Myfto dhe Velinovska për Peleshin

Një dokument i rëndësishëm, që mund të përmbysë ekuilibrat
politike shqiptare, pritet të publikohet në prag të zgjedhjeve të përgjithshme
të vitit 2017. Eshtë fjala për një studim disavjeçar të Myftos në bashkëpunim
me gazetaren Mirka Velinovska për ndikimin gjerman në poitikën shqiptare dhe mënyrën
se si është arritur. Në saktësinë e studimit ka ndikuar intuita politko-komplotiste e Myftos dhe shtënia në dorë nga Velinovska e një numuri të madh dokumentash sekrete të disa shërbimeve inteligjente perëndimore dhe lindore.

Eshtë arritur në përfundimin se Niko Peleshi, zv.kryeministri i vendit, është agjent gjerman prej vitit 1991.Më poshtë po ve disa paragrafë të studimit të cilin nuk kam mundur ta gjej dot të plotë:
“…Familja Peleshi është degë e familjes teutone të Baronit Jozeph Von Palesch nga landi i Vestafalisë gjyshi I të cilit kishte dërguar në shekullin e shtatëmbëdhjetë njërin nga 

djemtë për tu vendosur në Durrës, në më nyrë që Paleschët të kishin një dalje në
Adriatik pasi kishin përkeqësuar marëdhëniet me doxhët e Venedikut, për shkak
një borxhi të pakthyer, borxh ky i marrë në rrethana shtrëngimi nga këta të
fundit ndaj atyre të parëve. Nuk dihet se pse xhaxhai i baronit nuk u vendos në
Durrës si e kishte porositur i jati, por në Kavajë, ku mendohet që ka pasur një
histori dashurie me një vajzë të fisit Moisiu, nga e cila ka lindur një djalë illegal,
që pas të gjithë të dhënave duhet të ketë qënë katragjyshi i aktorit të famshëm
shqiptar Aleksandër Moisiu, i cili gjatë karrierës së tij në Austri dhe Gjermani
është ndihmuar fshehtazi edhe nga pasardhësit e baronit Von Palesch. Pas
skandalit, gjermani Palesch, që nuk pranonte përgjegjësitë, që rridhnin nga
lindja e fëmijës së paligjshëm, u detyrua të largohet nga Kavaja dhe të
vendoset në Voskopojë, që ishte atë kohë qyteti më i madh shqiptar ku martohet
me një vajzë nga të fisit Kavalioti, të njohur për lidhjet e tyre me shoqëritë
e fshehta masone. Nuk është e sigurt nëse xhaxhai i baronit hyri ose jo në
llozhën masonike V2 të Voskopojës,  por nuk është e sigurt gjithashtu nëse me urdhërin e Kryemjeshtërit mason, dy breza më vonë mbiemri u kthye nga Palesch (në shqip Palesh) në Pelesh, mbiemër që është i mbajtur i pandryshuar deri në ditët e sotme…”

(Vijon)

Ku janë LIBRA-t e tjerë?

Pas mëse 6 muajsh përgatitjesh dhe dy muaj zyrtarizimi, 

Partia e Blushit ka nisur në stil të gjërë betejën e saj politike si parti e
tipit të ri. Dhe pikërisht në këtë periudhë bie në sy, që jo gjithshka në këtë
parti po funksinon sin jë Listë e të barabartëve dhe të pakënaqurve(një miku im
shton edhe e të padjalëzuarve). Fakti, që eddhe unë në rrjeshtat e para të këtij
shënimi I referohem si Partia e Blushit, dëshmon, që qysh në embrion, edhe kjo
parti vuan sëmundjen e partive tradicionale shqiptare. 

Atë të personalizmit të tyre nga Një-shi.
Ende, veç Hafizit, nuk duken të dalin në “ballin” e betejës

emra të tjerë. Dhe duke patur parasysh skepticizmin e madh të shqiptarëve ndaj
politikanëve të stazhionuar(i tillë është Blushi), ka pak të ngjarë, që kjo njësi
e re politike t’ju duket e ndryshme dhe shpresëndjellëse.

