Tejshkuarje

Poezia e meposhteme(e pambaruar) eshte ndertuar mbi nje figure te perdorur ne nje leter te nje mikes sime. Nuk di nese variacioni mbi ate figure tingellon poetikisht bukur.

Kuptova që grimcat e pandashme të trupit tim

Përndarë ishin hapësirash,

Humbur kishte ajo,

Që ngjitur i mbante,

Dashuria për ty.

Ndaj mes tyre furitë e erërave tejshkonin,

E frikshëm fishkëllenin

Ndonëse pa u përplasur

Në shenjat e hijes tënde

Të mbetura varur.

Nuk isha më e zbrazët

Dhe as vdekur kisha

Por në nevojën e pamundur

Te gjetjes të asaj lënde lidhëse

Që do më rikthente qënien

E do ndalte rrymat kujitëse të më shkonin tej.

Ju klitha shurrdhshëm më të largëtave

Të riktheheshin,

Të prisnin të ngriheshin të tjerë diej.

BEBJA MBRETERORE (vijim)

Për tu mbajtur të paktën një javë jehona e një lajmi që nuk zgjat dot shumë, palët e interesuara u menduan tre ditë për të gjetur emrin e Bebes Mbretërore. Eshtë diçka si Xhorxh Aleksandër e ca emra të tjera pas, që diheshin jo vetëm nga prindërit, që nuk kanë shumë gjëra për të bërë gjatë muajve të pritjes, por edhe nga shumë oborrtarë të tjerë që merren me studime, protokolle e të tjera gjëra që lidhen me trashëgimtarin.

E pikërisht kjo e trashëgimtarit të tretë në rradhë për fronin e Anglisë është ajo që përmendin mediat herë herë dhe që DUAN të nënvizojnë. MOSNDRYSHIMIN.

Xhorxhi është i treti në rradhë pas gjyshit Karl dhe babait Williams.

Mbretëresha është akoma në Fron dhe po t'i ngjasë të jëmës do i kalojë njëqind vitet. Edhe po të abdikojë në favor të Karlit të zhurritur për njëçikë Fron, kur të afrojë 99, duhen ende 14-15 vjet. Po qe se do kemi edhe 20 vite të Karlit e ndoshta po aq të Billit, jemi të garantuar që Xhorxhi do bëhet Xhorxhi i Shtatë apo i Tetë pas thuajse 60 viteve. 60 vite të tjera që korporatat, mediat në shërbim të tyre dhe oborret mbretërore europiane nuk duan të kenë ndonjë ndryshim nga vitet e sotme.

"Bussines as usual" ose si thuhet nga anët tona "i njëjti avaz".

Kënga është që "është mirë kështu si jemi ndaj s'kemi përse të bëjmë ndryshime rrënjësore".

Problemi më i madh është që shoqëria në përgjithësi duket si e mpirë dhe pas traumave të mëdha të shekullit të XX-të është disi e gatshme të pranoje statukuonë. Edhe në çështjen e monarkisë( që për hir të së vërtetës është më shumë çështje dekori) është më prapa se shoqëria e viteve '30, kur xhaxhai i Elisabetës e la Fronin për një amerikane të martuar, apo se shoqëria e fillimit të viteve '90 që dukej se përbuzte Pallatin e Bakingamit.

 

Përpara njerëzimit duket se janë kohë jo të mira, të cilat rrezikojnë të përsërisin tragjeditë e shekullit të kaluar. Diçka të tillë kishte përmendur edhe Obama sot në fjalën e tij rreth ekonomisë.

Por a janë qarqet përgjegjëse të shtimit të hendekut mes shtresave të shoqërisë në gjendje të krijojnë reforma për të parandaluar përplasjet e mëdha shoqërore? Apo do lenë që gjërat të rrjedhin në mënyrë automatike? Apo nuk ekzistojnë qarqe të tilla e çdo gjë kushtëzohet nga Makina e Pamëshirshme e Tregut?

 

Ndonëse vite jo të mira për ekonominë në përgjithësi, investitorët e mëdhenj po bëjnë kërdinë në Bursat që po arrijnë rekorde. Janë shtuar disa herë shitjet e makinave të luksit, jahteve, aeroplanëve private dhe banesave luksoze.

