Diku ishte pasmesnate
Ora e siestas ishte tjetërkund,
Absurdi nuk ka kohë ndaj është absurd;
Një fjalë që si thikë ngulet në aortë
A një gisht që këmbëzën shkel
Prej nga del vrasësi plumb.
Atë pasmesnate u zbrazën njëmbëdhjet
Ishte diell dhe ora e siestas ishte,
Si në një tablo të Kle-së,
Vijat u kryqëzuan,
Përzjenë vdekje dhe jetë
Të kuqen e Ticianit me një të blertë të ndritshme
Si ajo që sheh në prill në një lirishte.
Nuk dihet se sa trupa u prekën
T’i numuroje duhej shumë mund
Veç plumbat ishin njëmbëdhjetë
Në një pasmesnate të errët
Tmerrësisht absurde,
Ndërsa dielli të digjte tjetërkund.
No comments:
Post a Comment