Nuk mund të them se Ben Blushi e bën këtë qëllimisht, për të

mos pasur konkurrentë, apo nga mungesa e përvojës në struturimin e një lëvizjeje
të re me një natyrë të ndryshme. Por nëse e krahasojmë, për nga mënyra e
funksionimit me Lëvizjen e Beppe Grillos në Itali, duhet thënë, që ky i fundit,
jo vetëm kishte në krah të ndjerin Kazalexhio, por në sajtin e tij, veç emrave
të ideologyëve të njohur, afirmoheshin edhe poitikanë të së ardhmes, disa prej
të cilëve u bënë të shquar më vonë në luftën politike, si Di Majo, Batista e të tjerë.

Blushi jo vetëm që nuk mund të krahasohet nga energjia,

karizma dhe besueshmëria me Grillon, por 
të bën të dyshosh se i nënveftëson njerëzit, që ka përreth. Uk mund të
kuptohet, se si në një numur kaq të madh televizionesh, gazetash e portalesh,
nuk ka asnjë intervistë apo shkrim të një LIBRA tjetër veç Hafizit.

Nuk mjaftojnë polemikat e tij në Parlament, as dhe fotot me

familje të mjera, për të dhënë sinjalin e një politike Ndryshe. Bile edhe në
fjalët e tij, ai duhet t’I largohet gjuhës denigruese apo dhe asaj të batutave
të përdorura deri tani nga Nano, Berisha, Meta dhe Rama. Shqiptarët janë të
lodhur nga kjo gjuhë hemi, e cila vlen vetëm për bisedat e kafeneve të pasuesve
të tyre. “E pe sa bukur ja u thotë Deliri, Iliri dhe Saliri!!”

Shqiptarët janë shumë më të mençur se kaq. Dhe ajo pjesë, që

e ka të vështirë të arsimohet dhe është viktimë e televizioneve e kupton ca nga
ca, se me batuta nuk ndryshohet politika.

Njerëzit kërkojnë politikanë të rinj, të motivuar  dhe të besueshëm. Nuk kanë më aspak rëndësi për

ta kunjat dhe shpotitë gojëmbyllëse.

Ndaj nëse nuk do, që LIBRA, të përfundojë në qoshen ku

mbahen kandarët e vjetër ose librat e verdhë policeskë, që nuk i lexon më kush,
Blushi dhe Hafizi duhet të nxisin të tjerët të afirmohen. Edhe sikur të mos
jenë elokuentë. Edhe po të gabojnë. Arti i të bërit politkë mësohet dita ditës
dhe ashtu si noti, mësohet duke u futur në det.

Por jo kur Detin e ka pronë vetëm udhëheqësi apo instruktori i notit.

Une NUK jam Ramush Haradinaj

Po ashtu nuk ndjehem as si Sali Berisha, as si Edi Rama, as 

si Fatmir Limaj, Hashim Thaçi, Ilir Meta dhe plot të tjerë, që duhet të shkojnë
në burg për veprimtari kriminale.

Ka një histeri të pajustifikuar në shtypin shqiptar pro

Haradinajt. Diçka e pazakontë e turpshme dhe që të mbush me frikë për të
ardhmen e vendit. Të gjithë e dinë se shumë a pak, elitat tona politike janë të
përlyera me krimin dhe se një pjesë jo e vogël e udhëheqësve të UCK-së kanë bërë
edhe krime lufte. 

E keqja më e madhe është se në vend, që vetë ne, të ndahemi
nga krimet e kryera nga liderët(këtu hyjnë vrasjet, tregëtitë e paligjshme të
armëve, tregëtia e drogës, përdhunimet etj.) për të treguar që jemi populli më
i vjetër dhe më fisnik i Ballkanit dhe që po qytetërohemi më shpejt se të tjerët,
ne klithim në kupë të qiellit për një strategji panshqiptare për të mbrojtur të
përlyerit.

Ramush Haradinaj nuk ka pse t’I trembet as arrestimit në
Francë dhe as proceseve gjyqësore. Nëse është i pafajshëm do ketë mundësit a
mbrojë këtë para gjykatave europiane sikundër e mbrojti në Hagë. Ekstradimi në
Sërbi dihet që nuk është i mundshëm. Edhe pse nuk është kënaqësi të arrestohesh
kur je i pafajshëm dhe të kalosh ditë larg familjes, kjo është një kosto, që e
kanë figurat publike. Ndaj mund të ndjejmë ndaj tij një solidaritet njerëzor,
por jo të identifikohemi me të, si me një viktimë të një komploti politik.

