Shqipëri se nuk ka sindikata!” Kuptohet, që për marrje huash qeveritare që nuk shlyhen dot, kufizim të lirive të tregut dhe shtimit të rregullave penguese, rritjen e taksave, përqëndrimin e kompetencave në Tiranë, kryeministri është më i majtë se analogët e tij në Europë(përfshi këtu edhe të shkuarit Papandre at e bir, që sollën katastrofën ekonomike greke).

Industrialistët, ndërtuesit, tregëtarët e mëdhenj shqiptarë nuk mund të rrinë më të tërhequr dhe të mendojnë vetëm për lidhje të forta me politikanët për të përfituar pa zor tendera publike dhe koncensione. Kjo gjendje, që sa vjen e keqësohet nuk mund të presë edhe 4 apo 8 vite të tjera. Kësaj shtrese, më shumë se kujtdo tjetër I duhet një Shqipëri ekonomikisht e qëndrueshme, me rend të fortë dhe me sa më pak problem sociale. Në të kundërt, një ditë njerëzit do ju drejtohen cfurqeve dhe në rastin e Shqipërisë, pas dyerve të “ashefeve” shqiptarët nuk kanë cfurqe por kallashnikovë.

Partia e djathtë e Berishës nu ka më kredibilitet. Vec korrupsionit, politikat e saj nuk kanë qënë kurrë qartësisht të djathta. Nëse “të pasurit” nuk janë në gjendje të pastrojnë këtë strukturë nga të dështuarit dhe të korruptuarit, atëhere një parti e re e djathtë është e domosdoshme.

Me një parti të tillë, shqiptarët e fuqishëm duhet t’i drejtohen shtresës së pronarëve të mesëm, ish të përndjekurve dhe të shpronësuarve duke ju premtuar ato që janë karakteristike për të djathtat : taksa të ulta, më shumë liri ekonomike, rend më të fortë, administratë më të vogël, decentralizim të pushtetit.

Duhet t’i drejtohen edhe shtresave në nevojë duke ju spjeguar që modeli i tyre do sjellë përmirësime në ekonomi dhe thithje investimesh, që do sjeelin jo vetëm rritjen e punësimit, por edhe rritje të rrogave në sektorin privat. Duhet t’ju spjegojnë njerëzve, që rritja ekonomike do sjellë edhe “rilindjen urbane” të qyteteve dhe pa marrë borxhe, që do paguhen më vonë nga po të njëjtit qytetarë.

Duket si utopi, që një gjë e tillë mund të ndodhë në shoqërinë shqiptare, e tipit “godinë trekatëshe” të përshkruar bukur nga analisti Lubonja(me të cilën pajtohem pjesërisht), por jo të gjithë bizneset e mëdha janë pazgjidhshmërisht të lidhur me politikën apo me krimin. Në fund të fundit, kur vjen rasti për mbrojtjen e interesave nuk ka asnjë aleancë të pazgjidhshme. Në rastin që po përshkruajmë, interesi i të fuqishmëve është edhe interes patriotik.

Po a mundet, që një parti e Djathtë e pastruar nga Berisha, Basha e kompani, apo një Parti e re e Djathtë të fitojë zgjedhjet e përgjithshme të vitit që vjen?

Edhe pse nuk është krejtësisht e pamundur,(duke marrë në konsideratë fuqinë ekonomike të bizneseve) një parti e tillë në opozitë, do ndryshojë thellësisht peisazhin politik shqiptar dhe do bëjë që qeveria Rama-Meta 2, të jetë e përmbajtur në politikat dhe praktikat ekonomike, ose shumë shpejt të detyrohet të shkojë në zgjedhje të parakohshme. Një parti e tillë do ketë mbështetjen e plotë të të huajve, që janë gati po aq të zhgënjyer sa shqiptarët, nga politikanët tanë të sotëm.

Më vonë të gjithë do rrojnë të lumtur e të gëzuar?

Jo, jeta do vazhdojë të jetë luftë, por katastrofa do jetë shmangur.

A mund ta plasaritë Blushi PS-në?

Ky shkrim u be disa jave me pare per nje te perditshme shqiptare, por nuk u botua per shkak te cilesise te tij, Blushit ose mungeses sime te koherences ne trajtimin e politikanit Blush. E megjithate, Blushi rrotullohet!

