A ka lidhje mes muajit dhjetor dhe shpërthimeve tona patriotike?
Nuk jam i sigurt për këtë. Ndoshta festimi i 28 Nëntorit gjallëron mendësinë tonë kuqezi dhe i drejtohemi njëri tjetrit me deklarata nga më patriotiket, kryesisht duke vënë Shqipërinë në qendër të Historisë europiane dhe gjuhën shqipe në rrënjët e zhvillimit linguistik dhe kulturor botëror.
Ka pasur disa dhjetorë të mij, ku kam hasur këtë entusiazëm patriotik. Mbase ka të bëjë me dimrin, ditët e shkurtra dhe orët më të shumta që kaloj në Internet, por gjithsesi përkimet kanë qënë me vlerë të përmenden.
Dhjetor 1998
Kisha diçka më shumë se një vit që kisha emigruar dhe thuajse po aq kohë që “lundroja” në Internet, i cili ishte shumë larg shpejtësisë dhe larmisë të World Wide Web të sotëm. Më dukej se në këtë botë të mistershme të Internetit do gjeja gjithfarë mrekullish dhe përgjigje të pyetjeve të mbetura pa gjegje gjatë jetës. Natyrisht që kërkova një “site” në shqip se e kisha më lehtë të “ushqehesha” dhe ta “përtypja” informacionin e ri. Dhe “rrashë“ në një , që ndoshta ishte i vetmi ose një nga të paktit në gjuhën tonë. Nuk ja kujtoj emrin, por diçka me Alba ishte. Një lloj forumi ku mund të lexoje , shkruaje, pyesje, përgjigjeshe dhe natyrisht, si një shqiptar i thekur, edhe mund të shaheshe me rrënjë dhe degë.
Atë dhjetor nuk kisha mbushur ende 40, por për herë të parë mësova se krenaria që kishim pasur si fëmijë shqiptarë të kohës së sho Enver, ishte ku e ku sa larg asaj që duhej të ndjenim si shqiptarë të lirë në botën e fundit të shekullit të XX.
Duhej të ndjeheshim të tillë jo vetëm si europianë “autoktonë“, por si populli me gjakun më të pastër, me gjuhën më të vjetër në botë dhe me virtyte si Besa, trimëria, bujaria, mospërkulja, besnikëria, altruizmi, largpamësia, vigjilenca, dashamirësia, thjeshtësia, drejtësia dhe morali.
U ndjeva krenar për pak çaste në fillim dhe më pas nisa të dyshoja se kisha vetëm 14 muaj që kisha lënë vitin 1997 të Shqipërisë, ku kishim manifestuar gjithë të kundërtat e këtyre virtyteve. Gjatë atij viti pata parë pabesinë, egoizmin, tradhëtinë, tahmaqarllëkun, etjen për gjak, hakmarrjen, pafytyrysinë, legenllëkun, miopinë, egërsinë, banditizmin, zbythjen, prapaniclëpirjen e plot vese të tjera në një shkallë të paimagjinueshme.
Megjithatë nuk u largova, por u mundova të shkruaja herë herë ndonjë paragraf të logjikshëm, që më shumë sillej rrth idesë “nuk jemi as më të mirë dhe as më të këqij se të tjerët”. Një lloj qëndrimi i moderuar (pakës hipokrit} për të mos u përplasur keq me kryepatriotët. Përgjithësisht pjesëmarrësit nuk ishin me emrat e tyre dhe kjo më bënte edhe mua të ndjehesha jo i kërcënuar nga ndonjë fyerje e drejtpërdrejtë apo përmendja e sojit e sorollopit deri në 7 breza.
Bashpatriotët i printe dikush që quhej Kolec Traboini dhe nuk jam i sigurt nëse merrte pjesë në Forum me emrin e tij, apo e shpalosi gjatë ndonjë diskutimi të nxehtë. Traboini shkruante rreth lavdisë së të parëve të familjes së tij dhe kulmeve të lëvizjeve patriotike të zonave të Shkodrës dhe Dukagjinit. Superlativat dhe ekzagjerimet i kalonin kufijtë e të pranueshmes dhe bashkë me dy tre të tjerë filluam ta ngacmonim deri sa me gjithë miopinë e tij patriotike e kuptoi dhe mes të hedhurave dhe të priturave një ditë më shkrojti:
-Na rrofsh topat o Gëllçi i Partisë!, se duket mendonte se pas “nofkës sime dixhitale” ishte gazetari Thoma Gëllçi, atë kohë ndoshta ende në Boston. Leci më bënte të gajasesha dhe më pas ju përgjigja me një bejte të gjatë që fillonte:
Posa fjalën e lëshoi,
Lajmi botën mbarë merr,
Traboini mendjendritur
Përgjërohet për berber!
Ilariteti në Forum e xhindosi, por ai dhe bashpatriotët e tjet nuk u tërhoqën nga gjoksrrahja shqiptaromadhe dhe ndoshta në të hyrë të janarit isha unë që hoqa dorë nga “tregu patriotik” me emër që fillonte ose mbaronte me Alba.
(vijon)
No comments:
Post a Comment