Dhjetorët dhe patriotizmi dixhital (2)

 

(vijim)

Dhjetor 2005

Nuk e di pse duhet të kalonin 7 vjet, që të guxoja sërish të hyja në një Forum shqiptar. Ndoshta kishte të bënte me një izolim të ri brenda izolimit kanadez. Isha çvendosur në Shën Katerinat (St. Catharines) dhe nuk kisha asnjë të njohur më pranë se 90 kilometra. Nënndërgjegja më drejtoi sërish tek atdhetarët e botës dixhitale. Forumi Horizont, ishte kafeneja e madhe virtuale, ku mblidheshin kryesisht studentë shqiptarë që jetonin jashtë Mëmëdheut. Me droje, mendova se edhe pse më i moshuar dhe më i prapambetur se ata, do përfitoja nga këndvështrimet e tyre të mençura dhe të sofistikuara. Forumi kishte shumë e shumë degë të dijes brenda tij. Gjithashtu pjesëmarrësit përdornin “nofka” në vend të emrave të vërtetë.

Kishte postime interesante në shumë fusha të dijes, por përsëri qendrën e diskutimeve të zjarrta e zinte atdhedashuria, identiteti shqiptar dhe raportet e tij me popujt e tjerë, veçanërisht me fqinjët. U habita veçanërisht me sulmet ndaj kryepeshkopit Janullatos. Nuk prisja të rinj universitarë që shkolloheshin nëpër botë (qoftë dhe në Tiranë) të kishin këtë urrejtje ndaj një kleriku, që po bënte diçka për të ndryshuar frymën ateiste të periudhës së Diktaturës. U mundova të rrija larg atij diskutimi dhe ndonjëherë shkarrazi, të përmendja se krerët e një Bashkësie fetare duhet të gjykohen nga bashkësia e tyre dhe jo nga të tjerët. Më pas kuptova që ishte një frymë e nxitur nga “patrioti” Koço Kokëdhima, i cili duket se kishte gjetur tek Janullatosi pengesë për të shtrirë kthetrat e tij grabitqare në Kishën Autoqefale shqiptare. Forumi Horizont ishte i financuar prej tij dhe i kontrolluar nga i nipi, njëfarë Dori, që kishte studiuar ose studionte në Itali.

Dori vetë (ai përdorte nofkën Fajtori), nuk përzjehej shumë në diskutim, por kuptohej që nxiste ata që ishin kundër Janullatosit dhe kundër grekëve. Mes shqiptaromëdhenjve shquhej një me nofkë “kontinenti”, që nga atdhedashuria nxirrte histori të bëra e të pabëra që dëshmonin vjetërsinë e kombit dhe gjuhës sonë dhe që shëjegonte idetë themelore të Njerëzimit me fjalë që i kishin rrënjët në shqipja. Nga zelli disi i ngjashëm me gazetarin patriot Martin Mema. Jo vetëm Mitologjia greke ishte e gjitha e ndërtuar mbi shqipen e vjetër, por edhe personazhe të kohëve të reja si Napoleoni apo Uashingtoni, ishin shqiptarë nga koka deri në thonjtë e këmbëve.

Po jo të gjithë pjesëmarrësit ishin si “kontinenti” dhe mbështetësit e tij. Kishte shumë studentë shqiptarë në Itali, Amerikë dhe Gjermani, që qeshnin me marrëzitë patriotike të shqiptaromëdhenjve. Me disa nisa të këmbeja mesazhe private dhe kuptova se ndonëse të kujdesshëm se mos damkoseshin si tradhëtarë, ata e kuptonin që absurditetet shqiptaromëdha nuk të bënin as të mençur dhe as të shtonin vlerat njerëzore.

Isha kureshtar të dija nëse në Forumet e popujve të tjerë ballkanikë, të rinjtë e shkolluar shkruanin marrëzira të ngjashme, por këtë gjë nuk mund ta verifikoja dot.

Pas disa muajsh pjesëmarrjeje aktive dhe talljesh të hapura ndaj “kontinenentit” dhe të tjerëve të ngjashëm, moderatorët e Forumit (Dori i 2K) më dëbuan prej tij.

Pata kuptuar, se për fat të keq, të rinjtë e fillimit të shekullit të ri, jo vetëm nuk ishin më mendjehapur se të rinjtë e brezit tim, por se nuk ishte e vështirë që me rritjen e propagandës nacionaliste, të krijohej një atmosferë përplasjesh të panevojshme me fqinjët. Jo se sërbët, grekët, malazezët apo maqedonasit janë më të mençur dhe më tolerantë se ne, por se në mënyrë absurde tek ne po fryhej një nacionalizëm ekstrem, nga i cili përfitojnë vetëm delenxhinjtë dhe bastardët .

Diçka të ngjashme po bënte në politikën shqiptare të asaj kohe, një dallkauk i quajtur Kreshnik Spahiu me forcën e tij politike “Aleanca kuqezi”. Për fat të mir nuk pati sukses dhe më vonë përfundoi në një vend të Europës Perëndimore.

Nacionalizmi dhe racizmi që hasa në atë treg dixhital mbushur me të rinj, më bëri të dyshoj se kishim të bënim me një masturbim kolektiv për të lënaqur mendjet e tona të kompleksuara me një shfrim epshesh raciste. Përçmoheshin jo vetëm grekët, sërbët dhe maqedonasit, por edhe italianët e spanjollët. Kuptohet që popujt e tjerë aziatikë apo latinë, konsideroheshin vërtet inferiorë.

Nuk di ku përfunduan miqtë e mij të rinj, që kishin një shikim më të logjikshëm të Shqipërisë dhe vendit të saj në hartën gjigande botërore.

(vijon)