Më në fund, pas shumë përpjekjeve për të minuar autoritetin e Ramës brenda PS-së, Ben Blushi doli jashtë Partisë, por nuk dhandonjë sinjal që largohet nga politika. Ka gjasa që të formojë(së bashku me Hafizin), një parti të re të majtë.

Edhe pse është ende herët, duhet thënë, që politika shqiptare dhe elektorati shqiptar, nuk 
ka asnjë të keqe nga kjo ngjarje. Dikush, që i njeh mirë lojtarët kryesorë (Blushi është 
shok fëmijërie i Metës, ka punuar për Berishën dhe ka qënë bashkëpunëtor i ngushtë i Ramës), i përbuz haptazi, i demaskon, dhe premton se do luftojë për t’i rrënuar politikisht. Më duket se nuk ka shumë rëndësi nëse motivet e tij  
janë puro idealiste, pragmatiste apo të përziera. Ai është një politikan karriere, që  
mundohet të bëjë politikë sipas rregullave tradicionale të saj. Duke parë në rradhëtë parë 
interesin e tij dhe të shtresës, që mendon se përfaqëson. Për këtë mund të bëjë marëveshje, mund të negociojë, mund të shesë dikë, mund të thotë edhe të kundërtën e asaj që ka 
thënë, mund të bëhet sërish shok me kundërshtarët, mund të mbyllë edhe sytë dhe veshët. Të mos presim nga ai as Gandin, as Havelin, as De Gasperin. 
Ben Blushi është Ben Blushi, me tëmirat dhe të metat e tij.

Sot, politikani Blushi, po i bën një të mirë këtij vendi. Po i jep goditjen e parë , “njësisë 
ushtarake” të quajtur PS, pasi  ka dështuar ta përmirësojë nga brenda. Sa e fortë do jetë 
goditja dhe a do ketë ajo efekt në zgjedhjet e qershorit?

Edhe pse një figurë kontraverse, duhet pranuar, që Blushi ështësot shkrimtari shqiptar më i talentuar dhe që shet me diferencë të madhe  më shumë libra se çdo shkrimtar shqiptar, 
përfshi këtu edhe Kadarenë. Mes mijëra lexuesish të apasionuar, detyrimisht
do ketë shumë nga ata që do e ndjekin në “aventurën” e tij
politike. Eshtë e vështirë të parashikosh se sa mund të jetë
numuri i të pakënaqurve brenda 
PS-së, që do i bashkohen partisësë tij, por nëse do jenë të shumtë, atëhere me plot gojë mund të thuhet se ai ka filluar të plasaritë PS-në.

Dëmi, që mund t’i vijë PS-së të sotme nga Blushi (unë do e quaja shërbim që po i bën edhe PS-së) mund të krijojë lëvizje të ngjashme kundër modelit ushtarak edhe brenda Brigadës së Berishës. Politikanë, që duan parti të demokratizuar, ka brenda saj dhe ndoshta edhe brenda partive të tjera. Ndaj edhe vetëm për këtë, lëvizja e vullnetshme apo e detyruar e Blushit duhet përshëndetur.

Shqiptarët kanë të drejtë të jenë shumë skeptikë ndajpolitikanëve dhe partive, të reja e të 
vjetra, të mëdha e të vogla.Veprimet politike të mocionistëve, Genc Pollos, Petro Koçit, dhe kthimi i tyre përsëri në “kazermë“; dështimi pa filluar mirë i Bojaxhiut; 
sharlatanizmi i Kreshnik Spahiut; pehlivanllëqet e Dukës dhe Idrizit  e plot të tjera, i bëjnë ta shohin me mosbesim veprimin e Blushit. Por tashmë nuk kanë më se ç’të humbin.Nga ky veprim nuk ka pse të vijë asnjë e keqe veç të mirave.

Një njeri i mençur, që shqetësohet për fatin e fëmijëve të tij dhe ë vendit, po përpiqet të bëjë diçka ndryshe.

Nuk ka pse ta lëmë pa përkrahur!

Populli im, lehtësisht i sundueshëm.

