Mbrëmja e Ringjalljes

Mbrëmë ata u rikthyen.

Përsëri me fytyrat fshehur.

Kishin marrë peng mikun tim të mirë

Dhe kërkonin t’ju jepja shpirtin në këmbim.

Ai shihte i çuditur,

Në fytyrë i zbehur,

S’kuptonte se ç’hynte aty shpirti im.

Dhe unë sërish lemerisht u gajasa

Me dritshkurtësinë e ligësisë së tyre

Jo se të shisja të vetmen gjë të mbetur

Nuk kishte gjasa.

(Më kishin mbetur të Bodlerit karta me pika lyre)

Kujtimi i atit tim ende i patretur

Dhe një pjesë e parrojtur fytyre.

Qeshja se as mikun tim dot se vrisnin

Ishte Dita e Ringjalljes.

Por asgjë nuk dinin të errëtit me fytyra mbuluar.

Të errëta veshje në trup kishin,

Në se mund që trup të quaj

Disa të gjata duar.

Duar që përpiqeshin të rrëmbenin

Gjithshka që ishte “e vlerë“ për ta.

Më pas në zjarret alkimike ta shkrinin

Ta derdhnin formave

Në flori kallp ta kthenin

Si rëndom bënin të merrshme hata.

Nuk lidha fjalë.

I treta me të kumbueshmen qeshje.

Monstrat e gjora që përpiqen të rrëmbejnë

Cdo gjë prej dritës dalë

Mbuluar me të thjeshtë veshje

Dhe që vdes e ringjallet në heshtje.