Ka shumë njerëz që përsëritin 'kështu e lëntë", se në të vërtetë për ta 20 vitet e fundit kanë qënë vite të arta. Dhe këta janë njerëz që kanë rol në Lojën e Madhe politiko-ekonomike. Nuk bëj gabimin foshnjarak t'i quaj  shushunja apo gjakpirës sepse janë një pjesë e shoqërisë njerëzore dhe pjesë e rëndësishme, e shkolluar dhe e suksesshme.

Vetëm se nuk duhet të harrojnë që edhe tahmaja ka një kufi! Se ha të zonë! Dhe bashkë me të edhe miliona e miliona të pafajshëm. Bebe të porsalindur si Bebja Mbretërore apo edhe ata që ende nuk kanë lindur.

Pas shume solsticesh....

 

                        22 QERSHORI I JURISTES LAURA

 

 

 

 

Kishte fjetur  pak. Ndoshta vetëm dy orë. Sytë i kishte të tejfryrë nga netët rradhazi pa gjumë dhe sidomos nga të qarët atë pragmëngjesi të gjatë. Nuk i kujtohej në e kishte kapluar gjumi duke qarë, apo e lodhur nga të përmbajturit e dënesave për të mos zgjuar Adin, i ishte dorëzuar të fjeturit.

Ndjehej e dërmuar aq sa nuk ishte në gjendje të mendonte për ç'kishte ndodhur. U ngrit ngadalë nga shtrati dhe duke u mbajtur pas murit hyri në banjë. Dritares së vogël hynte një dritë e zbërdhyltë, që shumfishohej tek pllakat e bardha, të cilat vishnin fund e krye muret. Ishte gdhirë. Si rrallëhere ajo nuk ju gëzua agut. I mbajti sytë mbyllur dhe hapi ujëprursin e nxehtë të dushit. Nuk ndjeu përcëllim mbi supet dhe në gjoks, thua se ]do pjesë, aq e ndjeshme deri dje, kishte humbur deshirën t’ju pergjigjej prekjeve. Vetëtimthi i shkoi mendja tek fundbarku dhe mospatja orgazëm gjatë orëve të dashurisë . E shkoi disa herë dorën mbi të dhe ju duk sikur përkëdhelte diçka të huaj, që nuk i përkiste më. Atehere u shkreh ne vaj dhe duke u mbajtur pas pleksiglasit tejdukës të dushit u ul përfundi e më pas futi koken mes gjunjeve. (Dite me pas, do shkruante ne ditar se kishte qare per vehten po aq sa dhe per Adin, per gjithshka qe kishte ikur dhe mbetur e skicuar diku, ne nje sfond teper larg, te paarritshem më.)

 Ashtu mes ngasherimash ndenji gjate, aq gjate sa lotet dhe uji qe rridhte ne fytyre u ftohen.Pastaj u ngrit, e lehtesuar deri ne zbrazeti dhe filloi te fshihej ngadale, pa forcë sa dukej qe uji i ndere ne floke dhe lekure vetem shtyhej neper pjese e tjera te trupit pa u larguar prej saj. E qullur kaloi neper domen e fjetjes dhe pa menduar se mund te zgjonte Adin,veshi rroben e mbremjes dhe hyri ne kthinen e gatimit.

Cdo gje ishte rremuje, si e kishin lene nje nate me pare, pasi kishin pire Chivas dhe kishin filluar te putheshin. Ndjeu nevojen per  diçka të ftohte dhe derdhi ne nje nga gotat e ndotura, cka kishte mbetur ne fund te kutise me qumesht. Shtoi ne te pak sheqer dhe padashje filloi te mermeriste vargjet e nje poezie te Preverit, të cilat i pelqente kur mësonte frëngjisht vite me parë…

….avec une petite cuiller……..sans me parler sans me regarder, et mois mes pris ma tete dans mes bras et je pleurait(*)….Njehere mendoi te mbyllte te gjitha kutite dhe te nisej per ne Korkland me nje ven me qera, pastaj u pendua pasi e dinte qe do ishte shume e lodhshme te ngiste per gjashtë ore makinen deri ne vendlindje. Do nisem me tren vendosi. Dikur, i kishte pelqyer te udhetonte vetem ne vagonat e zbrazet dhe te hamendesonte c’drama luheshin prapa mureve te drunjte te shtepizave te vogla ne fshatrat buze hekurudhes. Ndoshta edhe tani,do ta kishte me te lehte duke menduar se nuk ishte e vetmuar ne ate pjese te hidhur te jetes, të cilën shpesh e quajmë dramë.