10 vjet më parë, në një forum shqiptar në internet paguar prej Koço Kokëdhimës dhe i drejtuar nga djali I motrës së tij, diskutohej me zjarr rreth politikanëve shqiptarë dhe sulmoheshin Nano e Berisha, si dhe ngrihej(nga nipi i 2K dhe ithtarët e tij) kulti i Edi Ramës. Shumë shqiptarë, i bashkoheshin mendimit, që Rama ishte një lloj Berishe “me xhinse” dhe për shkak të moshës së re, paraqiste më tepër rrezikshmëri për t[ ardhmen e vendit se Berisha.

Dhjetvjeçari kaloi shpejt, dhe nga skena është larguar përfundimisht Nano, Koço Kokëdhima pati “një shkëlqim dhe rënie” të rrufeshme dhe në skenë kanë mbetur protagonistë Berisha dhe “Berisha me xhinse”.

Druhem, se sulmi frontal ndaj tyre duke i cilësuar të korruptuar, vrasës, hajdutë, psikopatë, të droguar, intrigantë, të rrjedhur, kriminelë, idiotë, Makbethë, shpellarë, bllokmenë, komunistë, të pabesë, hileqarë, mafiozë, shumëfytyrsa, palaçër, qelbësira, e gjithë cilësorët negativë, që përmban fjalori jonë i pasur, nuk  I ka dëmtuar aspak, përveçse I ka çimentuar më fort në skenën politike, që për fatin tonë të keq, është skena kryesore e jetës së shoqërisë shqiptare.

C’mallkim rëndon mbi kokën e popullit tim(dhe tëndin i dashur lexues), që pas 45 vitesh nën sundimin e një Diktatori, për 25 vite(dhe për shumë që do vijnë) të sundohet nga dy njerëz që meritojnë një pjesë të mirë të epiteteve të përmendur më sipër? (Po e le mënjanë Nanon, që nuk u kthye në sundimtar, vetëm për shkak të një dembelizmi të pakufi.)

Berishës dhe Ramës nuk ja u fali kush pushtetin. i pari e mori duke treguar më shumë vullnet e ambicie , se të gjithë të tjerët, që ishin në të njëjtin start, ndërsa i dyti, vetëm me një kontribut gazetaresk dhe plot ambicie për pushtet e para, arriti të ngjitet në majë të pushtetit, për të mos u shkulur dot lehtë.

Asnjë analizë mes qindrash të bëra deri më sot, me banda mafioze, lobe amerikane e greke, agjentura serbe dhe ruse, kingmaker dhe kunderevolucione komuniste, vendime të Katovicës dhe tradita otomane, etj. etj, nuk japin spjegim të plotë se si mundet, që të sundohemi për vite të tëra vetëm nga dy njerëz.

Eshtë ndjenja jonë e vjetër pagane, t’i nënshtrohemi një idhulli? Të blatojmë në tempullin e tij, para, xhevaire, pyje, bagëti, livadhe e më pas të kthejmë shpinën dhe sa jemi larg tempullit ta shajmë me rrënjë e me degë?

Pas 8 muajsh do votohet për Sundimtarin e rradhës.

Dëshira “perverte” për të vazhduar me Ramën ose t’i kthehemi Berishës, po trumbetohet në artikuj gazetarësh, që e quajnë veten seriozë dhe të pavarur. Nuk dua as ata t’i cilësoj si sahanlëpirës, servilë, lakej, mafiozë, të korruptuar, puthadorës.

Janë si ti dhe si unë, shqiptarë lehtësisht të sundueshëm.

Të gjithë për një copë elektorati të majtë!

Stina elektorale shqiptare duket çdo ditë e më pranë. Pas “etheve të reformës”, që shkundën të gjithë politikën shqiptare dhe kryediplomatët e huaj, duket që të gjithë po lëvizin me synimin se ç’mund të “kapin” në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 2017.

Në ndryshim nga zgjedhjet e dy-tre legjislaturave të mëparshme, kur votat vidheshin dhe pala humbëse kundërshtonte, duket që këtë rradhë votat kryesisht do blihen, do merren me premtime dhe në zona të veçanta edhe nëpërmjet kërcënimeve.

Ka një të veçantë elektorati i ynë, që duket se çdo ditë e më shumë shkon drejt të Majtës, por jo drejt një të Majte si ajo franceze, italiane, engleze apo gjermane, por drejt nje të majte tipike shqiptare.