Por problem nuk qëndron në Ramushi apo në mbështetësit e tij

të afërt.

Qëndron në zjarrin që duan të ndezin politikanët tanë
kriminelë, duke kërkuar acarim të mëtejshëm me serbinë apo edhe keqësim të marëdhënieve
me Francën për tu treguar patriotë të flakët dhe për tërhqur vëmendjen e
publikut nga paudhësitë e tyre.

Shqiptarët ndjehen që janë europianë dhe për këtë nuk i
tremben proceseve gjyqësore europiane, se e dinë që të drejtat e njeriut
mbrohen në Europë më mirë se kudo gjetkë.

Edhe mirënjohjen që kanë ndaj luftëtarëve të UCK-së e kanë
me një kufi. Nuk mund që për hir të çlirimit të Kosovës t’ju falim çdo gjë që
kanë bërë dikur ndaj njerëzve apo bëjnë sot në kurriz të popullit shqiptar.

Fakti, që mijra kosovarë largohen nga Kosova e bën me faj

edhe Haradinajn. Jo para Hagës apo gjykatave të tjera europiane por para gjyqit
moral të popullit shqiptar.

Ndaj MJAFT me histeri, por shkruani pak duke I thirrur
arsyes ju politikanë dhe gazetarë shqiptarë.

Unë NUK jam Ramushi.
Si unë Nuk janë edhe miliona të tjerë!

“Nderi i Kombit” Ali Jashari nderon Teodor Laçon

“Për të vdekurit ose folë mirë ose mos folë fare” është kjo
shprehje e lashtë e Greqisë së Vjetër, që të ndal të “gojosësh” të vdekurit
edhe pse mund të kenë qënë figura publike. Për më tepër kur ndarja nga jeta është
ende e freskët. 

Ndaj nuk dua të shkruaj rreth figurës komplekse të Laços, si

e quanin në Korçë të gjithë të njohurit e tij, ose të Todit, si e thërret bashkëshortja
e tij  Miriana.

Dy muaj më parë, në Universitetin “Fan Noli”, i është vënë emri

i një salle konferencash, emri i shkrimtarit Teodor Laço në 40 ditorin e
largimit nga jeta.

Dhenia e titujve “Honoris Causa”, “Nderi i Qytetit”, ai i një
rruge apo institucioni, ka qënë e do jetë një problem shumë i diskutueshëm dhe
delikat. Laçoja vërtet ka qënë një figurë e njohur në Korçë, që prej viteve ’60
dhe edhe pse u largua në Tiranë mbajti lidhje të forta, sidomos me Dardhën dhe
Teatrin e Korçës. Ishte burrë i zgjuar që diti t’i kalojë furtunat e jetës, në
kohët e vështira të Diktaturës dhe më vonë në 25 vjet të post-Diktaturës duke
mbajtur edhe poste si deputet, ministër i kulturës apo ambasador.

Po cila është lidhja e Laços me Universitetin “Fan Noli”, për t’i kushtuar një nderim të tillë?

Veç suksesit si shkrimtar, dramaturg dhe skenarist i realizmit socialist; si politikan i qëndrës së majtë me lidhje të vazhdueshme me të djathtën; si nëpunës i niveleve të mesme e të larta në Diktaturë dhe pas saj, Laçoja nuk ka asgjë të frymëzojë studentët e universitetit të Korçës. Edhe 

karrierën si agronom e ka pasur shumë të shkurtër dhe për më tepër ka studiuar
në Kamzë.

Po pse në Universtetin e Korçës nuk ka salla me emrin e
Spiridon Ilos, Shahin Kolonjës, Ilo Mitkë Qafzezit, Jovan Botkës, Andromaqi
Georges, Fundove, Kristaq Cepës, Kostaq Cipos, Gaqo Pilikës, Androkli
Kostallarit apo të profesor Kondës, por nxitohet të vendoset emri i Laços, që
jo për faj të tij, kishte një arsimim të pamjaftueshëm për ta futur në rradhët
e akademikëve?