-….gjes …c’po ben’; Adi ishte shfaqur lakuriq ne deren e dhomes se gjumit. Gjithmone I kishte pelqyer ta rreshqiste shikimin nga syte dhe buzet e tij te shkujdesura drejt gjoksit dhe barkut  muskuloz. ”O Zot sa i bukur është" tha me vehte dhe i hoqi sytë rrëmbimthi. Nuk donte t’i mbetej në mendje gjithë ditën trupi i tij i zbuluar, mbështetur lirshem pas deres dhe apo syte e tij qe shprehnin pafajesine e te pashmangshmes.

-…do pak….qumesht…?”tha per te prishur magjine e atij casti madherisht te trishte.-…une do nisem me trenin e drekës…kutitë m’i dërgo nesër me korrier..’.-shtoi dhe filloi te ngjiste kapaket e mbetur hapur te kutive me libra. I kujtuan orët e shumta qe kishin kaluar ne kete apartament mbi libra duke zhbiruar çdo paragraf e duke formuluar më pas frazat e temave të Masterit. Adi e kishte lënë në mes temën e tij, pasi kishte vendosur te bashkohej me ekologjistët e Rupa-Rupas në Amazonën Peruane.

Ai piu qumeshtin e mbetur ne gote duke e ndjekur me sy, por pa menduar për të , shumë vite larg asaj ç’po shihte. E gjithë qenia e tij ishte nderur drejt nje aventure te re, më e rëndësishmja në jetën e tij. Të shpëtonte xhunglën. Nga rrënimi. I dukej se kishte mbi supe nje mision biblik, te paparë ndonjëherë, mbase qysh nga koha e Arkës… Ajo kishte hequr rrobën e natës dhe atij ju duk çuditshme që filloi të vishej, tani kur çdo gjë duhej ruajtur si në krijim, pa mbulesë, krejt e lakuriqtë, e blertë dhe primitive . Ndoshta vetëm  nje lyerje e lehtë e supeve, gjinjve ose e mbisyve dhe aq.

Më pas, mundua të përsëriste me mendje që duhet te postonte kutite me libra ne shtepine e saj ne Veri. Vetë duhet te shkonte poshtë, në Jug, atje ku nuk duheshin libra, pasi mund të shkruhej edhe mbi zjarre. I erdhi keq per Laurën, që nuk e kishte ndjekur në atë aventurë-mision, të cilës nuk i dihej fundi. Ndoshta, një dite edhe ajo do zbriste. Atehere kur te mos ishte me vone. Per të, pyllin dhe per cka kishin patur te ndezur mes tyre. I mbështeti buzet mbi floket e saj te errët pa kuptuar nëse po e puthte apo po e bekonte per të fundit herë.

            Ajo zbriti shkallet e thepisura duke menduar se te pakten nuk do ngjite e zbriste me keto shkalle te ndyra dhe ku mbremjeve te vona i dukej se do rrokullisej deri ne fund pa shpresën e ngjitjes më.

Adi e kishte lene ne mes temen e tij,pasi kishte vendosur te bashkohej me ekologjistet e Rupa-Rupas. Me teper se sa nje enderr ekologjike,ajo kishte menduar qe ai ishte tejngopur nga 5 vjetët e bashkëjetesës. Tanime kerkonte dicka te re, ndryshe nga rebuset e permbledhjeve juridike Shteti i Karolines se Veriut kunder Shtainberger, Mekenzi kunder Meklaklin e te tjera histori te mykura ne Biblioteken e Universitetit. E kishte ndjere qyshkur Adi u kthye nga udhetimi, me avionin që e sillte nga Lima. Kishte nje lloj tjetër ndriçimi në sytë e gjelber dhe prekjet ne trup ndonese me pasionante nuk ishin ato qe e kishin bere gjithmone te rrenqethej. Ne fillim mendoi se do ishte mbresa e ndonje vendaseje te bukur,qe mund te kishte shkaktuar ndryshimin........Por me vone e ndjeu thelle Brenda qenies, qe nuk ishte nje femer tjeter. Duhet te ishte dicka mbi maredheniet njerezore, nje terheqje drejt thirrjeve te se kaluares, ose me mire nje perpjekje per te zbuluar magjine e kohes kur ngjizeshin genet. Dhe ai kishte flakur pesë vjetët e tyre, në këmbim të një pyetje mijëvjeçare.
(vijon)