Në të bëjnë pjesë nostalgjikët e Diktaturës, veteranët që ende nuk e kanë kuptuar se u tradhëtuan herët nga Komandanti dhe bashkëpuntorët e tij të afërt, soji e sorollopi i bllokmeneve, ish-punonjësit e sigurimit dhe ish-shefat e kuadrit dhe të tjerë që kanë kujtime të bukura nga ajo kohë e perënduar.

Sigurisht pjesa më e madhe e të majtës përbëhet nga njerëz në nevojë, pensionistë, fshatarë, mësues, mjekë, studentë, punëtorë, shitësa e njerëz të shumë profesioneve të tjera të varur drejtpëdrejt nga shteti apo nga politikat e tij ekonomiko-sociale.

Ka edhe një numur jo të vogël njerëzish, që e duan Qeverinë e madhe dhe me buxhet të madh. Këta janë punonjësit e drejtësisë sëbashku me gjithë llojet e sekserëve, të një pushtet qëndror sa më të fuqishëm, për të shkëputur llokma gjithnjë e më të mëdha nga proceset gjyqësore, ndjekjet penale etj.

Cuditërisht, për arsye të ngjashme, në këtë elektorat hyjnë edhe një pjesë e mirë e biznesit të madh e të mesëm, shtresë kjo që në vendet me demokraci normale, rreshtohet në krahun e djathtë të spektrit politik. Kjo pjesë e biznesit, në vend të luftojë për një qeveri më të vogël, për taksa më të ulta dhe më shumë liri në treg, preferon një qeveri me shumë kompetenca, që rrit borxhin publik, për të përfituar nga tenderat dhe koncesionet.

Por nëse kjo shtresë, nuk ka garanci afatgjata për të mbetur si pjesë e elektoratit të majtë, është një pjesë tjetër e popullsisë shqiptare, që për të njëjtat arsye do votojë në vazhdimësi për të Majtën Shqiptare. Kjo është pjesa më e errët e shoqërisë shqiptare. Ajo e krimit të organizuar. Me duart e future thellë në buxhetin e shtetit, nga pastrimet e qyteteve, entet e ujësjellësave dhe të energjisë elektrike, sektorët e ndërtimit të rrugëve e banesave, për përfitime nga fondet shtetërore dhe për pastrim të parave krimi i organizuar, i lidhur me politikën do bëjë ç’i vjen dore të vazhdojë e njëjta qeverisje. Politikat dhe praktikat qeverisëse të 20 viteve të fundit (edhe kur në pushtet ka qënë e ashtuquajtura e Djathtë), që favorizojnë të pasurit e të korruptuarit dhe ndëshkojnë të varfërit, i vijnë më së miri për shtati kriminelëve shqiptarë.

Për sa më sipër, për një copë sa më të madhe të elektoratit të majtë janë lëshuar të gjithë.

Rama me PS, që kanë pjesën e luanit, po mundohen të mbajnë të pacënuar pjesën e tyre.

Multimiliarderi Meta, synon të vazhdojë rritjen graduale të Partisë së tij, duke përdorur të njëjtat metoda të punësimeve në administratë dhe favorizimit të bizneseve pranë tij, për të arritur maksimumin e mundshëm.

Në skenë, i detyruar nga “thuajse përjashtimi”, ka hyrë edhe Koço Kokëdhima, për të fituar me një listë të tij, të paktën në rrethet e jugut, disa deputetë në parlamentin e ardhshëm.

Blushi dhe Hafizi( të përjashtuar “de-facto”) po përpiqen të matin forcat nëse mund të arrijnë një 10% të elektoratit të majtë, pa pasur mbështetje në para dhe pa lidhje me krimin e organizuar.

Në mënyrë të ngjashme me Metën, po vepron edhe Idrizi, që duke pretenduar se ka ngritur një parti nacionaliste të qendrës së djathtë, bën jo vetëm aleancë me të majtët po i drjetohet të njëjtit elektorat.

“I djathti” Duka, i kthyer tashmë në agraro-ambientalist, po mbledh rreth vetes socialistë “të padëshëruar” nga Rama, Meta e të tjerët, për të përfituar nga votat e të majtëve që nuk votojnë më as Ramën, as Metën dhe as të tjerët.

Zhgënjimi i të djathtëve nga politikat e ndjekura nga Berisha dhe Basha, e bëjnë këtë të fundit, që t’i mbajë sytë nga elektorati i majtë, duke premtuar po njëlloj, punësime në administratë, rrugë dhe koncesione, pa ofruar një model të ndryshëm ekonomiko-shoqëror të Shqipërisë.

