Dje ecja nxitimthi
Pa ditur ku shkoja dhe përse isha nisur,
Në gjoks me kujdes shtrëngoja
Një kërthi cullak
Nga shpërgejtë marrë,
Në një dhomë ku askënd nuk njihja
Nga dy lëneshat e pashme,
Një mesoburri me kokë të rruar
Dhe një djaloshi qimedirsur.
Tepër i vockël ishte kërthiu,
Diçka më i madh se një dorë muratori.
Një të qarë të mekur pati,
Mendova se ngriu,
I ngutur shkela akujve të këtij nëntori.
Doja ta ktheja sërish,
Në vatrën nga e kisha marrë,
Por rrugën e kthimit dot nuk gjeja.
E vjetra e errët pas mbetur kish’,
Në gjirin tim dridhej e reja.
Bora qëmtonte
Unë ecja gjithë mund,
Kështu qënka e thënë
Gjithë jetën të endem
Të të tjerëve ëndërr të përkund.
No comments:
Post a Comment