BEBJA MBRETERORE

BEBJA MBRETERORE

 

Frika e orëve të para të mëngjesit, kur në një sallë me disa ekrane televizivë shihja "Breaking News" dhe foto të Kejt Midëllton ndiqnin e njëra tjetrën e për një çast mendova se diçka tragjike kishte ndodhur, më kaloi orë më vonë, kur mësova se Dukesha ishte në dhimbjet e lindjes e çdo gjë shkonte normalisht.

Më vonë, gjithë agjensitë e lajmev dhanë lajmin e shumëpritur se ishte lindur Bebja mbretërore, në peshë normale, me një zile mes shalëve dhe me shumë trumpeta. Sigurisht, që magjia e lindjes të një njeriu është nga gjërat më të bukura në këtë botë e sidomos për prindërit e të porsalindurit. Ngjarja më e madhe në jetë sidomos kur është fëmija i parë Në të njëjtën kohë edhe nga gjërat më të zakonshme, se në të njëjtën ditë, në botë lindin qindramijra bebe. Mes tyre edhe gjenij.

Po a nuk ka asgjë tjetër me rëndësi në këtë ditë korriku, që Kryelajmi duht të jetë Pjellja Mbretërore?

A janë mediat që qëllimisht rendin pas këtij lajmi apo vërtet për shumicën e shtatëmiliardëve që jetojnë në këtë botë e ripërtypin lajme, kjo është gjëja më e rëndësishme?

Për 400 milion europianët që po kalojnë një verë të pasigurt nën një krizë të stërgjatur.

Për dy miliard aziatikët, që përpiqen të ngrenë kokën nga shekujt e shtypjes dhe varfërisë.

Për 500 milion amerikanoveriorët, që edhe pse disi më mirë se të tjerët nuk ndjehen të sigurt nëse dekadat e tjera do jenë si tani apo shumë më keq.

Nuk po përmend milionat e hemisferës jugore, që janë më të varfër se veriorët.

 

Dikujt i intereson që të mos flitet për problemet kryesore të jetës së miliardave, por për një gjë aspak të rëndësishme si "kryelajmi i sotëm".

Në këtë dhjetvjeçari të dytë të shekullit të XXI duket se korporatave ju intereson të ruhet sa më gjatë gjendja e krijuar pas rënies së Murit të Berlinit. E për këtë pompohen ngjarje që duhet tashmë të quheshin "demode" në mos qesharake, si abdikimi i Mbretëreshës së Hollandës e Mbretiti të Belgjikës, Dorheqja e Papës Benedikti i XIII, dasma e Princit Uilliams e më pas Lajmi i sotëm. (Mes këtyre lajmeve, më intersanti ishte ai i ciceve te Kejt në Francë, se ju tregonte njerëzve që dhe Dukesha i nxjerr ne diell dhe mund të kishte gra që do e imitonin e do bënin të ulej përqindja e kancerit të gjijve).

Të gjithë ju bien daulleve të ruajtjes të Statukuosë. "ka nevojë për reforma por të vockëla".

 

Por e vërteta është ndryshe.

Janë të domosdoshme ndryshime të mëdha.

Në mënyrë që njëqind vjet më vonë, mos rishfaqet Hija e përgjakshme e Revolucionit të Tetorit. (Dhe ngjarje të atij kalibri Terrori nuk kursejnë as Bebet Mbretërore, e ato më shumë se çdo gjë tjetër.)

Perse nuk e mban gojen mbyllur?