Këto janë arsyet, që sjellin bjerrjen e shpresës tek shqiptarët. Edhe në media, hamëndjet rreth zgjedhjeve të ardhshme, rrotullohen kryesisht rreth pozicionimit të Metës, pro apo kundër Ramës.

Rreziku i stanjacionit ekonomik, i rritjes të borxhit publik, i rënies të shërbimeve jetike do vazhdojë të rrijë mbi kokën e shqiptarëve sepse alternativat e tjera mungojnë.

Gjithsesi deri sa kupa të fillojë të derdhet dhe pasojat të jenë tragjike për të gjithë.

4 vitet e mërzitshme të Presidencës së Hillërit

Janarin e ardhshëm, për herë të parë në historinë e SHBA, një grua do hyjë në Shtëpinë e Bardhë si Presidente. Vite më parë do ishte cilësuar si një ngjarje me rëndësi të papërshkruar historike, por shumë pak përmendet si e tillë gjatë muajve të fundit. Kjo vjen se fushata elektorale këtë rradhë nuk karakterizohet nga shpresa por nga frika. Pjesa më e prapambetur e popullsisë do votojë për Donaldin nga frika e emigrantëve, islamikëve dhe gjithë të huajve të tjerë, ndërsa pjesa më e ndriçuar do votojë nga frika se Trump mund të bëhet President.

Hillëri Klintën do votohet nga shumica(e pakët) thjesht nga frika e Trump.

Njerëzit kanë shumë pak shpresë se ajo do bëjë ndryshime të rëndësishme në jetën e shoqërisë amerikane. Popullariteti i saj është më i ulët se I çdo kandidati të majtë për President në 40 vjetët e fundit.

Edhe femrat amerikane nuk janë të entusiazmuara që një përfaqësuese e “seksit të dobët” do ulet në karrigen më të rëndësishme të shtetit më të rëndësishëm në botë. Dhe kjo jo për shkak të mosbesimit në gratë në përgjithësi, por për mungesën e besimit tek dëshira për ndryshime të mëdha e Hillërit. Krejt ndryshe do të ishte nëse kandidate e demoratëve do qe Elisabet Uoren.

Duke mos llogaritur ngjarje të mëdha të paparishikueshme , që mund të sjelin shtjellime të rëndësishme në botë, që do venë para sprovave të mëdha Shtëpinë e Bardhë, në vija të trasha 4 vitet e presidencës të Klintonit-grua mund të karakterizohen me fjalën – Statukuo. Ose më mirë të thuhet, Statukuo e kërkuar (nga korporatat).

Duke e thjeshtëzuar problemin, të pasurit do pasurohen akoma më shumë, shitblerjet e armëve do kenë një ngritje konstante, do shtohen konferencat ndërkombëtare për ngrohjen globale dhe refugjatëtë nga venet në luftë do mundohen të shojnë në vendet në paqe, që kontribuojnë në krijimin e luftrave në vendet e pazhvilluara.

Shpresa thuajse ka vdekur.

Ose më mirë po ringjallen shpresat(jo të shëndetshme) të ekstremeve të majta e të djathta, që sjellin rritjen e dhunës dhe psikologjisë së saj mes njerëzve.

A është më mirë apo më keq për njerëzimin Statukuoja?

Varet se me se e krahason.

Nëse e krahason me “furtunat sociale” sigurisht që kjo qetësi para furtunës është pakëz më e mirë, por sa zgjat ankthin e mbrritjes së “furtunave”, se nuk bën asgjë për të shpërndarë retë e errëta mbi njerëzimin, por në të kundërt ndihmon në zmadhimin e tyre.

Ndoshta do jetë më mirë të fitojë Trump, në mënyrë që “të plotfuqishmit”, të zgjohen nga ëndrra e neoliberalizmit, që nuk mund të zgjasë pafundësisht dhe të bëjnë diçka për të gjetur ekuilibre ekonomike mes shtresave dhe vendeve kudo në botë.

Por nuk ka për të ndodhur,

4 vite të tjera si ato  të 25 viteve pas Luftës së Ftohtë.

Me një fjalë:

Same shitt. 4 more years.