Ti frigesh nga shiu
Dhe nga era frigesh.
Shumë shi binte atë ditë që dëshiroje
Të ishe shtrirë pranë meje dhe s’mundeshe,
Se do të thoshin “Ku shkon në këtë shi?”
Dridheshe emrin të më përmendje.
Luteshe të më harroje.
Pse frika e mposhte dëshirën
Këtë as sot ti s’e di.
Ndërsa ditën që pate guxuar
Frynte një e marrë erë.
Dukej sikur i kishte rrëmbyer puthjet
Dhe bashkë me to edhe mua,
Përmbysur gjithshka që pate ndjerë
Teposhtë në të rrëmbyeshmin përrua.
Nuk rrekesh më lehtas hapat të hedhësh
Në një vallzim të njohur ritmesh.
Shiu që qeleqeve përplaset të tremb
Prej tij dhe prej erës
Ti frigesh.
No comments:
Post a Comment