Ndoshta një Universitet i drejtuar në 20 vjetët e fundit nga
mediokër, nuk mund të ketë emra të shquara në faqet e korridoreve të tij?

Fan Noli ka nevojë të ketë përreth emra si Kristo Floqi,

Petraq Pepo, Zai Fundo, Qemal Butka, Sejfi Protopapa, Kristo Pano, Stiv Duni
dhe sa e sa korçarë të tjerë të shquar në fushat akademike, në të dy anët e
Atlantikut. Urata me një ndienjë të fortë humori, që ndoshta edhe tani ndjehet
në siklet, nga devollinjtë që e rrethojnë, me siguri me vete do thotë, “Kur do
ketë vallë në Universitet një ofiçinë , që të mbajë emrin e Niko Ballit!”

KM

Ky është titulli I librit të fundit të Ben Blushit, që
pakkush po e komenton në shtypin shqiptar edhe pse [sht[ libri më i shitur gjatë
2016-ës.

Romani KM, që titullin e plotë e ka Kryeministri, por sipas

modelit englez të shkurtimit të ‘prime minister’ në “piem”, edhe shkrimtari
filosakson(të mos e ngatërrojmë me avokat-shkrimtarin filosakson Ngjela) në
vend që librin ta quajë të plotë, e quan “KëMë“. “E lexove ‘KëMënë?“, “si t’u
duk Këmëja?”, a ç’I bonte gjatoshit ke Këmëja’, “Këmëja o i papam!”, janë
frazat që mund t’I dëgjosh bareve të ish-Bllokut nga elita e re e Tiranës(apo
elita e Tiranës së Re, që është jo vetëm fonetikisht e njëjta gjë). Shumica nuk
e kanë lexuar KM se psikologjikisht ju duket si përpjekje kilometrike dhe koha
pas punës, të folurës në celular  dhe kafes së stërzgjatme është shumë me kët.

Unë nuk e kam lexuar se nuk më ka rënë në dorë, por edhe kur

ta marr do ta shtyj leximin disa ditë se kopertina më duket si paketë cigaresh.
Tamam nga ato, që më kujtojnë Genc Hundën.

Më kujton edhe diçka tjetër, një shprehje jo dhe aq të

fisme, por që kur e kam dëdguaj për herë të parë jam gajasur. 

“Ik mor k.. i marr!!”
Eleganca e dialektit të Veriut, e bën perfekte këtë shprehje

vulgare në tingëllim, filozofi, paradoks, por edhe në një përbuzje dashamirëse.
E njëjta shprehje e kthyer në dialektin tonë, do tingëllonte tmerrësisht
batalle. (Mendojeni vetë të dashur miq kompetentë të dialektit korçar.”

Ka një lloj “kërkëritjeje” grryese, kjo shprehje, që do e

kishte zili edhe i mençuri “Chri-Chri”, Nonda Bulka.Rastësisht, i ngjit edhe kryeministrit tonë të sotëm, që është vërtet një KM i dorës së parë, nga ata që të habitin dhe në “Dugajet e Reja “ 

ju thonë me përkëdheli “C’far KM paska ken mor zotni!”. 

Por KM i joni, nuk na zbavit edhe aq, se me “do marrina” të

tij, jo vetëm mund të bëhemi më të varfër se ç’jemi, por mund të përfundojmë
ndonjë ditë edhe në luftë me fqinjët. 

Vite më parë kur nuk ishte KM, por ishte po aq KM sa është

sot, në një festival të artit në Jug të Francës, pasi kishte krijuar një
instalacion që I ngjante një bunkeri me plaçka nga të “Gabit”, pati premtuar se
në vitet e ardhme të njëjtin instalacion do e bënte me mish të therrur. Dhe nuk
është aspak e habitshme, se është jo vetëm K.. I Marr, por edhe K.. i Marr Mizor.

Sipas shtypit, Blushi e likuidon me një snaiper të vënë nga

vetë KM-ja për të fituar zgjedhjet, pas një plagosjeje të lehtë në mes të këmbëve
, po duket, që snaiperi duke e konsideruar KMM, e ka goditur drejt e në kokë.