Vertet.
Kur nuk ke cte thuash goja duhet mbajtur e mbyllur dhe tastiera nuk perse te preket. Eshte me mire te degjosh te tjeret ose te lexosh se c'kane shkruar.
Po une pertoj te lexoj(duhen vene syzet, pa duhet gjetur edhe nje shenjues fletesh, e mbase duhet gjetur nje autor qe shkruan shume me thjesht se Prusti) dhe prane kam fare pak njerez, te cilet t'I degjoj me vemendje ose jo. Dhe nuk di nese do I kuptoj, se kohet e fundit thuajse nuk arrij te kuptoj as gjera fare te thjeshta.
Psh perse Papa I Ri, I cili pelqehet nga te gjithe mua me duket i I leshte?
Ose perse Obama me duket me I bardhe se kurre?
Si eshte e mundur qe numuri 13 te jete po njelloj se gjithe te tjeret ne nje bashkesi numurash nga 1 deri 30 apo nga 1 deri 100?
Pse me duket racional dikush si Grilloja, qe therret ne menyre aq te paarsyeshme?
E perse duhet t'i them me te ze te larte keto marrezira? Per te deshmuar qe jetoj edhe ne kete gjithesi numurore (mbase eshte me e kuptueshme dixhitale).

Duket qe ne nenndergjegje jane akoma deshirat feminore per te gdhendur fillesat e emer mbiemrit ne levoren e trungut te nje peme?
Edhe une kam qene ketu...
(Edhe....kujt I krisi?)

Përçart.

Lulet janë venitur pa kuptuar se nuk bie shi që mund t'ju fshijë emrin e harruar. E ndoshta dhe shiu që nuk vjen ka rreshtur dhimbjen mes rruazave shpinore, që dukej se do vazhdonte më gjatë se shprishja e shtëllungave të gazta që na mbrojnë prej asgjesimit. Diçka duhet të bësh për tu ushqyer, por nuk është mirë të vrasësh njerëz pa uniformë, të cilët rastësisht sillen në vende ku nuk duhet të jenë për të kënaqur kureshtjen që ju nxit dëshira për të jetuar. E në të gjithë këtë tokë të plasaritur, të zhurritur për diçka të lëngët, shëllërja është e vetmja gjë që të sjell më pak mundim e dhimbje. Mbi sytë e hapur ëndrrat nuk vijnë ndaj duhet pritur gjithë mundim lodhja për të hyrë në botët që mund të jenë po aq të gënjeshtërta sa e rreshkura që ke para syve. Nuk mund të valëvitësh asgjë në ajër, sepse tepër i ngathët është ai që të rrethon dhe beze të bardhë nuk mund të thurrësh me me fijet e zbrazëtisë. Tingujt pezull nuk i shtyn dot pranë njeri tjetrit për të parë nëse mund të harmonizohen apo të gjakosen mes syresh. E fundja rimat janë veë ngacmime të përkohshme të pjesëve të parreshkura të lëkurës. Pjesëve që kanë parë më pak diell e të vërteta. "Vari k...t!" ze vendin e shpëtimit universal  e të kujton që as vertikalja nuk është vertikale, por e kemi quajtur të tillë për lehtësi studimi. Diku shtrihet HICI, që disi lidhet me vdekjen, por asgjë të ngjashme nuk ka me të. As  me numurat. As me pasditet e trishta të të dielave në gjysmërruzullin, që e quajmë jugor pa qënë i tillë. Gjithshka e padeshifrueshme në këtë pyll shenjash ku nuk janë tharrë vetëm lulet. Shumë larg( edhe kjo fjalë nuk ka kuptim) dikush mundohet të kutojë jehonën e lënë mes degëzave të shkurreve shenjore ose të matë nxehtësinë e ballit për të kapur fillin e përçartjeve. (Nëse nuk janë të gjitha të tilla.)

Një tjetër buzë e sipërme nuk arrin të mbulojë turpin që fshihet brenda vrimës së gojës prej të cilës dalin pëshpëritjet e dëshirave marrëzish të fshehta, kur të tilla nuk duhet të jenë.

Këmbët e zbathura janë mërzitur nga rëra dhe të tjera përkëdhelje duan të ndjejnë në këtë fund stine plazhi të detyruar.

