Dhjetorët dhe patriotizmi dixhital (fund)

 

(vijim)

Dhjetor 2008

Ishte vitit, kur Facebook ishte “the coolest thing” në Internet. Të gjithë flisnin rreth avantazheve që krijonte platforma për tu vënë në kontakt me të njohur e të panjohur dhe për të mësuar se ç’ndodhte në jetët e njerëzve me të cilët mund të kishe vite pa biseduar. Në hyrje të dimrit krijova dhe unë “llogarinë“ time dhe kërkova emrat e shokëve, miqve dhe kushërinjve. Shumë syresh kishin llogari në FB dhe ndjeje një lloj ekzaltimi kur bisedoje me të njohur në Atdhe, Europë, Amerikë dhe deri në Australi.

Edhe pse jetoja në Kanada, të gjithë miqtë e mij të FB (me ndonjë përjashtim të rrallë) ishin shqiptarë. Kryesisht “baby boomers”.

Dhe sërish. menjëherë “nxorri kokën” deliri jonë shqiptaromadh. Për shkak edhe të pjesëmarrjes me emra të vërtetë, tashmë ishte më e rrallë fryma kritike ndaj absurditeteve patriotike. Shumica druheshin se mund të ndoteshin nga stërkalat e jargëve dixhitale të atyre që brohorisnin për Shqipërinë dhe shqiptarët, për Historinë që e kishim çarë me shpatë në dorë. për epërsinë tonë morale ndaj të tjerëve. Të rrallë ishin ata që i përmbaheshin idesë të shprehur saktësisht nga Kadareja “si gjithnjë ne jemi të fundit në Europë për të bërë punë të mira.” Dhe historia bashkëkohore e dëshmon më së miri këtë. Të fundit që rrëzuam sistemin komunist; të fundit në luftën ndaj korrupsionit; të vetmit që patëm një gjendje kaotike si ajo e vitit 1997; të fundit në luftën ndaj trafikut të drogës dhe të qënieve njerëzore.

Në diskutimet rreth këtyre temave gjithnjë gishti drejtohej ndaj fqinjëve shovinistë dhe Europës kurvë, që nuk na i kishte dashur kurrë të mirën!

Mungonin tërësisht “pse-të“, apo autokritikat ndaj vetes dhe bashkësisë shqiptare. E keqja gjendej lehtë tek Enveri, Saliu apo Nanoja, (madje shumë e më shumë në sundimi shekullor otoman), por jo në karakteristikat e shqiptarëve që parapëlqejnë individualizmin në vend të solidarizimit dhe servilizmin në vend të kundërshtimit të autoriteteve.

Shumë (përfshi këtu edhe të ashtuquajtur intelektualë) parap[lqenin të postonin foto me flamur, qeleshe apo xhamadan, veçanërisht në javën e festës kombëtare për të dëshmuar se “linin kokën për Atdheun dhe çështjen kombëtare”. Deri në diskutimet për letërsinë e Kadaresë duhej të ishe i kujdesshëm, se të suleshin duke të thënë se Gjeniu shqiptar duhej të mbrohej si pjesë e Mbrojtjes së Kombit!

Dhe midis tyre “shkëlqenin” ish-komunistët, që kishin patur poste me rëndësi në administratën e Diktaturës dhe ishin përgjegjës për shkatërrimin e jetës të shumë familjeve shqiptare. Tamam në përputhje me shprehjen e Shopenhauerit-” nacionalizmi është streha e fundit e horrave.”

I indinjuar nga palaçollëqet, postova një shkrim të shkurtër (dhjetor 2013) të titulluar “Flamuri”(duhet të jetë edhe në blog), për të cilin një shok i imi patriot më dërgoi një mesazh privat:” Po me flamurin ç’pate?!” Nuk sjell ndërmend se si ju përgjigja, por kujtoj që ishte një shkrim, që solli një ndryshim të madh në jetën time.

Me një fjalë patriotizmi ndih! Qoftë edhe dixhital!