Në sejcilën zgjidhje të vendosur nga autori Blush, snaiperi

nuk do ishte kurrë i gauar.

Tramp, Bleona dhe Themistokliu

Një rreze drite edhe për ne lindi në Papafingon luksoze të 

Tramp-it. Jo krejt si në këngën e Ramadan Kllogjerit, si “dritë për gjithë
Amerikën”, por vetëm  për Korçën dhe korçarët.

Bleona, e lindur dhe e rritur në Korçë, ishte e ftuar në mbrëmjen 

e Krishtlindjeve, mes rrethit më të ngushtë të The Donald.

Pasi e puthi dhe ajo pranoi , Tramp vazhdoi gjithë ritet e

formulës së tij të famshme “KTGP”, që në anglishten vulgare është pak a shumë “kiss
and then u grab them by the pussy”, duke i pëshpëritur në vesh, “Për Shqipërinë
tënde tani nuk bëj dot gjë, se presidenti a kryeministri jot i gjatë por pa
baluke më ka sharë!”. Por Bleona e ka sqaruar, që është nga Korça e
Themistokliut dhe pasi Donald ka ngatërruar Themistokliun me periudhën e artë të
Perikliut, i ka premtuar se diçka do bëjë, kur në Greqi të vijë në fuqi “Agimi
i Artë“.

Bleona e mrekulluar i ka dhënë lajmin me sms mamit, por

ish-fuksi Qerreti, e ka sqaruar se “Agimi i artë” nuk është një e ardhme e
florinjtë, si e ka kuptuar e bija nga përkthimi nga anglishtja, por një
organizatë fashiste greke. Duke mos patur më mundësi t’i afrohet më Presidentit
të zgjedhur, Bleona ka nxituar të zgjojë ndienjat anti-naziste tek burri çifut
i Ivankës, i cili i ka premtuar shkëputjen e Korçës nga Tirana  e Ed’hemit, duke i dhënë statusin e Republikës Autonome me Shef Policie dhe njëkohësisht Komandant të Forcave të Armatosura,
majorin Llambi Koçi. Për një balancë politike dhe harmoni sa më të mirë fetare,
Ana Zhurri do emërohet KPFUP ( Komandante e Prapavijës dhe e Furnizimit me Ushqime
të Popullatës.)

Më në fund do rikthen ditët e lavdishme të lulëzimit të
Kazasë së Korçës, kur Kia(që më vonë shiste mastika) shërbente si polic.

Asgjë nuk mund të arrihej pa Bleonën dhe bukurinë e saj korçaro-kavajase.

C’do ndodhë me Raqi Filon?

Admininstrata e re amerikane nuk i ka menduar akoma detajet,
por në rast se nuk do i jepet ndonjë vend në  ministritë e Tiranës, nga miku i tij zv.kryeministër, mund të dënohet nga Llambi KoçI me punë të detyruar në guroren e tij, nga e cila nuk është blerë
as edhe një copë gur për Pedonalen.

Të rrojë Repubika Autonome e Korçës, kjo shpresë e shqiptarizmës së vërtetë!
Poshtë Tirana e korruptuar nga Erdogani!

Lavdi Bukurisë!

Edhe sot

Edhe sot
Si atë ditë është dhimbja
Kur pasqyrimi mbi kristalet e thyera
Të dëborës,
Nuk më linte të klithja:
“Përse?”
E ti, më i mënçuri i kohës,
Për të parën herë,
Nuk m’i tregoje misteret e botës,
Të botës që aq shumë e doje
E megjithatë e le.
Ku je tani, që kaq shumë dua,
Pakëz të marr nga hiri jot,
Të shndrohem në një burrë hijerëndë,
Që lehtas ecën,
 Gjithnjë menduar,
Bukur nënqesh
Dhe nuk flet kot?
Ndoshta më ndjek,
Si në të parat hapa
Dhe të mos vritem më pështjell me dashuri,
Nuk ka si të ketë humbur ajo ndienjë stërmadhe
Diku duhet të jetë e jotja Gjithësi.