Fillimi i "Klecka-22"

Me poshte eshte fillimi i librit. Vetem nje faqe e kapitullit te pare te romanit "te papam" te Kelerit. Do mundohem pak nga pak ta ve te gjithin:

            1 TEKSANI

Ishte dashuri me shikimin e parë. Në çastin që e pa, Josariani u sevdallis me kapelanin.

            Josariani ishte shtruar në spital me një dhimbje në mëlçi që ishte thuajse verdhëz. Doktorët i ngatërronte fakti që nuk ishte tamam verdhëz, se po të ishte ja gjenin ilaçin. Po të mos ishte verdhëz dhe dhimbja t'i kalonte do e nxirrnin nga spitali, por duke qënë gjithë kohës thuajse verdhëz e pandryshuar, kjo ja u bënte mendjen çorbë.

            Cdo mëngjez, tre mjekë të gjallë e seriozë, me gjuhët brisk dhe shikim të mjegullt, e vizitonin Josarianin të shoqëruar nga infermierja e gjallë dhe serioze Daket, e cila nuk e honepste. Lexonin kartelën në këmbët e krevatit dhe menjëherë e pyesnin për dhimbjen. Kur ai ju thoshte që ishte po njëlloj, acaroheshin.

            - Asnjë ndryshim?- pyeti më i madhi syresh. Doktorët vështruan njëri tjetrin kur Josariani tundi kokën në shenjë mohuese.

            - Jepi një tabletë tjetër

Infermierja shënoi në kartelë që i duhej shtuar edhe një tabletë dhe të katër vazhduan me të sëmurin tjetër. Infermieret nuk e kishin qejf Josarianin. C'është e drejta atij i kishte shkuar dhimbja e mëlçisë, por nuk ju tha doktorëve dhe ata nuk dyshuan. Dyshuan vetëm se nuk ishte më kaps dhe nuk tregonte.

            Në spital Josariani i kishte të tëra. Ushqimi s'ishte keq dhe vaktet t'i sillnin në krevat. Racionet e mishit ishin të bollshme dhe pasditeve të nxehta ju shpinin edhe lëng frutash ose qumësht dhe kakao me akull. Veç doktorëve dhe infermiereve, njeri tjetër s'të binte më qafë. Për ca kohë, mëngjesave e vinin të çensuronte letrat e ushtarëve, por si mbaronte mund të zhgryhej tërë kohën në shtrat duke e patur ndërgjegjen plotësisht të pastër. Në spital ishte rehat dhe që aty s'e lëvizte njeri se temperatura i rrinte 38 e gjysëm. Ishte dhe më rehat se Danbari, i cili herë herë duhej të binte më hundë nga krevati vetëm e vetëm që t'ja sillnin të ngrënat në krevat.

            Si e ndau mendjen të rrinte në spital deri sa të mbaronte lufta, Josariani ju shkrojti tëre të njohurve që ishte në spital, po pa ju thënë përse. Disa ditë më vonë i erdhi një tjetër ide. Ju shkrojti që po shkonte në një mision luftarak shumë të vështirë. " Kërkuan vullnetarë. Eshtë shumë i rrezikshëm po dikush duhet ta bëjë. Do t'ju shkruaj me tu kthyer." Dhe nuk i shkroi më kurrë njeriu.

            Tërë oficerët e shtruar në spital duhet të censuronin letrat e ushtarëve pacientë, të cilët ishin në një pavion më vete. Ishte një punë monotone dhe Josariani u zhgënjye më shumë kur pa që jetët e ushtarëve ishin jo aq të mërzitshme sa jetët e oficerëve. Pas ditës së parë nuk pati më asnjë lloj kureshtje. Për mos u mërzitur filloi nga marifetet. "Poshtë cilësorët!"-tha një ditë dhe i mbuloi me bojë tërë mbiemrat dhe ndajfoljet e letrave. Ditën tjetër ju shpalli luftë nyjeve të përparme. Nivelin krijues e rriti kur i fshiu tërë fjalët dhe la vetëm lidhësat. Sipas mendjes së tij, kjo shtonte tensionin dinamik ndërmjet rrjeshtave dhe shtjellonte një mesazh më universal. Më vonë filloi të fshijë përshëndetjet e para të letrës dhe emrin e të adresuarit, pa prekur ç'shkruhej më poshtë.

(vijon)