Mengjes i pafund

Nuk mund të flinim

Në atë hotel varrezë,

Me shtretër komodë guri.

Ndaj pritëm agun duke u puthur,

Dhe qefinë shtruam tryezave të zbrazura

Për të shërbyer mëngjezin e pafund.

Që do nginjte pangopësinë për të jetuar,

Rrëzë një muri

Të valëzuar,

E të përkulshëm pa shumë mund,

Në dimensionin tjetër për të kaluar.

Nuk mund të bënim dashuri

Në atë shtrat epshesh të huaja,

Me të linjta ngrirë në kollë.

Ndaj ndenjëm kacavjerrë ëndrrave të kaluara,

Me frymëmarrje të ndalura

Deri sa hëna e hollë

Me dritën u tret,

Dhe retë butë na pritën

E njomën etjen për të fluturuar

Krahët i qullën

Dhe endrrave të ardhme na zbritën.

Nuk mund të preheshim

Në ato shtroje gjithë pupla

Me qetësi vdekjeje mbushur.

Ndaj ju kënduam yjeve,

Këngë grimcash kozmike

Që si pluhur i artë bridhte hapësirave

Cipën që mbante lëndën tonë ndriste.

Ndërsa jehona prej yjeve kthehej,

Në lëng jete shndruar,

Me të ardhmen e pafund që na priste.

Bote e ngushte

“Në botën tënde”

Ti the:

“Nuk ka vend për asgjë tjetër,

Veç zemrave të përhime,

Diamantësh të thyer,

Lule të zbehura

Dhe një shpate të vjetër.”

Unë u gjegja:

“Janë shumë

E më shumë bëhen kur përralla thurr,

Me mbretër të çmendur,

Kalorës që zbresin qiellit,

Numura që përsëriten,

Princesha gjithë nur”.

Ti qeshe hidhur,

Si rrallëherë bën.

Ndjeva sa pak të kisha dhënë,

Duhej të ikja,

Gjithësi të tjera të zbuloja,

Për të madhen tënde dashuri

Të kishte vënd.

Te gjithe ne Siri

Meqënëse gjërat e thjeshta më duken të komplikuara, detyrimisht që të komplikuarat do më duken të thjeshta. Ndaj po shkruaj disa rrjeshta për situateën e sotshme në Siri.

Siria është bërë një arenë e vërtetë lufte, si rrallë ndonjë vend në histori.

Të pranishëm dhe pjesëmarrës në luftë janë Ushtria Siriane e Asadit, ISIS, El Nusra, “opozita e moderuar”(term i huajtur nga amerikanët), ushtria izrailite, forcat e armatosura turke në kuadrin e NATO-s dhe për hesap të tyre, aviacioni francez, kanadez dhe britanik, Irani, Hezbullahu, Jordania, kurdët, Arabia Saudite, Iraku, padyshim amerikanët dhe tani së fundi edhe avionët e Putinit.

Bashkë me to janë shërbimet skrete edhe të disa dyzina vendesh të tjera. Vende që kanë interesa për naftën, që duan të njohin gjendjen ushtarake të miqve dhe armiqve, vende që gjurmojnë shtetasit e tyre, që vullnetarisht janë bashkuar me ISIS apo El-Nusra apo me “opozitën e moderuar”.

Siria është ëndrra e generalëve. Teatër lufte i pashembullt. Luftë polivalente. Shumëfrontëshe. Shumëngjyrshe. Aspak konvencionale. Nuk dihet kush ja fut kujt dhe se cili ja ka me hile tjetrit.

Amerikanët nuk duan Asadin, të cilin e do Irani, por duan Iranin për të luftuar ISIS. Turqia nuk do Asadin, por nuk godet ISIS se do të godasë kurdët dhe undërshton Putinin. Ky i fundit pretendon se do godasë ISIS por godet “opozitën e moderuar” që të forcojë Asadin, gjë që e tërbon Amerikën por nuk e shqetëson Izraelin. Arabia Saudite e ka inatin me Iranin dhe me ISIS, por jep para për El Nusra.

Sirianët ikin nga sytë këmbët. Harxhojnë të gjitha ato që kanë për të paguar skafistët dhe trafikantët e tjerë dhe vendin e tyre e zenë ushtarët e huaj, spiunët dhe fanatikët(trushpëlarë) myslimanë nga Europa, Azia dhe Afrika.

Korporatat?

Ato gjithnjë fitojnë.

Cdo ditë shoh turbull e më turbull…

Diku kam shkruar se nuk dua të ik nga kjo botë, pa kuptuar të paktën vendin tim në kohën kur kam jetuar.

Dhe vendi im është i vogël. Qyteti im edhe më i vogël. Kur u linda ishin rreth 60 mijë vetë dhe kur u largova nuk i kalonte të 75 mijët. Tani popullsia sillet diku rreth 50 mijë vetë. Thonë që më të shumtët janë të ardhur nga fshatrat e largët.

Por kur i kthehem shpejt me mendje kohës kur kam jetuar, më duket e thjeshtë dhe thuajse pa ngjarje. Një shoqëri e pakomplikuar, që hante, punonte paraditeve, dilte xhirro pasditeve dhe shkonte për urime në fejesa e dasma dhe për ngushëllime në vdekje. Ngjarjet e rëndësishme që më kalojnë vetëtimthi janë vetëm vdekja e dr.Polenkës, skandali i sajuar që futi Koço Cevën në burg, “gurët e Napuçes”, parrullat kundër Partisë e shkruara një natë në muret e shkollave dhe rrëzimi i shtatores së Enverit. Shumë pa për një periudhë mbi 30 vjeçare. Po t’i shtoj edhe kohët e humbura në rradhët për ushqime dhe një lloj frike kur shihje GAZ-et e Degës mund të jap një tablo më se të turbullt të shoqërisë korçare. Ose më mirë të theksoj, që sa më shumë kohë kalon, aq më mirë e kuptoj se nuk kam kuptuar asgjë nga vendi ku jetoja.

Po nuk e kam vetëm unë këtë mungesë aftësie për të kuptuar. E ndesh edhe tek të tjerë të njohur të brezit e qytetit tim. (Duhet të përmend, që në përpjekjet për të kuptuar se ku kam jetuar, kam dëgjuar me vëmendje se ç’thonin të tjerët, sidomos ata që i quaja të mençur; kam lexuar sa kam mundur analizat rreth asaj kohe; kam bluar në mendje kundërshtitë e atyre ç’kam parë , dëgjuar dhe lexuar.) Njri prej tyre, edhe pse gjithë jetën antikomunist, tani thotë, që po qe se do jetë Partia e Punës pjesëmarrëse në zgjedhje do votojë për të. NJë tjetër, duke i mëshuar zërit në fjalët “atij” dhe “të qelbur”, më thotë “Po mirë ja bënte Enveri atij populli të qelbur, që e mbante të mbyllur, se ja ç’po bën tani që u hapën rrugët!”

Më duket se edhe këta, si unë kujtojnë një periudhë gri paqeje, që s’ka as formë as trajtë as ngjyrë dhe as erë dhe fare pak ngjarje.

Po pse më parë më gënjente mendja, që mund të kuptoja shoqërinë ku kisha jetuar?

Thua të ketë qënë një mbetje e ndikimit të teorisë materialiste të njohjes, që mësonim në shkollë? Që po të marrësh në konsideratë faktorët ekonomiko-shoqërorë, raportet bazë dhe superstrukturë, si dhe traditat etniko- kulturore, mund të kuptosh qartë se ç’është një shoqëri?

Hmmm….

E di që me këto rrjeshta do qeshë avokati im dhe më shumë këshilltari juridik i avokatit tim dhe me mendje do thonë:

“Më në fund e kuptove!”

Djathtas

Në rrugët ku duhet të mbaj djathtas

Gjithnjë djathtas

Në rrugët ku nuk ka politikë

Dhe nuk më tremb i madhi kamion

Që me vrull vjen përballë.

Ai në të djathtën e tij

Po aq sa unë në timen

Dhe nuk e soh me frikë

Po as ai nuk trembet

Se jemi kuptuar,

Që edhe pse nuk njihemi

Eshtë e kotë

Njëri tjetrin të vrasim

Në këtë të ftohtë

Ndaj djathtas ngasim

Gjithnjë djathtas

Rrugëve që të tjerët shtruan

Në këtë tokë të harruar

Deri sa të vdesim

Po djathtas.

Më thuaj

Më thuaj,

Më thuaj,

Më thuaj edhe një herë,

Ato që dua aq shumë të dëgjoj,

Nuk është më pranverë,

Në pemë të mbeturat gjethurina,

Dhe të blertat hala të përhershme

Nuk pyesin më për erën.

Të lodhura ndjehen.

Trishtimin e tyre nuk mund ta bëj gjerdan

Për festën e stinës.

Tetori si gjithnjë vjen tinëz

Dhe këmbët e zbathura

Që pllaqurisin lëndinës

Nga shirrat qullur

Ndjejnë më pak jetë.

Unë pres me sy gjysëm mbyllur

Vetëm dy fjalë të më thuash.

Vetem ato pres.

Të mos ndjehem vetë.

Stupidi (Ornela Vanoni)

Kaloj rrugës dhe dëgjoj

Njerëzit që pëshpërisin mekur

Pas krahëve, se si më tradhëton,

E si vetë kam mbetur.

Pastaj dikush si një shënjtor,

Më thotë sa keq i vjen për mua

Po sa keq per mua!

O sa të zotë janë njerëzit

Për të të lënduar.

O Zot sa dëshirë kam

T’ju kthehem e t’ju bërtas

C’dini rreth gabimeve dhe lëmsheve të mija?

Debilë, o debilë

Ju nuk dini asgjë, asgjë

Ku është ai,

Se si është ai,

Nuk arrini ta rrokni dot.

Zemra ime,

I miri im,

Eja më thuaj diçka,

Eja dhe bëj diçka,

Të shpëtojmë gjithshka

Të rigjejmë gjithshka,

Që ishte jona.

Debilë,

O debilë

Atë që ndjej e mendoj

Atë që kam djegur e prishur

Atë që kam hedhur e vjedhur,

Njerëzit kurrë s’kanë për ta gjetur.

Telefoni bie

Dhe të largët zëra,

Më kujtojnë shoqëri që kurrë s’bëra,

E më thonë për problemet,

Pa ditur se ç’ndjenja.

Cdo vështrim

Që takoj në barin poshtë

Cdo kryqëzim sysh

Duket se më mëshiron.

Dhe në fund dikush kokën duke tundur

Të le të kuptosh

Eshtë një kapitull i mbyllur.

O Zot sa dëshirë kam

T’ju kthehem e t’ju bërtas

C’dini rreth gabimeve dhe lëmsheve të mija?

Debilë, o debilë

Ju nuk dini asgjë, asgjë

Ku është ai,

Se si është ai,

Nuk arrini ta rrokni dot.

Zemra ime,

I miri im,

Eja dhe bëj diçka,

Të shpëtojmë diçka,

Më thuaj diçka,

Mund të themi  gjithshka,

Vetëm nëse ti do.

Debilë,

Sa debilë.

Ai vetëm më deshte

Dhe unë e tradhëtova

E pastaj e dëbova

Eshët ajo gjë që nuk e them kurrë

Unë po e tradhëtova

Edhe e dëbova

Kjo është ajo që nuk e them kurrë.